- Bo día, amiga! - Xesús, Liv, hostia!
- Que fas aquí? - Exercicio, para recuperar o permiso.
A xente tómase uns días tras acabar no hospital.
- Díxenche que quedabamos logo. - É que estabas dun humor moi…
- E vésme acosar? - Para ver se estamos a boas.
Non.
Agarda, entendo que esteas anoxada.
- Xesús. - Dime que hei de facer.
- Comeza por desculparte ante a miña xefa. - Feito.
- Santo ceo, podemos parar? Que tortura. - Non.
Mi madriña.
Cago en diola.
Merda.
Precisas un adestrador profesional. Se llo pedises ao teu irmán…
Escribinlle varias voltas e só me responde con cariñas anoxadas.
- Cúlpalo? - Está visto que é teu favorito, mamá.
Estira o brazo.
- É moi espeso. - Precisas algo que che abra o intestino.
Canto pon hoxe?
Exactamente o mesmo.
Santo ceo, canto vou tardar?
Só levas tres días portándote ben.
Imaxina canto lixo levas acumulado na túa vida.
E hei de comer isto e facer exercicio o resto da miña vida?
Como, se son crítica gastronómica?
Eu como muesli e camiño cinco quilómetros absolutamente tódalas mañás.
- Non tódolos heroes levan capa, Lorraine. - Polo amor de Deus, Olivia.
- Has tomarte en serio a túa saúde. - Estou comendo isto.
Para volveres a Nova York, ao teu traballo e a seguir machucando o teu corpo.
A crúa realidade é que xa non tes 20 e non hai atallos na vida.
Iso dis ti.
PAQUETE DE DEPURACIÓN BONDI
Depuración Bondi?
- En serio. - E tanto que si.
Miranda Kerr loouna cando a entrevistei.
O doutor Price di que esas desintoxicacións custan un ollo da cara,
prométenche o mundo e logo mátante.
El será o que mate a alguén.
O outro día esqueceu que papá estaba morto, sabes?
Acabará receitando seme de caracol para as verrugas.
Olivia.
Has dicir algo antes de que manque a alguén.
E ti has de pedirlle desculpas ao teu irmán.
Canta xente quere desculpas hoxe.
MASAXES
Ola, Valerie.
Que tes nunha hora?
- Por que? - Saíu un tema.
É xusto do que quero que escribas.
Dexter Fabian ensinará a descabezar e aproveitar un polo "do nariz ao rabo".
- Vaia, é… - Xusto o tema que a dirección adorará.
Poreite na lista.
Podes poñelo en pausa?
Síntoo, aínda estou en Australia.
Que carallo? Dixeches que estarías de volta o luns.
Pártome o lombo por ti aquí e ti andas na outra punta do mundo?
Precísote aquí, facéndote notar.
- Volverei prontísimo. - As promesas non me valen e ti tampouco.
- Escribirei un tema de aquí, será… - Pásame a Jane.
Valerie? Que…?
Canto aos premios da outra noite, quería dicirche que o sinto.
Amy é a mellor eu son subnormal.
- E The Standard? - Xornalismo independente.
Aboneime, son superfan.
Grazas polo que podía dicirse nun correo.
Ai.
- Estás ben? - Perdón.
Fun correr por primeira vez e é como se me atropelasen.
Helen?
Hei desenlixar a tripa para poder volver a Nova York
e, ironicamente, a traballar lixando a tripa.
Pensei na depuración Bondi.
Que gracioso, escribe sobre iso.
Descúlpame.
- Toca ir tendo todo listo. - Ola.
Que carallo?
Todo correcto, reláxate.
A ver, que temos hoxe?
Non podes emboscar a miña xefa no meu traballo.
Dixeches que me desculpase.
- Contra, puideches… - Mandar un correo, xa.
- Mais xa sei como facelo. - Facer o que?
Facerme notar para Valerie, ancorada nesta cidade perdida.
- Aquí a resposta. - Non un vídeo sexual.
Ag, non, non estamos no 2008.
Escoita: "Comidista profesional fai unha depuración radical
na que nada vai para dentro e todo vai para fóra."
Mira.
"Réxime de catro días
de xaxún, laxantes de herbas, acupuntura, ventosas e purga fecal…"
- Propuxéchesllo a Valerie? - Non preciso.
O que preciso é facer un tema que resoe e isto o fará.
Que? Esta depuración darame un tema a hostia de excitante
e tamén fará que a miña presión sanguínea faga…
Bum! Permiso de residencia e á casa.
Ao carallo a dieta e o exercicio.
Só hei morrer de fame para purgar o colon.
É que se escribe só.
- Pois si, eu leríao. - Exacto.
Merda.
- Estás ben? - Estanme esnaquizando viva en Internet.
- Que traballo tan relaxante. - E Archie fai anos esta finde.
Uns lixos cativos acósano na escola e quero amañalo. Marcho, de acordo?
Non, acompáñame a que me penetre unha mangueira.
Darante unha masaxe, o sitio é coma un balneario.
Non preciso unha masaxe, senón un delator.
Es xornalista? Non verás purgar o burato noxento?
- Non o chames así. - O meu burato noxento?
Ódiote, larga de aquí.
Meu noxento burato noxento.
De acordo, irei, pero cala.
Non é o "do nariz ao rabo" que agardaba a xefa…
Guau! Vaites, ben para dentro.
Agora vas sentir como te expandes.
- Espiritualmente? - Analmente, cariño.
Isto semella un veterinario.
- Como estás? - Aceitosa.
- Aquí na muda, pedimos gardar o teléfono. - Grazas por pedilo, pero vai ser que non.
Perdón.
Tía, has de mastigar a comida.
Xesús, estou fatal. Ti mírame, preciso unha boa evacuación.
Isto é humillante.
- Hai que botar unha foto. - Ai, si.
Súbeo.
- Meu! - Liv!
Tía, acouga. Reláxate, bebe un té, analízame as entrañas.
O delator!
- Por favor, non no medio da drenaxe. - Merda carallo!
Non faga iso.
Podes chamalos logo?
Non, é un número oculto.
Non tires, por favor.
Ola?
Merda!
- Quizais… - Cala.
- Estamos cun tempo xenial. - Estase xenial fóra, non si?
Enténdoo, asegurarémonos de que non volva pasar.
Grazas.
Desculpe, de novo.
- Que pasou agora? - Receitou mal un medicamento.
O dobre da dose.
Viagra.
Debeu ser unha noite dura, ou?
Alégrame volvela ver…
Shirley.
Claro, Shirley.
Moita sorte con…
- Todo iso. - Xa, descoide.
En fin, só quería facerllo saber.
Manda truco, agardo que non tome de golpe ou a esposa non vai poder camiñar.
Xa, non me gustaría estar na súa pel.
O tema é que é a segunda volta que pasa esta semana.
É un erro humano e é obvio que lles pasa ata aos mellores,
mais hai un patrón e creo que sería unha irresponsabilidade non dicirlle nada.
Lorraine, que intentas dicirme?
Preocúpanme eses erros
e, dado o seu historial familiar, creo que debería facer as probas da demencia.
Ola, pasaba polo barrio. Está Amy?
Tía, non sei se está para visitas.
Oe, Ams, veu Liv.
Non faredes os roliños de salchicha veganos e sen glute?
Entón precisaremos os dous.
Ola, señor e señora Kwan.
- Ola. - Ola.
Vaites, que boa pinta.
Ola, Liv, quedas cear?
- Sempre es benvida. - Non podo.
Ben quixese, pero estou de xaxún.
Depuración Bondi, quedo sen comer.
A xente branca tería que pasar por máis grandes fames.
Liv.
Ola!
Estás case de aniversario, raparigo.
- É para min? - Abofé.
Podo abrilo agora?
Por que non?
- Vaia. - O que faltaba.
- Xenial. - Mira que lle trouxo.
Entusiasmada estou.
- Escoita, podemos falar? - Que? Imos cear.
Evie, lavas as mans? É a hora da cea.
- Ben. - Estás anoxada comigo.
Só estou estresada.
Que se di, Archie?
Grazas, Liv. Virás á miña festa?
Por iso vin. Se o precisades, podo axudar coa festa.
- Liv pode axudar cos xogos. - Podería.
Abofé que podo.
- De acordo. - Ben!
Pelo relucente, uñas fortes e ollos brillantes.
Agudizóuseme o olfacto, teño cero fame e cero molestias.
Tamén estou moi saída.
Teño soños intensos… Sexo cun centauro? Tremendo carallo tiña.
Por favor, podes deixar o do carallo para a tarde, Olivia?
Gravo notas para o traballo.
- Estás ben? Tes mala cara. - Grazas, capto a indirecta.
Adiviña que. Como é fin de semana, vou pasear coa que fai 5 km tódalas mañás.
Hoxe non.
Se vas tódalas mañás.
Non estou de humor. Ademais, non morres de fame?
Estou, pero teño un empurrón de vitalidade. Síntome como se renacese.
De feito, esa é boa.
Empurrón de vitalidade, síntome como se renacese.
Valerie vai devorar este tema. Mamá, mira isto.
Xa non me doe… ben, un pouco.
Vai a un adestrador profesional, como ao teu parente.
Chama o teu irmán.
Se comparásemos o carallo dun centauro cunha froita, sería unha piña?
XIMNASIO GLIDE
GARETH, ADESTRADOR PERSOAL
Non!
Ben, xa o teño.
Preciso axuda! Socorro.
Estás ben? A ver, agarra aquí.
Xesús, era o teu pene?
- Culpa miña. - Mimá, síntoo.
- Xa está, vou… - Veña. Non, así estás ben.
- É doado. - Non!
- Xesús. - Ostras!
Hostia, síntoo moito.
Estás ben?
- Non. - Santo ceo, Liv.
Que carallo?
Cando ti queiras, me axudas, Gaz.
Non, lisca de aquí, estamos completos.
Son túa irmá e mamá di que tes que facelo.
- Isto non é unha farmacia. - É unha aspirina, dóeme todo.
Tío, síntoo moito. Éche un pesadelo.
Descoida.
Cala a boca. Non o escoites, son un sol de persoa.
Non cabe dúbida.
Abofé que me iluminaches o día.
Prégocho, Gaz.
En serio estás anoxado polo da voda?
Estasme a pedir que te axude a poñerte en forma de balde?
Escoita, para poder volver aos Estados Unidos hei de…
É que… tárdache escapar de nós, a que si?
Que che vaia ben arranxando todo isto.
Déixovos intimidade, vou desinflamarme fóra.
De acordo?
Que lle pasa?
É exxogador de fútbol e…
- Non, nin se che ocorra. - O que?
Este é o espazo seguro de Isaac e ti non es segura.
Podes escoitarme?
É pola depuración do colon.
- Marcha. - De acordo.
Vou…
Non, marcha!
Xesús.
Non o entendo, onte sentíame xenial. Hei axudar unha amiga coa festa do neno.
Pásalle a todos nesta fase. Sei que é horrible, mais paga a pena se o superas.
De acordo.
Antes de comezar, verifiquemos.
- Non fuches a un balneario hoxe? - Non.
- Non sentes que te esvaes? - Non.
Medicamentos, diluentes sanguíneos ou aspirinas nas últimas 24 horas?
- Por que? - Protocolo de seguridade.
Habería que pospoñelo.
Non, todo correcto.
Xenial.
- Lista para a purga? - Lista.
Mira como estás.
Xa che dixen que a depuración esa era fatal.
Estou ben.
Deixa que axude.
Sempre que intentas axudar, empeoras as cousas.
Vaia, vas acabar coa miña reputación.
- Olivia. - Santo Deus.
Estás convertendo isto no escenario dun crime.
A puta aspirina. Non sabía que aínda supuraba.
- Pois si. - Porque me quitaches as bostelas.
E é culpa miña, non si?
Santo Deus.
Mamá, que che pasa?
O doutor Price despediume.
Como?
- E iso? Levas toda a vida traballando aí. - Xa o sei.
Entón, que pasou?
Fun boba facéndote caso e díxenlle ao doutor Price o da perda de memoria.
- Non lle gustou escoitalo. - Pois fixeches o correcto.
Non importa se é o correcto ou non.
Estou sen traballo.
Pois pode que sexa unha boa cousa.
Traballas moi duro, agora poderás divertirte.
Coma ti?
De que podes gabar?
Cantos cartos tes aforrados? Canto tes no plan de pensións?
Pode que vivas ao día, pero no mundo real…
Vivo nese mundo. Non cuspas na miña vida por terlle medo á ledicia.
Non lle teño medo á ledicia, estou chea dela.
Son unha persoa leda.
Di 3 cousas que che dean ledicia.
Veña, noméaas.
- O café. - Xesús.
- A televisión. - Vaites, fascinante. Que máis?
Mamá.
Veña.
CANCELADOS TÓDOLOS SERVIZOS DE BUS DE HOXE
Aquí.
Liv Healy.
Stavros?
Oe, meu, é Liv Lasaña. Pensaba que vivías en Nova York.
E vivo.
Oe, vou a Bronte ver a Amy. Poderías levarme?
Claro, sube.
Vaia.
O teu colega vai ben posto.
Direivos o que me sorprendeu en termos deportivos.
- Di. - Que me encanta o golf.
Eu sempre quixen xogar.
Grazas, é lino téxtil francés.
Hai unha chea de moscas.
Ao menos elas comen isto.
- Grazas, Stav. - Un pracer, Liv.
- Mira quen me trouxo. - Amy.
- Stavros. - Oín que vives aquí.
- Subiches de nivel. - Xa.
Adoro como esnacaches o chanceler.
Última hora: Stavros Karvelas aínda está por ti.
Fumaches un peta?
Non, foi pasivamente.
Xesús, que che pasou no lombo?
É pola maldita depuración Bondi que fago.
Non rompas mobles, nin xulgues a vida dos amigos.
E lembra que é unha festa para nenos.
Esta é Liv, a mellor amiga do instituto, que volveu de Nova York.
- Liv, todo o mundo. - Ola, que tal? Encantada de coñecervos.
Coñecémonos no aniversario de Amy.
Rompiches a frixideira de aire que lle regalamos.
Merda.
Perdón, non podo comer isto.
Estou xaxuando, desculpade.
- As papilas reprogramáronse. Que malo. - É sen alérxenos.
- A metade dos rapaces estourarían senón. - Pois tiña dous cuartos.
Pedían 1,65 millóns por unha planta baixa sen aparcadoiro.
Pois vendérona por máis de tres millóns.
Xesús, matádeme.
- As puxas son unha carnicería total. - Unha carnicería.
Ti tes algo de ollo, Liv?
Teño 39, esgotei o crédito da American Express
e vivo na casa de miña nai. Así que, quero mercar?
E tanto que si.
O amor-odio polos bens raíces e xenial para cuestionarse as escollas da vida dun.
- E a que te dedicas? - Son escritora.
De gastronomía e estilo de vida, sobre todo na Banquet.
O xaxún é para un artigo.
- Vaia, oxalá tivese esa vida. - É moi modesta.
Podo contárllelo?
Vai ser xuíza nun novo programa de cociña moi chulo e apaixonante.
En realidade, aínda non anunciaron os xuíces oficialmente,
pero é unha pasada.
- O meu delator! - Papá.
- Que foi? - Baden di que a festa aburre.
Veña, Arch, seguro que non pensa iso.
- Escoita, eu… - Vai, encárgome eu.
- Marcha. - Ben.
Mi madriña.
Xesús, que triste.
Ei.
Papá quixo impresionar os pais con xogos educativos.
Xa, pois vai ser que non.
Ben, rapaces!
Xogos!
Veña, Timmy, dálle na chola!
Si! Vaia, non.
Fomentará a crueldade animal?
O burro sabe que fixo, Denise.
- Chámome Diane. - Neno… grazas.
Oe!
Teño AfterBite!
Desbandada!
Guerra de comida!
É a mellor festa da historia!
Papá!
- Oe, estás ben? - Non, non me atopo moi ben.
- Vamos sentar. - Ben.
Come. É sen glute, mais ten azucre.
- Non podo pola depuración. - Come.
É…
- Tes a información? - Teño.
Sube ese azucre.
Sinto non quedar canda ti nos premios
e non digas que dá igual, porque non é así.
Quero que saibas que o sinto.
Grazas.
- Facemos as paces? - Facemos.
- Perdoa por causarlle anafilaxe ao neno. - Sobrevivirá.
Baden é algo subnormal.
RECIBO DA LUZ
Grazas por isto, Dalbert.
Xa tes dabondo co teu traballo.
Descoida, con como está o mercado, as casas case se venden soas.
E agora somos familia, así que deberías coñecer o meu segrediño.
Encántame arranxar as contas.
En serio, consolidar os plans de pensións de Gaz foi o mellor día da miña vida.
Quero saber que teño dabondo para ir tirando
mentres non atopo outra cousa.
Ben, vexamos que temos aquí.
É curioso, traballei alí dende que morreu Graham, chovese, sarabiase ou fixese sol.
Ese traballo salvoume.
Non sei que sería sen el.
Lorraine, polo que vexo estás nunha situación moi boa.
Entre os teus aforros e o plan de pensións
podes despedirte de traballar, se queres.
- Queres dicir…? - Xubilarte.
Hoxe mesmo.
A vida é para ti.
- Que? - Benvida á túa nova vida.
E con isto rematamos a túa depuración.
Abre os ollos.
Como te sentes?
A verdade é que moi ben.
Aínda que a caguei.
- Que queres dicir? - Comín unha madalena.
- A maioría da xente ten descoidos. - En serio?
Ninguén é perfecto.
Unha madalena non bota a perder toda unha depuración,
nin unha depuración soluciona todo o que lle facemos ao corpo durante a vida.
Isto só é o comezo do teu periplo.
Entón, que pasou exactamente?
Do alento mortal e as diarreas, a un pelo relucente e soños eróticos cun centauro,
esta historia estivo chea de sorpresas.
Mais durmín mellor e agora penso con máis claridade.
Sen meter nada na boca, decateime de cantas porcalladas lle metía antes.
Aínda así, de cando en vez, a vida pídeche unha madalena.
Tamén me baixou a presión sanguínea…
aínda que non tanto como precisaba.
Que pensaches que pasaría?
Malgastaches uns días nos que puideches facer algo ben.
Baixoume a presión.
- Lixeiramente. - Bríllanme os ollos.
Irrelevante nisto.
- A da depuración dixo que o metabolismo… - E que cualificacións médicas ten?
Son Valerie.
Non sei como pensaches que o teu intestino impresionaría á dirección.
Arrea aquí, precísoche en Nova York escribindo artigos.
Merda.
GARETH, ADESTRADOR PERSOAL
- Gaz. - Xesús, que?
Perdoa.
Preciso a túa axuda de verdade, que me axudes con isto.
O traballo de Nova York é tremendo e non podo cagala.
Sinto moito o que dixen sobre a túa voda, non penso iso.
E conseguinche un contacto
para conseguires peonias de fóra, malia que aínda non as teñen.
O impacto medioambiental será brutal, mais son preciosas.
E, se queres, encantaríame conducir a túa voda.
- Non. - Non pasa nada, enténdoo perfectamente.
Pero quero axudar no que poida.
De acordo.
Xa nos veremos.
Véxote mañá.
O curso comeza ás seis da mañá.
- Vouno odiar que flipas, non? - Abofé que si.
Ola, sol de persoa.
Vaia, ola.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita