Non queres ir ao fantástico programa de Nova York?
Esquece o spinning e move eses glúteos. Comezamos.
Quero estar aí, son todos guapísimos.
Has de camiñar antes de correr… ou pedalear.
Non semella tan difícil, nin súan.
Require moito traballo para semellar doado.
A doutora abriríase de pernas con esas pulsacións en repouso.
Quen sobreviva esa clase pasaría fixo un exame físico.
É o que preciso.
Hei superar unha desas clases, aínda que me mate.
Literalmente, podería.
Arrea a queimar calorías. Mans á obra.
Mellor mátame xa.
Xa case estamos. Bo traballo, xente.
- Non sei como podo estar tan saída. - Lembro cando tiña 40 e 50.
Non tedes por que compartires iso, sabedes?
Ben, agora o escalador, xente. Abaixo.
- Quen escala así? - Veña.
Pasei de ser guai a facer ximnasia para trencos.
- Oe. - Sen ofender.
Pois ofendiches.
- Volta ás sentadas. - A min substituíronme as cadeiras
e mirade que mobilidade teño agora.
Eu recupérome de insomnio e Gaz axudoume máis do que cre.
A min atropeloume un bébedo. Non sabía se volvería camiñar.
- Agora síntome unha mamona. - Zancadas laterais.
Amodo e constante, de acordo?
- Isto é duro. - Ides xenial.
- Facede unhas sentadas. - A túa positividade é molesta.
Moi ben. Toma isto, sincroniceino con tódolos meus dispositivos.
Así controlarei as túas constantes e o teu progreso.
Listo. Tamén has rexistrar o que comes e o teu ciclo menstrual.
- Algo máis inquietante? - Descoida, quedan regras dabondo.
Vaia, veume a regra.
Fóra azucres refinados e graxas saturadas, menos carne e máis legumes.
- Cres que podes facelo? - Abofé.
Será pan comido, mais non o comerei eu.
Fóra cigarros e só a dose semanal recomendada de alcohol.
- Canto é iso? - Catro.
Botellas?
Copas normais, santo Deus.
Arre carallo, quen bebe catro?
Ti, dende xa.
Ao menos, a cocaína non ten calorías.
É broma.
Ola.
O desgarro do adutor estame dando a lata.
- Non sei que é iso. - Unha lesión na ingua.
Estaría encantada de botarte unha man.
- Creo que me falaba a min. - Ten máis sentido.
- Si. - Bo traballo.
- Grazas pola oferta. - Xa.
- Sabes que preciso as trufas. - Santo ceo, é Gabriel Wolf.
- Quen? - O chef de moda de Nova York.
Ou érao, é unha longa historia. Que fai aquí?
Nin idea, vén unha vez á semana.
Proba as incribles madalenas veganas caseiras.
Dixeches veganas?
Dis que o rei da carne de Nova York subiu ao tofutrén?
E seica vai competir na famosa Ruta do pato de Sydney cun prato vegano.
- Vegano? Has de ir ao seu restaurante. - Hai un problema.
Non dixo en cal o vai cociñar.
Pois vai a todos.
Mellor aínda, fai unha reportaxe da Ruta.
Hai dez restaurantes, é moito pato.
Estou nun arrebato saudable e…
Quen enviou unha cacheira a PETA deulle as costas á carne?
- Aquí todos quererán saber por que. - Arrasará?
Seis meses de lista de espera no restaurante e pechou sen dicir nada.
Devorarana.
Se non estás en Nova York para venderte, é o segundo mellor.
Vai empatarte.
Oe, Liv.
Anótate ese zume, oes? Estarei vixiando.
Sen fallo.
- Tede. - A ninguén lle gustas.
Tía, viñemos cear.
Que fas? Semella que lle fas unha gaiola a unha pantasma.
Son os pasos diarios.
Creo que has de dalos para que conten.
- Vaia, é un paxaro morto. - Pintaza.
Desculpa, tedes unha opción vegana?
Algo fóra de carta que só coñeza a xente do gremio?
Non, síntoo.
Está boísimo.
Un anaquiño, polo traballo.
Xesús, os recordatorios de Gaz son implacables.
Déixate embuchar unha graxumada de paxaro?
Que carallo! Mais non se decatará.
Mentirei no rexistro da comida e duplicarei as metas.
Infalible.
Hoxe mencionaron o artigo do meu delator na Cámara de Representantes.
Mira ti coa raposiña arteira.
- Celebrémolo cunha botella. - Non era que non bebías?
Podo tomar catro copas. Por favor? Ola.
Perdoa, queremos algo novo,
algo abraiantemente bo.
Verás, a miña estupenda amiga Amy pateoulle o cu a un senador corrupto
e eu ando chorando polas esquinas no cu do mundo.
- Non é para tanto. - Semellar semella.
É tremendo, mais, pese a serche tan perfecta, é irritantemente modesta.
- Recomendas algún viño para iso? - Algo terei.
Tinto ou branco?
- Tinto, gústame de corte. - Unha muller con bo gusto.
- Xa, gústame que me sorprendan. - Por suposto.
Algo atrevido, entón?
Non demasiado doce.
Indubidablemente complexo, non?
- Suave, aveludado. - Creo que teño un perfecto.
Grazas.
Que morbo.
O máis movido dos meus últimos nove días.
Doug mais eu saltamos o mantemento mensual.
- Tan mecánico é? - O motor ha estar engraxado.
Daquela o matrimonio implica menos sexo e máis peluxe pubiana na ducha.
- Por que casaches? - Para aforrar na tele?
Por iso andas tan estresada. Tía, has de meter o C na V.
Teño o que preciso, a intimidade é máis que sexo.
Estamos ben.
Eu quérote igual, mais insisto en que volvas valorar o de correrte.
É prodixioso.
- Faleiche do tipo do ximnasio? - Falaches.
Lesionouse o adutor.
E deitaraste con el aínda así?
Gaz díxome de subir o ritmo cardíaco máis a miúdo.
Non rexistres as túas maratóns sexuais na Fitbit de teu irmán.
Quen quere probalo?
Podes servirme unha copa aquí, grazas.
Podes seguir, non te cortes. Que? É a cuarta e última copa.
Dabondo, grazas.
Grazas.
De nada.
Grazas.
Ceo, levo posta a túa camiseta favorita e nada máis.
Cariño, esperta.
Cariño.
Dáte a volta.
Vaia, de acordo.
Boas noites.
XIMNASIO GLIDE
Mamá, que foi?
- Bebiches todo o meu leite de améndoa. - Síntoo.
- Podes traer viño tamén? - Claro.
- E papel hixiénico. - Algo máis?
Non, só leite de améndoa, viño e papel hixiénico.
Que sinistro.
AMY: TREMENDA RESACA.
LIV: EU TAMÉN!
- Boas. - Boas.
LIV: SUEINA NA SAUNA, NON ADESTRANDO.
LIV: GAZ RABIABA!
Estás de volta, ou?
- Esgotarías a Gaz. - Causo iso na xente.
Tes sorte, é un adestrador excelente.
- Quéreno todos. - Mexou a cama ata os nove.
E que hai da túa vida, Isaac? Estás casado?
Estíveno.
- Tes parella? - Tívena.
E agora?
Pouca cousa.
Que misterioso, pois xa nos veremos.
Claro, sigo recuperándome da lesión do adutor.
Fixo que nos vemos na clase mañá.
Verdade, a gran lesión do adutor.
Vaia, non o…
A lesión é grande.
Non digo que o teu… que probablemente…
- Marcho. - De acordo.
Creo que me gusta o algodón natural, mais Dalbert dixo coiro e xa non che sei.
- Que pensas? - Abofé.
- Nin me escoitas. - Abofé.
Devólvemo, mamalón, traballo nunha peza importante.
Vaia, é sobre min?
Pois si.
Titúlase Muller estrangula o irmán pequeno mentres mercan caralladas.
Dixéchesme que axudarías coa da voda.
- En serio importa cal elixas? - Impórtalle a Dalbert.
Quere que o gran día sexa perfecto.
De acordo.
Este, loxicamente. Se non lle gusta a Dally, que o trague.
Non lle gustará?
Arre carallo, vasme matar.
Que?
É o segundo día seguido que non acadas os pasos.
Ben, logo.
Deamos outra volta mergullándonos no mundo das tarxetas dos comensais.
Gústanche as tarxetiñas?
- Cabrona. - E uns boligrafiños.
- Ola. - Ola.
Estou procurando un viño e encantáronme as túas recomendacións.
Por suposto.
Chamábaste Amy, non?
Si.
Que estás a buscar?
Algo un pouco aventurado?
De acordo.
Este é un excelente tinto español.
É forte, expresivo e un chisco picante.
- Certo, si que o noto. - Queres unha copa?
Ola, mamá?
Mamá?
Onde estás?
Que pasa? Que foi da Lorraine que todos coñecemos e queremos.
Morreu a canda a súa carreira.
Interrompíchela na mellor parte da viaxe!
Mamá, é unha mágoa quedar sen traballo, mais non podes sentar aí por sempre.
E que suxires que faga, Olivia?
A obra mestra do chef.
- Saboréeno. - Desculpe.
Ten idea de se isto é vegano?
Sei que é un pato à l'orange deconstruído. Unha mousse de peituga baixo pel crocante,
viño branco pulverizado, caviar de coandro e base de escuma de esencia de cenoria.
Así que non é vegano.
- Vaites. - Dá medo.
Di quen tivo o segundo fillo nunha furgoneta.
A iso me lembra, a un tapón mucoso.
Pois sabes que me gusta?
Pato acompañado de tapón mucoso.
Has comelo e dicirme como está, para a recensión.
Non é ético.
Veña, ó, mamá. Gaz dáme a leria co de comer san
e pode tomarme oito restaurantes máis achar a Gabriel.
Valerie conta comigo. Prégocho, próbao.
Non, xa sei que o odio.
En serio, mamá? Non vas facer algo atrevido, por unha vez?
Pois…
Pete e Susie, os veciños, foron facer sendeirismo a Machu Picchu o ano pasado.
Aí o tes, podes facelo.
Non.
Fixo que me daría vertixe,
me rompería unha extremidade ou me cuspiría unha llama.
Ou podería ser incrible.
Nunca o saberás se non probas algo novo. Rógocho, come o maldito pato deconstruído.
De acordo.
E ben?
É coma se houbese un concerto de Bublé na miña boca.
Agora haberei de probalo.
Hei de probar un pouquechiño, para a reportaxe.
O que máis quero do mundo é recuperar o meu traballo.
Pois vai recuperalo.
- Non é meu dito, meu feito. - Tampouco crías poder comer pato e mira.
- Ola. - Ola.
Apetéceche un tinto español picante?
- Ben que merquei dous. - Un segundo.
Estou xogando ao xadrez contra un rapaz escocés e xusto me comeu a torre.
Ben, creo que vou darme un baño.
Servinche fielmente durante 25 anos.
Éracheme máis que un traballo.
Mary, que foi?
Nada, só quería ver isto.
Jeffery, eramos como da familia.
Estiveches aí cando Graham morreu.
Viches medrar os meus rapaces.
Desveleime por esta consulta
e merezo algo mellor.
Tes razón.
As cousas non marchan se non estás.
- Quero que volvas. - Querémolo os dous.
Desesperadamente.
Vaia, era exactamente o que quería.
Ben,
pois pasemos páxina para que todo volva ser coma antes.
Non ha de cambiar nada.
Seguide, cinco repeticións máis.
Has subir o nivel se queres ir a spinning o venres.
- Cala. - Ben, é o teu permiso de residencia.
A gran lesión do adutor é auga pasada, estarei de volta na clase.
Tampouco apures a recuperación dese gran adutor por querer axexarme.
Se vexo un BMW polo retrovisor, saberei que es ti.
- Teño un Prius. Grazas polo cumprimento. - Cádrame.
É perfecto para un axexador.
- Ai, si? - Caladiño.
Ten unha gran autonomía, podería axexarte durante días.
Oe, haberías usar parte desa autonomía para vir cear pato comigo esta noite.
- Pato de cea? - Claro.
- De acordo. - Liv, melloraches un pouco as constantes.
Toma aí!
Escoitaches?
- Escoitei, parabéns. - Son unha atleta.
Velaí tes un almorzo fabuloso, moi alto en desoxidantes.
Non sabe a bólas, non es malo de vez no que fas.
Nin ti coma clienta.
Ola.
- Ola. - Ola.
- Chegou mamá. - Mamá?
- Deuche un acoro? - Estou de celebración.
- Recuperaches o traballo? - Aínda mellor, xubílome.
Agarda aí, creo que me perdín algo.
Convencín o doutor Price para rematar a miña carreira coas miñas condicións.
El aceptou facer o mesmo
e xubilámonos os dous.
- Iso queres? - Chegou a hora de cambiar.
- Algo novo. - Machu Picchu.
Aínda non. Talvez viaxe en tren a Perth.
Paseniño, logo.
- Celebrémolo cuns mimosas. - Ben.
- Non, mamosas. - Non.
Aprobado raspado, mais celebremos as miñas constantes.
Ti só unha unidade.
- Unidade ti. - A túa cara.
- A de túa nai. - É a mesma…
Parade os dous. Para unidades, volos dous.
- Lorraine, iso é. - Que ben, por mamá!
Por mamá!
Mi madriña.
Vai por unhas copas.
Que fas?
Colle as copas!
Grazas.
Gústanche os bombazos? Pois baixei moito a presión arterial.
Que che parece ese?
SON CARALLUDA
- Xesús. - É un clásico.
Non coñeces Will Hunting! Fareiche unha lista de filmes que ver.
Non, grazas.
- Comemos pato xuntas? - Non quero verte.
Por que razón viñeches?
Estouno a conseguir, vou camiño de pasar as probas.
Levo dous días sen saír de festa e hoxe, por fin, a miña presión arterial é "mua".
Ben, mais cómpre ter constancia para cambiar de verdade.
Es un pouco auganeira.
Non me expliquei ben,
non estás máis preto de pasar as probas.
Vaites.
Mais hei de estalo.
Teño clase de spinning. Se sobrevivo a iso, pasarei as probas.
Botemos unha ollada.
Lémbrame,
cantos anos tiña teu pai cando tivo o infarto?
Corenta?
Moi novo. Tiña boa saúde?
Tiña, nadaba decotío.
Cales foron as circunstancias do infarto?
Que pasou?
Non sei por que falamos de meu pai e non do permiso.
- Latéxache moito. - Estou rara.
Tómbate e ergue as pernas.
Así, upa.
Sei que non pinta ben, pero en serio hei volver a Nova York.
- Esgótase o tempo. - Presiónaste de máis.
Abrandas, ou?
Es a paciente máis insufrible.
Grazas.
Cando marchei a Nova York, a cousas comezaron a cadrar.
- Encaixo dunha maneira que aquí non podo. - Semella que o da tele é moi importante.
E tanto.
- Xa. - É…
E está a presión da miña xefa, que quere que sexa máis coñecida, unha celebridade.
Vaia.
Coidado con iso, a fama pode ser unha droga dura.
Xa, pero iso non me vai nada.
O meu é a comida.
Moi ben, logo, Liv Healy.
- Prato favorito? - As costeletas de mamá.
Veña.
Sei que é melindroso, mais danme morriña.
De acordo, doucha como boa.
Dime, que pensas deste pato?
- Valóroo? - Dálle.
Ben, logo.
É tenro.
A pel crocante disólvese na lingua perfectamente,
mentres a calor sensual e complexa da caiena e o habaneiro
permanece coma o beixo dun amante.
O que máis me gusta é que non pretende ser máis do que é,
unha comida moi boa.
Entón, así traballa unha xenio da gastronomía?
Tampouco é para tanto, pero si.
Pide a gritos acompañalo cun tinto terroso. Pedimos unha botella?
Creo que é un bo momento para contarche que estou en Narcóticos Anónimos.
Flirteei cuns medicamentos receitados.
Levo sete meses sen consumir, mais xa sabes.
Daquela nin drogas nin alcohol nin sexo.
Es casto?
Non me fodas!
Desafortunadamente, non.
Olé, ti. Eu non podería.
Non podo renunciar a nada, a vida é demasiado curta.
- Xa. - Pois iso.
Eu creo que, se un non pode renunciar a nada,
acaba cunha versión distorta de todo.
Que queres dicir?
Non se pode ter todo.
Durmiches con moitas modelos, non si?
Pois si.
- Non o recomendo. - Non.
Xa.
Entón, que fas para desafogarte?
- Algo farás. - Quérelo saber?
- Que é? - É moi forte.
En serio? Que é?
Pois, de cando en vez,
gústame comer xeado. Aí o tes.
- Hostia, coidadiño. - Xa sei.
Non sabía que eras de acción.
- Como está todo? - Incrible.
Non si? Nunca dirías que é vegano.
Achei a Gabriel.
- Que dixo? - O camareiro di que non está.
Disque non serve, só prepara.
Pero flipa, o pato era puto orgásmico.
- Fixo que gaña a ruta. - Xenial.
Consegue que fale.
- A iso vou. - Quero sabelo todo.
Si!
- Perdoa, había de facelo axiña. - Descoida.
- Podo…? - Semella que imos celebralo.
Vamos, si. Que propós?
Que che parece un xeado?
- Seguro que podes con iso? - Diría que si.
- Falas de xeado, non? - E ben xeado.
Ben, xenial.
Fixo? Semellaba que falabas de sexo.
- Só de xeado. - Perfecto.
- Narcóticos Anónimos. - Vaia, xa lembro.
Que opinan en Narcóticos Anónimos do…
ron con pasas?
Has de preguntarlles.
- Puto mentireiro. - Que foi?
Nada.
Habería de ir á casa escribir isto.
- Síntoo. - Claro, como non.
Ademais hei erguerme cedo, así que…
Certo, a clase sensual de spinning.
O spinning sensual.
Vémonos alí, vou ao baño.
Claro, vémonos mañá.
Sabes que apenas o podo ler sen as putas gafas.
Habería estar ben, mais asegúrate que está a tempo e de cumprir tódolos requisitos.
Gabriel Wolf.
O teu fato é divino.
Desculpa?
O falso pato, o teu fato.
- Liv Healy, a da recensión da… - Paspallás aos tres estilos.
- Iso é. - Xa lembro.
Fuches salvaxe.
Non cambiaches o glasado?
Non dixen que non tiveses razón. Entón, gustouche o fato?
O que fixeches é incrible.
Morro por saber por que o rei da carne se cambiou ao veganismo
e abandonou Nova York.
Eu e un par dos rapaces imos logo á miña casa.
Queres vir?
Como acabaches en Sydney?
Estabas na cima en Nova York, e víasete gozar da carne animal.
Podo?
Pim, pam, pum.
Pim.
Pam.
Pum!
Claramente, o teu veganismo non vai de vivir san.
Grazas, meu.
De que vai?
De seguirlles o ritmo aos rapaces?
Estabas aburrido?
Descúlpame.
Veña, dáme algo, Gabriel.
Logo falamos.
- Ola. - Boas.
- Había de estar facendo unha entrevista. - Vaia.
Saúde, rapaces.
Iso é!
Oe, bonitos zapatos.
Ames, non podo falar, hei ir á clase de spinning.
- Cachei a Doug cascándoa na ducha. - E como te sentes?
Non che sei!
Eu acabei coa seca cun xeitoso cabaleiro nada cabaleiroso en tódolos bos sentidos.
- E o tipo do ximnasio? - Fixo un voto de castidade.
- Non será. - Pois si.
Fun flirtear con aquel camareiro.
- Non será. - Pois si.
Volvín á casa, Doug pasaba e toqueime.
Os dous andamos cacheiros. Por que non pasa?
Eu saín con Gabriel Wolf e non conseguín nada.
- Quero dicir, tíñao e cagueina. - Non podes darte por vencida.
Somos novas e virís, non pode acabar así.
Non lle deas ao caletre.
Pois estoulle dando.
- Algo vai mal no meu matrimonio. - Tranquila, ceo, todo vai ben.
Só topamos cunha pedriña no camiño e é…
Tío!
Perdoa.
Topamos cunha pedra no camiño, si?
Somos unhas mulleres fortes, listas e excelentes.
Podemos con isto.
Ben.
Bo día e benvidos, equipo. Comecemos.
Relaxade os ombreiros.
- Fagamos que pague a pena. - Xesús.
- Ola. - Boas.
Moi ben, todos, a quentar.
- Alongouse a noite? - Pode ser.
Seguide o meu ritmo.
- Seguide a música. - Tes resaca?
Como? Que va.
Creo que aínda estou borracha.
Subiremos unhas montañas altas, así que collede o ritmo.
Cago en diola.
Saíches despois da cea de onte?
- Algún problema? - Non.
Agora, xente bonita, comezaremos a nosa viaxe.
Lembrade que a única persoa contra a que competides é vós.
Hostia.
Ostras.
Non pasa nada, cariño.
Merda.
Non me creo que saíses de festa todo este tempo.
Era por unha reportaxe.
Se serve de algo, é papa vegana.
- Ben, logo. - Cría que querías estar sa.
- Que? - Iso.
Quen vai querer iso? É porque o preciso.
Xesús, Liv, non o podes ter todo.
Se non melloras, non volverás a Nova York,
así que has facer algún sacrificio.
Xa, hei de responder.
Claro, e eu hei de encargarme da limpeza ao vapor.
Xenial.
- Liv Healy. - Ola.
Escoita, marchaches sen te despedir.
Xa, e tampouco puidemos charlar.
Oe, semella que a festa vai desembocar noutra festa, queres vir?
Non podo, pero podemos facelo por teléfono.
É que non estou interesado en entrevistas formais.
Quero pasalo ben.
Poderías vir tomar unha e xa veremos onde nos leva o día.
- Oíches? - Oín, aquí sigo.
Apúntaste?
Subtítulos: Bruno Martínez Pita