Ola, Valerie.
Proposme unha exclusiva e entrégasme esta chafallada?
Que pasa coa entrevista a Gabriel Wolf? Por que abandonou a carne?
Escoita, dubido que mo fose contar… contra!
- Debiches insistir, non o publicarei. - Centrádevos.
Xogueima por ti e estasme fodendo.
Polo de agora, non podo proporte como xuíza.
Abofé que si… Merda!
Perdón, namasté.
Esa enerxía negativa penetra na aura de todos.
Agora a aguia.
Oficialmente fodida.
Por que non volvería á casa de Gabriel
a pegarlle ao tequila e tirarlle da lingua, como adoito facer?
- Por unha tarxetiña chamada permiso. - Concho, ti e a lóxica.
Preciso axuda!
Isto aínda non rematou. Has lembrarlle a Valerie que es incrible.
Como se supón que hei facelo dende a outra punta do mundo?
Talvez debas pensar diferente para impresionala.
Que?
LUBRICANTE FEMININO
Aí non teño problemas, creme.
The Standard ten un oco con ela mañá.
"Famosa gurú do sexo e o autoempoderamento."
Séguea Oprah.
Dá un seminario sobre o seu último libro e sesións privadas no Centro Benestar.
Camille Lav…
La Lavign…
Lavig…
Lavigne, é francesa, frustrantemente escorregadiza e nunca fai perfís.
Sorpresa, outra gurú do benestar escorregadiza.
Seica estaba nun culto nos Alpes franceses, pero non se sabe máis dela.
Apareceu no radar hai uns anos.
Logo, se acho algo da súa vida persoal, será unha exclusiva.
- Pode facerse viral. - Ou ter bombo e sorprender a Valerie.
Exacto, así que vai e proponllo a Helen.
Helen non llo deu a ninguén?
Tes sorte, unha idiota deulle coca nos AJA ao de estilo de vida e foi desintoxicarse.
Apúntaste?
Que desafortunado.
Ola.
Doug segue a cascala sen ti?
- Xesús, Liv, estamos na oficina. - Vexo que si.
Falaches con el?
Vexo que non.
Grazas.
Se ti te tocas e el tamén, é obvio que quentura hai.
- Meterlle un dedo no cu adoita funcionar. - Velaí o tes.
Grazas.
- Ti podes, Healy. - Claro.
Todos queren profundar no seu perfil, mais Camille é sofisticada e de mundo.
Non se abrirá a calquera.
- Cómpre estar ao seu nivel. - Non es de cociña?
Estou diversificando.
Teño unha oficina chea de xornalistas, por que te necesitaría?
O de estilo de vida está desintoxicándose, o de investigación é demasiado intenso
e o resto son estirados de máis para detallar a estimulación oral.
Gústanme os tabús, vivo por eles.
Entendo a Camille e a ti
e sei que estás desesperada por desentrañar que lle move a esta muller.
E como pensas obter un perfil detallado en 15 minutos con ela?
Como conseguín que Natalie Portman competise nun concurso vegano.
Forzándoa?
- Convencéndoa de que era idea súa. - Manipúlalas?
Doulles o que precisan e podo conseguirche a Camille Lavinyen de verdade.
Vaia.
Ola, é unha cousa de noso, mais vexo que aquí estás. Pois vaia.
ÍSPETE
"A sinceridade brutal, no sexo e na vida, é indispensable.
Sen ela, o medo marcarache o camiño, non o desexo."
Esta muller dá no cravo.
Aconsella comunicarse…
que revolucionario.
Vaia, un robot de cociña.
- Ou… - O batedor de man? O vermello.
Eu creo que ten máis fondo, Dally.
Fala de internarse no incómodo, de tomar riscos
e talvez quitar algún batedor do cu.
Lémbrame por que estás aquí.
Polo agasallo de xubilación para mamá, a voda no é o único na axenda.
- Hoxe si. - Oe, e roupa da cama para mamá?
Porque xa non ten razón de erguerse da cama?
- Porque é chulo, ou non? - O que lle gusta é o leite espumoso.
- Cóllelle unha Nespresso. - Non é mala idea.
- Completámolo cunhas cuncas de café? - Veña.
Centrámonos na nosa lista un segundo?
Collemos copas ou vasos?
Quizais vasos? Son máis modernos.
Aínda que o viño branco quéntase antes.
- Pero sobre todo bebemos tinto. - Matádeme.
Levamos vasos.
Podedes engadir isto á vosa lista.
Se cadra aprendedes a ser uns amantes máis xenerosos.
Non temos problemas no sexo.
Nin en nada, os heteros son os que precisan de gurús.
É unha vaxina.
Perdoa, tedes vasos para o café con leite?
- Os de cristal dobre. - Non, pero pídense.
Pedímolos ou é demasiado?
Tanto me ten.
- Pídeos. - Seguro?
- Seguro. - Perfecto.
Mimá, Dal, segue aquí.
Lémbralo?
Como os da pensión do noso sexaniversario.
Ceo, semella que as maniñas estean cascando as candeas.
Moi gráfico. Ten unha estrañeza, mais é polo que me gusta.
Non, faime caso, teño unha estética moi clara en mente.
De acordo.
Quérote.
- Bo día. - Ola.
- Bo día. - Grazas.
Eu teño a miña estratexia.
Collo o último oco para entrevistas e as convido ir tomar unha copa.
Póñoas chispas, fágolles cumprimentos e o que faga falla e paf, sóltano todo.
Manipulador e intelixente.
Se funcionou con Portman, funcionará coa dona Impenetrable.
Estou aquí 10 % para apoiarte e 90 % porque preciso consellos desesperadamente.
Acouga, Dora Fochicadora. Tes ollos de tola.
- Preciso solucións para pasar á acción. - Oh, bolsiñas promocionais!
Si.
Un ovo vaxinal?
Un cortapizzas?
- Non, é para a pel, ceo. - Estes malotes si sei para que son.
Iso é.
- Vaia ángulo máis ambicioso. - Non se respiras fondo.
Escoitade as vosas propias voces.
Reformulade a linguaxe do sexo.
Debemos desafiar o pulo que sentimos de axustarnos á norma, desafiar ese medo.
Debemos permitir que a nosa sexualidade guíe tódalas nosas decisións,
tódolos nosos estados de ánimo, tódalas nosas relacións.
Quero que me aleite.
Como o facemos?
Sexualmente. Serás porca.
Acollede a vosa verdade.
Habedes de mostrarvos sen maquillaxes.
Esa vulnerabilidade é a chave para desbloqueares o voso espertar.
Saltade ao baleiro.
Espide os vosos desexos.
Espide os vosos medos.
Espídevos vós mesmas.
Tenme bastante tintura de culto.
Xa, probablemente me uniría.
Debo admitir que o de espirse foi moi ousado.
Teño que marchar.
Pero valo conseguir, oes? Ela é encantadora e ti tamén.
- Será noxentamente divertido. - Grazas, seino. Quérote.
Hoxe acabouse.
- Só un titular. - En serio?
- Non está dentro. - O carallo.
Grazas por viren.
- Xa. - Son Liv Healy, do Standard.
- Teño o último… - Rematou por hoxe.
Cancelou todo.
- Só preciso os 15 minutos. - Coma todos.
Perdoa, podes…?
- Arre carallo, non pode escapulirse así. - Sempre fai estas caralladas.
Estará tocándose. Perdón, totalmente desapropiado.
- Que lle dean, vou ao bar. - Eu tamén, vés?
Non, grazas.
Que? Estou no meu nivel.
Desculpe, alguén cagou nas escaleiras.
Xa sei, mais non fun eu. É por deixalo claro.
Está aberta.
Eve, o terceiro foco volveu entrar tarde.
Díxencho.
Se habemos botar man de persoal local, cómpre informalo axeitadamente.
E preciso as datas de Bucarest.
Perdoa, tireiche o vibrador.
Quen es ti?
Liv Healy, xornalista do Standard.
Tes un motivo para entrar no meu cuarto?
Tecnicamente, convidáchesme. Isto é raro, mais non son unha louca.
De feito, podo axudarte.
Respecto totalmente que sexas reservada,
mais poderías chegar a moitísima máis xente se coñecesen quen é real…
a Camille real.
Se soubesen o que te move,
de onde vés, como te convertiches en quen todas admiramos.
Eu pódoche conseguir iso,
podo espirte ante o mundo.
E por que non divertirnos un pouco mentres o facemos?
Adoita funcionarche?
Como é iso que dicides…? Ser unha trafulqueira, trafulcar á xente.
- Pois… - Podes tentar engarguelarme
coas túas adulacións e con alcohol, pero se non te ispes non podes espir a ninguén.
Estou lista.
É hora de marchares.
- Arrea. - Está ben.
Se tomásemos dez…
Xa, grazas.
Meu, probei tres deterxentes diferentes e nada.
É que has de poñelos en remollo, a non ser que os queiras agrisados.
- Ben. - Pois iso.
En auga quente ou fría?
Hei de…
Oe, quente ou fría?
Que carallo?
Ola, querido.
Que fas?
Que…?
Rasurácheste? Porque vésete moi espida.
Ispo o meu corpo porque teño desexos de ti, Doug.
Escoita a miña voz pronunciar "deséxote".
Por que falas así?
É que… cala e fagamos o amor.
Que foi?
Nada.
Pois ben.
Tomei un moca xeado dobre antes
e xa sabes o que o café me fai no intestino.
E no intestino de todos.
- Non te cortes, segue co do "intestino". - Síntoo.
Abofé que teño ganas, pero só me quedan dez minutos de descanso.
Toma.
Ben, sempre que a xente goce e sexa máxico.
Os amigos bailarán, cun grupo ou cun DJ.
Cres que irán mellor cos meus pantalóns pirata ou co vestido verde oliva?
Non che sei. Dal, que opinas?
A moza de teu curmán chámase Kirsten ou Kristen?
- Kirsten. - Kristen.
- Preguntarei. - Grazas.
Os pantalóns sen dúbida, os nocellos veranse incribles.
Ola, rapaces, cheguei.
- Vaia, ola. - Ola.
Non ías emborrachar a unha gurú do sexo?
- Non foi segundo o planeado. - E logo, Livvie, que pasou?
Nada, escapuliuse.
Coeime no seu cuarto, non lle gustou e puido acusarme de ser unha trafulqueira.
Vaia, moi aguda.
Mi madriña, vai rañala.
Que é todo isto?
Detalles para a voda e si, podes axudar.
As garapiñadas van nas bolsas de organza
e as pipas de cabaza con estevia van na…
Oh, non.
Que Bianga non traia o chihuahua como acompañante.
Non, o coreógrafo cancelou o ensaio de mañá do noso baile.
A ver, talvez se movo isto podemos facelo ás tres.
- Non teño fisio ás dúas e media? - Ceo, has cancelalo.
Se non ensaiamos o baile, non farás foxtrot, senón lentrot.
- De acordo, avisarei o fisio. - Grazas.
- Dalbert tende a desacreditarte. - Que?
- Polo de antes do coreógrafo. - Ah, non é nada.
Tamén vetou o candelabro que querías.
Mais tiña razón, semellaba unha morea de pallas.
Dime, Gazareth, sentes o desexo de espir a túa voz ante o teu prometido?
Contra, les un só libro de autoaxuda…
É que non semella que Dalbert te escoite.
Apenas o coñeces a el nin a relación que temos.
O resto eran diferentes, lembras?
Nick, Scotty, Sebastian?
- Non eran tan avasaladores. - Claro.
Sebastian só me enganou cunha chea de tíos.
Xa sei que Seb a cagou, mais eras diferente con eles.
O único que digo é que eras máis ti.
XIMNASIO GLIDE
Que nos garante plenitude?
Ansiamos que nos vexan, que nos escoiten,
mais facemos todo o que está nas nosas mans…
Hostia.
- En serio? - Que? Estou facendo sentadas.
A Camille esa tiña razón en algo,
es unha trafulqueira.
Ola.
CENTRO BENESTAR
Odio o viño brisado.
Obviamente, pintouna un home.
É demasiado simétrica.
Tiñas razón, non fun sincera.
Esas dúas cousas xa as sabía.
En realidade, teño que facerche un perfil tan incrible como para facerse viral
e a miña editora en Nova York perdoe que antepuxese a miña saúde ao traballo.
Non preguntes, é unha lea que intento desenredar.
É un tanto "arg!" e complicada de carallo.
Velaí o tes, espín a miña voz,
o meu desexo.
E agora poderías axudarme co do teu perfil, por favor?
Non.
Por que?
Soltaches toda esa carallada sobre espirnos,
pero non deixas que ninguén saiba nada de ti.
Eu non me centro en min, senón na xente na axudo.
E agardas que esa xente confíe en ti?
Como saben que non es ti a trafulqueira?
Moi ben.
Ben de que?
Fagamos o taller intensivo Íspete
e veremos quen é realmente trafulqueira.
Foi a cadeira.
Ti reláxate da maneira que vexas.
Desinféctoo tras cada sesión.
- Non entendo o de estar as dúas espidas. - A nudez fainos vulnerables.
Quítanos as capas que usamos para agocharnos.
Agora pecha os ollos.
Escoita a túa voz.
- Suponse que hei falar? - A voz interior.
A voz de dentro que aprendemos a ignorar.
Ah, de acordo.
- Non me chega nada. - Respira.
Respira fondo cara ao estómago.
Deixa que os sentidos te envolvan.
Agora escoita.
Que oes?
Non hai ningunha voz.
E hai un son?
Haberá…
Auga, a praia.
Daquela anhelas o mar?
Como? Non, ho.
Entón, que ansías?
Non o sei.
Abofé que o sabes. Escoita esa voz.
Quero liscar.
Da auga?
- Quero escapar de alí. - Por que?
- Porque dá medo. - O que?
Non o sei?
A que lle tes medo?
- Non o sei. - Caralladas.
Escoita a voz.
De cagala, de ser unha cagona, de fallarlle á xente.
Por que?
Ispe o teu medo, contrólao.
Por que tes medo? En que a cagaches?
A quen lle fallaches?
Un té?
Ola, veño recoller un pedido duns vasos a nome de Gaz Healy.
- Vou mirar. - Grazas.
Ola, cariño, fixen quinoa.
O candelabro podía quedar perfecto aí.
Segues con iso?
Nunca rematei.
Sería unha peza central estupenda para esta estancia.
Aí irá a nosa foto da voda.
Pois a carón.
Escoita, vou deixar a casa preciosa.
As relacións baséanse no compromiso. Logo, esquecemos o do candelabro?
Sírvoche un prato?
Como te sentes?
Avergoñada.
Perplexa.
Coma unha pasmona, basicamente.
Benvida ao que é ser humana.
Algunha clienta está en plan "bua" despois?
E tanto. É chocante, mais sempre lles deixo decidir canto queren espir.
Tan só son unha guía.
Cara a confusión.
Abrirse á voz interior dunha require práctica.
Aínda que escoites e recoñezas os teus medos,
leva tempo entendelos e saber ata que punto te reprimen.
Tan só é o primeiro paso. Escóitoo moito ultimamente.
Sentes que ese medo a meter a zoca te está a reprimir?
- Non che sei. - Non che pregunto se sabes.
Séntelo?
Talvez.
Probablemente.
Foxes das cousas,
agochas partes de ti, non si?
Si, mais…
se non son esa amante da diversión, a alma da festa, daquela quen son?
Teño medo de que quen son en realidade defraude á xente.
Sei como te sentes.
- Tamén lle teño medo a iso. - Pero ti…
- Agarda, que? - Semellámonos máis do que pensas.
Santo ceo!
Chámome Karen.
Manda truco.
Intentei publicar un libro de psicoloxía co meu nome real,
pero as vendas foron pésimas.
Ninguén quere escoitar alguén da aldea falar de autosuperación e sexo,
aínda cun máster.
Queren escoitalo da boca dunha europea,
polo que Karen converteuse en…
Camille.
Ou sexa, que non paras de falar de espirse unha mesma, mais ti es a que…
Se agocha?
Pois si.
Irónico, non si?
O tema é que creo que Camille
é a miña voz interior, a miña verdade.
E ten moita máis confianza da que Karen tivo nunca.
A xente descubrirao.
Abofé que si.
Cando ocorra, confrontarei ese medo,
pero, canto máis tempo manteña viva a Camille, máis xente poderei axudar.
É de Wagga Wagga? Estás de chola?
Non che sei se usalo ou non.
Que dis? A exclusiva é túa.
"Loada sexperta resulta ser unha pailana."
Un chisco duro, ho.
E ben merecido, vende as súas trangalladas con enganos.
Sabes que ten un título en psicoloxía? Dous, de feito.
Polo tanto, tódalas ideas e a investigación son dela.
Toda a súa filosofía se basea en ser sincera, e ela é a que mente.
Pero en serio importa, se axuda á xente?
Non o fai, oes?
Probei a trangallada esa de "ispe os teus desexos", fun ao traballo de Doug
e deille unha sorpresa no despacho, sen nada enriba.
Un fracaso total, oes? Que vergoña.
- Arre carallo. - Manda carallo.
Estás de broma?
Eu creo que a vergoña forma parte diso. Tamén me pasou a min na sesión.
Para, queres? Non quero máis consellos, tes que destapala.
Destapar soa violador.
É o teu traballo, oes? Isto non vai de sentimentos ou de ter que eludir a alguén.
Trátase de seres sincera coa túa audiencia.
- Tes que facerte viral por Valerie, non? - Teño.
É o teu billete á casa.
Métete en substancia.
Teño o coche aquí.
Vai escribir. Eu vou á casa e farei como se o do traballo con Doug non pasase.
Que?
Ese é Isaac.
- Está mellor do que dixeches. - Vémonos, cariño.
ZUME HALL STREET
Isaac, ola.
Liv, ola. Perdoa, estou agardando por un burrito.
Daquela atópaste mellor?
Por suposto, quero espirme para ti.
- De acordo? - Zack.
- Non. - Verás…
Gústasme e paseino chea de ben sobria a outra noite.
Asústame de veras porque…
pero que che dean, porque…
- Perdoa? - Mack.
Soou máis forte do que pretendía.
Puxécheste moi raro cando marchei despois da non-cita e non sei por que.
- Lila. - Lila?
Estás de chola ou que carallo? Lila.
Vaia, ola, un nome e unha flor preciosos.
Tes razón.
Púxenme así.
Para serche sincero, tamén me dá un medo da hostia.
De veras?
Está ben.
Isto resúltame novo, o estar limpo.
Non teño idea de que hei facer, á parte de totalmente o oposto do que adoito facer.
Que vén sendo que?
Tirarme de cabeza á tentación.
Daquela que?
Compis de ximnasia?
Claro, compis de ximnasia.
Isaac.
Aí esta o teu.
Aquí, son Isaac.
Ola.
ÍSPETE CAMILLE LAVIGNE
REALMENTE TRANSFORMADOR
Camille Lavigne é…
Camille Lavigne é moitas cousas.
Que queres ver esta noite?
O que queiras.
OLA GAZZY, XA HAI TEMPO…
OLA, SEB, COMO ANDAS?
NOVA NOVA THE STANDARD
A VERDADE, DESTAPADA
MÁIS QUE A MIÑA VULVA
A RAÍÑA ERÓTICA EUROPEA
CAMILLE DESTAPOU MOITO MÁIS QUE A MIÑA VULVA
Concordo.
Perfecto, falarei coa escritora e mandareille os detalles.
Grazas.
Ben, logo.
- Sei que non é o que prometín. - Non o é.
É duro, cru,
mais, a xulgar polo tráfico da páxina, moitos dos lectores vense reflectidos.
- E iso é bo, non? - Abofé.
Os lectores soben sen parar, compárteno moito
e o que fai a cabeceira de Nova York porao na edición da fin de semana.
Iso é!
Xa estás ao tanto, fus. Hei de facer unhas chamadas.
Grazas.
- Liv? - Dime.
Todas lle temos medo a algo,
mais o importante é que facemos fronte a iso.
Helen King, The Standard.
Vaia, leu a peza de Healy.
Abofé, é unha boa escritora.
- Liv. - Dime.
Que carallo?
- Que? - Destapáchesme, non a Camille.
- O tema vai sobre… - "Algunhas toman a Camille ó pé da letra.
A miña amiga presentouse núa no traballo do marido e, malia estar boísima,
non deu montado o inmontable."
Fai graza.
A miña reputación e o meu matrimonio?
Iso non, e sonche dúas liñas. Nin puxen o teu nome.
Non van saber todos que son eu? Mira ao teu redor.
É algo co que a xente se identifica. Metinme en substancia, como dixeches.
Na substancia de Camille, non na miña.
Por que a protexes?
Tiñas un bo tema e elixiches foderme con esta trangallada.
Non é unha trangallada, Amy.
Espín a miña alma nela.
Manda carallo, en que?
En que tes medo de estar tocada?
Estalo, Liv. Non é unha novidade para ninguén.
Non ves que as túas trangalladas afectan aos demais?
Iranos mellor cando regreses.
Perdón, desculpe.
É unha emerxencia, hei ver a Dra. Singh xa.
Liv, xa falamos disto, non podes aparecer sen teres unha cita.
- Hasme validar o informe. - Has marchar.
Prométoo, seguirei con todo o do benestar en Nova York, mais hei volver á casa xa.
- Por favor, autorízao. - Non.
Autorízao.
Autoriza o puto papel! Merda!
Xesús.
Síntoo moi…
Cagueina.
Merda.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita