É a fin dunha era.
Estes 25 anos pasaron voando
e agora case non quero marchar.
Olivia. Non semellaba un traballo, era…
érao todo.
Todo.
Pero isto é unha celebración.
- Hurra. - Claro!
Celebrámoste a ti, podes sentar.
O tempo évos gracioso, non si?
É dicir, un día comezas nun traballo novo como recepcionista médica
e ao seguinte esboróanseche tódolos plans.
A túa carreira… vese truncada.
Isto ten petos.
- En fin… - E tanto dá.
Podes depurar o teu colon, dar 450 000 putos pasos ao día
ou espir a túa vulva ante a túa terapeuta.
Nada diso importa, porque o único que hai de seguro na vida é…
a morte, non si?
Mais ti goza da xubilación, mamá.
- Hostia. - Olivia, foi horrible.
- De nada. - Senta, chalada.
- Senta ti. - Estou sentado, parva.
- Por Lorraine. - Iso é, por Lorraine.
Por Lorraine.
- Saúde. - Ao carallo!
Pola saúde.
PARABÉNS POLA XUBILACIÓN!
- Podo comer outro anaco? - Claro.
Lorraine díxome que casas, como van os preparativos?
Pois… saíume un herpes zóster dúas veces, así que ben, creo.
E quen é a afortunada?
Eu. Un home, porque somos homosexuais.
Os meus pacientes favoritos.
Sempre teñen as lesións sexuais máis fascinantes.
- Un paciente introducírase algo moi gord… - Gárdeo para sempre.
SEGUE EN PÉ O DE MAÑÁ?
Habemos marchar, mañá quedamos cos do cátering.
Non podo, teño varios clientes seguidos.
Gaz, sempre tan esquecedizo.
Coñecémonos cando veu solicitar alugar unha propiedade.
O formulario era para velo, a metade estaba en branco.
Mais sonche corrupto. Tiña un cu xeitoso e aprobeino.
Pois que ben.
Oh, síntoo, aburrímoste?
Non, é unha historia moi adorable.
Contra, desculpádeme.
Xesús.
Hostia carallo.
Mi madriña.
Oh, Livvie, por que che fas isto?
Estabas progresando moito.
Teres dous fillos perfectos sería cobiza.
Escoita, xa sei que as cousas están un pouco enleadas neste momento,
pero se coidas a túa saúde, seguro que che axudará.
Mi madriña, Livvie!
Vaia, quen carallo será?
Ola, Valerie.
Liv, habemos falar.
Claro.
- Seguirás anoxada comigo. - Furiosa.
Toma isto e lisca, veña.
Que?
Lin a túa peza sobre Camille.
Ah, xa. Non te preocupes, foi un puto desastre.
Foi a mellor decisión da túa vida.
O que?
Todo o mundo fala do teu artigo, de ti,
do graciosa que es, de que tes bo fígado e es moi natural.
Conseguíchelo, Liv.
En serio? Vaia, que ben.
As dúbidas que tivesen os produtores esfumáronse.
Agora fan coma se fose idea deles terte como terceira xuíza no programa.
Podes vir o martes?
O martes, este martes?
Si, hei de explicarche a parte creativa. Enviareiche un dosier ao correo.
Quero que o absorbas antes da reunión.
Impórtache se me conecto á reunión dende Australia?
Por que segues aí?
Move o cu e bule aquí.
Teño leas que hei arranxar coa familia, mais estarei para a estrea de seguro.
EUA
Que carallo?
- Ah, mexei os mocasíns. - Perdoa, non podo agardar.
- Hei volver a Nova York. - Este é de homes.
Non é o xénero algo binario e anticuado, Chad?
Canto levas agardando aquí?
Dabondo e hei dicir que vin algunhas cousas e escoitei… e cheirei boa merda.
- En fin… - Chamo a seguridade.
Non, agarda, Chad. Só preciso que me asignes outra doutora.
- Non podo seguir con Singh. - Por?
Porque se golpeou na faciana por accidente… coa miña cabeza.
- Vaia, agora si chamo a seguridade. - Non, escoita, Chad.
Presentóuseme unha oportunidade definitoria para a miña carreira,
un traballo único na vida, e estou tan preto.
Habería importarme?
Lembras cando eras un cativo?
Cando tiñas soños de ser alguén grande e poderoso…
no consulado?
En realidade…
sempre soñei con ser un loitador profesional.
Frankie Sopápote a Cara. Tiña unha canción e todo.
Frankie Sopápote a Cara, Frankie Sopápote a Cara.
Non che me tocas nin papo nin papa, sonche Frankie Sopápote a Cara.
Iso é.
Aínda o podes facer e, se puidese axudarte a conseguires o traballo dos teus soños,
removería ceo e terra…
- Santo ceo. - Síntoo.
Chad…
ti entendes a importancia dos soños
e o meu está na palma da túa man,
así que, por favor, dáme outra doutora.
Non é o que semella.
Non, é peor.
- Chama a seguridade. - Que?
As tallas están minguando.
- Temos que ir? - Temos, é a voda de Gaz, non de Liv.
Aínda é amigo meu.
- Non vale o meu traxe vello? - Non, dá noxo.
Por que non probas isto?
- En serio? - Cando nos coñecemos vestías xebre.
Facías moitas cousas daquela.
Vaia, agora?
- Vés moito por aquí? - Que?
Queres unha copa? Tes pinta de seres de Martini.
- Pero isto que é? - Acabámonos de coñecer.
Nun probador? Non ten sentido ningún.
- Que é ese acento? - De Colin Firth.
- Ou o dun limpachemineas. - Non penses.
Ah, o pelo!
- Perdoa. - Tranquila, quítate isto.
- O suxeitador dá noxo. - Tanto dá.
- Ben. - Dá a volta.
- E estes…? - Agarda…
- Oe, quita ti os pantalóns. - Ben.
- Quitámonolos os dous. - Está ben.
- Dá a volta. - Vou.
Oh, que bo.
Ostras.
Que noxo!
- Perdoa, non pensamos. - O que fagades na casa é cousa vosa.
Sen meterme cos vosos gustos, aquí é un tema de seguridade e saúde.
E o entendo, sabes? Son obreiro.
E que che parece se vou ao teu traballo a fochicar?
Podemos marchar?
Non, meu, isto é escándalo público.
É unha infracción e vén a policía.
Yeehaw!
Veña, rapaza.
Do-si-do.
Que hai, compañeira?
- Que carallo? - É máis difícil do que pensaba.
Achanta ou pedirei unha orde de afastamento.
Está ben.
Só che quero dicir que o sinto, de acordo?
Abofé que o sinto e quéroche pedir desculpas por esta situación.
Como sabías que fago isto?
Usei as miñas incribles habilidades xornalísticas e fisguei o teu Instagram.
- Moi curriños os gatos. - Xesús.
Escoita, só preciso que me valides o informe médico
e non nos volveremos ver nunca xamais.
- Vai que cho faga outra. - É que non podo.
Chad non me asigna outra.
Xa o pillo, segues cara a aló e eu sigo cara a alá.
Por favor, valídao. Só é un trámite, marcar unhas casas.
Has parar.
Es unha das persoas máis egocéntricas
e vaidosas que atopei endexamais.
Es unha nena egoísta.
Entón non mo validarás?
Do-si-do, afasta de min, hostias.
Vamos alá, porta a través, ata chegar…
- Ola. - Ola.
Vaia, perdoa.
- Imos? - Claro.
Veña.
Un cappuccino.
Podes traerme o aguacate con ovos, pero sen torradas, por favor?
- Grazas. - De nada.
Cero carbohidratos antes do día.
Atractivo e deprimido, a típica voda de Sydney.
Estou de broma.
Alégrome por ti, Albert semella un amor.
Chamábase Albert?
É coma Albert, mais cunha D.
- Alberd? - Non, é…
- Aldert? Alderd? - Dalbert.
- Dal… - De Alderd.
- Non, Dalbert. - Vaime dar un infarto.
Pode que si. É Dalbert simplemente.
- Ben. - Así é.
- Grazas. - Grazas.
- Merda. - Tranquilo.
- Perdoa. - Non te preocupes.
Alégrome de que me falases.
Cando escoitei as novas, non sabía se quererías saber de min.
Eu…
Despois de todo, non te culparía se me odiases.
Ben que te odiaba.
Mais agora estou ben… estamos ben.
Síntoo.
Merecías máis
e estou contento de que coñeceses a Dalbert.
Así que casas.
Has de estar emocionado,
porque morrías por botarme o gancho aínda antes de que comezásemos a saír.
A verdade é que si, mais coa persoa axeitada.
Dalbert mais eu somos…
É o paso máis lóxico. Cómpre comprometerse, ou?
Non che sei.
Es ti o que casa, dimo ti.
Claro.
Estaban… como dicilo?
No probador…
Non era o que querías?
Que nos cachasen nun probador?
Mamá, has coidar a Archie algo máis.
Non, a parte do sexo.
Hei agradecerche a única vez que me buscaches en cantos meses?
Sinto que sexa tan arduo.
Non, mamá, xa non come carne.
Que queres dicir?
Vinte cascándoa.
A ti non, mamá.
Estamos escoitando.
Dille a Archie que é tofú. Iremos tan pronto poidamos.
- Que che pasa? - Direiche que me pasa.
A túa amiga pregoou que non podes montar o inmontable.
- Non quero volvelo escoitar. - Nin eu.
Mais é moi lembradizo.
Daquela líchelo?
E tamén os compañeiros do traballo. Todos saben que non comprazo a miña muller.
- Home, non o lería todo o mundo. - O artigo ese do Standard? Eu lino.
Moi bo.
Claro, eu tamén.
Arre demo, ti es a mellor amiga.
Daquela ti es…
Vaia.
Por iso o do chas chas no probador.
Entón, que pasará agora?
- Aprenderiades a lección. - Abofé que si.
Ben, porque haberedes pagar 1000 dólares de multa
e facer servizos comunitarios.
…e os seus fillos descenderon e díxolles:
"A resposta está aquí, Xesucristo é a resposta."
Non, grazas, preciso solucións sensatas.
Viñeches ao lugar correcto.
Que queres preguntar hoxe?
Resulta que hei saír do país.
Se hai unha pantasma, un espírito ou un viquingo que poida axudar, sería xenial.
Preguntémoslles aos espíritos animais. Primeiro, a ostra.
Gardas segredos, agochas os teus tesouros interiores.
Abofé, son moi sexual.
Segundo, o cisne.
Poder elegante, enerxía infinita, envexa de moitos, inimiga de poucos.
Xesús, deu no cravo, grazas.
Finalmente,
o búfalo.
Asentada, práctica e lista para aguantar unha tormenta.
Que significa?
As cartas son claras.
Asentada, grácil, contenta. Estás onde debes.
Como?
Non será. E xa está?
Si.
- Deiche 200 dólares. - Os espíritos animais falaron.
- Amais, hei levar o cativo a terapia. - Bota outra ollada ou o que sexa.
En plan, hai algo… non sei, sobre unha viaxe en avión, de Nova York
ou de falsear uns putos documentos dos EEUU?
- Vin procurando axuda, que me guíen. - Precisas isto máis ca min.
Que é?
É un té cunha microdose de LSD.
Non vin aquí estar de festa contigo.
Non, axuda coa ansiedade e vén xenial para aclarar as ideas e resolver problemas.
Levo tomándoa un tempo e é…
- Máis, por favor. - Unha microdose, non precisas máis.
Dis que axuda cos problemas.
Pois che teño 99 problemas e o LSD non é un deles.
Énchea.
Olivia?
Doutora Singh.
Estás moi preto.
Vas polo camiño correcto.
Vaites.
É moi difícil mirarte.
Dime que hei facer para regresar aos Estados Unidos.
É moi sinxelo,
a resposta leva enfronte de ti dende o principio.
O único que has de facer é…
Que?
Oe, non. Agarda, volve.
Contra.
CHÁMATE EVIE…
Vaia, Evie.
- Liv, estás aí? - Ola.
- Liv. - Ola, ceo.
- Preciso da túa axuda. - Respira fondo.
Pasou algo.
Ceo, non entendo nin papa do que dis, choras moito.
- Onde estás? - No Luna Park, Liv.
Escoita, ti…
- Ven axudarme. - Ti queda aí.
Vou chamar a túa nai, porque non me vén nada ben.
- Non a chames. - Ben, non a chamarei.
Chamareite cando estea de camiño.
O carallo.
Pois vou precisar axuda.
Ben, pero o de comerche as torradas nunca pasou.
- Contra, estraño o pan. - Xa vin.
- Si? - Alégrome de facer isto.
- Quero que sexamos amigos. - Eu tamén quero que sexamos amigos.
Claro.
- Adeus, Gaz. - Adeus, Seb.
Hostia.
Evie, estamos aquí. Onde estás?
Non sei onde queda.
Evie?
Vaites.
Concho.
Debeu quedar sen batería.
Como é Evie?
Pois…
Ten unha cara,
ás veces ten o pelo cara a arriba
e ás veces cara a abaixo.
A madureza que irradia sáelle polas orellas,
mais non en plan precoz.
Ten unha seguridade
incriblemente magnificente e poderosa.
E ás veces leva reloxo.
Xenial.
- Ensínasme o móbil? - Claro.
- Esa é. - Xenial, é bo sabelo.
- Ben. - De acordo.
- Imos, logo? - Imos.
Vexamos.
- Dixo que estaba no salón dos espellos. - É onde estamos.
Ves que se mova?
Sabes que? Vou ir onde os billetes por se a viron.
Ben.
Mi madriña.
Evie?
Ostras.
Evie?
- Ostras. - Que vergoña.
Por que segues aí? Quero alguén en quen poder confiar.
Aínda queres o traballo?
Valerie, fágoo o mellor que podo, sabes? En serio, mais preciso atopar a Evie.
- Estrágalo todo. - Iso non é verdade.
Se nin podes apañalo para quedar á voda de teu irmán.
- Papá? - Eu…
- Evie. - Papá?
Olivia, tes case 40 anos
e mira como estás, posta de ácido no Luna Park.
A vida non é para sufrir constantemente, mamá.
Amy sabe de que falo.
Segura?
Segura.
Estou coidando eu da túa filla, confía máis en min ca en ti.
E aí tamén a cagaches.
Liv?
Evie?
Vou.
Santo ceo.
Amy.
Agarda, onde vas?
- Evie. - Liv.
Deus santo.
Aquí estades.
- Evie. - Evie, este é o meu amigo Isaac.
Veña, vamos á casa, eh?
Estás ben?
Hai un problema se non lembramos o último foguete.
- Non axuda chamalo un problema. - Non están os pícaros nin ninguén.
Haberíamos de estar fodendo a esgalla.
Que nos pasa?
- Estás quedando con outra? - Xesús.
- Con que tempo? - Estás aburrido? Deprimido?
- Amy. - Xa non che atraio?
Obvio que si, mírate.
Ti tamén me atraes. Daquela que pasa?
Podes deixar de ser xornalista un intre?
Talvez Liv nos describiu ben.
Acabaríasenos o mellor.
- Pénsoo tódolos días. - En serio?
Non a nosa mellor época, mais…
si a miña.
De que falas?
Estou quedando calvo.
- Que va. - Que si.
Hai calvos por parte de miña nai e de meu pai e isto chegábame ata aquí.
Síntome vello e repugnante.
- Cando levas sentíndote…? - Xa tes a exclusiva.
Déixao, queres?
A min sáenme canas cada mañá.
Non tal, non che vin nin unha.
Porque as quito.
Hoxe quiteime 12,
unha aí embaixo.
A ver, facémonos vellos, os dous xuntos, oes?
Non é a fin do mundo e aínda es moi atractivo.
E aínda serías máis atractivo sen pelo.
- Veña, dilo por dicir. - Con quen teño vía libre?
Con Stanley Tucci.
Deixaríalle de todo mentres me prepara un cóctel negroni.
E por que levo tantos anos con esta peluxe absurda na cabeza?
Nin idea.
Que tal?
Mira ti.
Tes bigote.
Bo que eu queira vía libre con Frida Kahlo.
Contra, vaite iso, ou?
E que, se me vai?
Son toda ouvidos.
E se me van as mulleres atractivas
con bigotes poboados que pican?
Pois aforrarei en terapia de substitución hormonal cando chegue á menopausa.
Agarda, teño unha idea.
O que?
Por que parar na cabeza?
Puta pervertida.
Xa chegamos.
Queres que te acompañe?
Aínda non quero entrar, podemos agardar un anaco?
Veña, ceo. Cóntame, que pasou?
Deixáronme alí. Semelloulles gracioso.
Cando conseguín saír, xa se foran todos.
É como se só quedasen para gastarme unha broma.
Síntoo, fixeches ben en chamarme.
Sabía que me entenderías.
Vaia, tomareino coma un cumprido.
Vaia, non. Perdoa.
Sei que é duro, pero mellorará. Prométocho.
Oh, grazas.
Aquí tes.
Vouche contar unha historia.
Na miña escola, había unha nena que era un pouco rara.
Estaba obsesionada co Tamagotchi.
- Foi unha marxinada dende o primeiro día. - Unha matada.
Era eu.
Vaites.
Grazas, ho. Temos unha conversa privada aquí atrás.
- Perdón. - Iso é.
Sabes que? Importáballe un carallo.
E no peor día da súa vida, cando pensaba que chegara a fin do mundo,
fíxose amiga da outra rara da escola.
Tamén unha matada?
- Esa rapariga era túa nai. - Unha matada.
Oe, túa nai non é unha matada, Evie.
É unha máquina. Non afonde políticos?
Non baila un carallo, iso é certo, mais…
é das cousas que me gustan dela.
Coñecín a túa nai o peor día da miña vida,
cando pensaba que non podería volver respirar.
Mais, conforme pasaron os anos, recupereime, porque a tiña ao meu carón.
Entendes? Eses supostos amigos non son tal.
Sei que é moi duro de entender agora, mais é bo que o saibas.
Atoparás amigos de verdade, só has de darlle tempo.
- Como atopaches a mamá? - Exacto.
Tedes sorte de tervos a unha á outra. Como sodes amigas, sendo tan diferentes?
Escoita, pase o que pase, podes chamarme, oes?
Tanto dá onde estea do mundo ou o fuso horario.
Só has de chamarme, de acordo?
Ben.
Veña, arrea para dentro.
- Evie, que fas…? - Non quero falar.
Que…?
Ruby e as amigas invitaron a Evie ao Luna Park
e pareceulles gracioso deixala tirada.
- Os adolescentes seguen sendo cabróns. - Contra, eu…
Tivo un día moi duro, mais estará ben.
- E non me chamou? - Por non estresarte.
Pois estou estresada.
Velaí.
- Ben, eu marcho. Isaac estame agardando. - Así que Isaac?
Iso é un pelo pubiano?
Vaia, é de Doug.
Alégrame saber que te montan.
Cres que, se nos coñecésemos agora, seriamos amigas?
- Xa o collo. - Liv, eu…
- Ola, precioso, como foi? - Ola.
O que? Con quen?
O teu día, cos clientes.
Si, claro.
De tolos, non queiras saber.
- Botarache fume a cabeza, ou? - Bota.
- Ven aquí. - Ben.
- Estás ben? - Estou.
Oe…
hei confesarche algo.
Dime.
Pode que che sorprenda, mais hoxe estaba drogada.
Non será.
Sabíalo?
Perdoa por meterte en todo isto.
Non sería fácil, estando en desintoxicación.
Creme que non son quen de xulgar.
Vese que son unha cabrona un pouco egoísta.
O que vin eu é que rescataches a unha rapariga hoxe.
Diría que é bastante desinteresado, non propio de alguén que está tocado.
- Liches o meu artigo. - Lin, si.
Grazas.
Encantaríame darche as grazas como Deus manda por axudarme hoxe.
Tes tempo para un xeado?
É que teño unha xuntanza co grupo de Dungeons & Dragons.
Estou de broma, ho. Vaia!
Virxe santa.
É de Narcóticos Anónimos.
Sabes que? Podes deberme unha.
Trato.
- Collede a parella do-si-do. - Para.
Vexo que colliches cita, por unha vez.
Para que o saibas, puxen seguridade en favoritos.
Escoita, cagueina,
pero son unha adulta e sei que, como tal,
hei ser sensata e responsable.
Por iso trouxen unhas cousiñas.
Síntoo moito.
Vaia, un Blu-ray.
Dixen que é bo.
De acordo, validareiche o informe médico.
Santo ceo, en serio?
- Cunha condición. - Cal?
Pasares un exame psicolóxico cun especialista certificado polo consulado.
Non é por complicalo, mais non o validarei ata saber que estás ben mentalmente.
Son inestable?
- Agrediches unha doutora. - Sen querer.
- Logo acosáchela. - Acosar son palabras maiores.
E abordaches un empregado do Consulado dos EEUU no baño de homes.
Así que falaches con Chad.
Aproba o exame psicolóxico, validarei o informe
e non nos volveremos ver nunca.
Que é isto?
Té, por se querías.
Mi madriña.
Liv?
Estou aquí dentro.
Que fas aí?
Mirar os traxes de baile, como me pediches.
Mi madriña.
Como entraba nisto? Non chega nin para amarrar o pelo.
Contra.
O meu permiso?
Que carallo?
Subtítulos: Bruno Martínez Pita