Hostia, que carallo, mamá?
Non fai falla xurar.
Agochaches o permiso, encerráchesme no país e puxeches a miña carreira en perigo.
Abofé que vou puto xurar, hostia!
Tentaba atrasar a túa marcha un par de días coma moito,
para que acougases e descansases un pouco.
Non preciso descansar.
Como ía saber que a learías e che anularían o permiso?
Non che sei, quizais porque sempre a leo!
Tes idea do que é ver como unha filla se estraga?
E dálle Perico ao torno.
A bebida, a festa, as drogas.
Que?
Son dos 70, Olivia.
Recoñezo as inchazóns da cocaína.
Ao chegares, fixeime no que o teu estilo de vida lle facía ao teu corpo,
así que decidín…
Decidiches escarallalo todo!
Intentaba salvarte, diola!
Non fai falla xurar.
Non quería ter soterrar outro membro desta familia.
Hostia!
Que vende?
- Un grolo? - Veña.
Pasa.
Podo facer que a encarceren.
En serio.
Grazas.
Roubou un documento legal oficial. É obvio que non o farei, mais…
- Contra, estás de chola? - Que?
Hai 3 psicólogos habilitados nesta rexión e os 2 de Sydney teñen 6 meses de espera.
E o terceiro?
Ten moitos ocos e está a tres horas, na solleira Canberra,
mais hei axudar coa voda de Gaz.
Que leria.
Debúxalos ti?
Non, meu fillo.
- Teu fillo? - Así é.
Agora cádranme as sabas de camionciños.
Ah, non. Sonche as miñas.
Non amentaras que eras pai.
Xa…
probablemente porque pasei moito tempo non sendo un bo pai.
Mais estou intentando mellorar.
En fin, que farás?
Non teño seis semanas.
O bus das 9:15 a Canberra partirá nuns cinco minutos…
RODGERS CONTA TODO NO NOVO LIBRO SEME
…plataforma tres.
Ten paradas en Pheasants Nest, Goulburn e finalmente en Canberra.
Grazas.
A AMY: ALÉN DE BANKSY. BENVIDO, CASKANSY.
Es un furón, eh?
Crenvos ratas, mais tedes as poutas acolchadas.
Non sodes como as ratas, senón furóns e ben curriños.
Stav!
Así se fai, meus!
Gozades da festa?
Liv Healy?
Tía, que carallo?
Nunca vés ás festas.
Era hora de agasallarvos coa miña presenza.
Como, trouxeches unha lasaña?
Es unha puta lenda, ven.
Quen ten fame? Liv Lasaña trouxo unha.
Sabe a gloria!
- Abofé! - Do mellor o superior!
Ben, imos parar 25 minutos para mexar e facer de ventre.
Contra.
Todos fóra.
Señorita?
Señorita!
Si, vostede, fóra!
Desculpe.
Por favor, desculpe. Ola.
Pode arrancar o bus? Hei cargar o móbil.
Síntoo, pero non.
E se collo eu as chaves?
Violaría a política de empresa.
E se lle dou un pequeno incentivo?
Doulle 50 pavos e queda entre nós
e el.
Escoite, teño dereito aos meus 25 minutos.
Concho.
FLORES FRESCAS
Vaia, ola. Tes unha enerxía moi forte, ou?
Ai, si?
Pois grazas.
- Canto polo cargador? - Non o precisas.
Podo tentarte cun ovo de curral?
A ver eses dedos, toca isto.
Está quente da canle de parto.
Si que está quente, mais non quero. Só o cargador, por favor.
- Estás segura? - Estou.
O tema é que os móbiles non che son moi bos.
Non debes conectarte alén de aquí e agora.
Xa, incrible. Canto é?
Trinta pavos.
Perfecto.
E leite?
Traga!
A tía sabe beber.
O leite ten os nove aminoácidos precisos para crearmos proteína, sabías?
Vaia, interesante.
Non me é moi útil, son intolerante á lactosa.
Meu antepasados non desenvolveron as encimas para descompoñelo.
Perdoa, non me fagas caso.
Que va, es lista. Ten o seu atractivo.
Traga!
Así se fai, meu.
É que non bebo leite fresco.
Vaia.
Perdoa.
Oh, vaites.
Aquí estás, levamos media hora intentando contactar contigo.
Xa, perdoádeme.
Este móbil é un pesadelo, mais debería ir ben agora. Ola.
Perfecto, comecemos logo.
Si. Estou flipando, isto é emocionante.
Podes lembrarme rápido de que vai?
Esta…
A parte creativa,
a que che enviei ao correo.
Perdón, tiven un lapsus. Todo correcto.
Liv, este é Armand La Martina, un publicista extraordinario.
Liv Healy, adórote.
- Que bonito, grazas. - Vamos cos puntos de discusión.
Lerías a lista que che enviaron.
- Claro, todo correcto. - Algunha impresión?
Liv?
Si, semelloume todo moi clariño.
Xenial, entón.
Este é Rockie Freene, o estilista da xente importante.
Elixiu unhas opcións glamurosas para a rodaxe publicitaria,
mais todos nos inclinamos pola prenda de Westwood.
Ostras, si, é un orgasmo para os ollos.
- Exacto. - Estupendo!
Se me podes mandar as túas medidas, sería xenial.
Claro e podo dicir que estou entusiasmadísima con todo isto?
Creo que imos converter Banquet Royale no programa co que se compararán o resto.
Encántame a túa enerxía, nena.
Canto as novas datas da campaña…
Está no equivocado…
- Hai que foderse! - Perdoa?
Oh, non, perdón. Non vai por vós.
Diola! Pode abrir a porta, por favor?
Oh, non, agarda!
Agarda, hostia!
Agarda, carallo!
Arre carallo!
- Non, merda! - Que graciosa.
- Liv? - Si, ola, estou.
Pola filtración á prensa, adiántase a estrea, mais non habería trastornar moito.
É no mesmo recinto…
Perdoa, dixeches que temos que… adiantar a estrea?
Unha semana, estaba no correo.
Vaites, é a voda de meu irmán pequeno, daquela…
- Ai. - Escoita, temos que cortar.
Temos outra reunión. Grazas e vémonos nun par de días, de acordo?
Por suposto.
QUE FOI ISO? CÉNTRATE, ISTO NON ME VALE.
Ostras.
APOSTEI POR TI, NON ME FAGAS QUEDAR MAL.
Díxenche que che eran malos.
Diola!
Cando comín osiños de goma?
Oe, estás ben?
Podes ir por auga e pan?
Podo, claro.
- Aguántoche o pelo. - Por?
Porque o vas trousar todo.
Non, estou perfec…
Non pode facer que o bus dea a volta?
Xa, enténdoo.
Grazas de todos modos.
Acabaches por hoxe?
Acabei.
Debe ser xenial ter a tarde libre
e así descubrir un pouco de mundo.
A todo isto, non irás a Canberra.
Non.
Seguro? Escoitei que a herba é de primeira.
É mazo frouxa, por iso cultivo a miña.
Xenial.
Se é a túa maneira de pedir que te leven,
podo facerche o favor.
Vaia, sería xenial.
Grazas.
- Recolle as patacas. - Vou.
Santo ceo.
Dime que non hai un roedor aquí dentro, xa tiven dabondo diso hoxe.
É curioso como dás as grazas.
Como de lonxe cres que estamos?
Tranquila, chegaremos con tempo de sobra.
Estupendo.
- Ai. - Contra, as mans ás dez e dez, por favor!
Aquí tes.
- Non era que os móbiles eran malos? - Non para mi, para ti.
Colle antes de que pare. Pon o altofalante.
Vou.
Ola.
Son Liv, estou con…
- Philomena. - Philomena.
- Ola. - Philomena, está pasando.
Preciso de ti.
De acordo, vou.
E mentres tanto?
Respira, sinte como estamos no fluxo das cousas.
Xa nos preparamos para isto e vou de camiño.
- Está ben. - Xa está.
- Ben, grazas e adeus. - Non digas adeus.
É de mala educación non dicilo.
Cando dis que vas de camiño refíreste a logo de levarme, non?
Non teño tempo para dar un rodeo.
Síntoo, mais así é o camiño dunha comadroa,
vou onde me precisan.
Daquela, canto leva sacar un bebé?
Non dixen nada dun bebé.
- Non dixeches que eras comadroa? - Da morte.
Dis que aí dentro alguén está…?
Morrendo, e unha familia se prepara para despedir a un pai e marido.
E vasme deixar no coche?
Estás convidada a entrar, a familia Sarkis é moi acolledora.
Toleas?
Chamarei un taxi.
Como non, non hai cobertura.
Hai un teléfono fixo dentro.
Diso nada, grazas.
Que teñas boa sorte, amiga.
Da morte…
- Manda carallo. - Eo!
Xesús, onde carallo estou?
Xesús.
Merda!
- Síntoo moito, deixa que o limpe. - Non, para.
Por favor, para, voume mexar enriba.
- Non o fagas. - Pois para.
Es Amy Kwan, non si?
Non diferencias entre min e Pamela Chang?
Que? Non, non sabía.
Tranquila, métome contigo.
- Es graciosa. - Sorpréndete?
É que na escola sempre semellas tensa e unha chapona.
- Non che tiña por graciosa. - Vaia, non te gardas nadiña.
Perdón, non penso, son unha bocalana.
Sobra dicilo.
Veña, acabouse a festa, babecos. Xa sabedes, a bebida polo desaugadoiro.
- Que facemos? - Que que facemos? Á casa.
Podemos alongalo?
Veña.
- Non chegaches moi lonxe. - Non.
Ven.
- Veña. - Manda truco.
Ben, grazas de todos modos.
Non houbo sorte?
Non. Arre demo, a única taxista do pobo ten o día libre,
porque seica vai levar o bigote para facer a foto do pasaporte.
Iso é, Jackie vai a Phuket, precisaba un respiro.
Xenial.
Pero agora podo levarte ata alí.
- En serio? - Claro.
- Perfecto. - Isto non levará moito.
Hei calmar a familia, agora que finou o señor Sarkis.
Finou?
Santo ceo.
Non pasa nada.
É un cadáver, non hai nada do que temer.
Oh, sarigüeia, es un amor. Grazas.
Veña, virás tomar un té, ou?
Non si?
Veña.
Está ben.
O que faltaba.
- Que significa iso? - Vas enrarecer o ambiente.
Sinto non poñerme a escribir os meus sentimentos nun diario.
Hai cousas que facer e planear, mamá.
O único que tes que facer agora
é sentar e estar neste momento.
Meu pai acaba de morrer.
Non quero sentar, quero actuar.
Cariño, non podes quitar a pena da túa vida
nin escapar da dor.
Has de sentir eses sentimentos.
Incluso se é o máis difícil
que tiveses que facer nunca.
Veña.
Fixéronme un dedo hoxe.
Stavros.
Vaia.
Ostras, e como foi?
Pois púxomo dentro e deixouno aí un anaco.
Suponse que é así?
Non che sei, probablemente.
Estás ben?
- Concho, non te gustará Stav. - Ag.
A ver, é un tío moi simpático, mais non é iso.
Meu pai morreu hoxe.
Esta mañá.
Síntoo moito.
Como foi?
E non dixeches nada?
Quería que esta noite fose divertida.
O luns, todo o mundo o saberá e serei a nena triste á que lle morreu o pai.
Se cadra.
Ou se cadra non.
Podes ser quen queiras.
Para min, serás a festeira que devolveu nas fanequeiras.
Non me creo que Stavros che fixese un dedo.
Que? Está bo.
Ás veces era moi gracioso.
Puxo a todos en pé co discurso daquela cea.
Abofé, o día da túa graduación foi marabilloso.
Agás porque non se graduou.
Nicole!
Que? Tecnicamente é a verdade.
Suspendeu dúas materias, mais tivo a celebración.
Perdoa, saíume un chisco máis duro do que pretendía.
Esa sinceridade total vénche de teu pai.
Era o que máis me gustaba del.
Onde está o baño?
- Ao fondo. - Grazas.
Quen carallo é esta?
Vaia, perdo…
Virxe santa.
- Ben, estás aquí, axúdame. - Xesús.
- Agárralo por ese sobaco e eu por este. - Para que?
Cómpre deitalo antes do rigor mortis.
- Veña, bule. - Nin de broma.
Eu non toco un cadáver.
- Por que? - Non quero.
A que lle tes medo?
A familia de aí fóra precisa sentar co seu ser querido.
Precisan despedirse e procesar a súa perda.
Vas facer que o fagan con el ríxido nunha cadeira?
Manda carallo.
Iso é, ti podes.
Quen oficiará o funeral vén de camiño.
Se hai algo que quede por dicir,
agora é o momento.
Non lle deades voltas. Sexa o que for, soltádeo.
Ao mirarte aos ollos, vexo un paraíso.
Erika!
Este mundo que atopei
é demasiado bo para ser certo.
- Arruínas o momento. - É a súa favorita, sh.
Estando aquí ao teu carón,
moito che quero dar…
Tamén podes cantar.
…este amor que teño no corazón e que sinto por ti.
Podes facelo, veña.
Que nos chamen tolos,
tanto me ten.
Pon a túa man sobre a miña, cariño, xamais mires atrás.
Que o camiño ao noso redor
esborralle sen máis.
Cariño, podemos conseguilo se somos verdadeiros.
Podemos construír este soño xuntos,
manternos fortes por sempre,
agora nada nos parará.
E cando o mundo quede sen xente que ame,
aínda nos teremos os uns aos outros.
Nada nos parará,
nada nos parará agora.
Oh, si.
Concho, perdón!
- Síntoo moito. - Descoida, ceo.
Ven aquí, veña.
- Veña. - Estou ben.
Convídante, veña.
- Claro. - Ven.
Grazas.
Dádelle a papá un abrazo forte.
Adeus, papá.
- Grazas. - Bo traballo.
Grazas pola túa axuda.
De cativa, meu pai morreu.
A miña familia non o encarou así, para nada.
Hostia carallo!
Alguén che é popular.
AMY KWAN CHAMADA PERDIDA
GAZ HEALY CHAMADA PERDIDA
MAMÁ CHAMADA PERDIDA
Contra, Liv, onde estás? Teu irmán chamou dicindo que desapareceras.
Acouga, estou chegando a Canberra.
E logo?
- Teño un exame psicolóxico. - Como? Por que?
É longo de contar, calma.
Estiven pensando no que me preguntaches, se seriamos amigas de coñecernos agora.
Ames, non cómpre falalo agora, en serio.
Para serche sincera…non.
Dubido que o fósemos.
Mais non nos coñecemos con 40.
Non somos amigas por vivirmos preto nin por termos os fillos na mesma escola.
Somos amigas porque compartimos unha vida.
As noites de alcohol, os frechazos devastadores
e, xesús, os horribles cortes de pelo.
Así que non me importa quen somos hoxe,
porque, para min, ti sempre serás a nena que devolveu nas miñas fanequeiras
e eu a nena cunhas cóxegas inmensas nos pés.
Que sensibleira.
Pódesme pasar o cepillo do pelo?
Quen é esa?
Unha descoñecida que me leva en coche.
Pois mándame unha foto da súa matrícula, por se te mata e hei vingar a túa morte.
Fareino.
Que conversa tan enriquecedora. Ben por ti.
Ola, señor e señora Kwan.
Apestades a alcohol.
É por esta rapariga australiana, non si?
É das que embebedan na rúa, cervexa en man.
Non podes ser amiga da Pamela Chang esa?
O pai de Liv morreu hoxe, sabedes?
Podémola levar á súa casa?
E a fonte de lasaña que levaches?
Só asegúrate de recuperala, é da tía Pat.
Díxenche que chegariamos a tempo.
Grazas, foi un día raro, polo menos.
De nada.
Agora sae, hostia.
- Chego tarde á miña cita do Bumble. - Vaia, boa sorte.
Veño ás probas para solicitar a residencia nos EEUU.
- Healy? - Si.
Aquí está e vexo que reside en Sydney.
Exacto, non sabe o que me custou chegar aquí.
Vaia, puido pedir unha consulta por Zoom.
- Non podo falar. Chámote logo? - Que carallo?
- Montas este cristo a uns días da voda? - Un cristo de que?
Entendo que cabreases con mamá, mais desapareces un día enteiro?
Crispáchenos ao non vires ao ensaio, encargábaste do viño. E nin unha mensaxe?
Sabía que lograrías ser o foco de atención da voda.
Que? Non tal, iso non é…
Esquecino por completo, pero irei.
Sabes que? Prométoche que irei e a voda marchará sen ningún atranco.
Señorita Healy, cando queira.
Grazas.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita