Kurwa, co to ma znaczyć, mamo?
Nie musisz przeklinać.
Schowałaś mi zieloną kartę, uwięziłaś mnie w tym kraju
i naraziłaś moją karierę. Jasne, kurwa jebana, że będę kląć!
Chciałam cię zatrzymać tylko na kilka dni.
Żebyś zwolniła i trochę odpoczęła.
Nie muszę odpoczywać.
Skąd miałam wiedzieć, że zrobisz aferę i anulują ci wizę?
Nie wiem, kurwa, może stąd, że zawsze robię aferę!
Wiesz, jak to jest patrzeć, jak twoje dziecko niszczy siebie?
Znowu to samo.
Picie, imprezowanie, narkotyki.
Co?
Jestem z lat 70., Olivio.
Wiem, jak wygląda opuchlizna po kokainie.
Kiedy przyjechałaś, zobaczyłam,
co twój styl życia robi z twoim ciałem, więc zdecydowałam…
Wszystko spierdolić!
Chciałam cię, kurwa, uratować!
Nie musisz przeklinać.
Nie chciałam pochować kolejnego członka rodziny.
Cholera!
WELLMANIA
Co sprzedajesz?
- Chcesz drinka? - Tak, dobra.
Wejdź.
Mogliby ją za to aresztować.
Tak. Dzięki.
Ukradła oficjalny dokument.
Nie zgłosiłabym jej, ale…
- Kurwa, to jakieś jaja. - Co?
Jest tylko trzech psychologów zatwierdzonych przez konsulat.
Dwaj są w Sydney, terminy za sześć tygodni.
A co z trzecim?
Dużo wizyt, trzy godziny drogi do słonecznej Canberry.
A miałam pomagać przy ślubie Gaza.
Cholera.
Ty to rysowałeś?
Nie, mój syn.
- Twój syn? - Tak.
To by wyjaśniało pościel w ciężarówki Tonka.
Nie, pościel jest moja.
Nie mówiłeś, że masz syna.
Tak.
Pewnie dlatego, że przez długi czas nie byłem dobrym tatą.
Ale pracuję nad tym.
Co zrobisz?
Nie mam sześciu tygodni.
Autobus do Canberry z 9.15
odjedzie za około pięć minut ze stanowiska numer trzy.
Zatrzyma się w Pheasants Nest i Goulburn,
a potem w Canberze.
Dziękuję.
DO AMY: ODSUŃ SIĘ, BANKSY, NADCHODZI WANKSY
Jesteś fretką, co? Mylą cię ze szczurem, ale masz poduszki na łapach.
Nie jesteś szczurem. Jesteś fretką. Słodką fretką.
Stav!
Tak to się robi!
Dobrze się bawicie?
Liv Healy.
Co jest, stara? Nigdy nie chodzisz na imprezy.
Pora, bym zaszczyciła was swą obecnością.
Przyniosłaś lasagne?
Jesteś zajebista. Wejdź.
Kto jest głodny? Bo Lasagna Liv właśnie coś dostarczyła.
Smakuje bajecznie!
- Tak! - Pychota!
Boże!
Teraz 25 minut przerwy na siusiu i kupę.
Wyłaźcie.
Proszę pani?
Proszę pani!
Tak, pani. Wychodzimy.
Przepraszam.
Przepraszam. Cześć.
Włączysz silnik? Chcę naładować telefon.
Nie mogę.
Dostanę klucze? Ja mogę.
To pogwałcenie zasad firmy.
Może coś na zachętę?
Dam ci 50 dolców. Nikt się nie dowie.
Tylko on.
Najpierw 25 minut przerwy. Mam prawo do tych 25 minut.
Boże.
ŚWIEŻE KWIATY
Cześć. Masz głośną energię, wiesz?
Czyżby?
Dzięki. Chyba.
- Ile za ładowarkę? - Nie chcesz jej.
Może skusi cię jajko z wolnego wybiegu?
Daj paluszki. Dotknij go.
Ciepło z kanału rodnego.
No, ciepłe.
Nie, dziękuję. Chcę tylko ładowarkę.
- Na pewno? - Tak.
Sprawa wygląda tak.
Telefony nikomu za bardzo nie służą.
Powinnaś być tylko tu i teraz.
Niesamowite. Za ile to kupię?
Za 30 dolców.
Idealnie.
Może mleko?
Pij!
Ta laska umie pić.
W mleku jest dziewięć aminokwasów potrzebnych nam do produkcji białka.
Jasne. Fajne fakty.
Ale mnie nie służy. Nie toleruję laktozy.
Moi przodkowie nie rozwinęli enzymów rozkładających mleko krowie.
Wybacz, ignoruj mnie.
Nie, jesteś mądra. Kręci mnie to.
Pij!
Tak to się robi.
Nie pijam surowego mleka.
Tak.
Przepraszam.
Ojej. O rany.
Oto i ona. Dzwoniliśmy do ciebie przez ostatnie pół godziny.
Tak… Przepraszam.
Mój telefon świrował, ale teraz powinno być dobrze. Cześć.
Świetnie. Zaczynamy.
Tak, nie mogę się doczekać. To takie ekscytujące.
Możesz mi szybko przypomnieć, o co chodzi?
Cała ona.
O plan kreatywny.
Ten, o którym wysłałam ci maila.
Na chwilę zgłupiałam, ale już dobrze.
Liv, to Armand La Martina, wybitny publicysta.
Liv Healy, uwielbiam cię.
- Jak miło. Dziękuję. - Zatwierdzone tematy rozmów.
Na pewno przeczytałaś listę.
- Tak, jasne. - I co sądzisz?
Liv?
Tak. Wszystko jasne jak słońce.
Dobra.
A to Rockie Freene, stylista wszystkich, którzy się liczą.
Wybrał kilka szykownych propozycji na sesję promocyjną.
Ale wszyscy widzielibyśmy cię
w kreacji od Westwood.
Tak. Na widok tej sukienki miałam orgazm.
- Tak. - Ekstra!
Gdybyś mogła wysłać mailem swoje wymiary, byłoby fantastycznie.
Dobrze. Czy mogę tylko powiedzieć,
że bardzo się cieszę na ten program.
Sprawimy, że do Królewskiego bankietu
będzie porównywany każdy program.
Podoba mi się twoja energia.
Teraz omówmy daty rozpoczęcia…
Chwila, nie powinna…
- O kurwa! - Przepraszam.
Przepraszam. To nie było do was.
Kurwa! Możesz otworzyć drzwi?
Nie, czekaj!
Czekaj! Cholera, czekaj!
Szlag.
- Nie! Cholera. - Zabawne.
- Liv? - Tak. Cześć. Tak.
Dobra. Przez przeciek w mediach przesunęliśmy premierę,
ale to nie powinno zaszkodzić.
Miejsce nie ulega zmianie…
Przepraszam, czy mówiłaś, że premiera będzie później?
O tydzień. To było w mailu.
Wtedy jest ślub mojego brata, więc…
- Oj. - Musimy już kończyć.
Mamy kolejne spotkanie. Dzięki. Widzimy się za kilka dni. Dobrze?
Tak. Oczywiście.
VALERIE: CO TO BYŁO?
ZAANGAŻUJ SIĘ.
Boże.
POLECIŁAM CIĘ. NIE RÓB MI WSTYDU.
Mówiłam, że telefony są złe.
Kurwa!
Kiedy jadłam żelki?
Nic ci nie jest?
Przyniesiesz wodę i chleb?
Tak, jasne.
- Potrzymam ci włosy. - Czemu?
Bo zaraz je zarzygasz.
Nie, zupełnie nic mi…
Czyli autobus nie może zawrócić?
Nie, rozumiem.
I tak dziękuję.
Skończyłaś na dziś?
Tak.
Ale fajnie. Wolne popołudnie.
Można zobaczyć trochę świata.
A skoro o tym mowa, jedziesz może do Canberry?
Nie.
Naprawdę? Słyszałam, że mają pierwszorzędną trawkę.
Raczej słabą. Dlatego uprawiam własną.
Świetnie.
Jeśli próbujesz zasugerować podwózkę,
mogę to dla ciebie zrobić.
Byłoby super.
Dziękuję.
- Weź ziemniaki. - Tak.
Boże.
Powiedz, że nie ma tu gryzoni.
Już to dziś przerabiałam.
Co za dziwne podziękowanie.
Jak daleko jesteśmy?
Nie martw się, dojedziemy przed czasem.
Świetnie.
- Ups. - Ręce na dziesiątą i drugą, proszę!
Proszę bardzo.
Mówiłaś, że telefony są złe.
Dla ciebie. Dla mnie są OK.
Odbierz, póki dzwoni. Włącz głośnik, już.
No dobrze.
Cześć.
Tutaj Liv. Dodzwoniłaś się do…
- Philomeny. - Philomeny.
- Cześć. - Philomeno, to się dzieje.
Potrzebuję cię.
Dobra, już jadę.
A w międzyczasie?
Po prostu oddychaj. Wiedz, że życie ciągle się zmienia.
Zaplanowałyśmy to i już do ciebie jadę.
- No dobrze. - Wystarczy.
- Tak. Pa. - Nie żegnaj się.
Niegrzecznie się nie pożegnać.
Mówisz, że już jedziesz, ale najpierw chyba podwieziesz mnie?
Nie mam czasu na objazd.
Przykro mi, ale tak wygląda życie douli. Jadę tam, gdzie mnie potrzebują.
Ile czasu zajmuje wypchnięcie dziecka?
Nie mówiłam nic o dziecku.
Mówiłaś, że jesteś doulą.
Doulą umierania.
Mówisz, że jest tam ktoś, kto…
Umiera, tak.
Rodzina szykuje się do pożegnania ojca i męża.
I tak mnie zostawisz w aucie?
Możesz wejść do środka.
Rodzina Sarkisów jest przemiła.
Oszalałaś?
Wezwę taksówkę.
Oczywiście, że nie ma zasięgu.
- W środku jest telefon stacjonarny. - Ależ nie, dziękuję.
Powodzenia, koleżanko.
Śmierć.
- Jezu. - Halo!
Gdzie ja, kurwa, jestem?
Jezu.
Cholera.
Boże, tak mi przykro. Posprzątam.
Przestań.
Proszę, przestań. Zaraz się posikam.
- Proszę, nie. - To przestań.
Jesteś Amy Kwan, tak?
Pytasz, bo nie umiesz mnie odróżnić od Pameli Chang?
Co? Nie, po prostu nie wiedziałam.
Wyluzuj. Tylko żartuję.
- Jesteś zabawna. - Dziwi cię to?
Tak, w szkole zawsze wydajesz się sztywniackim nerdem.
- Nie sądziłam, że masz poczucie humoru. - Szczera jesteś.
Wybacz, że tak paplam. Jestem paplą.
Wiem.
Koniec imprezy, debile. Znacie zasady. Alkohol do kanalizacji.
- Co robimy? - Co mamy robić? Wracamy.
Może nie od razu?
Chodź.
- Nie zaszłaś daleko. - Nie.
Chodź.
- Chodź. - Boże.
Dobrze. I tak dziękuję.
Nie udało się?
Nie. Tylko jedna osoba w mieście jeździ taksówką i ma wolne,
bo poszła depilować wąsik, żeby sobie zrobić zdjęcie do paszportu.
Tak, Jackie leci na Phuket.
Wreszcie odpocznie.
Świetnie.
Ale teraz mogę cię zabrać do celu.
- Naprawdę? - Tak.
- Dobrze. - To już nie potrwa długo.
Muszę tylko uspokoić rodzinę po śmierci pana Sarkisa.
Czyli umarł?
O Boże.
Nic się nie dzieje.
To tylko trup. Nie ma się czego bać.
Skarbie, jesteś kochana. Dziękuję.
Chodź. Napijesz się, dobrze?
Dobrze?
Chodź.
Dobra.
Zaczyna się.
- Co to ma znaczyć? - Zaraz popsujesz atmosferę.
Przepraszam, że nie zdołam wysiedzieć, pisząc pamiętnik.
Są różne sprawy do załatwienia i zaplanowania, mamo.
Jedyne, co musicie teraz robić,
to siedzieć i trwać w tym momencie.
Mój tata właśnie umarł.
Nie chcę siedzieć. Chcę coś robić.
Kochanie, nie możesz wygonić żałoby
ani uciec przed bólem.
Musisz to wszystko poczuć.
Nawet jeśli to najtrudniejsze,
co kiedykolwiek musieliśmy zrobić.
Hej.
Zrobił mi dziś palcówkę.
Stavros.
Okej.
Rany. Jak było?
Włożył tam palec i zostawił na chwilę.
Tak to miało wyglądać?
Nie wiem. Możliwe.
Nic ci nie jest?
- Podoba ci się Stav? - Nie. Fuj.
To miły gość, ale nie o to chodzi.
Mój tata dziś zmarł.
Dziś rano.
Tak mi przykro.
Jak to się stało?
Czemu nic nie mówiłaś?
Chciałam się dziś zabawić.
W poniedziałek każdy się dowie
i będę tą smutną panną, której tata zmarł.
Może.
Ale może nie.
Możesz być, kim chcesz.
Dla mnie zawsze będziesz laską, co zarzygała mi buty.
Nie wierzę, że Stavros zrobił ci palcówkę.
No co? Jest niezły.
Czasem był taki zabawny.
Wszystkich porwał tą mową przy obiedzie.
Tak. To był wspaniały dzień, kiedy skończyłaś studia.
Tyle że ich nie skończyła.
Nicole!
Co? W sumie to prawda.
Omijała zajęcia, a i tak świętowała.
Przepraszam.
To nie miało zabrzmieć tak ostro.
Masz tę brutalną szczerość po ojcu.
To za to kochałam go najbardziej.
Gdzie łazienka?
- Tędy i w prawo. - Dzięki.
Kto to, kurwa, jest?
Przepraszam.
O Boże.
- Tu jesteś. Pomożesz mi. - Boże.
- Złap pod tą pachą, a ja pod drugą. - I co?
Połóżmy go w łóżku, nim zesztywnieje.
- Dalej, ruszaj się. - Nie ma mowy.
Nie dotknę trupa.
- Czemu nie? - Bo nie chcę.
Czego się boisz?
Tamta rodzina musi usiąść przy ukochanej osobie.
Muszą się pożegnać, muszą pogodzić się z tą stratą.
Chcesz, żeby patrzyły, jak sztywnieje na krześle?
O Boże.
Tak jest. Dasz radę.
Kierownik zakładu pogrzebowego jest już w drodze.
Jeśli macie coś do powiedzenia,
teraz jest na to czas.
Nie myślcie za dużo. Po prostu wyrzućcie to z siebie.
W oczy ci spojrzałam I nagle raj ujrzałam
Eriko!
Ten świat, który znalazłam
Aż nazbyt dobry jest
- Co robisz? - Tata to lubił.
- Nie wypada. - Cicho.
Obok ciebie stoję
Chcę dać ci serce moje
Możecie dołączyć.
Miłość, którą noszę
I każdy dobry gest
Dacie radę, śpiewajcie.
Może to szalone
Ale mam to gdzieś
Chwyć mą rękę, skarbie
I już nie oglądaj się
I choć wszystko wokół
Rozpadnie się
Skarbie, damy radę Gdy kochamy się
Spełnijmy razem to marzenie
Stojąc obok siebie
Nic już nie zatrzyma nas
Gdy miłość już nie będzie w cenie
Będziemy mieli siebie
Nic nas nie zatrzyma
Nic już nie zatrzyma nas
Tak.
Boże, przepraszam!
- Wybaczcie. - To nic, słonko.
Podejdź. Chodź.
- Chodź. - Lepiej nie.
Zostałaś zaproszona. Chodź.
- Tak. - Chodź.
Dzięki.
Mocno uściskajcie tatę.
Pa, tato.
Dziękuję.
Świetna robota.
Dziękuję. Za to, że pomogłaś.
Mój tata zmarł, gdy byłam mała.
Moja rodzina kompletnie inaczej sobie z tym radziła.
O kurwa.
Ktoś tu jest lubiany.
AMY KWAN NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
GAZ HEALY NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
MAMA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Jezu, Liv, gdzie ty jesteś? Twój brat mówił, że zaginęłaś w akcji.
Wyluzuj, jestem pod Canberrą.
Co tam robisz?
- Potrzebuję opinii psychologa. - Co? Dlaczego?
Długo by mówić. Nieważne.
Myślałam o tym, o co ostatnio pytałaś.
Czy byśmy się teraz polubiły.
Nie musimy teraz o tym rozmawiać.
I szczerze mówiąc, nie.
Chyba raczej nie.
Ale nie poznałyśmy się jako czterdziestki.
Nie dlatego się przyjaźnimy, że mieszkamy obok
i mamy dzieci w jednej szkole.
Przyjaźnimy się, bo miałyśmy wspólne życie.
Zakrapiane noce, druzgocące zauroczenia.
Boże, i te okropne fryzury.
Dlatego nie obchodzi mnie, kim jesteśmy dzisiaj.
Bo dla mnie zawsze będziesz laską, która zarzygała mi buty,
a ja zawsze będę laską z łaskotkami na stopach.
Ckliwa babo.
Podasz mi szczotkę do włosów?
Kto to?
Boże. To jakaś nieznajoma, z którą jadę.
Przyślij mi zdjęcie jej tablicy rejestracyjnej.
Pomszczę cię, jeśli cię zabije.
Dobra.
Co za głęboka rozmowa. Brawo.
Państwo Kwan.
Śmierdzisz alkoholem.
To przez tę Australijkę, prawda?
To ich piwo VB i upijanie się na ulicy.
Czemu nie możesz się przyjaźnić z tą Pamelą Chang?
Tata Liv dziś zmarł.
Możemy zawieźć ją do domu?
Gdzie taca z lasagne, którą wzięłaś?
Przynieś ją z powrotem, bo należała do cioci Pat.
Mówiłam, że będziemy na czas.
Dziękuję. Ten dzień był co najmniej dziwny.
Proszę bardzo.
A teraz spieprzaj.
- Umówiłam się na randkę przez Bumble. - Powodzenia.
Cześć. Przyszłam po opinię do wniosku o zieloną kartę.
Olivia Healy?
Znalazłam. Twój adres jest w Sydney.
Tak. Nie masz pojęcia, jak trudno mi było tu dotrzeć.
Konsultacja mogła się odbyć przez Zooma.
Gaz, oddzwonię potem.
Co to ma być, kurwa?
Odstawiasz taką akcję tuż przed moim ślubem?
Jaką akcję?
Rozumiem, że jesteś zła na mamę, ale żeby znikać na cały dzień?
Każdy się martwi, że przegapiłaś próbę. Miałaś pomóc z winem. Mogłaś napisać.
Wiedziałem, że będziesz chciała przyćmić mój ślub.
Nieprawda. To nie tak…
Wyleciało mi to z głowy. Będę na ślubie.
Wiesz co? Obiecuję, że na nim będę.
A twój ślub pójdzie gładko.
Pani Healy, zapraszam panią.
Dzięki.
Napisy: Joanna Rychlik