Está ben, Srta. Healy?
Non se esvaerá coma a última vez?
Non.
Son os resultados?
Sonlle.
O psicolóxico foi chupado.
Pensei que preguntarían máis, ben que non seguisen a pescudar.
Está ante alguén feita e dereita, segundo tódolos profesionais.
- Señorita Healy, seguro que está ben? - Claro.
Se ten algún síntoma que interfira coa solicitude de residencia,
ten a obriga legal de dicírnolo.
Estou ben.
A ver, ho, aprobei?
Señorita Healy,
benvida de novo aos EUA.
- Hostia, vai en serio? - E tanto.
Mi madriña, estás de puta chola? Chad!
EUA!
Es o mellor, tío!
Volvo á casa!
Srta. Healy! Por favor…
- Pasan. Perdón. - Non toque a bandeira.
Isto é… ostras, todo grazas a ti!
Deberían pagarte máis.
Grazas polo seu servizo, Deus bendiga aos Estados Unidos!
Claro.
Estados Unidos!
Doutora S., ola.
Só quería vir para darche isto: os meus resultados incribles.
Creo que poderían inspirar os demais pacientes.
Deixareino por aquí.
E douche as grazas por confiar sempre en min.
Non confiaba,
pensaba que suspenderías fixo e talvez acabarías en prisión.
Ou querías que pensase iso e así me esforzase.
Vas desacertada.
Pois voo esta noite, por fin,
pero gustaríame manter o contacto.
Abofé que non. Sae da miña consulta.
Facemos unha citoloxía vaxinal rapidiña e falamos dos amores da infancia, ou?
Non? Está ben.
Pero en serio, grazas.
Talvez non quixeses ou tiveses intención, mais cambiáchesme a vida.
Estou preocupada por ti.
- Eu tamén te quero. - Non dicía iso.
Pasarías as probas, mais tes outros problemas.
Non sufras, estarei coma unha rosa en canto chegue a Nova York,
mais estrañarei esta entretida dinámica.
Iso é.
A purpurina é charramangueira, mellor os strippers.
Vaites, estás espléndida, a Gaz vaille encantar.
- Semellas Janet Jackson. - Seguro.
Torta en camiño, a operación Sobremesa vai sobre rodas.
Sobremesa? Que charramangueira. Grazas por axudar.
Mirade, rapazas,
hai helio dabondo para mandar un foguete en forma de pene á lúa.
De nada.
- Magnífico, as peonias están en camiño. - Incrible que as conseguises nesta época.
Xa. A voda está lista e disposta.
- E o teu voo? - Tamén, ás 9:30.
Tras a cerimonia, falarei un pouco coa xente,
darei o mellor discurso, todos chorarán e directa ao aeroporto.
- E iso? Que foi? - Estou con antibióticos.
Teño molestias aí embaixo.
Que lata.
Xa, mais ben que pagou a pena.
Doug fíxome correr de formas nas que nunca o fixera.
Vaia, de nada.
Veña, vamos alá.
É a voda perfecta, deámoslle tralla.
Contra, Gaz. Nótase a operación voda, ou?
Xa, moi boa.
- Fixéchelo ben na clase, eh? - Grazas, tío.
Sinto molestar no teu gran día,
mais poderías axudarme coa técnica da máquina das pernas?
Claro, como non?
- Xenial, grazas. - Claro.
Ben.
Esta é para Gaz e Dalbert.
Non queres a ninguén máis,
tócaste cando pensas en Dal.
Hostia, perdón.
Non foderás con ninguén máis xamais,
por nunca xamais.
Ola!
Chegou a hora da corta do carallo para celebralo.
A torta do carallo.
- Vaites. - Iso é.
Ostras! Vaia.
Non me sinto ben.
Pasámonos cos strippers? A min gústanme, pero…
Non, se é xenial, pero creo que forcei no spinning esta mañá e…
- Tentabas levar os nervios pedaleando? - Máis ou menos.
Non te preocupes por iso,
porque organicei un día enteiro de relaxación nun balneario
para prepararvos a ti e Dal para o gran A.
O gran A? Xesús, Liv, é teu irmán.
Contra, Amy, o altar. Tan obsesionada estás co sexo?
- Non podo. - E logo?
Hei ir polo traxe, preparar os detalles para os convidados e recoller as flores.
- Non teño tempo… - Escoita, todo está arranxado.
Fíxenche caso, Gaz. Abur á Liv egoísta.
Hoxe es o protagonista, oes?
Farei que sexa incrible, mais has de…
Deixarte levar.
Non foderás con ninguén máis xamais.
Non me mires, míraa a ela, estame pegando cánnabis.
Con ninguén máis.
Amy?
Guau.
- Sentamos? - Claro.
Benvidos ao Niño do Nirvana. Son Greta, a vosa mentora de relaxación.
Unha mimosa verdeazul de algas?
- Si, non? Si, por favor. - Ben.
Este lugar é moi agradable.
Non te sorprendas, dixen que me encargaba.
- Grazas. - Ola, só veño ver o meu fillo.
Oh, non, grazas.
Convidaches a mamá?
- Son alérxica. - Adórala.
Non me agrada a idea de que rifedes.
Somos adultas e podemos ser civilizadas.
Hoxe trátase de pensar en ti. Olla.
- Ola, Lorraine, alégrome de verte. - Uf, isto está un pouco cargado.
Vaime dar un ataque ás fosas nasais.
Listo para un tratamento de beleza? Só restan cinco horas.
Señor Healy, acompáñame á gruta da marinaxe?
- Tócache, Gazaroo. - Está ben.
- Deixa os calzóns postos. - En serio?
O teu lombo dá grima.
- Ag. - Desculpa?
Máis tenso ca o ollal dun gato.
Hoxe é a miña voda, terei un pouco de estrés.
É lóxico, non?
Moita culpa che hai nestes músculos, ag.
- En serio non me falas? - Ves a Gaz?
Está ben, pasemos o día e xa falaremos mañá.
Para que o saibas, non vou pedir perdón.
Case me custas a maior oportunidade da miña carreira.
Estás máis sa que nunca.
Estás na voda de teu irmán.
Poderías non rir mentres intento rifarche?
Poderías non rifarme? Deberías darme as grazas.
Trastornaches? Quizais sexa hora de meterte nunha residencia.
Perderes o permiso foi o mellor que che puido pasar.
Non o perdín, roubáchelo ti.
Mi madriña!
- Está queda. - Non podo!
- Para de rebulir, concho! - Non podo.
Oh, vaia. Hala, dás ben arriba.
Ves? Está moi preto da parrochiña.
Parrochiña?
Polo amor de Deus!
Xesús.
Isto non significa que non siga cabreadísima.
Ei, lisquemos de aquí.
Non quero que predique que é a nai do noivo.
E a ver se podedes poñelo cristalino, quero ver o meu reflexo na súa cara.
Grazas. E ti pódame, por favor.
Atención todos, sincronizade os reloxos,
quedan xusto dúas horas para subir ao altar.
Cómpre sermos puntuais.
Estiven pensando…
- Estou facendo o correcto? - Como? Ai.
Dúbidas antes da voda? Mal augurio.
Non ten dúbidas, só está a cavilar, non si?
Pois non estou seguro.
Se levas querendo casar dende que teño coñecemento.
Xa, mais… apurariámolo?
Como sei se Dalbert é o correcto ou se eu serei un bo marido?
Claro que serás un bo marido.
Bebedes o mar o un polo outro e Dalbert é un mozo estupendo.
- Liv chamouno avasalador. - Cando?
Cando non me deixou mercar o candelabro, dixeches que era máis divertido con Seb…
con algúns dos meus exmozos.
- Díxeno, si, pero que carallo saberei eu? - Pois ralleime e…
fixen unha idiotez.
Que pasou, ceo?
- Chegaron as flores? - Grazas a Deus.
Hostia, que é iso?
- Peonias negras, unha elección atrevida. - Non, eu non encarguei peonias negr…
Vaia, pois vai ser que si. Faríao cando estaba postísima.
- Flores negras? Augurio de morte. - Non pode haber flores así na voda.
Teño azucenas rosas no almacén.
Podo cambialas, só me levará media hora ou tres cuartos.
Diso nada, non temos nada de tempo.
Se cadra si. Habería de falar con Dalbert.
Non, non tes por que falar con el, son os nervios de antes da voda.
É normal, o típico das vodas.
Odio admitido, mais creo que ten razón.
Claro, e mira, non son flores da morte. Sonche cousa de ver.
- Xeniais para o Instagram. - Abofé, cancelo "peonias inesquecibles".
Unha das pombas non está moi alá.
Precisamos azucre xa.
- Pomba morta? Augurio de culpa e caos. - Hei chamar a Dalbert.
Falar co prometido antes da voda? Augurio…
A rañala, Ozzy Osbourne, non todo é un mal augurio.
E ti te me relaxas, oes? Só son un par de imprevistos.
- A pomba nin morreu. - A pomba está tendo un ataque!
Teño que soltalo.
Te sentirás mellor se falas con Dalbert?
Pode ser, si… iso creo. Contra, non podo casar con el sen falalo antes.
De acordo, pois lévote.
Onde ides? Non, temos unha axenda e non estás listo.
Gaz, quita do medio.
- Mamá, dáme as chaves. - Oe!
- Coidado co pelo. - Que carallo che pasa?
Veña, non temos tempo disto.
Todos agardan que subas ao altar ás cinco, vamos…
Seguro que serán comprensivos se o adiamos media hora.
Diso nada, nin de chola.
Cadrei o Tetris perfectamente
para dar o meu discurso e chegar ao voo, así que vamos…
Voas esta noite?
Si, adiantaron a estrea do programa, así que…
- E o permiso de residencia? - Conseguín outro.
Por que non nolo dixeches?
Ías marchar sen dicirnos nada?
Non sei, non quería darvos a ocasión de agocharmo.
Iso era, logo.
En verdade dáche igual organizarme a voda perfecta, só che importa o teu programa.
- Non é verdade… - Fóisenos a pomba.
Seica ides de funeral.
Seica reservaches o coche da voda colocada.
Vaia, iso si é un mal augurio.
Pode que teñamos uns minutiños para falar con Dalbert, veña.
Estás incrible.
Es un xenio, estou enfeitizada.
Coñecinte cal diamante en bruto.
Unha eiruga engurradiña, agardando a saír coma unha bolboreta sociable.
- Xesús. - Abofé.
Mais agora estás tan bo como un condenado Birkin cheo de coca.
Precioso.
Brindemos polos pagos ao contado, os fogares diáfanos e o amor verdadeiro.
Por Dalbert e Gaz.
- Gaz, que carallo? - Tapádelle o pelo.
Rapazas, temos unha emerxencia dos noivos e 19 minutos para resolvela.
- Sede rápidos… - Achantas?
De acordo, guau!
Dal…
- Podemos falar? - Casades en nada, falade logo.
É importante.
- Non pasa nada, eu tamén estou nervioso. - Aí o tes.
Todo correcto, é algo normal. Marchamos…
Enganeite.
Santo ceo, que?
- Candongo. - Gaz!
Está ben.
Falemos.
Débesme seis dólares.
Escoita, non sinto nada por Sebastian.
Confundinme, comecei a quentarme a cabeza, como adoito facer, e foi a máis…
Para, por favor.
Por que me contas todo isto agora?
Porque non quero comezar a nosa vida cunha mentira.
Quero que saibas que non significou nada. Entraríame a dúbida ou algo.
Sobre nós?
Non.
Talvez. É dicir, sobre voda, lanzarnos con todo isto,
e que ti tomases tódalas decisións. Sentín que o facía por inercia.
Se non decido eu, queda todo sen facer.
- Ti sabes como es. - Seiche, si.
E sei que foi unha estupidez.
Ao bicarme con Sebastian, decateime do enorme erro.
Ti es con quen quero pasar a miña vida.
Volviches canda el para decatarte.
Perdón.
Perdón non me serve se non falas comigo.
Non podo crer que lle fixese iso a Dalbert.
Tampouco coñeces os detalles.
Se cadra non é tan grave como soa.
Estaslle buscando un pretexto?
Normal que pense que está ben.
Moitas grazas, Bianca, agora achanta.
Chámome Megan e ela é Bianga.
Analicémolo. Dalbert é un piso de luxo.
É un axente inmobiliario atractivo que cotiza á alza.
Gaz… traballa nun ximnasio.
A ti castigáronte cun nome inventado e viríache ben unha mentiña.
Este drama é de Real Housewives total e eu quedo aquí para o ver.
O terapeuta dixo de evitar o conflito.
Como chegou aquí iso?
- É unha sorpresa de Dalbert para Gaz. - Que cabrón desinteresado.
Estragueino todo, non si?
Hoxe iamos converternos en familia.
E aínda podemos.
Dal, es a persoa que quero. Ámote e quero de veras casar hoxe contigo.
Aínda queres casar comigo?
Non ten familia? Por que son as damas de honor?
Que levan posto?
Xa, semella que vestiu a escuras.
En pé, por favor.
Deberiamos seguir adiante?
- Creo que haberiamos dicir algo. - Péchaa, Olivia, non a lees.
Faille dano e matarémoste.
Volve ameazar o meu fillo e matareite eu.
Ninguén achará os vosos corpos consumidos e esfolados.
É unha psicópata.
Ben, logo… o amor gai.
Ames.
Fodeuse a axenda, non podo quedar ao baile.
Entón non verás os meus míticos bailes festivos.
Mimá, para.
Que tal o discurso?
Hei compensar 39 anos decepcionando a familia, así que non podo cagala.
Non a cagarás.
Son eu. Cágoa en todo, lembras? Son experta niso.
Mamá e Gaz nunca estiveran tan amolados.
Pensaba que tería máis tempo.
- Non habería marchar así. - Ames.
Habemos escribir na árbore conselleira.
Teño unha tira de ideas.
Lembrade escribir que cómpre mexar antes dunha maratón de sexo.
- Cala, Liv. - Vaia, ola.
Bo consello.
Se cadra, poderías gardarme un baile para logo, ou?
Amosaríache uns pasos, pero non podo. Hei bulir para coller o avión.
- Marchas hoxe a Nova York? - Marcho.
E teño a axenda a rebentar, non podo quedar nin á sobremesa.
Vaia.
Supoño que é un adeus.
Supoño que si.
A non ser que…
queiras caer na tentación final.
Vaites.
Que bo.
Alégrome que por fin comésemos o xeado.
Aínda que semella máis…
- Un algo de avea e anacardio. - Verdade.
- Pero está bo. - Está.
Abofé.
Volver á casa non foi doado, mais…
coñecerte non foi do peor.
Xa, voute botar en falla.
Obvio, son de botar en falla.
Esta é a parte onde nos bicamos, mais…
Xa.
Claro.
Un segundo.
Vaia.
Arre carallo.
Oxalá te coñecese outrora.
Xa.
Para de mirarme e come o xeado.
Claro.
Ola.
Queres bailar?
Preferirías que non seguíramos adiante?
Xa sei que es indeciso,
e non importa para elixir unhas copas,
mais cando se trata de nós,
da nosa relación,
has estar seguro.
Dal, nunca estiven tan seguro de algo na miña vida.
Se volve pasar algo así,
has de dicirmo.
- Temos que ser capaces de falalo. - Xa sei.
Non é algo calquera.
- Isto puido acabar co noso. - Seino.
Dal, creme que o sei.
Prométoche que xamais volverei facer algo
que poña en perigo o noso.
Nunca xamais.
Es a miña vida.
Oxalá non estragase o noso.
Se non fose tan estúpi…
A vida máis perfecta…
compona unha vida enteira de días imperfectos.
Teño moita sorte de poder pasalos contigo.
VALERIE: TES O ITINERARIO NO CORREO, BOA VIAXE.
Cariño, ocorréuseme unha idea xenial.
Finximos ser dous descoñecidos atractivos nunha voda?
Vou dar o meu discurso.
Un discurso.
Ti podes, Liv!
Perdoade.
Gaz…
Son unha cabrona egoísta, é certo,
pero, contra, estou incriblemente leda de verte tan ledo.
Es o mellor irmán,
o mellor adestrador
e o mellor amigo que se pode desexar.
Quérote con toda a miña tableta.
- Que? - Pasable.
Tedes que beber máis, foi un bo chiste.
E, mamá…
pese a pasar polo que pasaches, sempre fuches a rocha.
A túa resiliencia mantívonos xuntos e o teu amor fíxonos fortes.
Grazas por ser o noso osíxeno.
Aínda que isto é algo do que…
a nosa familia non fala moito,
hoxe falta alguén.
Papá.
Chamábasnos o teu cuarteto magnífico.
Eras a alma de tódalas festas e o corazón da nosa familia
e oxalá estiveses aquí, compartindo isto connosco.
Estaría moi orgulloso de ti, Gaz.
Perdoade.
E, Dalbert…
grazas por querer o meu irmán
tanto como se merece.
E grazas por mercares o candelabro ese feo do demo.
Grazas a ti, volvemos ser catro.
Por Gaz e Dalbert.
Estou moi orgullosa de ti.
Foi moi fermoso.
Que carallo?
Como?
Que mal choio.
Non, que pasmo.
Mi madriña.
Chad?
Deberiamos ser amigas, Liv,
porque es unha persoa saísima.
Merda.
Ti podes, Liv.
Santo Deus!
Liv?
- Liv, escóitasme? - Chamade unha ambulancia.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita