- Pestanexa dúas veces se oes. - Está ben?
- Nada. Un doutor? - Eu teño o título de primeiros auxilios.
- Que caducou o ano pasado. - Mais lembro todo… ou case todo.
- Que alguén chame unha ambulancia. - Oe, Liv, como te sentes?
Dei o meu discurso?
Non, esvaícheste.
Que día da semana é?
Contra, Doug, non son Einstein.
- Ei, amodo. Un pouco de auga. - Si.
Mi madriña!
- Que ca…? - Que carallo?
Para espertarte.
- Xa o estou. - Precisa hidratación.
- Toma, bebe isto. - Contra.
É viño.
Arre carallo.
Vaia, éme familiar.
En serio que estou ben. Tirade para dentro e seguide coa festa.
- Precisamos o coche fúnebre. - Non morrín.
- Irei contigo. - Non, volve dentro e anima a festa.
- Toleaches? - Ten que ser a mellor voda do mundo.
Non pode acabar así.
E… despega o meu avión. Concho, a coller outro! Pásame o móbil.
Non vas voar a ningures neste estado.
Hei coller un voo esta noite para chegar á estrea.
Podes tomarte en serio a túa saúde por unha vez?
Gareth, tráeslle limoada sen gas?
- Mamá… - Ao fin.
- Que lle pasa? - Nada.
Tivo vaídos anteriormente?
Pois máis ou menos.
Que significa iso?
Pode que me ocorrese antes.
- Cantas veces? - Non sei, media ducia.
Na súa vida?
Non, dende que aterrei de novo en Australia.
Que? Se só levas unhas semanas.
Ostras, Olivia…
- Ten epilepsia? - Non, xesús, podo marchar?
As constantes están ben.
- Vedes? Dixo que están xenial. - Dixen "ben".
Pode non ser físico, senón un ataque de pánico. Tiña estrés ou nervios?
Leva un mes buligando como unha tola, intentando volver a Nova York.
Polo traballo, mamá.
Voo esta noite, estou en condicións?
- Abofé que… - Para.
Na súa opinión médica profesional, estou en condicións de voar?
- Claro. - Ben, abóndame con iso.
Iso é.
- Por aquí, vamos alá. Arreando. - Olivia.
- Non, preciso un avión esta noite. - Agarde.
Gaz, onde está o coche fúnebre?
- Podes agardar un segundo? - Non.
Vou á casa pola maleta e ao aeroporto. Se ninguén me vai axudar… Taxi!
Arre carallo, ho.
Localización actual. En que hospital estamos?
Pero ti veste? Non estás ben.
- Estou ben. - Non o estás.
Esvaerse tanto non é normal.
En serio, volvede á voda.
Non pasa nada, xúrovolo.
Non te deixarei soa neste estado.
- Quedamos. - Non son a protagonista, lembras?
- Esvaícheste na nosa voda, Liv. - Pois parabéns para vós!
Tiñades razón, a chalada da familia volve á carga.
- Ben feito. - Que? Nunca che chamamos tal.
Marchade, por favor!
En serio, gozade da voda e da vosa vida de casados.
- Se tan sequera… - Liscade, carallo!
Marchade!
Sabes que, Liv? Tes razón, hoxe non es a protagonista.
Boa sorte co novo traballo.
Que palabras de despedida tan bonitas no día especial de teu irmán.
- Que traxedia. - Que aburrimento.
Daz non pode saber que acabou así.
Nin tirar fotos nin publicar historias…
- Daz horrorizaríase. - Abofé.
- Axúdame a muscularme. - Moita proteína é para un só.
- Xa. - E iso é a diario?
Fascinante.
Non podedes marchar, perderedes… o espectáculo.
Por aquí, volvede aos vosos sitios.
- Non podemos deixar que marchen. - Ames, é unha voda, non un secuestro.
Tódalas vodas son secuestros.
Temos que reflotar a festa por Liv, animade a sala.
Vas aos camareiros pola sobremesa e o alcohol?
- Teño 12 anos. - Pois non bebas.
- Podo axudar? - Podes, Arch, vai entreter a xente.
- Como? - Es adorable, explótao.
Posme a "Macarena"?
Ben.
Moi ben, xente, listos para divertirvos?
Aí vai.
Oxalá aínda bebese.
- Doug, rapaces! - Isto é lamentable.
Veña, sorte con iso.
Santo ceo, é en plan… Grávallo.
Iso é!
Grazas.
Sinto que a voda se arruinase.
Non se arruinou.
Anda que non. A infidelidade esporádica,
a irmá esvaída e a visita ao hospital.
Benvido á familia Healy.
Podemos reflotar isto.
Non vexo como.
Grazas a Deus que estades de volta.
Xa. Non mintades, como foi?
Pois ben…
nefasto da hostia.
Xenial, Isaac.
Xenial.
Como está Liv?
Seica esvaeuse unha morea de veces,
pero o doutor deulle alta e vai voar a Nova York.
- Xesús. - Un segundo.
Moitas grazas a todos pola vosa paciencia.
Dalbert mais eu queriamos…
É a nosa voda, a tope!
- Que fas? - Pasémolo ben!
Si!
Temos un voo en primeira clase nunha hora.
- Por canto? - 27 000 dólares.
Estás de chola? Tómasme pola raíña de Sabá, ou?
Está pedindo un milagre.
Se puideses facer maxia en clase turista,
sería fantástico.
Agarde.
Unha axudiña?
Non te levarei ao aeroporto.
Oh, grazas por estares aí para a túa filla nos momentos de necesidade.
Olivia, na vida haiche cousas máis importantes que o traballo.
Di quen non erguía do sofá cando a botaron de recepcionista médica.
- Polo menos o traballo non me mataba. - Mamá, non o cachas.
Levo traballando os últimos 15 anos para chegar a isto.
Señorita Healy? Teño un voo cunha escala de dúas horas en Honolulú.
Xenial.
E tres horas en Denver.
Logo un voo curto a Atlanta e alí colle un bus.
E cando chegaría a Nova York?
- O vindeiro martes. - Non.
Perdoa, hei chegar a Nova York en 24 horas.
Un momento.
Escoita, teño medo de que eses vaídos sexan algo máis serio.
Pois non me esvaezo en Nova York,
é este lugar.
E xa está? Vas fuxir dos teus problemas?
Si, é exactamente o que fago.
De acordo, réndome.
Pois ben.
Marcha e fai o que che praza,
mais non agardes que teña a cama lista
cando decidas honrarnos coa túa presenza.
De acordo.
É como se se repetise o de teu pai.
Non se coidaba e mira que lle pasou.
Hostia!
Mamá,
o que lle pasou a papá foi culpa miña, non súa.
- Que? - Fíxenlle ir nadar ese día.
Dixo que non se atopaba ben e fíxenlle ir nadar.
Logo dixo que quería ir á casa, que estaba canso, e eu…
seguín adentrándome no mar para que me seguise.
Foi por min.
Grazas por agardar.
Conseguín un pequeno milagre
e dei cun asento nun voo co que chegará a tempo,
mais os mostradores pechan en 45 minutos, chega?
Señorita Healy?
Sigo adiante coa reserva?
Non se me unían á conga, os miñaxoíñas.
Mais agora a voda vai xenial. Encantaríache, é moi de teu.
Misión cumprida.
Grazas por iso, e por isto.
Estás ben?
Estou, miña nai pensa que quero morrer.
É que está moi preocupada por ti, sabes? E eu tamén.
Non o esteas.
O consulado, o aniversario de Archie, a voda…
Mira, quérote, pero non vou entrar nisto agora, de acordo?
De acordo, centrémonos nas próximas 24 horas.
Embarcarás nese avión, deixarás dun pasmo os produtores da tele
e serás unha estrela.
Estou realmente orgullosa de ti.
- Serás a hostia de boa neste traballo. - Sereino, non si?
Non me esquezas. Cando te volva ver, todos quererán ser o teu mellor amigo.
Non tal.
- Vaia cara me levas. - Mi madriña.
Estivo ben terte.
- En serio? - Mormente.
- Xa. - Boteite en falla.
Deixar e circular.
- Non pare. - Xa, xenial, grazas.
- Deixar e circular, continúe. - Grazas, perfecto. Manda carallo.
- Quérote. - Quérote.
Boa sorte.
Circule.
O sinal di dous minutos e estivemos 30 segundos.
Arreando.
Por fin.
Estás ben?
Non.
- Poste nervioso cando voas? - Só…
Toma, colle isto.
A hematita ponte os pés na terra.
Ben.
Grazas.
Onde a poño?
Non é para inserir, suponse que has de sostela.
- Ah, grazas, é un detalle. - De nada.
Boa tarde, pasaxeiros, aquí o capitán.
Todo o mundo está a bordo, así que partiremos puntuais.
- Prepárense para o despegue. - Oe, estamos nun avión.
- Xa. - Os pés han estar no aire, non na terra.
Mi madriña, santo ceo.
Virxe santa.
- Dáme a pedra. - Oh, non.
Dáme a pedra.
- Toma isto. - Que é?
Un Trankimazin, ceo.
Listo.
Mi madriña, non me creo que isto sexa a nosa voda.
E iso que fixeches, encántame.
Nunca vira esa faceta de ti.
Pregunteime, que faría Liv?
Non é o mellor hábito para coller.
- Haberías de darlle unha tregua. - Por que?
Porque é túa irmá.
Dicho alguén a quen lle falta a familia,
non penses que estarán sempre.
Isto é moi de Liv.
Será un gran no cu, mais é moi divertida.
Quérote.
Iso é!
FÓRA DE SERVIZO
Señoras e señores, nuns 20 minutos, comezaremos o descenso a Nova York.
A temperatura en Nova York é de menos dous graos e está nevando.
Grazas a Deus.
Ei.
Díxencho, quero unha presentación de propostas. A ver, que che dixen?
- Que carallo? - Deixa paso.
Vai rañala.
Estou na casa.
- Ola. - Nena, chegas co tempo xusto.
Cambiei o voo, pero estou aquí e estou lista.
- Canto tardará a maquillaxe? - Brilla coma un panel solar ao mediodía.
- Xa, produzo moito sebo. - Dillo a maquillaxe e calcula.
Está de camiño, cubrídea de pos.
- Semella húmida coma un acuario. - Vigorízate.
Deus santo.
Xente, esta é Olivia Healy.
Warren leva o contido da Wine and Dine Network,
Belinda, redactora xefa de Gastronomy Quarterly.
e Romina, xefa de publicacións de Cook and Book.
Vémonos.
Obsesióname o teu programa, estou abonada á túa revista
e gastei demasiados cartos nos teus libros.
Mi madriña.
Coñecín os meus heroes e non caguei enriba.
- Tamén son os meus, así que non a cagues. - Ben.
- E isto? - A túa axenda da semana.
Hoxe tras a estrea levareite ao hotel, mañá tes a rodaxe publicitaria
e logo entrevistas coa prensa ata as seis.
- Xa sigo eu, Val. - Ben.
- Ti podes, oes? - Claro.
- Veña. - Ben.
- Arrea. - Vamos.
- Onde imos? - Á dereita.
- Estás estupendo. - Seino.
- Ben, está… - Estupenda.
Pasable.
- Claro. - Fállanos o olor.
Vaia, grazas.
Olivia, xa podes dalo todo, rapaza. Isto non é a segunda división.
Xenial, sempre é un pracer verte, Tyrell.
Cala a puta boca, Tyrell.
- Que tal o trastorno horario? - Non o sabes ben.
Chegou o momento.
Como te sentes?
Emocionada.
Nerviosa, pode que bote a pota.
Ben, tócanos.
- Oh, é para min? - Abofé.
- Vaia, é precioso. - Bule, méteo axiña.
Oh, vaia.
Boa tarde a todos, son Valerie Jones.
Benvidos á estrea do evento culinario televisivo máis agardado da década,
Banquet Royale.
Canto estará Valerie?
- Dez minutos. - Ben.
- E comeza o espectáculo. - Xa.
- Que fuso horario tes na cabeza? - Contra, o de Sydney.
É ridículo, en plan… Contra, o meu reloxo.
…non é traervos aspirantes de segunda.
- Estás ben? - Son do mellorciño.
Desculpádeme.
- Liv, onde vas? - É só un segundo.
…cociñaron para reis e raíñas, sultáns e xeques.
Vai ser unha festa traballar con ela.
Merda.
Mi madriña.
Merda.
Ola?
Carafio, eu…
Entroume o pánico, non podo respirar.
Olivia?
Síntoo, doutora, non sabía a quen chamar.
Sinto como se afogase, mais non estou na auga.
Dixeches que estaba ben, que concho pasa?
Estarás ben fisicamente, mais semella que estás sufrindo un ataque de pánico.
Perdín o reloxo de meu pai e agora teño que estar no escenario
con xente moi importante e teño pinta de sobaco. Son unha chalada.
Unha chalada desafiaría a medicina en tan pouco tempo, como dixeches que farías?
Liv, podes facelo.
En serio?
En serio.
Es irritantemente imparable.
Mais viríache ben un profesional en saúde mental.
Arre carallo, e tanto.
Non é para avergoñarse, eu levo décadas en terapia.
Non teño tempo para décadas de terapia, contra.
Daquela, Liv, hai algo que me axuda.
Pecha os ollos.
Sinte os pés sobre a terra.
Iso é, sinte a terra.
Respira fondo e conta ata dez…
lentamente.
A min axúdame nestes momentos, sabes?
Mais lembra isto, Liv, non substitúe o traballo que has facer.
Aínda que Nova York che axude a fuxir dos problemas, talvez só os poña en pausa.
…os nosos tres xuíces brillantes.
O noso primeiro xuíz é un chef de fama mundial,
a lenda cun restaurante de seu en Nova York con tres estrelas Michelin,
Tyrell James.
Moi ben.
Unha supermodelo, unha sensación mundial da gastronomía e un fenómeno en Internet,
Gianna De Luca.
Está ben, si.
E, finalmente,
- a escritora estrela da revista Banquet… - Catro, cinco.
- …xornalista de comida e estilo de vida… - Seis.
- …subindo dende Australia… - Sete.
- …Olivia Healy. - Oito.
Nove.
Dez.
AMO A DAZ AMO A GAZ
DOXICICLINA
Víchelo? Está ben?
Está ben, señora?
Estiveches graciosísima onte á noite.
Tódolos australianos son tan divertidos?
Que va, só eu.
Es briosa para ser unha estrela nacente.
- Ai, si? - Por analoxía.
Pois sabedes que?
Non bebín moito, deiteime cedo, fixen cinco quilómetros na cinta esta mañá
e estou comendo muesli. É ben denso.
De acordo, dona Sa.
E tanto, non si?
- Si, lista. - Grazas.
Como estás?
Pois moi nerviosa. Grazas.
Proba isto,
para a ansiedade e para relaxarse.
Polo no pulso.
GAZ HEALY DESLIZA PARA CONTESTAR…
Precisamos a Liv no estudio.
Ben, vou.
Liv, ao estudio.
Xenial, grazas.
- Veña, bulide, xente. - Ben, acougade.
Seis anuncios antes do xantar e logo as entrevistas.
Estás lista?
- Xesús, Gaz. - Apagádeo.
Liv, mamá tivo un accidente, contesta o puto teléfono.
- Un gran día, non si? - Abofé.
Naciches para a cámara.
- En serio? - E tanto.
Que ben.
Como estás?
Pois moi ben.
Subtítulos: Bruno Martínez Pita