- Mrugnij dwa razy, jeśli mnie słyszysz. - Co z nią?
To nie pomaga.
- Jest tu lekarz? - Mam kurs pierwszej pomocy.
Nieważny od roku.
Ale wciąż wszystko pamiętam. Prawie.
Wezwijcie pogotowie.
Liv, jak się czujesz?
Wygłosiłam mowę?
Nie, zemdlałaś.
Jaki jest dzień tygodnia?
Doug, nie jestem Einsteinem.
- Zaczekaj. Potrzebna nam woda. - Tak.
Jezu!
- Co… - Co to było?
- Chciałam cię ocucić. - Nie trzeba.
Musi się nawodnić.
- Wypij to. - Boże.
To wino.
Boże.
Brzmi dziwnie znajomo.
Nic mi nie jest. Serio. Wracajcie. Bawcie się dalej.
Potrzebujemy karawanu.
- Co? Nie umarłam. - Pojadę z tobą.
Nie, wróć do środka, niech impreza trwa.
- Oszalałaś? - To ma być najlepszy ślub na świecie.
Nie może tak się skończyć.
WELLMANIA
I właśnie odleciał mój samolot.
- Kurwa! Polecę następnym. Dajcie telefon. - Nigdzie nie polecisz w tym stanie.
Muszę dziś polecieć, żeby zdążyć na premierę.
Czy choć raz możesz poważnie potraktować swoje zdrowie?
Gareth, przynieś jej lemoniadę.
- Mamo… - W końcu.
- Co jej jest? - Nic.
Miałaś już omdlenia, traciłaś przytomność?
Tak jakby.
Co to znaczy?
Zdarzało się.
- Ile razy? - Nie wiem, kilka.
- Przez całe życie? - Nie, odkąd wylądowałam w Australii.
Co? Jesteś tu od paru tygodni.
Boże, Olivio…
- Czy ma padaczkę? - Nie. Jezu. Mogę iść?
Wyniki są w normie.
- Widzisz? Wyniki są super. - Mówię: „w normie”.
Może to atak paniki, nie problem fizyczny.
Odczuwałaś stres albo lęk?
Od miesiąca biega jak szalona,
próbując wrócić do Nowego Jorku.
Tak, do pracy, mamo.
Mam dziś lot. Mogę polecieć?
- Oczywiście, że… - Przestań.
W pana opinii jako specjalisty, czy mogę dziś polecieć?
- Czemu nie. - Tak. To mi wystarczy.
Dobra.
- Tędy, zbieramy się. Chodźmy. - Olivio…
Nie, chcę lecieć dzisiaj.
Proszę czekać.
Gaz, gdzie jest ten karawan?
- Możesz poczekać sekundę? - Nie.
Jadę po torbę, a potem na lotnisko.
Jeśli żadne z was nie chce mi pomóc… Taxi!
Boże. Kurwa.
Boże. Obecna lokalizacja. Jaki to szpital?
Posłuchaj sama siebie. Źle się czujesz.
- Nieprawda. - Ależ prawda.
Nikt zdrowy tak nie mdleje.
Ludzie, serio, wracajcie na wesele.
Już wszystko dobrze, naprawdę.
- Nie zostawię cię w takim stanie. - Zostajemy z tobą.
Podobno nie chodzi o mnie.
- Zemdlałaś na naszym ślubie. - Tak, gratulacje dla was!
Wszyscy mieliście rację. Czarna owca znów nawaliła.
- Brawo. - Co? Nigdy cię tak nie nazywamy.
Jedźcie już, proszę!
Serio. Miłego wesela. Udanego wspólnego życia.
- Możesz po prostu… - Wypierdalajcie!
Jedźcie sobie!
Wiesz co, Liv? Masz rację, dziś nie chodzi o ciebie.
Powodzenia w nowej pracy.
Wspaniałe słowa na pożegnanie brata w jego szczególnym dniu.
- To tragiczne. - I takie nudne.
Daz nie może wiedzieć, że do tego doszło.
Nie możemy robić zdjęć ani wrzucać relacji.
- Daz byłby przerażony. - No.
- Pomaga zwiększyć masę. - Tyle białka na jedną osobę.
- Tak. - I tak codziennie?
Fascynujące.
Nie możecie jeszcze wyjść. Przegapilibyście… pokaz!
Właśnie tak. Wracajcie na miejsca.
Nikt nie może wyjść.
Ames, to goście weselni, nie zakładnicy.
Na weselu zawsze są zakładnicy.
Ciągniemy tę imprezę dla Liv, więc zabawiaj ludzi.
Evie, poproś catering o deser i alkohol.
- Mam 12 lat. - Więc nie pij.
- Mogę pomóc? - Tak, Arch, idź zabawiać ludzi.
- Jak? - Jesteś uroczy. Wykorzystaj to.
Włączysz „Macarenę”?
Tak.
Uwaga, jesteście gotowi na zabawę?
Zaczyna się.
Chciałbym nadal pić.
- Doug! Dzieciaki! - To okropne.
Tak. To powodzenia.
O Boże, to po prostu… Nagraj to dla niego.
Tak!
Dziękuję.
Przykro mi, że ślub to klapa.
Nie jest tak źle.
Nie, była tylko przygodna niewierność,
nieprzytomna siostra i wizyta w szpitalu.
Witaj w rodzinie Healy.
Naprawimy to.
Nie wiem jak.
Dzięki Bogu, że wróciliście.
Tak. Teraz szczerze. Jak było?
Cóż…
Ponuro jak cholera.
Dobra, Isaac.
No dobrze.
Jak się czuje Liv?
Podobno miała sporo takich omdleń,
ale lekarz ją puścił, więc leci do Nowego Jorku.
- Boże. - Chwileczkę.
Dziękujemy wam serdecznie za cierpliwość.
Dalbert i ja chcieliśmy po prostu…
To nasze wesele! Balujemy!
- Co robisz? - Zabawmy się!
Tak!
Mamy miejsce w pierwszej klasie za godzinę.
- Za ile? - Za 27 tysięcy dolarów.
Mówi pan poważnie? Myśli pan, że jestem królową Saby?
Prosi mnie pani o cud.
Proszę coś wyczarować, najlepiej coś taniego. Będę wdzięczna.
Proszę czekać.
Pomożesz?
Nie odwiozę cię na lotnisko.
O rany.
Dzięki, że pomagasz córce, gdy cię potrzebuje.
Olivio, w życiu są ważniejsze rzeczy niż praca.
Nie wstawałaś z kanapy, gdy zwolniono cię z recepcji przychodni.
- Ale moja praca mnie nie zabijała. - Mamo, nie rozumiesz.
Przez ostatnie 15 lat pracowałam właśnie na to.
Pani Healy?
Mam lot z dwugodzinną przesiadką w Honolulu.
Super.
I trzygodzinną przesiadką w Denver.
Potem szybki lot do Atlanty, a dalej autokarem.
Kiedy dostanę się do Nowego Jorku?
- W przyszły wtorek. - Nie.
Przepraszam, muszę być w Nowym Jorku za 24 godziny.
Chwileczkę.
Słuchaj, boję się, że te omdlenia oznaczają coś poważniejszego.
W Nowym Jorku ich nie mam. Tylko tutaj.
Czyli to wszystko? Uciekniesz od problemów?
Tak, zamierzam to zrobić.
Zgoda. Poddaję się.
To dobrze.
Leć. Rób, co chcesz.
Ale nie oczekuj, że zawsze pościelę łóżko, kiedy zaszczycisz nas swą wizytą.
Zgoda.
Postępujesz zupełnie jak twój ojciec.
Nie dbał o siebie. I zobacz, co mu się stało.
Kurwa! Mamo!
To, co spotkało tatę, to moja wina, nie jego.
- Co? - Tamtego dnia kazałam mu pływać.
Powiedział, że źle się czuje, a ja kazałam mu pływać.
Potem chciał wrócić do domu. Mówił, że jest zmęczony,
a ja płynęłam dalej, żeby płynął za mną.
To przeze mnie.
Dziękuję za cierpliwość.
Dokonałem małego cudu
i mam miejsce na lot, którym dotrze pani na czas,
ale odprawa kończy się za 45 minut. Zdąży pani?
Pani Healy?
Mam dokonać rezerwacji?
Nie dołączyli do mojej congi. Frajerzy.
Ale bawią się na całego. Podobałoby ci się. To twój klimat.
Misja zakończona sukcesem.
Dziękuję za tamto i za to.
Nic ci nie jest?
Nic. Tylko mama myśli, że chcę umrzeć.
Martwi się o ciebie. Ja też.
Przestań.
Konsulat, urodziny Archiego, ślub…
Słuchaj, kocham cię, ale nie będę teraz o tym gadać, dobra?
Dobra. Skupmy się na najbliższej dobie.
Wsiądziesz do samolotu, powalisz producentów swoim urokiem
i zostaniesz gwiazdą.
Naprawdę. Jestem z ciebie dumna.
Zajebiście się sprawdzisz w tej pracy.
Tak właśnie będzie.
Pamiętaj o mnie.
Przy kolejnej wizycie będziesz rozchwytywana.
Nie.
- Boże, twoja twarz. - O Boże.
Miło było z tobą pobyć.
- Tak? - Przez większość czasu.
- Tak. - Tęskniłam za tobą.
To nie miejsce na postój.
- Tu się nie stoi. - Super. Dzięki.
- Proszę już jechać. - Dzięki.
Wspaniale. O Boże.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Powodzenia.
Proszę ruszać.
Na znaku są dwie minuty. My byłyśmy tu przez 30 sekund.
Proszę zrobić miejsce.
Krzyżyk na drogę.
Wszystko gra?
Nie.
Boisz się latać?
- Po prostu… - Tak.
Proszę. Weź to.
To hematyt. Daje kontakt z ziemią.
Jasne.
Dzięki.
Gdzie go włożyć?
O nie, nie wkładaj go nigdzie. Trzeba go potrzymać.
- Dziękuję, to miłe. - Drobiazg.
Dobry wieczór państwu, mówi kapitan.
Wszyscy są na pokładzie. Wylecimy zgodnie z planem.
- Załoga, za chwilę startujemy. - Zaraz. To samolot.
- No. - Nie mamy być na ziemi.
Mamy być w powietrzu.
O kurwa. Boże.
O słodki Panie.
- Daj mi kamień. - O nie.
Daj mi kamień.
- Weź to. - Co to jest?
Xanax, skarbie.
Tak.
Boże, nie mogę uwierzyć, że to nasz ślub.
To, co zrobiłeś, było niesamowite.
Nie znałem cię od tej strony.
Pomyślałem sobie, co by zrobiła Liv.
Może nie rób tak zbyt często.
- Daj jej spokój. - Dlaczego?
Bo to twoja siostra.
Posłuchaj rady kogoś, kogo krewni są boleśnie nieobecni:
doceniaj rodzinę.
To całkiem w stylu Liv.
Może i jest upierdliwa, ale za to bardzo zabawna.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Tak!
POZA BIUREM
Dobry wieczór.
Za około 20 minut przejdziemy do lądowania w Nowym Jorku.
Temperatura w Nowym Jorku wynosi minus dwa stopnie i pada śnieg.
Dzięki Bogu.
Hej.
Mówiłem, że potrzebuję tego spotkania.
Co ci mówiłem?
- Hej! - Ja tu przechodzę.
Wal się.
Jestem w domu.
- Cześć. - Jesteś w ostatniej chwili.
Zmieniłam lot. Ale już jestem gotowa.
- Ile mamy czasu na makijaż? - Cała błyszczy.
Jak panel słoneczny w południe.
- Mam dużo sebum. - Powiedz makijażyście i zdobądź grafik.
OK, już idzie. Przykryjcie ją pudrem.
Wygląda teraz jak SeaWorld.
- Cała mokra. - Szybko.
O Boże.
Moi drodzy, oto Olivia Healy.
Warren to menedżer treści w sieci Wine and Dine,
Belinda to redaktor naczelna Gastronomii,
a Romina zarządza publikacjami w Cook and Book.
Porozmawiamy potem.
Uwielbiam pana program. Prenumeruję pani pismo
i wydaję krocie na pani książki.
Boże.
Poznałam moich idoli i się nie zesrałam.
- To też moi idole. Nie spierdol tego. - Dobra.
- Co to? - Twój grafik na tydzień.
Po premierze jedziemy do hotelu, a jutro sesja promocyjna na planie.
I wywiady dla mediów. Start o szóstej.
- Zajmę się resztą, Val. - OK.
- Dasz radę, tak? - Tak.
- Leć. - Dobra.
- Rusz się. - Dobrze.
- Dokąd teraz? - W prawo.
- Wyglądasz świetnie. - Wiem.
- Dobra. Wygląda… - Wspaniale.
W porządku.
- Jasne. - Usuńmy ten zapaszek.
Dzięki.
Olivio, lepiej się przyłóż. To nie robota dla amatora.
Super. Miło cię widzieć jak zawsze, Tyrell.
Zamknij się, Tyrell.
- Jak tam twój jet lag? - Boże, nie masz pojęcia.
To się dzieje. Jak się czujesz?
Jestem podekscytowana.
I zdenerwowana. Mogę zwymiotować.
Czas na nas.
- Rany, to dla mnie? - Tak.
- Piękna. - Wkładaj. Szybko.
O rety.
Dobry wieczór. Jestem Valerie Jones.
Witam na premierze najbardziej wyczekiwanego
telewizyjnego wydarzenia kulinarnego ostatniej dekady.
Królewskiego bankietu.
Ile czasu ma Valerie?
- Dziesięć minut. - OK.
- A potem się zacznie. - Tak.
- W której strefie czasowej masz mózg? - W Sydney.
To niedorzeczne jak… O, mój zegarek.
…nie będzie tu niedoszłych Bourdainów.
Wszystko gra?
- Tylko sami zawodowcy. - Przepraszam.
- Liv, dokąd idziesz? - Zaraz wracam.
…gotowali dla królów, królowych, sułtanów i szejków.
Będzie się z nią fajnie pracowało.
Kurwa.
O Boże.
O kurwa.
Halo?
Boże. Jestem…
Jestem przerażona. Nie mogę oddychać.
Olivia?
Przepraszam, pani doktor. Nie miałam do kogo zadzwonić.
Czuję się, jakbym tonęła, choć nie jestem w wodzie.
Podobno jestem zdrowa. Co ze mną nie tak?
Fizycznie nic ci nie jest,
ale najwyraźniej masz atak paniki.
Zgubiłam zegarek taty, a zaraz muszę być na scenie
przed ważnymi ludźmi. Wyglądam tragicznie.
Jestem do niczego!
A jednak poprawiłaś wyniki badań w tak krótkim czasie,
jak zapowiedziałaś.
Liv, dasz sobie radę.
Naprawdę?
Naprawdę.
Jesteś irytująco niepowstrzymana.
Ale myślę, że przydałaby ci się pomoc psychologiczna.
Co pani nie powie.
To żaden wstyd. Sama chodzę na terapię od wielu lat.
W tej chwili raczej nie pójdę na wieloletnią terapię.
Dobra, Liv, posłuchaj, co pomaga mnie.
Zamknij oczy.
Poczuj ziemię pod stopami.
Tak jest. Poczuj oparcie.
Weź głęboki wdech
i policz do dziesięciu…
powoli.
To mi doraźnie pomaga.
Ale pamiętaj, Liv, to nie zastąpi pracy nad sobą.
Nowy Jork może pomóc uciec od problemów,
ale może też je tylko na chwilę zagłuszyć.
…naszych troje genialnych jurorów.
Pierwszym jurorem jest światowej sławy szef kuchni,
legenda nowojorskiej restauracji z trzema gwiazdkami Michelin,
Tyrell James.
Tak.
Supermodelka, światowa gwiazda kulinarna i fenomen mediów społecznościowych,
Gianna De Luca.
Tak, już dobrze.
- I wreszcie gwiazda magazynu Bankiet. - Cztery. Pięć.
- Ceniona za artykuły o kuchni i życiu. - Sześć.
Przybyła aż z Australii.
Siedem. Osiem.
Olivia Healy.
Dziewięć.
Dziesięć.
KOCHAM DAZA KOCHAM GAZA
Widziałeś to? Co z nią?
Jest pani cała?
Byłaś wczoraj przezabawna.
Czy wszyscy w Australii są tak zabawni?
Nie, tylko ja.
Tryskasz energią mimo wczesnej godziny.
- Serio? - W porównaniu z innymi.
Niewiele wypiłam,
wcześnie się położyłam, zrobiłam rano pięć kilosów na bieżni
i jem musli, które jest bardzo gęste.
Wzór zdrowego życia.
Co nie?
- Jesteś gotowa. - Dzięki.
Jak się czujesz?
Denerwuję się. Dzięki.
Spróbuj tego.
Pomoże ci się uspokoić.
Posmaruj nadgarstki.
GAZ HEALY PRZESUŃ PALCEM, BY ODEBRAĆ…
Zapraszamy Liv na plan.
Dobra. Już idę.
Liv na plan.
Świetnie. Dziękuję.
- Dalej, ludzie. - Dobra, uspokójcie się.
Przed lunchem czeka nas sześć sesji.
Musimy zdążyć z wywiadami.
Gotowa?
- Boże, Gaz. - Wyłącz to.
Liv, mama miała wypadek. Odbierz, kurwa, ten telefon.
- Wielki dzień, co? - Tak.
Wyglądasz świetnie w obiektywie.
- Naprawdę? - Tak.
Świetnie.
Jak się masz?
Naprawdę dobrze.
Napisy: Joanna Rychlik