Anzo!
Harp!
As lentes.
Erin.
Non recibiches a miña mensaxe?
Si, recibinas todas.
E as chamadas tamén.
Teño que saber se se enviou esa foto.
Temos algo de trasfega, non sei se sabes.
Atoparon un cadáver no bosque. Preto de Espinalbas.
Merda.
Vaia lea.
Non hai probas nin DNI.
Os forenses non van descubrir moito, pero si, é unha lea gorda.
Quero saber se alguén
- vén por min ou pola miña familia. - Espera.
Un momento.
- Segues aí? - Si, estou.
Vale, enviouse?
Parece que Agustín enviou a túa foto.
Sabes a quen?
O número aparece como Valeria nos contactos.
Valeria? Vale. Sabes quen é? Van vir por min?
É a asistente persoal de Agustín. Erin, era unha foto roubada.
As posibilidades de que te atopen por ela son case nulas.
"Case" non me chega. Con iso, os meus non están a salvo.
Deixa que me preocupe polo cadáver, vale?
Non chames máis a atención,
queda na casa, estate tranquila e intenta non preocuparte.
- Erin! - Si, vale.
Harp. Veña, temos que marchar.
Non.
Non preguntaba.
Estou cos amigos.
Podes saír?
Veña. Sae, por favor.
Harp!
Ola, Penelope.
Erin, a miña veciña favorita.
Faríasme o favor de vixiar a Harper?
Sabe volver á casa. Eu teño présa.
Houbo unha urxencia no colexio e teño que ir.
Importaríache?
Claro que non. Pode xantar connosco.
Iso non será necesario.
Non te preocupes. Viralle ben comer boa comida caseira por unha vez.
Grazas.
De nada.
Harp!
Quedas con Penelope. Non tardo. Pásao ben!
Estrada.
- Ola? - Erin Carter.
Son Daniel Lang.
Daniel Lang?
Coñecémonos o outro día.
O meu fillo é Dylan, o das achegas artísticas no seu exame de proba.
Claro, desculpe. Pasou algo con Dylan?
Non, pero quería falar con vostede.
Pero non por teléfono.
Estades, ti e o teu marido, libres para cear?
- Nada elegante... - Claro.
...imos por aquí.
Perfecto. Parece un bo plan. Envíame os detalles.
Vale, xenial.
Ben. Abur.
Es Valeria Estrada?
Non.
Agarda!
Fóra!
- Tranquila. - Fóra de aquí.
Tranquila, vale?
Mandáronche unha foto. Bórraa.
- Por? - Foi un malentendido.
- Baixa o coitelo. - Non.
Baixa o coitelo.
Non.
Que hostias!
Iso foi incrible.
Quen es?
Vale.
Agustín mandouche a foto porque cre que son outra persoa.
En serio? Quen cre que es?
O caso, é que necesito saber se alguén máis ten esa foto
e que a borres.
Non teño tempo para isto.
- Pois faino. - Veña...
Teño que marchar. E ti tamén.
Pásame a bolsa!
Se queres a bolsa, borra a foto.
- Non sabes onde te metes. - Non. Ese é o tema.
Mira... a Agustín matárono onte.
Xuntábase con mala xente.
Espertei e tiña a túa foto no móbil,
porque quería que soubese quen eras.
Non o sabía e acompáñote no sentimento.
Como sabes o da foto?
- Moi boa pregunta. - Si.
- Veu alguén contigo? - Non.
Merda.
Veña!
Merda.
- Merda. - Valeria!
Eses cartos eran meus.
Non!
Merda.
Que fas? Non.
Vamos.
Veña.
Corre! Veña.
Vamos.
Non.
Merda.
Veña.
Quen son?
Traballan para o xefe de Agustín. A mafia, mala xente.
Todo ía ben ata que morreu.
Pola mañá viñeron uns ó traballo,
a por documentos e revisando todo...
Como se di? Comptes, sabes?
As contas?
Si. Viron que non cadran e cren que fun eu.
E fuches ti.
Si, pero non o sabían.
Era lista. Collía un pouco cada vez que branqueaba para eles.
Se seguira vivo, non o saberían.
Branqueabádeslle os cartos á mafia
e roubácheslle. Vaia se es lista.
Ti non o entendes. Quería cambiar de vida.
Canto?
12.032 euros que perdiches.
Estábante esganando, quería axudarche.
Se non viñeras verme,
non estaría alí. Así que, ou me consegues a pasta
para mañá, ou mando a túa foto a tódolos contactos de Agustín.
Non. Va...
Valeria!
Tes ata mañá.
Merda.
Si.
Son Pérez, de GEI.
Grazas polo sopro.
Ben.
Escoita.
Déchesnos pistas interesantes sobre as mafias.
Nomes, horarios, informes.
Queres seguir informando?
Si.
Claro, interésame.
É moito traballo.
Pareces bo policía, coma teu pai.
Si, claro.
Quen é?
Margot Müller.
Buscada pola policía inglesa.
Atraco, asalto, roubo.
Parecen boas novas. Polo menos non é unha persoa corrente.
LONDRES, INGLATERRA
Vou por ti, Emily.
Cacheite.
Acabaches de limpar?
Non. Perdoe.
Ven, ruliña.
- Ola. - Mira as noticias.
Morreu Margot Müller. Barcelona.
Espera, que?
Mimadriña.
- Que fas? Sae de aí. - Déixeme un segundo, por favor.
- Deixa o meu ordenador. - Por favor...
Vou chamar á policía.
Non llelo agradezas, para iso lles pagan.
Son Harper.
Meu, non quererás que te mate súa nai non?
- É unha brincadeira. - Xa.
Vou ver onde está o baño.
Sei que estás ocupado, pero tiñas estar aquí.
Prometiches axudarme co torneo de tenis.
Non me queixo. Pregunto cando vas volver, ou é que non podo?
Si. Seino...
Si.
Que?
- Perdón. - Agarda.
Ven aquí.
Tes o pelo ensarillado.
Tes que peitealo despois de nadar.
Senta.
Antonio era tan feitiño.
Os nenos sempre o son.
Despois medran e saen coma os pais.
Síntoo.
Non é culpa túa.
Non.
Síntoo.
Por pegarlle?
Túa nai dixo que se metera cos teus ollos.
Como se sente?
Algo así.
Como se só puidese ver ó redor.
É xenético.
Por parte de nai ou de pai?
Creo que de pai?
Quen é o teu pai biolóxico?
Non o sei.
Mamá nunca quere falar desas cousas.
Non te quero meter en problemas,
pero cando alguén non quere dar respostas
é boa razón para seguir preguntando.
- Ei. - Ola.
Vaia cambio.
Xa vexo.
Peiteoume Penelope.
É... xenial.
- Sabía que non che gustaría. - Non.
Polo menos botou tempo comigo.
Harp!
Viches iso?
Penelope estame a foder. Este é a súa vinganza.
Veña, muller.
Ó mellor, e créeme por unha vez,
só quería facer algo divertido con Harper.
Si, claro.
Quedou con ela sen previo aviso.
- Por que non vai esta merda... - A ver.
Grazas.
Gustoume o peiteado. Non quería deixala na piscina.
Non me quedou de outra.
Seino e Harper tamén.
Dá a volta.
Dende que entrei naquel supermercado
a semana pasada, só quero recuperar...
a miña antiga vida.
Pouco a pouco.
Erin, temos que marchar.
Erin!
Merda.
É ese.
- Ei. - Ola.
- Que tal? - Encantado.
- Daniel. - Jordi.
Que sirva de aviso, hai moito que non fago batidos.
Penelope fainos nunha máquina.
E ten unha máquina de xeados.
Penelope é incrible.
Creo que o marido non opina igual.
Escoiteinos berrar polo móbil.
Harper Carter, estáste volvendo toda unha rexoubeira.
Ben...
- Tes fotos de bebé? - Dos meus fillos?
- Claro. Queres velas? - Si.
Vale...
Imos aló.
Debeu saltar o automático.
- Sabes onde está? - Creo que por aí.
A ver se o podo arranxar sen incendiar a casa.
A ver...
Merda...
Harper, que foi?
Así que a Dylan xa o expulsaron de tres colexios.
Ou... recusado de tres escolas
e sempre que o matriculo nunha nova
teño que dar garantías,
acompañadas normalmente de doazóns.
Sexa como for, gustaríame sacalo do sistema
e educalo na casa.
Está ben, si.
Quere que sexa a profesora de Dylan?
Si.
- A xornada completa. - Tería que deixar o posto na escola?
Si. E pagarei o que sexa que pague St. Joseph ó seu persoal fixo.
Vaia gasto.
Eu véxoo máis coma unha inversión.
E se necesitase un adianto?
Sería posible?
Non imos tan mal.
Sen problema.
Podemos negociar unha tarifa.
Si.
Creo que é unha mala idea.
Vale.
Dylan quere chamar a túa atención.
Se o sacas da escola, el gaña.
Non necesitaba un profesor?
Si, pero de apoio.
Custoume moito conseguir un posto en St. Joseph
e non o penso deixar por alguén que pode cambiar de opinión nuns meses.
Non son impulsivo.
Non, mais pediu case toda a carta
para poder ver e elixir.
Perdón.
Teño que coller... é Olivia.
Vale.
Vai todo ben?
Ó mellor non debería chamar... pero é que non vexas como berraba.
Fixeches ben. De veras.
Grazas.
Tivo unha mala semana, pero está durmida, polo que está ben.
Vale.
Erin, a túa filla veu como matabas a alguén no supermercado.
Creo que necesita axuda profesional.
Grazas.
Grazas por chamar. Vou con ela.
- Vale. - Abur.
Si.
Abur.
Que pasa?
Nada.
Vale.
Harper cría que tiñas unha pistola.
Fíxome buscar no faiado.
Si.
Si, ela...
Está algo confundida.
Si.
Está.
E ti...
E ti tamén o estás.
Tes que levala a terapia, Erin.
Fareino.
Grazas.
Boas noites.
Ben.
Levarémola a un especialista.
Mañá?
Mañá non, pero a semana que vén?
Vale.
VALERIA E. MENSAXE
DÁME OS CARTOS HOXE O ENVÍO A FOTO.
E ese?
Si.
Non, ten valor sentimental.
Foi un agasallo da miña nai.
Vale.
Perdón.
Merda.
Que?
Teño os cartos.
Ben, cando nos vemos?
Ás 04:00h.
Estou nun motel.
Mándame a localización.
Agora cha envío. Non tardes.
Vale.
É moi bo.
Os do supermercado tamén levaban máscaras, verdade?
Non son eles.
Ó mellor, cres que non o son.
Ás veces, cando nos pasa algo malo
o cerebro ten formas estrañas de xestionalo.
E iso pode dar medo.
Non teño medo.
Xa non.
Danme pena.
Por que?
Porque están mortos.
Por que cres iso?
Xa os viches antes?
Que pasa?
É Lucía. Traballa no hospital e...
Xa, pero pregunto que que pasa.
- Encantada. - Non.
Que Pasa?
Pois...
Jordi pediume que falase con Harper.
Non acordamos isto.
Si, pero non acordamos cando.
Espertei e non estabas. Non collías o teléfono.
- Saín dar unha volta. - Co coche?
- Non sabía que o farías a traizón. - Non foi a traizón.
É a miña decisión como pai.
Non deberiades falar disto diante de Harper.
Jordi.
Harper?
Ei.
Para.
Rompiches os meus debuxos.
- Non che facían ben. - Non cho facían a ti.
Por que non tes fotos miñas de bebé?
Que dis? Si que teño.
De cando tiña cinco ou seis.
Penelope ten fotos de Antonio e Olivia dos seus fillos.
Por que ti non tes?
Mira, quérote máis que a nada, pero...
non fun unha boa nai.
Cando eras pequena deixeite con alguén.
Non daba abasto e...
Non estou orgullosa.
Por iso son un becho raro.
Non. O luns imos ó oculista.
Se segue estable...
Non ten que ver coa miña vista.
Mataches a alguén.
Ti es o problema. Non eu.
Ei.
Se souberas o que sufrín para manter unida esta familia...
Non o sei.
Pola túa culpa non teño amigos.
Vale... que queres que faga?
Farei o que me pidas. Por favor.
Tódolos pais van hoxe ó torneo de tenis,
pero seguro que estás ocupada. Sairás correndo outra vez.
Tenis?
Si.
Queríasme na casa e ocupada, non?
Si.
Coñeces a Margot Müller?
Non. Por que?
Identificaron o cadáver do bosque.
Necesito que me digas a verdade.
É a verdade.
Vale, traio a información.
Son dous sets curtos e un desempate polo gañador.
Adiviña contra que xogamos primeiro?
Si.
Que vos vaia ben.
Moita sorte.
- Vamos! - Veña, mamá!
Vamos, Bruno.
Fóra!
- Es... - Era miña. Era...
Fóra.
Céntrate.
Fóra.
XOGOS SETS
Fin do xogo. Penelope e Bruno gañan o primeiro set.
Non vou pedir perdón por invitar á terapeuta.
Harper ten razón.
Eu son o problema.
Sabes porque quería que xogases ó tenis?
Sabe o moito que odio estas cousas.
Non. Porque cre que es xenial.
Quere que todos vexan a nai boa e marabillosa que tanto quere.
Grazas.
Somos un equipo.
Non?
Sempre.
Miña!
Que fas? Es unha inútil.
Si.
Dálle.
Desempate.
Miña.
A miña muller, público.
Punto de partido.
O que marque gaña.
- Vamos. - Si.
Xogo, set e partido.
Parabéns.
Non necesito caridade.
Ben xogado.
Vaia. Iso foi... Parabéns.
Deixáchelos gañar.
Ela necesitábao. Ademais, todos queren ó perdedor.
Ei!
Quere champaña, señor?
- Grazas por non berrar con ninguén. - De nada.
Agora, podemos desfrutar sen preocupacións.
Non cho dixen, teño clase de ioga en White Lilly.
Non pasará nada se a cancelas.
Xa, pero vaime vir ben.
Para relaxarme. Atopar a paz interior.
Necesítoo.
Vale.
Non tardo. Queredes que vos traia algo?
Estamos ben.
- Vale. - Moi ben.
Onde hostias estás?
Vou con retraso, pero xa estou de camiño. Hai atasco.
Un domingo? Sabes? Creo que non vas vir.
Debería enviar a foto.
Pódeste tranquilizar?
Xa vou. Non fagas ningunha parvada.
Merda.
Son eu, deixa unha mensaxe.
Como vas cos deberes?
Estou coa árbore xenealóxica.
Ah, si?
Cústame, porque teño toda a túa parte, pero non a de mamá.
Sabes que a avoa morreu cando mamá era nova.
Xa sei.
Tes unha tía.
Na parte de mamá.
No era miña tía. Mamá chamáballe así.
Vivín con ela un tempo cando era pequena.
Si.
Ola.
Vamos.
Non os contes.
Son 3 000.
- Que é isto? - É canto puiden xuntar. Dáme o móbil.
- Eran meus. - Non.
Pero se isto é o que me vai custar a foto, pois vale.
Dáme o teléfono.
Tes copias?
- Non. - Ningunha?
Non.
Se che axuda, sei como te sentes.
Estás soa.
Non sabes en quen confiar.
Non me coñeces.
A xente adoita acudir a familiares e amigos.
Ti viñeches a un hotel que cheira...
- Hai algo morto debaixo da cama? - Non, xa mirei.
Só digo que se necesitas falar,
aquí me tes.
Por que tes que ser tan boa?
Que fixeches?
Valeria, que fixeches? Dime.
Viñas tarde e non sabía se tiñas os cartos...
díxenlles que ías vir.
A quen?
Ós xefes de Agustín.
Se Agustín te quería, ó mellor, eles tamén.
- Mandaches a foto de onde vivo? - Non.
- Valeria. - Xúroo.
Merda.
Roubácheslles, entendes? Non van vir só a por min.
Tes unha pistola? Íasme matar?
Íate ameazar como último recurso.
Non teño balas. Agáchate e non fagas ruido.
Vale.
Non te afastes.
Espera, os cartos.
Que fas?
Merda.
- Valeria, vamos. - Téñoos.
Vamos.
Subtítulos: Darío Vázquez Figlueira