Anzo!
KIM JEST ERIN CARTER?
Harp!
Okulary.
- Erin. - Nie dostałeś wiadomości?
Dostałem, wszystkie.
- Połączenia też widziałem. - Wysłał to zdjęcie?
Mam masę roboty.
W lesie znaleziono ciało. Niedaleko Espinelves.
Cholera. Niedobrze.
Nie ma dokumentu, dowodów. Biegli nic nie znajdą, ale racja.
Chcę wiedzieć, że moja rodzina jest bezpieczna.
Zaczekaj chwilę.
- Jesteś tam? - Tak.
Wysłał to zdjęcie?
Wygląda na to, że tak.
- Do kogo? - Do niejakiej Valerii.
Wiesz, kto to jest? Będzie chciała mnie dopaść?
To asystentka Agustína. Zdjęcie było rozmazane.
Szanse, że ktoś cię namierzy, są bliskie zeru.
To za mało, by moja rodzina była bezpieczna.
Zajmę się ciałem.
Nie zwracaj na siebie uwagi.
Zostań w domu i nie zamartwiaj się.
- Erin! - Dobrze.
Musimy lecieć, Harp.
- Nie. - To nie było pytanie.
Bawię się.
Możesz wyjść?
No już, szybko.
Cześć, Penelope.
Erin, moja ulubiona sąsiadka.
Mogłabyś przypilnować Harper?
Zna drogę do domu, a ja mam pilne zastępstwo na WF-ie.
W porządku?
Jasne. Może nawet wpaść na lunch.
Nie ma takiej potrzeby.
To żaden problem. Przyda jej się domowy posiłek.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Penelope cię popilnuje. Niedługo wrócę. Baw się dobrze!
Kto zostawia córkę na basenie?
Estrada.
- Tak? - Erin Carter.
- Mówi Daniel Lang. - Kto?
Poznaliśmy się.
Mój syn Dylan podszedł kreatywnie do swojego egzaminu próbnego.
No tak. Wszystko w porządku?
Tak. Chciałem pomówić o czymś innym.
Macie z mężem czas, by wyskoczyć dziś na kolację?
Do jakiejś lokalnej knajpki.
Z chęcią. Czekam na szczegóły.
- Świetnie. - Do zobaczenia.
- Valeria Estrada? - Nie.
Chwileczkę!
Wynoś się!
- Spokojnie. - Spierdalaj!
Spokojnie.
Dostałaś moje zdjęcie. Usuń je.
- Bo? - Bo to nieporozumienie.
- Odłóż nóż. - Nie.
- Odłóż go. - Nie!
Ja pierdolę!
To było mocne! Kim jesteś?
Dobra.
Twój szef wysłał moje zdjęcie, bo mnie z kimś pomylił.
Z kim?
Powiedz, czy ktoś jeszcze je ma, i usuń je z telefonu.
- Nie mam czasu. - To go znajdź!
Muszę już iść. Wyjdź stąd.
- Oddaj walizkę. - To usuń zdjęcie.
- Nie wiesz, z kim zadzierasz. - W tym rzecz.
W nocy ktoś śmiertelnie potrącił Agustína.
Miał kontakty z szemranymi typami.
Rano zobaczyłam twoje zdjęcie. Miałam sprawdzić, kim jesteś.
Nie wiedziałam. Moje kondolencje.
Skąd wiesz o zdjęciu?
- Dobre pytanie. - Owszem.
- Był ktoś z tobą? - Nie.
Kurwa.
Gdzie to jest?!
Gdzie to jest?
Dziwka!
Szybko!
Cholera.
Valeria!
- Szybko! - Nie!
To moja kasa. Nie!
Kurwa.
Co robisz? Przestań!
Wiejmy!
Szybko!
Nie zatrzymuj się!
Szybko.
Nie.
Kurwa.
Jedź!
Kto to?
Ludzie szefa Agustína. Podłe bandziory.
Gdy żył, było dobrze,
a dzisiaj wpadli do biura i zaczęli przetrzepywać pieprzone...
Nie znam słowa, comptes.
Konta?
Tak. Winią mnie za brakującą kasę.
- Bo ją ukradłaś. - Ale o tym nie wiedzieli.
Byłam przebiegła. Brałam trochę, gdy Agustín prał kasę.
Póki żył, nikt nie wiedział.
Gang prał kasę przez jego kancelarię, okradłaś ich i masz się za przebiegłą?
Nie zrozumiesz. Pragnęłam lepszego życia.
- Ile? - Dwanaście.
Równo 12 032 euro. I przez ciebie przepadło.
Gość cię dusił. Pomogłam ci.
Gdybyś nie wpadła, już dawno by mnie tam nie było.
Odzyskaj tę kasę do jutra,
bo wyślę twoje pieprzone zdjęcie wszystkim kontaktom Agustína. Pa.
Nie!
- Valeria! - Masz czas do jutra.
POLICJA
Cholera.
NAZWISKO?
- Funkcjonariusz Martín? - Tak.
Pérez, jednostka specjalna. Dzięki za cynk.
- W porządku? - Tak.
Dzięki twoim informacjom dowiedzieliśmy się sporo o gangu.
Nazwiska, listy, grafiki. Zainteresowany?
- Jasne. - To sporo pracy.
Jesteś dobrym gliną, jak ojciec.
Dzięki.
Zaczekaj, Sonia.
- Wiecie, kto to? - Tak.
- Media już wiedzą. - Kto to?
Margot Müller.
Brytyjska policja jej szuka za napad z bronią, napaść, kradzież.
O kurwa. Chociaż nie padło na kogoś porządnego.
LONDYN, ANGLIA
Idę po ciebie, Emily.
Mam cię!
Mam cię.
Już posprzątane?
Nie, przepraszam.
Chodź, kochanie.
- Tak? - Włącz wiadomości.
Margot Müller zmarła w Barcelonie.
Co?
MARGOT MULLER ŚMIERĆ BARCELONA
CIAŁO Z LASU TO MARGOT MÜLLER
Boże.
- Co ty robisz? - Chwileczkę.
- Nie ma mowy. - Proszę.
Zostaw mój komputer!
Wzywam policję.
Proszę, pizza dla wszystkich.
Dziękuję.
Nie dziękuj służbie. Płacą im za to.
Jestem Harper.
Chcesz, by jej mama cię zabiła?
- To tylko żart. - Jasne. Idę do łazienki.
Wiem, że harujesz, ale miałeś dziś wrócić, by pomóc mi z turniejem tenisowym.
Nie jęczę. Pytam, kiedy wrócisz. Nie wolno mi?
Wiem.
Tak.
Co?
- Przepraszam. - Czekaj.
Chodź.
Zrobiły ci się kołtuny. Czesz włosy po pływaniu.
Usiądź.
Antonio był słodkim bobasem.
Jak to chłopcy.
A potem zmieniają się w ojców.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Nie za to.
Za uderzenie go?
Twoja mama mówiła, że wyśmiał twój wzrok.
Jak widzisz?
W ten sposób.
Nie widzę nic na zewnątrz.
Takie geny.
- Po ojcu czy matce? - Chyba po tacie.
Kim był twój tata?
Nie wiem.
Mama nie lubi o tym rozmawiać.
Nie chcę sprawiać problemu,
ale jeśli ktoś unika odpowiedzi, należy pytać go do skutku.
SZYBA PO NAPRAWIE
Panna przeszła metamorfozę.
- Widzę. - Penelope mnie uczesała.
Naprawdę... świetnie.
Jasne, że ci się nie podoba. Chociaż spędziła ze mną czas.
Harp!
Widziałeś?
Penelope mnie wnerwia. W ten sposób pokazuje mi faka.
Daj spokój.
Może, wybacz szalony pomysł,
chciała spędzić miło czas z Harper.
- No jasne. - Popilnowała jej.
- Czemu ta pieprzona... - Pokaż.
Dzięki.
Pasuje jej ta fryzura. Nie chciałam jej zostawiać.
Nie miałam wyboru.
Wiem. I Harper też to wie.
Odwróć się.
Tydzień temu poszłam do sklepu i od tego czasu chcę tylko...
odzyskać swoje życie.
Daj sobie czas.
Ostatnie ostrzeżenie.
Trzymaj się z dala od gangów. Porzuć śledztwo.
Zbierajmy się, Erin.
SALDO KONTA
Cholera.
To on.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Daniel. - Jordi.
Ostrzegam, że dawno nie robiłam szejków.
Penelope ma specjalne urządzenie. Do robienia lodów też.
To wyjątkowa osoba.
Jej mąż tak nie uważa. Podsłuchałam ich kłótnię.
Zmieniasz się w małą plotkarę.
No dobra.
- Masz zdjęcia z dzieciństwa? - Moich dzieci?
- Jasne. Pokazać ci? - Tak.
Dobra.
No to robimy.
Wybiło korki.
- Gdzie jest skrzynka? - Chyba tam.
No dobra. Może naprawię to bez zdemolowania domu.
Tu jest.
Kurka.
Co się dzieje?
Dylana wyrzucili już z trzech szkół.
A raczej „wydalili”.
Za każdym razem muszę za niego poręczać
i wpłacić jakąś darowiznę.
Chciałbym wypisać go z systemu i uczyć w domu.
Miałabym być jego nauczycielką?
Tak. Na pełny etat.
- Erin musiałaby odejść ze szkoły? - Tak.
Zapłacę jej tyle, ile dostałaby tam za pełny etat.
To spory wydatek.
Traktuję to jako inwestycję.
A gdybym potrzebowała trochę gotówki z góry?
- To możliwe? - Nie jest aż tak źle.
Jasne. Możemy pomówić o sumie za podpisanie umowy.
Jasne.
To kiepski pomysł.
Rozumiem.
Dylan cię prowokuje. Jeśli to zrobisz, wygra.
- Radziłaś mi, bym kogoś znalazł. - Tak, dodatkowo.
Długo zabiegałam o pracę w szkole.
Nie zaryzykuję tego dla kogoś, kto może nagle zmienić zdanie.
Nie mam kaprysów.
Zamówiłeś niemal wszystko, by móc sobie wybierać.
Przepraszam.
To Olivia. Muszę odebrać.
Dobrze.
W porządku?
Może spanikowałam, ale była naprawdę przerażona.
Dobrze zrobiłaś. Dzięki.
Miała ciężki tydzień. Zasnęła, chyba będzie dobrze.
Dobrze?
W sklepie widziała, jak kogoś zabiłaś.
Powinna porozmawiać z psychologiem.
Dziękuję.
Dzięki za telefon. Pójdę do niej.
- Pa. - Dobrze.
Pa.
Co się dzieje?
Nic.
Dobra.
Harper była przekonana, że masz broń.
Zaprowadziła mnie na strych.
Wiem.
Jest taka skołowana.
Owszem.
Zresztą...
nie tylko ona.
Zapewnij jej pomoc.
Dobrze.
- Dzięki. - Dobranoc.
Dobrze.
Umówimy ją do kogoś.
Jutro?
W przyszłym tygodniu.
Jasne.
VALERIA: PRZYNIEŚ DZIŚ KASĘ, BO WYŚLĘ ZDJĘCIE
A ten?
Tak.
Ma wartość sentymentalną. Nie.
To prezent od mamy.
W porządku. Przykro mi.
Pieprzyć to.
I jak?
- Mam kasę. - Kiedy się spotkamy?
O godzinie 16.
- Jestem w motelu. - Wyślij mi adres.
Dobra. Nie spóźnij się.
Jasne.
Bardzo ładne.
Ludzie z supermarketu też mieli maski, prawda?
To nie oni.
Może tak ci się wydaje,
ale czasami, gdy dzieje się coś złego,
mózg radzi sobie z tym na własne sposoby.
- To może przerażać. - Nie boję się.
Już nie.
Szkoda mi ich.
Czemu?
Bo nie żyją.
Czemu tak myślisz?
Widziałaś to już wcześniej?
Co się dzieje?
To Lucia ze szpitala.
Nie o to pytałam.
- Dzień dobry. - Chwilę.
- Co się dzieje? - Cóż...
Miałam pomówić z twoją córką.
- Nie uzgodniliśmy tego. - Bo nie potrafiłaś nic uzgodnić.
Rano cię nie było, nie odbierałaś.
- Poszłam się przejechać. - Co?
- Nie spodziewałam się tego po tobie. - To nic złego.
To też moja decyzja jako rodzica.
Nie rozmawiajcie o tym przy Harper.
Jordi.
Harper?
Lucia, nie teraz.
Przestań.
Wyrwałaś moje rysunki.
- Przerażały cię. - Chyba ciebie.
Czemu nie masz zdjęć małej mnie?
Mam!
Dopiero jak miałam pięć lat.
Penelope i Olivia mają takie zdjęcia swoich dzieci.
Czemu ty nie masz?
Posłuchaj. Bardzo cię kocham, ale...
byłam kiepską mamą.
Oddałam cię komuś pod opiekę.
Nie dałam sobie rady.
Nie jestem z tego dumna.
Zrobiłaś ze mnie świra.
Nie. W poniedziałek masz okulistę. Jeśli będzie dobrze...
Nie chodzi o mój wzrok.
Zabiłaś kogoś.
To ty jesteś problemem.
Nawet nie wiesz, jak ciężko walczyłam o tę rodzinę.
Nie wiem.
- Dzięki tobie nie mam znajomych. - Co mam zrobić?
Proszę, zrobię wszystko.
Rodzice biorą udział w turnieju tenisa,
ale ty pewnie jesteś zajęta i nagle gdzieś znikniesz.
Wyzeruj liczby.
Do zobaczenia.
- Tenis? - Tak.
- Miałam siedzieć w domu. - No tak.
Znasz jakąś Margot Müller?
Nie. A co?
Zidentyfikowali ciało z lasu.
Bądź szczera.
Jestem.
Mam wieści.
Gramy do dwóch setów, potem jest tie-break.
Zgadnij, z kim gramy pierwszy mecz.
Tak.
- Powodzenia. - Jasne.
- Do boju! - Mamo!
Dajesz, Bruno!
- Aut. - Była moja.
- Aut. - Skup się.
Aut.
GEMY
Penelope i Bruno wygrywają pierwszego seta.
Nie przeproszę za zaproszenie Lucii.
Harper ma rację. To ja jestem problemem.
Wiesz, czemu chciała, byś zagrała w turnieju?
Bo wie, że nienawidzę takich rzeczy.
Bo uważa, że jesteś super.
Chce, by wszyscy zobaczyli tę ciepłą, cudowną i ukochaną matkę.
Dzięki.
Jesteśmy zespołem, nie?
Do końca.
Moja!
Jesteś do niczego!
Tak!
Twoja!
Tie-break.
Moja!
To właśnie moja żona!
Piłka meczowa.
O zwycięstwo.
- O to chodzi! - Tak!
Koniec meczu.
- Gratulacje. - Spieprzaj z tą litością.
Dobry mecz.
- Gratulacje. - Dzięki.
Po prostu oddałaś wygraną.
Przyda jej się. I każdy uwielbia przegranych.
Szampana?
- Dzięki, że nie krzyczałaś. - Jasne.
Chociaż spokojnie obejrzymy resztę turnieju.
Zapomniałam powiedzieć, że zapisałam się na jogę.
- Możesz to odwołać. - Może dobrze mi to zrobi.
Odnajdę wewnętrzny spokój.
- W porządku. - Dobra.
Niedługo wrócę. Dajcie znać, czy coś kupić.
- Nie trzeba. - W porządku.
Gdzie jesteś, kurwa?
Utknęłam w korku, ale już jadę.
W niedzielę? Myślę, że mnie wystawisz.
- Wyślę to zdjęcie. - Uspokój się, dobrze?
Już jadę. Nie rób nic głupiego.
Kurwa.
Mam coś dla ciebie.
Dla mnie?
- Sprawdziłem Erin. - Co proszę?
- Do cholery. - Wszystko stało się szybko.
- Co z tego? - Jak to?
Nie otworzysz?
Czy według twojej zawodowej i prywatnej opinii
znajdę w tej kopercie powód, by się z nią nie żenić?
- Nie do końca. - Ufam Erin.
Spoko.
To chuj z tym. Ale zachowaj ją.
Może zmienisz zdanie.
To ja. Zostaw wiadomość.
Jak ci idą lekcje?
- Robię drzewo genealogiczne. - Tak?
Twoją stronę mam gotową, ale od mamy nie mam nikogo.
Jej mama zmarła, gdy była mała.
Masz u niej ciocię.
To przyszywana ciocia.
Wysłała mnie do niej, gdy byłam mała.
BRAK INFORMACJI O KARTOTECE
POPRZEDNI ADRES I PRACA: NIEZNANE
RODZINA: NIEZNANA
DATA PRZYJAZDU DO KRAJU: NIEZNANA
Już. Cześć.
Chodź.
Nie musisz liczyć. Są 3000 euro.
- Nie tyle uzgodniłyśmy. - Tyle mam. Daj telefon.
- Straciłaś moją kasę. - Nie twoją.
Ale dam ci tyle za to zdjęcie. No dalej.
Nie masz kopii?
- Nie. - Żadnej?
Żadnej.
USUNIĘTO
Wiem, jak się czujesz.
Sama. Bez kogoś zaufanego.
Nic o mnie nie wiesz.
Zwykle w takiej sytuacji ludzie wieją do bliskich.
Ty uciekłaś do śmierdzącego hotelu.
- Jakby pod łóżkiem gnił kot. - Nie, sprawdzałam.
Gdybyś chciała pogadać,
daj znać.
Musisz być taka kurewsko miła?
Co zrobiłaś?
Spóźniałaś się. Nie wiedziałam, czy masz kasę.
Dałam im znać.
- Komu? - Szefom Agustína.
Może dla nich też jesteś coś warta.
- Przesłałaś im zdjęcie? - Nie.
- Valeria! - Przysięgam, że nie.
Kurwa.
Okradłaś ich. Przyszli nie tylko po mnie.
Masz broń? Chciałaś mnie zabić?
Co najwyżej pogrozić.
- Nie jest naładowana. Siedź cicho. - Dobra.
Za mną.
- Kasa! - Co ty robisz?
Ja pierdolę.
- Cholera. Chodź! - Mam ją.
- Szybko! - Są na górze!
- Zbiega po schodach! - Ucieka!
Nie może zwiać!
Widzę ją!
Musimy ją złapać!
Brać ją!
Z drugiej strony!
Jest za samochodem!
Uważaj!
Za nią! Nie może uciec!
Zaczekaj, nie skacz!
Napisy: Krzysztof Zając