To ja. Zostaw wiadomość.
Gdzie jesteś, Erin? Martwię się. Nic ci nie jest?
KIM JEST ERIN CARTER?
- Powinna pani leżeć. - Co się stało? Jaki dziś dzień?
Poniedziałek. Leży pani w szpitalu w Tarragonie.
- Tu ma pani telefon i klucze. - W Tarragonie?
Pani ubrania były zakrwawione.
Muszę wracać do domu.
Do męża i córki. Nie wiedzą, że tu jestem.
Przywieziono panią w nocy. Kierowca znalazł panią na poboczu.
Bez żadnych dokumentów. Powiadomić kogoś?
Nie. Ma pani ładowarkę?
To ja, zostaw wiadomość.
Gdzie jesteś? Zadzwoń.
Na szkoleniu?
Wyszła wcześnie.
Ale zawiezie mnie do szpitala?
- Jasne. - Bez pieprzenia.
Język!
- Nie wiesz, gdzie jest. - Na szkoleniu.
Jedz śniadanie.
Czekaj.
Powodzenia na badaniu. Będę o tobie myślał.
Daj spokój. Przybij żółwika.
Muszę lecieć, Jordi.
Wiesz coś o Erin?
- Co się dzieje? - Nie wróciła do domu.
- Co? - Ma wyłączony telefon.
- Włącza się poczta. - Na pewno ma powód.
Praca. Muszę odebrać, bo mnie zabiją.
Będzie dobrze.
Gdzie ty jesteś?
Nawaliłam. Doszło do wypadku. Jestem w Tarragonie.
Chryste. Jordi odchodzi od zmysłów.
Co ty tam robisz?
Jestem w szpitalu. Sprawy z Valerią się skomplikowały.
Miałaś ją zostawić!
Chwila. Brałaś udział w tej strzelaninie w hotelu?
Tylko ją chroniłam.
Wiesz, że policja szuka sprawców?
Nie, dopiero się obudziłam. Harper wie, że mnie nie ma?
Chyba nie.
Oddzwonię.
Obudziła się. Nie ma jej na drugim piętrze.
Poszukam jej.
Uciekła. Sprawdzamy wszystkie sale.
Przepraszam.
Przepraszam. Dziękuję.
Przepraszam.
Dziękuję.
Potrzebne wsparcie na drugim piętrze.
Siostro!
Sześćdziesięciolatek. Zatrzymana akcja serca.
Ciśnienie skurczowe to 60.
- Rozumiem. - Przejście.
Przeszukujemy szpital. Pilnuj tych drzwi.
SCHODY
WSTĘP WZBRONIONY
- Jordi. - Erin?
Gdzie jesteś?
Przepraszam.
- W domu wszystko wyjaśnię. - Gdzie jesteś?
Pogadamy o tym w domu, dobrze?
Nie, pogadamy o tym teraz!
Dobrze.
Nie wiem, jak to powiedzieć, ale...
Jordi?
Erin?
Ja pierdolę.
Hej, ty!
Stój!
Nie ruszaj się!
Stój!
Przyszłam, bo policja szuka informacji.
Była w szkole 13 maja. Podczas musicalu.
Jest matką jakiegoś ucznia?
- Nie. - To co tam robiła?
- Jestem spostrzegawcza. - Jasne.
Erin od razu zniknęła i już nie wróciła.
O tym nic nie wiem, ale bardzo nam pomogłaś.
Dziękuję. Dobrze zrobiłaś.
- Dobrze. - Dzięki.
Ty też wyszedłeś.
W połowie. Nie wróciłeś.
Wróciłem, ale zmieniłem miejsce.
- Na pewno? - Tak.
To jedno z nas się myli lub kłamie.
Tak.
- Daj mi chwilę. - Jasne.
- Tak? - Mam zajebiste kłopoty.
Świetnie. Gdzie jesteś?
W radiowozie.
Co? Ukradłaś radiowóz?
Pożyczyłam.
Miałaś wyjść ze szpitala i wrócić do domu.
Zaloguj się do systemu i sprawdź, czy mnie mają.
Rozumiem.
Emilio! Od tygodnia ryzykuję życie.
- Do usłyszenia. - Pomagam ci, kurwa!
Nie!
Co z Erin?
To nie była ona, tylko moja sprzątaczka.
Jasne. Po prostu wzięła dziś wolne, a mieszkacie po sąsiedzku.
Tak, ale nie rozmawiałem z nią. Jestem dziś bardzo zajęty.
- Pozdrów ją, jeśli się spotkacie. - Jasne. Dzięki.
Tak?
Złe wieści. Prawie cię namierzyli.
Oddzwonię do ciebie.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Cholera.
No dalej.
Z drogi!
Cholera.
Ja pierdolę.
Mam ubrania.
- Co z szybą? - Nie pytaj.
WIĘZIENIE W FALSTEAD, ANGLIA
Nadstawiałem karku, by załatwić ci tę pracę.
- Popełniłam błąd. - Mało powiedziane.
- Zaatakowałaś właścicielkę. - Zmarła moja przyjaciółka.
Cofnęli ci przepustkę pracowniczą.
Trafisz do więzienia o zaostrzonym rygorze.
Daj spokój.
Nie dam rady. Musisz mi pomóc.
Pomogłem ci.
Jestem twoim kuratorem, nie przyjacielem.
Przykro mi.
BIBLIOTEKA
MARGOT MULLER NAPAD BARCELONA
POSZUKIWANA ZNALEZIONA MARTWA
CIAŁO MARGOT MÜLLER ZNALEZIONE W LESIE
BYŁA PODEJRZANA O NAPAD Z BRONIĄ
O nie, Gaspar.
NAUCZYCIELKA UDAREMNIA NAPAD
Nie wierzę, kurwa.
Nie rób tego.
Chcesz wyznać Jordiemu prawdę.
- Pominę twój udział. - Nie o to chodzi.
Znam go.
Stracisz go, jeśli wyznasz, że kłamałaś.
Nie rozumiesz. Nie mogę tego robić.
Zasługuje na więcej.
To wciśnij mu, że masz problem z piciem.
Potrzebujesz pomocy. Bądź ofiarą.
Mam już dość kłamstw.
Dzięki za pomoc.
Masz inne ubrania.
Tak.
W porządku.
- Usiądziemy? - Nie.
Wolę stać.
Gdzie byłaś?
Nie byłam z tobą szczera.
Erin?
Mam problem z alkoholem.
Myślałam, że mam to pod kontrolą.
Ale nie.
Czyli wczoraj...
Wsiadłam do auta,
pojechałam za miasto,
upiłam się i upadłam.
Jak długo to trwa?
Zawsze miałam problem, ale po sytuacji w supermarkecie...
Pomóż mi.
Dobrze.
Mogę polecić ci grupy wsparcia dla emigrantów.
- Dzięki. - Jasne.
Cześć.
- Przegapiłaś wizytę u lekarza. - Wiem.
Bardzo cię przepraszam.
- Jak było? - Dobrze.
Bez zmian.
Ta mina wskazuje, że jestem zła.
Od razu widać.
Choć widzę lekki uśmiech.
Wcale nie.
Naprawdę cię przepraszam. Byłam na szkoleniu.
Jordi powiedział Olivii...
że jesteś chora.
I co?
Bałam się, że już nie wrócisz.
Czemu miałabym to zrobić?
Spójrz na mnie.
Nigdy bym cię nie zostawiła.
Dobrze. Nieco dramatyzujesz.
Tęskniłam.
Pomóż mi z drzewem genealogicznym.
Tylko nie wychodź za linie.
Obiecuję.
Pomarańczowy.
Ale piękne.
CIOCIA LENA
Ciocia Lena?
Tak.
Wciąż się przyjaźnicie?
Nie.
Zmarła.
Przykro mi.
Policja!
Idziemy!
Policja!
Produkt się zgadza.
Łom!
Mamy towar. Biało jak na pieprzoną Gwiazdkę.
Tak jest!
Dobra robota, synu.
Dziękuję.
Kto był twoim informatorem?
Nie mogę powiedzieć.
Obiecałem mu bezpieczeństwo.
W porządku. Uważaj na siebie.
W zeszłym tygodniu się złamałam.
Nie chcę nikogo skrzywdzić, ale skrzywdziłam wiele osób.
Rodzinę, przyjaciół, męża.
Przyszłam, bo chcę to naprawić
i zostawić to za sobą.
Dziękuję.
Niezłe pieprzenie.
Słucham?
Jeśli nie stać cię na więcej, marnujesz tu czas.
Nie powinnaś tak mówić.
- Daj mi chwilę. - Na co?
Daj mi chwilę.
Chwilę szczerości.
- Nie potrafię. - Wiem, słyszałam cię.
Posłuchaj.
To trudne, ale trwa tylko 60 sekund.
I tyle wystarczy, by radzić sobie lepiej niż większość.
W porządku.
Nie wszystko było pieprzeniem. Okłamałam Jordiego, mojego męża.
Już mi nie ufa.
Boję się, że gdy odkryje, kim jestem...
przestanie...
- Tak? - No wiesz.
- Kochać cię? - Tak.
- Minęło 60 sekund? - W życiu.
Jeśli przestanie cię kochać,
gdy pozna cię naprawdę, to czy chcesz z nim być?
A jeśli...
tak naprawdę...
jestem okropną osobą?
Dobrze.
W porządku.
Minęło 60 sekund.
Warto. Zaufaj mi.
Smacznego.
Kurwa.
- Jak spotkanie? - Pomocne.
Nie jesteś prawdziwą alkoholiczką.
Czego chcesz?
Przechwyciliśmy dziś duży ładunek narkotyków.
Jestem bliski dorwania jednego z największych gangów
dzięki informacjom ze sniffera w willi Agustína.
Kiepski pomysł.
- Jasne. - To nielegalny dowód.
Masz go dzięki włamaniu się do willi.
- Pamiętasz? - Tak.
Do tego cyfrowy odcisk palca doprowadzi do geolokalizacji
poprzez monitoring miejski i zeznania sprzątaczek.
Namierzą mnie.
- Proszę cię. - I ostatnie, ale najważniejsze.
Agustín został śmiertelnie potrącony, a stoisz za tym właśnie ty.
Dlatego tu jesteśmy.
Ustalmy wspólną wersję na wypadek, gdyby coś poszło źle.
Wszystko poszło źle. Skończ z tym, bo marnie skończymy.
- Mówię serio. - Nie pytałem cię o zdanie.
To mogłeś nie przychodzić.
Gadałam z Antoniem.
Powiedział, że...
Mamo?
- Mamo! - Co?
Słuchasz mnie?
- Jasne. - Antonio zaprosił mnie na bal.
Nie.
Serio?
Dzięki.
Nie o to mi chodziło.
- Zgodziłaś się? - Tak. To tylko bal.
Dziwnie się zachowujesz.
Zrozumiałam, że dorastasz. Nie jesteś już moim dziubeńkiem.
Piękne.
Hamburger goni gościa, który go kupił.
Świetne.
Co myślisz?
To...
Cześć.
Co nowego?
Antonio zaprosił Harper na bal.
Gratulacje.
Życzę wam dużo szczęścia.
Oboje zachowujecie się dziwnie.
To tylko bal.
Jak było...
na spotkaniu?
W porządku.
Porozmawiajmy o tym jutro podczas kolacji.
Przyniosłam ci twojego ulubionego pączka.
Jak miło. Tylko muszę się wykąpać.
- Nie dam rady. - Dasz.
Odpowiedzi są na tej stronie.
Pieprz się. Ojciec jest bogaty. Nie muszę tego wiedzieć.
Jesteś bystrzejszy ode mnie.
To zajmie ci dziesięć minut.
Dobra.
- O to chodzi. - Erin.
Chodź na chwilę.
Jak mu idzie?
- Zaczyna robić postępy. - Świetnie.
Ostatnio nakryłem go na czytaniu.
Nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.
- No tak. - I jeszcze jedno.
Rozmawiałem o tobie z zarządem szkoły.
- Nie prosiłam o to. - Wiem.
- Po prostu chciałem pomóc. - W porządku.
Naprawdę ci dziękuję.
Ale nie chcesz być mi dłużna.
Właśnie.
Po prostu wyraziłem o tobie pochlebną opinię.
To chociaż zrównoważyło negatywną opinię sekretarki.
Tej nabuzowanej kofeiną.
- Olivii? - Tak.
To moja przyjaciółka. Nie zrobiłaby tego.
Nikt nie dźgnie cię w plecy tak, jak zrobi to przyjaciel.
Daleko ci do odkrycia liderów, ale...
to naprawdę ciekawe.
Ale nie zatwierdzę tego bez dowodów.
Nie mamy tyle zasobów, by pozwolić ci na tę krucjatę.
Skup się na Margot Müller.
RAPORT Z OBSERWACJI
KARTOTEKA
KATE JONES JEDNOSTKA SPECJALNA
ZDJĘCIE USUNIĘTE STATUS: ZAGINIONA
Pani Carter niecierpliwie czeka na wielki wieczór Harper.
Mamo!
Poznałam Emilia w szkole tańca.
Młodzieńcza miłość. Fajnie, że znów jesteście razem.
Bez urazy, ale traktujecie to zbyt serio.
- Brawo. - Dobra robota.
Idziemy!
Szybko.
Jeśli twoja tajemnica ma być bezpieczna,
musisz mi pomóc.
Organizatorzy korridy piorą miliony euro.
Dziś spotykam się z informatorem.
Odpuść już sobie.
Jesteś pewna, Kate?
Idź do auta, zaraz przyjdę.
Wiem o Margot Müller.
- O Lenie Campbell. - Dość.
- O tobie. - Przestań!
Jestem bliski dorwania gangu.
Pomożesz mi.
Pojedziesz ze mną jako wsparcie. Tylko raz.
Masz tylko puste groźby.
Pochowaliśmy razem Margot, zabiłeś Agustína.
- Zrobię to nawet bez ciebie. - Nie rób tego.
Próbuję cię chronić.
- Mamo! - Już idę!
Może Tabarez nie zgodził się, bo też cię chroni. Zastanów się.
I więcej o tym nie wspominaj.
- Stresujesz się? - Nie.
- Wyglądasz pięknie. - Jako mama musisz tak mówić.
Fakt, wyglądasz strasznie.
Gdy tylko wejdziesz, wszyscy zaczną krzyczeć i wiać.
To był żart.
- Mam pytanie. - Śmiało.
Ale nie chcę cię zasmucać.
Rozumiem.
O co chodzi?
Jesteś moją mamą?
Oczywiście.
Prawdziwą.
Pan Martín nazwał cię Kate.
Wszyscy cię tak nazywali.
A teraz jesteś Erin.
No dobrze.
Nie miałam wyboru.
Pamiętasz poprzednie życie?
Nie mogłam cię zostawić.
Nie żyje?
Przykro mi.
Mówiłaś, że jesteś moją prawdziwą mamą.
Wiem. Chciałam ci to ułatwić.
Nie, okłamałaś mnie.
Wymyśliłam to, by cię chronić.
Kochasz mnie?
Czy nie masz wyboru?
A jak myślisz?
Kochasz mnie.
Bardzo.
- Zrobiłabym dla ciebie wszystko. - Kupisz mi motorower?
Nie.
Wyglądam ładnie?
Pięknie.
Jesteś moim wielkim szczęściem.
I mam nadzieję...
że czujesz podobnie.
Chodź.
Powiedz tacie.
Nie.
- Nic się nie zmieniło. - Owszem.
Dwie wody z limonką.
Jak to zrobimy?
Przyniosłam coś.
Czasomierz mycia zębów Harper.
Obracamy go i zadajemy pytanie.
- Musimy być szczerzy. - Przez 60 sekund.
Zacznij.
Jesteś pewna?
- Tak. - Możemy to olać.
Olewamy to od zbyt dawna.
W porządku.
Czego nie chcesz mi powiedzieć?
W porządku.
Nie jestem mamą Harper.
Jest adoptowana?
- Nie do końca. - To znaczy?
- Kto jest matką? - Kojarzysz Lenę?
Ciotkę Harper.
- To jej matka? - Tak.
Zmarła, a Harper...
została całkiem sama.
Więc ją wzięłaś?
Tak.
Legalnie?
Nie.
Wie o tym?
Tak. Sama zrozumiała.
I zrobiłabym to ponownie.
Zmieniłabym tylko to, że wyznałabym ci prawdę od razu.
- Możemy ją stracić. - Wiem.
Ktoś mógłby nam ją zabrać, a my bylibyśmy bezbronni.
Wiem.
Muszę...
Wstawaj.
Coraz większy tłum.
Tak. Wspominałam nasz pierwszy raz tutaj.
Stresowałam się. Chciałam ci zaimponować.
Powiedziałaś, że nie lubisz tańczyć.
I tańczyliśmy przez dwie godziny.
Tak się tylko wydawało.
Możemy być jak oni.
Nie zaszkodzi spróbować.
Co się stało?
- Nie mogę. - Już cię nie okłamię.
Nie.
Nie wierzę ci. Już ci nie ufam.
Nagle zniknęłaś i wróciłaś z jakąś historyjką,
że jesteś alkoholiczką.
A teraz okazuje się, że Harper nie jest naszą córką?
- Skłamałam, ale nie zdradziłam cię. - Jak to nie?
Cały nasz związek to pieprzone kłamstwo!
To nie fair.
Nie?
To co tu robimy?
Myślałem, że już nie gadamy.
Ale mam tylko ciebie.
To naprawdę smutne.
Wszystko zjebałam.
Jordi chyba mnie zostawi.
Wątpię, by tak łatwo zrezygnował.
Czemu mówisz tak cicho?
- Jestem na arenie. - Sam?
Tak. Nie miałem wyboru.
Miałeś. To nie warte ryzyka. Wyjdź i wracaj do domu.
- Może i tak. - Jasne, że tak!
Chwila. Oddzwonię.
- Wiej stamtąd. - Jest informator.
Zgłupiałeś?
Cześć.
Kurwa.
Jezu, Emilio.
Naucz się odczytywać aluzję.
Spokojnie.
Wiem, boli.
Wybacz.
Ale kosztowałeś nas dużo kasy.
Napsułeś mi krwi.
To kurewsko samolubne.
Współpracujesz z jakąś kobietą,
która uratowała cię przed Agustínem.
Kto to?
Nie wiem.
To ktoś z wydziału?
Robledo?
Sanchez?
Hurtrado?
Nie.
Kto to jest?
Pomóż mi.
Zdradź mi, kto to,
a cię puszczę.
Ostatnia szansa.
Dobre.
Dziecinne, ale zabawne.
Dałem ci szansę. Sam jesteś sobie winien.
Nie!
Uciekaj!
Napisy: Krzysztof Zając