Non pasa nada.
Xa.
Si.
AS MÁIS SINCERAS CONDOLENCIAS DANIEL E DYLAN LANG
Hai nada estabamos xogando á petanca.
Xa o sei.
Acompáñote no sentimento, Jordi.
Grazas.
Se podo facer algo para axudar...
É probable que queiramos vender a casa.
Iso témolo que falar antes, vale?
- Non quero que vendades a casa. - Non. Non imos...
Foi un falar.
Non é bo momento para vender.
Oes, por que non vas ver que tal está Rafa?
Vale.
Veña.
Vai.
Imos?
Mira, imos facer isto.
- Ei. - Dime.
Mira, por que non colles uns días?
Unha escapada?
Con Harper.
Vas ver os teus pais.
- Non é mala idea. - Verdade?
Viravos ben.
Ana.
Pero Harper ten colexio.
Non te preocupes. Só queda un día.
Necesito un minuto.
Inspector Tabarez. Emilio falou dun home...
Daniel Lang.
Non sei. Pode que haxa que investigalo.
Unha profesora non se debería preocupar destas cousas.
Marcha.
Vai coa túa familia.
Deixa de meter o fociño.
Que fas?
Tes deberes?
Pensei que xa acabara o colexio.
Son tarxetas para Rafa.
Morreu o pai dun compañeiro.
Si, vino nas noticias.
Non sabía que forades amigos.
Non o somos.
Non sei.
Mandáronnolas facer cando morreu a avoa de Julie...
Que considerada a profesora.
O rapaz quedou sen pai. Non sei como un garabato feo
vai facer que se anime.
Perdón.
Remata a tarxeta. É un bo xesto.
Que é isto?
Nunca me deixas almorzar cereais azucrados.
Xa, pero marchas de vacacións. É un día especial.
E a ti paréceche ben?
Son só cereais. Prefiro non darlle moitas voltas.
Vou meter isto no coche.
Vale.
Imos volver, non?
Claro. Serán só uns días.
Estarás cos avós e irás á praia.
Así pasas tempo co teu pai.
É porque lle contaches a verdade?
Claro que non.
Ti non tes a culpa. De verdade.
Cal é o problema?
Levas todo o ano pedindo cereais de chocolate.
- Jordi ten razón, non lle deas voltas. - É papá, non Jordi.
Vou facer unha torradas.
Vale.
É hora.
Levades todo?
Lentes, traxe de baño, cepillo?
O cepillo.
Ves? Sabíao.
Non o dou atopado.
Onde está?
- Jordi. - Dime.
Pensa que nos pasa algo.
Non pasa nada, non?
Que tal se descansamos estes días,
eu remato na escola e vós desfrutades de viaxe...
Queres paralo todo? Finxir que todo vai ben?
En medicina, ensínannos a facer unha triaxe.
A saber priorizar as feridas máis importantes.
Isto non fai que as outras desaparezan.
Claro, podemos descansar uns días.
Pero...
Pero non sei se servirá de algo.
Serviralle a Harper.
Iría, pero teño cousas que rematar.
Vale?
Pase o que nos pase, Harper ten que saber que sempre serás o seu pai.
Dille adeus a mamá.
Adeus a mamá.
- Nunca falla. - Nunca.
Ide con coidado.
Chamádeme ó chegar. Quérovos.
Quérote.
Aquí tes as avaliacións.
Se te atascas, di que o fixo ben pero que ten que prestar máis atención.
É a resposta xenérica por excelencia.
Vale.
Sei polo que estás pasando e... Aquí me tes se o precisas.
A si?
- Que... - Que a que te refires?
A traizoarme para que non me deran o traballo?
Creo que o dó te puxo paranoica.
Veña, ho! Basta.
Pedíronme a miña opinión sincera sobre a túa idoneidade e dina.
Alégrame saber o que pensas.
Vamos, Erin.
Partín o lombo axudándoche coa entrevista.
E vas e chegas tarde e cunha camiseta de praia?
E despois actúas como se todos che tivésemos culpa.
- Ben, non te preocupes. - Pois si.
Non te abres a ninguén.
Teño que marchar.
Podería prestar máis atención, pero, a parte diso
tivo un bo ano.
Espero que pase un mellor verán.
- Vale. - Grazas.
- Si.
Señora Carter.
Que tal vai Dylan?
Ben.
As súas notas melloraron, pero aínda queda moito que traballar.
- Si, pero mellorou. - Si.
Grazas.
Foi grazas ás súas clases particulares.
Que tal vai coas mates?
El...
Non podo.
O teu amigo tivo tódalas oportunidades para marchar.
Sinto moito o que pasou.
Imaxino o duro que debe ser para Ana e o pequeno Rafa.
Non tes dereito a amentalos.
Por favor, non me interrompas mentres te ameazo.
Eu son o que manda aquí.
Teño que responder ante os que están por riba miña.
E son moito menos razoables ca min.
Non vou facer coma se nada.
Por que non?
Non vou nin preguntar que facías alí.
Pola miña parte, comezamos de cero.
- Pasamos páxina? - Ou?
Pola visita desta mañá, xa o imaxinarás, non?
Para a próxima, irán pola noite
e pegaranlle un tiro á túa filla.
Xa se sabe que os nenos berran moito cando se asustan.
Despois, ides ti e o teu marido.
Remexeríamos a casa, para que parecese un roubo.
Esta xente, Erin...
son animais.
Se te achegas á miña familia, xuro que...
Non quero.
Ves?
Só quero solucionar isto.
Protexerte.
Así que...
Por favor. Como vai o meu fillo en mates?
Mellorou.
Ten que practicar máis e concentrarse.
En xeral, é un rapaz moi amable e sensible,
cun futuro brillante se aprende a aplicarse.
Espero que o faga.
Grazas.
Pola axuda.
Ten un bo verán.
Non volvamos facer isto.
Ola.
Somos os Davidson.
O noso fillo é Dean.
Boas, señor e señora Davidson.
- Ola. - Ei.
Que tal Harper?
Os meus pais conséntena á máis mínima oportunidade.
Ten as veas cheas de xeado.
Ti que tal?
Eu podo mercar o meu propio xeado.
Jordi.
Como estás de verdade?
Quero sentir pena polo de Emilio,
pero todo o que sinto é rabia.
Quero que saibas que o...
que o sinto moito.
E...
Non colgues.
Vale?
Non sei que dicir, pero non colgues.
Estás aí?
- Pedíchesme que non colgara. - Si.
Pedincho.
Síntoo, Jordi. Todo.
- Dille a Harper que a chamo mañá. - Vale.
Boas noites, señora Carter.
Boas noites, señor Collantes.
Ola, Erin!
Non funciona o timbre.
Non ve invitas a pasar?
Parece que si.
Estás horrible.
Grazas. Queres...
Non era un insulto. Oxalá o fora.
Esta noite é o festival de foguetes na cidade.
Vai ser duro para Ana.
Xa, claro. Pero... por que?
Porque foi cando Emilio lle pediu para casar...
Non atendes ás vidas dos teus veciños?
Seguro que mo dixeron, pero non prestei atención.
Quere ir ó bar onde se declarou.
Van dar unha festa temática.
Quere que vaiamos un grupiño.
Penelope, non teño gana de saír.
É o que fan os veciños. Axudarse en tempos duros.
- Parece unha boa idea. - Eu encárgome dos vestidos.
- Que vestidos? - Xa o verás.
Ía en serio o que dixo Jordi de vender a casa?
Si.
É certo que non é bo momento para vender.
Vale...
Si.
Xenial. Por que non vas por aí e nos vemos despois?
Claro.
Tranquila, xa virán tempos mellores.
Si.
Merda.
Ola, es Olivia Thorne?
Si.
Boas. Chámome Kate Jones. Son unha vella amiga de Erin Carter.
Ah, si.
Ola. É un pracer.
Igualmente. Perdón por pasarme así,
só sei que traballas con ela.
Si. Pasou algo?
Non. Perdoa. Estouno facendo todo do revés.
Vin por traballo
e quería poñerme ó día con ela,
pero cheguei e decateime que non sei onde vive.
- Probaches a chamala? - Si, pero teño un número antigo.
As cousas non acabaron ben entre nós
e veño para intentar arranxalo.
Claro.
Ás veces, Erin é un pouco teimuda.
Si. Bastante.
Perdón, Olivia. Xa mas apañarei. Grazas.
Estaba a punto de poñer auga a quentar.
Que amable. Grazas.
Xenial. Pasa.
Grazas.
Bonito xardín.
Entón, de que coñeces a Erin?
Traballamos xuntas hai uns anos.
De profesoras?
De profesoras? Claro.
Fomos moi boas amigas durante un tempo.
Ela éche así.
Xa.
Fai pouco lin a noticia do que lle pasou no supermercado.
Ceos, si.
Foi aterrador para ela e a súa filla.
Harper.
- Si. - Como está?
Fai tanto que non a vexo.
É un tesouro.
É lista e graciosa. Levámonos moi ben.
Non sei como acabaches dando comigo.
Non teño unha idea boa, Olivia.
Déuseme por ir á escola e darlle unha sorpresa.
Pero cando cheguei...
- As vacacións, claro. - Exacto.
Todos cos que falei
me dixeron que tiña que falar contigo.
Olivia Thorne, secretaria escolar, gardadora de segredos.
Esa son eu.
Non che podo dar os seus datos,
pero dareille o teu número.
Quero que sexa sorpresa.
Síntoo, pero non podo facer nada.
Xa, claro.
Enténdoo.
Son os teus fillos?
Si. Xemelgos.
O Dúo Dinámico.
Saíron co seu pai a ver os foguetes.
Cal é o teu favorito?
Non teño.
Claro, pero se tiveses que escoller?
Non podería.
Se arde a casa e só tes tempo de sacar a un,
cal sería?
Pois, creo que...
ardería con eles.
Vaia...
Deixaríalos morrer antes que tomar unha decisión difícil?
Es unha covarde insensible, non?
Vai sendo hora de marchares.
Revisa as alarmas de incendio.
Xa.
Non acabei contigo, Olivia.
Queres chamar á policía? Non, claro que non.
Para cando chegasen, xa non estaría.
E agora sei onde vives...
Estás pensando en que vou de farol.
Que ó mellor teño un humor raro.
Pode ser.
Erin e eu estamos enfadadas e Harper non está.
Foi de vacacións co pai. Polo que si, creo que deberías marchar.
Deberías chamala.
Facer as paces.
E despois, deberías dicirme onde está.
Tomas un milleiro de decisións ó día, Olivia.
Non tomes unha errada.
Quero dicir...
pensa nos pequenos Lily e Luca.
Non che dixen os seus nomes.
Seino.
Sorpresa.
Grazas por vires hoxe.
Claro.
Era tan típico del.
Púxose de xeonllos e non fun quen de dicir si porque...
- Non tiña anel? - Non.
Tiña un cun coche.
Durante os primeiros dous meses de prometidos, levei isto.
Queredes pintar a cara?
Estamos ben.
Pois...
É o tipo de parvada que lle gustaría a Emilio
Pois fagámolo.
Ola, Erin!
Estou ocupada.
Intenteiche chamar antes.
Seino, pensei que captarías a indirecta.
Sinto moito como me comportei. Podémonos ver?
- Pois... - Cara a cara. Para desculparme.
Mira, non pasa nada.
Curso novo, vida nova.
Deixémolo correr.
Onde estás agora?
Estou no Rapture.
Pero estou con xente, non pode ser outro día?
Si, claro.
Grazas por...
entendelo.
Síntoo moito, Erin.
Perdón.
Atérrame pensar que vou criar a Rafa soa.
Non temas. Non estás soa.
Non...
Todas sodes tan amables, que...
Ti, Penelope.
Ata o señor Lang, que se achegou a ofrecerme axuda.
Daniel?
Que...
Axudarche con que?
Quere pagar os estudos de Rafa.
Ana, non, escóitame.
Non deixes que che axude.
Non pasa nada.
- Só quere... - Non o entendes.
Non deixes que se achegue a vós. Escóitasme?
Só quere axudar.
Dixo que vos axudou a vós e que agora me vai axudar a min.
Non te preocupes.
Dylan, fóra. Teño que facer unha chamada. Vai ver os Diablos.
Escóitame! Cando me chega o cargamento?
Por que tarda?
Teño xente agardándoo.
Basta de escusas.
Non debiches vir á miña casa.
Creo que non nos estamos a entender.
Que parte de "non te metas" non entendiches?
Moses era das forzas especiais.
Agora pícame a curiosidade,
quen carallo es, Señora Carter?
Amiga de Emilio.
E non vou deixar que marches de rosiñas.
Ana está agradecida...
de que o asasino do seu marido lle dea caridade para pagar o colexio.
Cres que ía funcionar?
Dadas as circunstancias, considerei que...
Para. Non!
- Non! - Para.
Mira, o meu fillo vai vir aquí cos amigos.
Desta non te libras.
Isto non vai de min.
Non quero que o meu fillo me atope morto.
Como cres que lle afectaría iso a un rapaz?
- Cala a puta boca! - Nada disto traerá de volta ó teu amigo.
Só arruinará a vida de Dylan.
Quedará outro neno sen pai.
Que clase de profesora es?
Podo ir ó baño?
Está por aí.
OLIVIA 5 CHAMADAS PERDIDAS
Erin, antes non cho puiden dicir, pero búscache unha muller.
Kate Jones. Ameazou ós meus fillos...
Tívenlle que dicir onde estabas. Asustoume.
Non vas saudar?
- Pensaba que estabas morta. - Xa, claro.
Onde está?
Non está na casa.
Non preguntei onde non estaba. Quero saber onde está.
Non. Quieta.
Es rápida, pero eu sempre o fun máis. Xa o sabes.
Onde cona está a miña filla?
Está co seu pai.
Imposible. O seu pai está morto.
Está co meu marido.
Es profesora, non?
Entón, saberás a diferenza entre "Con quen está a miña filla?"
e "Onde está a miña filla?".
Está en Canyelles. Cos seus avós.
Están na praia.
Vale?
Tranquila.
Por favor.
Posme un whisky, por favor?
Só.
Andaches ás hostias?
Si.
Gañaches?
Non, creo que non.
- Estás borracha? - Que?
Estás borracha?
Ben.
Pois vas conducir.
Pero non así vestida.
Teño unha muda no coche.
Deixa aquí o móbil.
Ti primeiro.
Amodo.
Queda co cambio.
Todo dereito.
De saber que estabas viva, non te deixaría.
Conduce, non fales.
Vouna recuperar, Kate.
Perdón... Kate, Erin, como te chamo?
Erin.
Erin está ben.
Kate pegábache máis, pero tamén era mentira, non?
Sinto moito o que che pasou, Lena.
Ben cho creo. Sobre todo agora.
Nunca quixen que pasase isto.
Onde está a praia, Erin?
Porque estou segura que por aquí non sei vai a Canyelles.
Non.
Quero que vexas algo.
Teño moita gana de facerche dano, Erin.
- Non me tentes. - Vale.
Estamos onde agochei o ouro.
O ouro de Harwich?
Si.
Para o coche.
Canto queda?
Uns sete quilómetros.
Preguntou por min?
Ela...
Dinte por morta, Lena.
Que lle contaches.
Díxenlle que eu era a súa nai.
Que?
Manda carallo!
Perdón.
De veras.
Vale.
Ensíname onde está.
Apaga o motor.
Dáme as chaves.
Abre a porta.
Pon as mans na cabeza.
Agarda aí.
Sae do coche á de tres, paseniño. Unha, dúas...
tres.
Ben.
Onde está?
Aí arriba.
Anda.
Onde carallo está?
Aí.
No burato entre os penedos.
Hai un burato entre os penedos?
Ninguén no mundo o crería.
Pero ti? Es incrible.
Margot sempre dicía que o colleras ti.
Eu pensaba que o tiña a policía.
Tiña razón.
Veu por min.
Por que non llo deches?
Porque nunca tivo discreción.
Pillaríana en cuestión de semanas, intentando gastalo.
Sabes que me delataría.
Tiñas medo que che arruinase a túa nova vida?
Tiña medo.
Que tiñas medo?
Por iso a mataches.
Ela intentouno primeiro.
Rompícheslle o corazón.
Dixo que nunca lle gustei.
Queríate.
Abas o fixemos.
Veña, sácao dunha vez.
Vamos.
Manda carallo.
Pono aquí arriba.
Non te movas.
Vaia.
Non tes pensado levarme a Canyelles, non?
Sabes que non importa, non? Sei onde vives.
Podo esperar a Harper alí.
Ou coller iso e marchar.
Son varios millóns. Cólleos e ten unha boa vida...
Cres que a miña filla está en venda?
Non me refería a iso.
Pois non o está.
Por que non o usaches?
Podía atraer a policía ata nós.
Tiña medo que ma quitaran. Non me podía arriscar.
E sentíame...
Como?
Culpable. Polo que lle fixen a Margot.
Arruineivos a vida.
Era o meu traballo, pero iso non é escusa.
Sei que é filla túa, pero quéroa máis que a nada...
Fódete.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira