KIM JEST ERIN CARTER?
Teraz Emilia pożegnają Ana, jego żona, oraz Rafa, syn.
Bóg z wami. Amen.
- Już dobrze, tato. - Tak.
Z WYRAZAMI WSPÓŁCZUCIA DANIEL I DYLAN LANG
Dopiero piliśmy piwo i graliśmy w bule.
Wiem.
- Wyrazy współczucia, Jordi. - Dziękuję.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
Pewnie będziemy sprzedawali dom.
Musimy to omówić, dobrze?
- Nie sprzedawajmy domu. - Tylko rozmawiamy.
A rynek nie zachęca.
Zobacz, jak trzyma się Rafa.
Leć.
Posłuchaj mnie.
Weź kilka dni wolnego. Pojedź gdzieś z Harper.
Może do rodziców?
- Niezły pomysł. - Prawda?
Przyda się to wam.
Harper ma szkołę.
- To końcówka semestru. - Miałeś chronić go przed gangami!
- Nie dotykaj mnie! - Spokojnie.
Pieprzony kłamca. Jak śmiesz tu przychodzić?
Nic mi nie jest. Zaraz przyjdę.
Inspektorze Tabarez. Emilio wspomniał mi o kimś.
O Danielu Langu. Może warto go sprawdzić.
Nauczycielka nie powinna zajmować się takimi sprawami.
Idź do rodziny.
Nie roznoś plotek.
Co robisz? Odrabiasz lekcje?
- Już koniec roku szkolnego. - To kartka dla Rafy.
Zginął jego tata.
Słyszałem o tym.
- Byliście znajomymi? - Nie.
Sam nie wiem.
Robiliśmy je z panią Carter, gdy zmarła babcia Julie.
Pani Carter to istny anioł.
Dzieciak stracił ojca. Twoje bazgroły go nie pocieszą.
Przepraszam.
Dokończ. To miły gest.
Jak to?
Nie mogę jeść słodkich płatków na śniadanie.
Jedziesz na wakacje. Dzisiaj możesz.
Tobie też to pasuje?
To płatki śniadaniowe. Nie przesadzajmy.
- Spakuję to do auta. - Jasne.
- Wrócimy, prawda? - Jasne, za kilka dni.
Odwiedzisz dziadków. Odpoczniesz na plaży.
Spędzisz trochę czasu z tatą.
Jedziemy, bo wyznałaś mu prawdę?
Nie.
- Nie jesteś problemem. - Więc jest jakiś problem?
Przez rok prosiłaś o te płatki, a teraz je dostałaś.
- Jordi ma rację, nie przesadzaj. - Tata, nie Jordi.
Zrobię sobie tosty.
W porządku.
Czas na nas.
Masz wszystko, Harp? Okulary, kostium, szczoteczkę?
- Szczoteczki nie. - Wiedziałam.
Nigdzie go nie ma.
Nie wiem...
Czuje, że coś między nami nie gra.
Bo to prawda.
Poczekajmy te kilka dni.
Ja dokończę szkołę, wy pojedziecie na wakacje.
Wciśniemy pauzę i będziemy udawać?
Na medycynie uczą, jak przeprowadzać selekcję rannych.
Ale reszta wciąż czeka.
Możemy zaczekać kilka dni,
ale nie wiem, co to zmieni.
Pomoże Harper.
Pojechałabym, ale muszę dokończyć pracę.
Harper musi wiedzieć, że wciąż będziesz jej tatą.
- Pożegnaj się z mamą. - Żegnam.
- Nie nudzi ci się to. - Tak.
Bezpiecznej podróży.
Zadzwońcie na miejscu. Kocham was.
Ja ciebie też.
To oceny uczniów.
Jeśli się zawiesisz, powiedz, że jest zdolny, ale musi się skupić.
- To pasuje do każdego dziecka. - Dobrze.
Wiem, że ci ciężko.
- Możesz na mnie liczyć. - Jak?
- Co? - Jak?
Wydymałaś mnie i nie dostałam pracy.
Żałoba wywołuje u ciebie paranoję.
Przestań.
Poproszono mnie o szczerą opinię i jej udzieliłam.
- W końcu wiem, co myślisz. - Daj spokój.
Zrobiłam wszystko, by załatwić ci tę rozmowę,
ty wpadłaś spóźniona w cholernej koszulce na plażę,
a teraz zwalasz winę na innych.
- Nie musisz się martwić. - Ale martwię się.
Nie otworzyłaś się przede mną.
Muszę iść.
Powinna być bardziej skupiona, ale miała dobry rok.
Oby wakacje były jeszcze lepsze.
- Dziękujemy. - Oczywiście.
Pani Carter.
Co z Dylanem?
Dobrze.
Poprawił oceny, ale przed nim wiele pracy.
- Ale jest lepiej. - Tak.
Dziękuję.
Pani pomoc bardzo pomogła.
A matematyka?
Jest...
Nie mogę.
Twój przyjaciel mógł odpuścić.
Naprawdę mi przykro.
Wiem, że dla Any i Rafy musi być to bardzo ciężkie.
Nie wspominaj o nich.
Nie przerywaj, kiedy ci grożę.
Nie jestem na szczycie łańcucha.
Mam zobowiązania wobec ludzi na górze.
Są o wiele mniej rozsądni.
- Nie będę udawać ślepej. - Czemu?
Nie chcę wiedzieć, co tam robiłaś.
Po prostu zacznijmy od zera.
- Żyjmy dalej. - Bo?
Chyba wiesz. Ktoś cię rano odwiedził.
Następnym razem przyjdą w nocy.
Najpierw zabiją twoją córkę,
bo przerażone dzieci robią dużo hałasu.
Potem zabiją ciebie i twojego męża.
Potem splądrują dom, by upozorować rabunek.
Jezu, ci ludzie...
to potwory.
Jeśli zbliżysz się do mojej rodziny...
Nie chcę.
Widzisz?
Staram się to skontrolować.
Chronię cię.
Proszę cię. Jak mu idzie matematyka?
Lepiej.
Musi robić zadania i skupić się.
To miły i wrażliwy chłopiec.
Czeka go dobra przyszłość, jeśli się przyłoży.
Oby tak było.
Dziękuję za wszystko.
Udanego lata.
Nie wracajmy do tego.
Jesteśmy Davidsonowie.
Rodzice Deana.
Witam państwa.
- Cześć. - Hej.
Jak się ma Harper?
Moi rodzice ją rozpieszczają.
- Je niemal wyłącznie lody. - A ty?
Sam kupuję sobie lody.
Jak się masz?
Chcę czuć smutek,
ale jestem kurewsko zły.
Naprawdę mi przykro i...
Nie rozłączaj się.
Dobrze?
Nie wiem, co powiedzieć, ale zostań.
Jesteś tam?
- Miałem się nie rozłączać. - Tak.
Owszem.
Przepraszam. Za wszystko.
- Powiedz Harper, że zadzwonię jutro. - Dobrze.
Dobranoc, pani Carter.
Dobranoc, panie Collantes.
Erin!
Dzwonek nie działa. Zaprosisz mnie?
Najwyraźniej.
- Wyglądasz okropnie. - Dzięki. Chcesz czegoś?
To nie miała być zniewaga. Niestety.
Dziś jest festiwal fajerwerków. Anie będzie ciężko.
Jasne. Ale czemu?
Emilio oświadczył się podczas festiwalu.
Nie znasz swoich sąsiadów?
Pewnie wspominali, ale akurat nie notowałam.
Chce iść do baru, gdzie to zrobił.
Urządzają imprezę tematyczną.
- Zbiera ekipę. - Nie mam na to nastroju.
Sąsiedzi nie zawodzą w trudnym okresie.
- Fakt, niezły pomysł. - Zorganizuję sukienki.
- Co? - Zobaczysz.
Naprawdę chcecie sprzedać dom?
Tak.
To bardzo kiepski moment.
- Dobra. - Tak.
Spieprzaj już i do zobaczenia.
Jasne.
Bez obaw, będzie lepiej.
Jasne.
Cholerka.
Dzień dobry. Olivia Thorne?
Tak.
Nazywam się Kate Jones. Jestem dawną znajomą Erin Carter.
Jasne. Miło cię poznać.
Wzajemnie. Wybacz najście.
- Podobno razem pracujecie. - Tak. Coś się stało?
Nie. Źle zaczęłam.
Przyjechałam zawodowo i chciałam się z nią spotkać,
ale nie wiem, gdzie mieszka.
- Dzwoniłaś? - Mam stary numer.
Rozstałyśmy się w niezgodzie
i chciałabym to wszystko naprawić.
- Rozumiem. - Erin bywa nieco uparta.
Mało powiedziane.
Wybacz, coś wymyślę. Dziękuję.
Właśnie miałam robić herbatę.
- Jak miło. Dzięki. - Wejdź.
Dzięki. Piękny ogród.
Skąd znasz Erin?
- Kilka lat temu pracowałyśmy razem. - W szkole?
Właśnie.
Zaprzyjaźniłyśmy się.
- Erin to Erin. - Tak.
Ostatnio przeczytałam o zdarzeniu w supermarkecie.
Rany, tak.
- Ona i jej córka były przerażone. - Harper?
- Tak. - Jak się ma?
Dawno jej nie widziałam.
Jest wyjątkowa.
Bystra, zabawna. Mamy dobry kontakt.
Wciąż nie wiem, jak trafiłaś do mnie.
Często mam kiepskie pomysły.
Chciałam zaskoczyć Erin w szkole, ale okazało się, że są...
- Wakacje. - Tak.
Wszyscy radzili mi, bym pogadała z tobą.
Szkolną sekretarką i powierniczką tajemnic.
To ja.
Nie mogę podać jej danych, ale przekażę jej twój numer.
Chciałam ją zaskoczyć.
Mam związane ręce.
Rozumiem.
- To twoje dzieci? - Tak, bliźniaki.
Werwa je rozpiera.
Pojechały z tatą na pokaz fajerwerków.
Którego wolisz?
Oboje kocham tak samo.
Jasne, ale gdybyś miała wybrać.
Nie mogłabym.
Twój dom płonie, możesz uratować tylko jednego.
Którego?
Chyba bym spłonęła.
Pozwoliłabyś umrzeć obojgu, by nie musieć decydować?
Co za bezduszna krowa.
- Lepiej już idź. - A ty sprawdź czujniki dymu.
Mówię serio.
Nie skończyłam.
Wezwiesz policję? Jasne, że nie.
Gdy dojadą, już mnie nie będzie.
I wiem, gdzie mieszkasz.
Myślisz sobie, że może to tylko żarty.
Może mam dziwne poczucie humoru.
Może, może, może...
Ja też pokłóciłam się z Erin, a Harper wyjechała.
Jest na wakacjach z tatą. Naprawdę powinnaś wyjść.
Zadzwoń do niej.
Pogódźcie się.
A wtedy najlepiej będzie, jeśli powiesz mi, gdzie ją znajdę.
Codziennie podejmujesz tysiące decyzji.
Nie popełnij błędu tutaj.
Pomyśl o Lily i Luce.
- Nie mówiłam ci imion. - Wiem.
Niespodzianka.
Dzięki, że przyszłaś.
Oczywiście.
Typowy Emilio.
Klęczał, a ja nie mogłam powiedzieć „tak”.
- Nie dał ci pierścionka. - Tylko taki samochodowy.
Nosiłam go przez dwa pierwsze miesiące.
Pomalować wam twarze?
- Nie, dzięki. - Nie trzeba.
A może...
Emilio zrobiłby coś tak głupiego.
W porządku, zróbmy to.
Tylko ostrożnie, mam wrażliwą skórę.
Cześć, Erin!
- Jestem zajęta. - Dzwoniłam już wcześniej.
Liczyłam, że zrozumiesz aluzję, gdy nie odebrałam.
Bardzo cię przepraszam. Chciałabym się spotkać.
- Ale... - Chcę cię przeprosić osobiście.
Nie przejmuj się. Po wakacjach zaczniemy od nowa.
Zostawmy to za sobą.
Gdzie jesteś?
W barze Rapture.
To mała impreza. Umówimy się innym razem?
Jasne.
Dzięki za...
zrozumienie.
Naprawdę przepraszam.
Wybacz.
Przeraża mnie myśl, że wychowam Rafę samego.
Nie będziesz sama.
Po prostu...
wszyscy są tacy mili.
Ty, Penelope.
Nawet pan Lang zaoferował swoją pomoc.
Daniel?
Jaką pomoc?
Opłaci czesne Rafy.
Posłuchaj mnie, Ana.
- Nie zgadzaj się. - Spokojnie.
- To pokazuje... - Nie rozumiesz.
Nie dopuszczaj go do swojej rodziny.
Chce tylko pomóc.
Powiedział, że pomógł wam, a teraz pomoże nam.
Bez obaw.
- Dzięki. - Jasne.
#IMPREZUJEMY
Wypad, Dylan. Muszę zadzwonić. Lećcie zobaczyć diablice.
Dobra. Chodźcie, chłopaki.
To ty mnie posłuchaj! Kiedy dostawa?
Czemu tak późno?
Ludzie czekają.
Dość wymówek.
Nie wolno mnie nachodzić.
Mamy chyba problem z komunikacją.
Miałaś odpuścić.
Moses pracował dla służb specjalnych.
Nasuwa się pytanie.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Przyjaciółką Emilia.
Nie pozwolę ci uniknąć kary.
Ana jest wdzięczna, że morderca jej męża sypnął groszem,
by posłała syna do szkoły. Myślałeś, że na to pozwolę?
Uznałem to za kurewsko...
Czekaj. Nie rób tego!
Mój syn idzie tu ze znajomymi.
- Nie ujdzie ci to na sucho. - Nie chodzi o mnie.
Nie może znaleźć mnie martwego. Wiesz, jak to na niego wpłynie?
- Zamknij pysk. - To nie zwróci ci Emilia.
Zniszczysz tylko życie Dylanowi. Kolejne dziecko zostanie bez rodzica.
Co z ciebie za nauczycielka?
- Mogę skorzystać z łazienki? - Tam.
OLIVIA 5 NIEODEBRANYCH
Wcześniej musiałam milczeć, ale jakaś kobieta cię szukała.
Kate Jones. Groziła moim dzieciom.
Zdradziłam jej, gdzie jesteś. Wybacz. Byłam przerażona.
Nie przywitasz się?
- Myślałam, że nie żyjesz. - No jasne.
- Gdzie ona jest? - Nie ma jej w domu.
Nie pytam, gdzie jej nie ma. Pytam, gdzie jest moja córka.
Przestań.
Jesteś szybka, ale nie tak jak ja.
Gdzie jest, kurwa, moja córka?
Z tatą.
Niemożliwe, bo on nie żyje.
Mówię o moim mężu.
Jesteś nauczycielką.
Wiesz, że nie pytałam o to, z kim jest moja córka,
a o to, gdzie się znajduje.
W Canyelles z jego rodzicami.
Nad morzem.
Jasne? Spokojnie.
Proszę.
Poproszę whiskey, czystą.
Biłaś się?
Tak.
Wygrałaś?
Nie do końca.
- Jesteś pijana? - Co?
Jesteś pijana?
Świetnie. Możesz prowadzić.
Ale nie w tej sukni. W aucie mam ciuchy na zmianę.
Zostaw telefon.
Idź.
Powoli.
Reszty nie trzeba.
Prosto.
Pomogłabym, gdybym wiedziała, że żyjesz.
Prowadź, nie gadaj.
Zabiorę ją, Kate.
A może Erin? Jak cię nazywać?
Erin.
Kate pasowało ci lepiej, ale to też było kłamstwem.
Naprawdę mi przykro.
Nie wątpię. Zwłaszcza teraz.
Nigdy tego nie planowałam.
Gdzie ta plaża?
Bo to raczej nie jest droga do pieprzonego Canyelles.
Nie.
Chcę ci coś pokazać.
Szukam pretekstu, by ci wpieprzyć.
- Nie wkurwiaj mnie. - Dobrze.
Niedaleko ukryłam złoto.
Z Harwich?
Tak.
Zaparkuj.
- Daleko jeszcze? - Około dziewięciu kilometrów.
Pyta o mnie?
Myśli...
Sądziłam, że nie żyjesz.
Co jej nagadałaś?
Że jestem jej matką.
Co?
Kurwa!
Przepraszam.
Naprawdę.
Dobra. Prowadź do złota.
Wyłącz silnik.
Daj kluczyki.
Otwórz drzwi.
Ręce na głowę.
I czekaj.
Na trzy powoli wyjdziesz. Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
- Gdzie jest? - Tam.
Idź.
Kurwa, daleko jeszcze?
Jest we wgłębieniu między skałami.
We wgłębieniu?
Komuś innemu bym nie uwierzyła. Ale ty jesteś za mocna, kurwa.
Margot była pewna, że je wzięłaś.
- Ja stawiałam na policję. - Miała rację.
- Chciała mi je zebrać. - Czemu jej go nie oddałaś?
Bo nigdy nie była dyskretna.
Od razu by ją zgarnęli, bo wszystko by wydawała.
Wsypałaby mnie.
I zniszczyła twoje nowe, piękne życie?
- Bałam się. - Tak?
- I zajebałaś ją. - W samoobronie.
Złamałaś jej serce.
- Mówiła, że mną gardziła. - Uwielbiała cię.
Ja też.
Wyciągaj je, do chuja.
Szybko.
Jezu.
Połóż tutaj.
Nie ruszaj się.
Naprawdę nie chcesz zabierać mnie do Canyelles.
To bez znaczenia. Wiem, gdzie mieszkasz.
- Mogę zaczekać na Harper tam. - Albo uciec ze złotem.
To kilka milionów. Starczy na dobre życie.
- Myślisz, że sprzedam córkę? - Nie o to chodziło.
Nie ma mowy.
Czemu nic z tym nie zrobiłaś?
By nie sprowadzić na nas policji.
Byłam się, że ją odbiorą i trafi do domu dziecka.
I miałam...
Co?
...poczucie winy przez to, co wam zrobiłam.
Zniszczyłam wam życie.
Owszem, taką miałam pracę, ale to niczego nie zmienia.
Wiem, że to twoja córka, ale kocham ją ponad...
Pierdol się.
Napisy: Krzysztof Zając