NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Witaj.
Kim jesteś?
Wyglądasz mi na studentkę.
Luźna bluzka.
Nie zależy ci na widowni, ale te bransoletki robią hałas.
Przyciągają uwagę.
Dobra, połknąłem haczyk.
Przeglądasz dział z fikcją. „F” do „K”.
No dobra...
nie jesteś zakompleksioną nimfą, która nie umie przebrnąć przez Faulknera.
Zbyt opalona na fankę Kinga.
Kogo szukasz?
Przepraszam.
Przepraszający ton. Wstydzisz się być grzeczną dziewczynką?
Zaczynasz ze mną rozmowę.
Dzień dobry.
Pracuje pan tu?
Zgadza się.
- Pomóc coś znaleźć? - Paulę Fox.
Dobry wybór.
Biorę to za pochwałę.
Proszę za mną.
SŁAWNI PISARZE
Gdzieś tu będzie.
„Sławni pisarze”? Fox nie jest zbyt znana.
To babcia Courtney Love ze strony matki.
Mało kto to wie.
Nie wiedziałam.
Pan Mooney wstawia tu choćby marginalnie sławnych autorów.
Lepiej się sprzedają.
Szkoda.
Ludzie podążają za modą,
zamiast kupować książki, które mogą na nich wpłynąć.
Tak. Istna epidemia.
Proszę spojrzeć. Ten gość w okularach, z tyłu.
Zgarnął przy wejściu najnowszego Dana Browna.
A teraz będzie krążył przez kolejne pięć, dziesięć minut,
szukając jakiejś przykrywki.
Jak ci, co kupują płatki z prezerwatywami?
Tylko się demaskują. Po co się kryć?
Przyznaj się, że kręci cię Dan Brown.
Cóż, ludzie są beznadziejni, prawda?
Czasem zaskakują.
- Paula Fox. Górna półka. Pomóc? - Nie trzeba.
Nie masz stanika?
Chciałaś, bym zauważył.
Gdyby to był film,
schwyciłbym cię i zrobilibyśmy to tu i teraz, między półkami.
Zna pani jej powieści? Desperate Characters, najlepsza.
Wszyscy tak mówią.
- Nie czytała pani? - No wiem.
Boję się, że się rozczaruję.
Zapewniam, że mówią prawdę.
Zachęcająca recenzja. Zwłaszcza z ust pracownika księgarni.
Kierownika.
Halo? Ktoś tu obsługuje?
Dupek.
Proszę, spieszę się.
Wścieka się, że musiał dokupić Salingera.
Tak naprawdę chce wcinać cheetosy i zwalić sobie przy iPornie,
a Dan Brown posłuży mu za popitkę.
Życzę miłego dnia.
Dobra. Uległam.
- Świetnie. Nie pożałuje pani. - Oby tak było.
Paula Fox. Nieźle.
To babcia Courtney Love ze strony matki.
Dlatego ją kupiłam.
Masz gotówkę, ale chcesz mi się przedstawić.
- „Guinevere”? - Tak.
Moi starzy dali ciała, wybierając mi imię.
Wszyscy mówią na mnie Beck.
A pan to Joe...
Goldberg.
Wszyscy mówią na mnie Joe.
A co z „miłego dnia”?
Miłego dnia, Beck.
Nawzajem, Joe.
Uśmiechałaś się, śmiałaś z moich żartów,
wyjawiłaś swoje imię, zapytałaś o moje.
Zapisała swój numer? Ostro na ciebie leciała.
Po prostu była miła.
Googlowałbym ją jak wariat.
Znasz nazwisko.
Agresywne podejście, Ethan.
Co ci mówiłem? Doprowadzaj sprawy do końca.
Jakby co, będę w sekcji kulinarnej.
W ramach pracy. Nie dla zabawy. Przysięgam.
Cóż, ludzie są beznadziejni, prawda?
A ty, Beck?
Ludzie znajdują swoją „drugą połówkę”.
Wierzę w to. Nie odrzucam tej możliwości.
Zakochałem się raz. Złamała mi serce, Beck.
Nieźle mną trzepnęło.
Mogłem to przewidzieć.
Miłość przesłania nam oczy.
Dowód A. Claudia i Ron.
Wyskoczyłem na kilka. Odwal się.
Claudia to pielęgniarka, samotna matka.
Zostaw mnie!
Myślisz, że wiedziała, jaki z Rona drań, gdy się zakochała?
Nie, miała go za księcia.
Hej, Paco.
Siemasz.
I tak właśnie
- zrujnowała życie nie tylko sobie. - Odejdź!
Wracasz do domu z musu!
Wszystko gra?
- Tak, tylko rozmawiają. - Wiecznie z kumplami!
Mam tego dość!
Już prawie skończyłeś, co?
Szybko się czyta. Fajna.
TRZEJ MUSZKIETEROWIE
Jak skończysz, dam ci następną.
Wal się, Ron! Wynoś się stąd. Zostaw mnie.
Jesteś głodny?
Kupiłem kanapkę z klopsikami,
ale mam resztki z wczoraj.
Nie. Mama później mi coś ugotuje.
Szkoda, będę musiał to wyrzucić.
Na pewno?
„Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”.
Mówię tylko, Beck, że miłość jest skomplikowana.
Facet musi się zabezpieczyć.
Musiałem sprawdzić, czy można ci ufać.
Twoje imię to cudowny punkt wyjścia.
Nie ma wielu Guinevere Beck.
Znalazłem cię. Wszystkie konta publiczne.
Chcesz, by cię widziano, słyszano, znano.
Chcesz, to masz.
Urodzona i wychowana na wyspie Nantucket.
Brat Clyde, siostra Anya.
Twoi starzy faktycznie dali ciała.
Rozwiedli się, gdy miałaś 12 lat. Tata się gdzieś ulotnił.
Studia w Brown, główny kierunek – literatura.
Kierunek poboczny – ciołki.
Potem Nowy Jork, sztuki piękne i, zapewne, pogoń za sukcesem.
Nadal piszesz. Ale rzadko.
Pochłania cię życie, o którym za pięć lat zapomnisz.
Wiem to, bo bez przerwy wrzucasz o tym posty.
Szczerze? Najmniej mi się to w tobie podoba.
A to wrzuciłaś kilka godzin po naszym spotkaniu.
Dziwne. Nie wspomniałaś o przystojniaku z księgarni.
Ale twoje życie w sieci to ściema.
To tylko... taki kolaż.
Wklejasz fragmenty Beck. Tę...
poukładaną, kochaną, słodką, gibką osóbkę.
Nie mówiąc o mnie znajomym w sieci,
dowiodłaś, że coś nas łączy.
Kolejnym podarkiem od Internetu okazał się twój adres.
Oto twój dom. Wielkie, odsłonięte okna.
Ładny. Aż za bardzo.
Uniwersytet dopłaca do czynszu?
Chryste! Nie oglądasz horrorów? Wiadomości?
Chcesz, by cię podglądali, prawda?
Zapytam cię o to,
gdy się bliżej poznamy.
Mam pomysł.
Spędźmy jutro ze sobą dzień.
Tylko ja i ty.
Jeśli ścigacie marzenia, nie poddawajcie się.
Na razie wystarczy makaron z serem!
Urocze to. Niezbyt głębokie. Ale urocze. Czegoś jeszcze nie wiem? Przekonajmy się.
Wstajemy skoro świt.
Twój grafik mówi, że o 6.30 prowadzisz zajęcia
o nazwie Wstań i płyń.
Pieścisz spocone plecy bulimicznych, apatycznych mamusiek z SoHo...
Świetna forma, Tasha.
...oferując im uśmiech i kłamstwa na zachętę.
O 10 jesteś na kampusie na zajęciach z romantyzmu,
asystując jakiemuś ważniakowi.
Dzień dobry, profesorze.
Już ci mówiłem. Paul. Gotowa na zajęcia?
Profesor „Przecież Widać”. Chce cię przelecieć.
Jesteś bystra. Dajesz mu nadzieję.
Nic w tym złego.
Po zajęciach idziesz do ulubionej kafejki,
by wreszcie coś napisać.
Życie wchodzi ci w drogę.
Bogate psiapsiółki właśnie się obudziły.
Nie mają nic lepszego do roboty,
więc planują kolejny bezsensowny, acz fotogeniczny wieczór.
Powiedzmy to sobie szczerze.
Kiepsko dobierasz przyjaciół.
Zdrowie!
- Wszystkiego najlepszego! - Dzięki.
I drogo cię to kosztuje.
- Teraz? - Dziękuję.
Podoba ci się?
Wcale. Ohyda. Jasne, że mi się podoba!
Jason aż tak się nie postarał,
choć Annika daje mu od tyłu.
- O Boże! - Najwyższa pora.
Otwórz mój prezent. Powiedz, jak bardzo mnie nie znosisz.
Motyl? Mój tegoroczny zwierzoduch. Pamiętałaś?
Wiecznie o tym nawijasz.
Tak bardzo chcesz być jedną z nich.
Wszystkiego najlepszego.
To ich jedyne zajęcie.
Mogą hulać do 5 rano, jutro to odcierpią.
Ty nie. Ty musisz pracować.
McQueen? Ile kosztował?
Mieli wyprzedaż.
Nie obniżyli cen jego szalików,
od kiedy powiesił się w 2010.
To za dużo, choćby na to zasługiwała.
A tak nie jest.
Nie wszystkie są tępe.
Wciąż to robisz.
Kupujesz prezenty, na które cię nie stać...
- Wybacz, jesteś zbyt miła. - Spoko. Miałam kartę podarunkową.
Jesteś spłukana?
Co się dzieje?
Do tego troskliwa.
Doceniam, że...
Pożyczę ci kasę.
Dobrze? Mówię ci, to drobiazg.
I protekcjonalna.
Wszystko dla ciebie zrobię. Pamiętaj.
- Nie pójdziesz z nami? - Muszę pisać.
Jesteś dzielna. To na razie.
Najlepsza przyjaciółka?
Jeśli tak, to nie masz nikogo.
Twoje wpisy kłamią.
Sprawiasz pozory beztroskiej dyletantki.
Lecz pod tą przykrywką kryje się raczej wartościowa osoba.
Ciężki przypadek ADD, ale gdy zamkniesz drzwi...
znów zabierasz się za pisanie.
Dzięki.
Reszty nie trzeba.
Hej. Wpuść mnie.
Beck, kto to, do kurwy nędzy?
Przyjaciółka widziała twojego fiuta
w buzi jakiejś laski w kiblu na imprezie, na którą cię zabrałam.
Byłem napruty. Nie doszedłem.
Tak mnie przepraszasz? „Nie doszedłem”. To twój wykręt?
Nie powinienem iść do kibla
z jakąś obcą laską.
Mówiła, że ma dobry koks, a byłem mocno zestresowany.
Gdy zaczęliśmy z Johno produkcję,
myślałem, że wybierzemy smaki i tyle.
A to 16-godzinne wykłady o mikroorganizmach.
Dlatego nikt nie produkuje domowych napojów gazowanych
i Amerykanie piją rakotwórczy syf.
Od loda na boku do walki z rakiem.
Jestem pod wrażeniem.
Beck...
Uwierz, mam kupę roboty.
Nie mam czasu na schadzki czy cokolwiek jesteś w stanie zaoferować.
Wiem, że nawaliłem, ale to się zmieni.
Nie chcę być tylko przygodnym kochasiem.
Doprowadzasz mnie do szaleństwa.
Brawo, Beck. Niezła partia.
Benjamin J. Ashby III. Więc jest ich trzech.
Z Greenwich. Szkoła z internatem.
Tatuś to Ben Ashby z Ashby Brokerage.
Dwie zawodowe porażki. Model. O raju.
I współtwórca apki randkowej,
która łączy ludzi poprzez upodobania muzyczne. LoveHooks.
Obecnie szef firmy produkującej napoje rzemieślnicze.
Jego dewiza:
„Lepiej pij ręcznie” nie ma sensu,
ale brzmi siermiężnie,
jak przystało na gościa w japońskich trampkach za 600 $.
Te jego włosy i status, który maskuje retweetami na temat Black Lives Matter.
Nie chcę nikogo osądzać, ale tacy jak on rujnują nasz kraj.
Dlatego warto się rozeznać.
Wybierasz złych facetów.
Podłych facetów.
Otwierasz się przed nimi. Dajesz się ranić.
Jestem zbyt daleko, ale zgaduję,
że gdyby zdołał zrobić ci dobrze,
odegrałabyś scenę wartą Broadwayu.
A nie odegrałaś. Bo nie zdołał.
- Desperate Characters. - Właśnie kupiłam.
Pożyczę ci. Ponoć dobra.
Konsultantka Johno
zrobiła mi o tym wykład.
Urządziła palenie szałwii.
Tytuł nawiązuje do desperacji.
Nie powinnaś tak siebie postrzegać.
Wcale taka nie jesteś.
Nie znam nikogo mądrzejszego.
Serio, zwalasz mnie z nóg.
Szlag. Muszę spadać. Johno się dobija.
Wpadnij do nas, spróbujesz nowych smaków.
Mamy czarnuszkę. Lubisz hinduskie jedzenie.
Jasne. Chętnie.
Pasuje ci to, tak w ogóle.
Dodatkowe kilogramy.
Tak. Już się zbieram.
Zamawiacie pizzę?
Nie wyruchajcie mnie. Spód bezglutenowy.
Byle nie wegańska. Wegański ser jest do dupy.
Francuska jakość.
Nie. Johno, posłuchaj.
Nie zrobią w połowie bezglutenowego spodu.
Muszą użyć orkiszowej.
Jednak nie doszłaś.
Właśnie tak.
Dziękuję. To bardzo uprzejme.
Pomożesz mi złapać taksówkę?
Oczywiście.
Dziękuję.
Rany. Nie mów, że już skończyłeś.
Prawie.
Fajna książka.
Dialogi bywają dziwne.
Zabijają się i są przy tym uprzejmi.
W XIX wieku ludzie mieli dobre maniery.
Moglibyśmy pójść po następną?
Późno już, Pac. Nie sądzę.
O tak.
Spuść się...
Coś jest na rzeczy, Beck. Wszyscy oprócz mnie dziś zaliczają.
Kochasie też się pogodzili.
Dobra. Czemu nie? Spoko.
Wiesz, że Dumas był czarny? Wygooglowałem.
Jego babcia była niewolnicą, a ojciec generałem.
Wybił pół batalionu.
Pracujesz w księgarni, to wiesz.
Teraz wiem.
- Kto dał ci tę pracę? - Pan Mooney.
Byłem trochę starszy od ciebie. Przygarnął mnie.
- Miły gość. - Dupek.
Ale kocha książki. Zaraził mnie tą miłością.
Nigdy tu nie bywa.
- Nie żyje? - Nie. Jest już stary.
Wybacz, Pac.
Ethan chyba ją sprzedał.
- Co? - Twoją następną lekturę.
Pokażę ci nasze skarby.
Strasznie tu.
Tak zwana Klatka.
Wczesne i kolekcjonerskie wydania.
Zimno tam.
Osiemnaście stopni. W sam raz.
Schowam się tu podczas ataku zombie.
Odłóż szejk.
Ostrożnie, Joseph.
Wartość książki zależy od jej stanu. Pokażę ci.
Musi być 18 stopni.
Wilgotność 40%. Przy zbyt dużej strony pleśnieją...
Przy zbyt małej, kruszą się.
Zawsze stawiaj je pionowo,
by grzbiet się nie odkształcił, czyli zdefasonował.
Nie zginaj i nie gnieć stron.
Okładki odkurzamy miotełką bez chemikaliów.
W kierunku grzbietu.
Światło słoneczne jest zabronione.
Niszczy książki tak szybko jak ogień.
Nawet szybciej.
Tyle trzeba spamiętać, by dbać o stare książki.
Najcenniejsze rzeczy w życiu bywają...
całkiem bezbronne.
Potrzebują takich jak my, by o nie dbali.
Don Kichot.
Kichot, przez „sz”. Wierzy w rycerskość
i postanawia zostać rycerzem.
Rycerskość?
Okazywanie szacunku. Zwłaszcza wobec kobiet. Jak należy.
Jedna z moich ulubionych.
Nie powinienem jej brać.
To stare, nie pierwsze wydanie.
Poza tym ja ci ufam.
- Gdzie byłeś? - Poszliśmy po szejki.
- Włóczysz się z obcymi? - To Joe. Nie jest obcy.
Jest.
Marsz do środka.
Odwal się od niego.
Siedział tu i wszystko słyszał.
Chcesz mnie pouczać?
Możesz nabierać innych.
Jestem kuratorem sądowym. Dobrze wiem, kim jesteś.
Jesteś marnym pijakiem, który bije kobiety.
Proszę, oświeć mnie.
Jesteś zbokiem.
Odwal się od Paco
albo wykolę ci te zboczone gały.
Ludzie bywają niebezpieczni.
Warto się zabezpieczyć.
Dlatego muszę coś zrobić.
Ciekawostka.
Prawo wymaga kontroli wycieków gazu.
Ostatnio sporo się uczę.
Beck? Znów zostawiłaś otwarte drzwi.
Miałaś tego nie robić.
Wezwałem kontrolę, gdy byłaś zajęta cały dzień.
Żeby cię nie straszyć.
Beck jest w domu?
Nie. Dozorca mnie wpuścił. Zgłoszono wyciek.
Fakt, wspominała. Wszystko gra?
Tak. Powie pan dziewczynie, że nie ma wycieku.
Skończyłem.
Dobrze, dziękuję. Zamknę drzwi.
Muszę bliżej cię poznać.
Spłukana studentko poezji
w mieszkaniu, na które cię nie stać.
Gdzie go masz, Beck?
W naszym wspólnym domu nie będzie bałaganu.
Będę sprzątał.
Nie będziesz jeść mrożonego syfu. Codziennie będę gotował. Obiecuję.
Praniem też się zajmę.
I twoimi ulubionymi książkami.
Każdego ranka pościelę łóżko.
Tutaj jest.
Choćbyś się sprzeciwiała,
dopilnuję, byś założyła hasła na wszystkich urządzeniach.
„Kiedyś obędziesz się bez miłości
Przestaniesz żyć tak
Jakby od ciebie wszystko zależało
Słońce, niebo Trudne chwile w środku nocy”
Dobre.
Całkiem dobre.
A gdzie reszta? Brakuje 20 stron.
Pracuję całymi dniami, oceniam prace...
Nie wyrabiasz. Przejdź na pół etatu.
Utną mi świadczenia.
Co z pieniędzmi? Mieszkaniem? Stracę je.
Coś wymyślisz. Jesteś bystra.
- Panie profesorze... - Paul.
Paul. Oddam resztę pod koniec tygodnia.
Nie mogę przejść na pół etatu.
Jestem po twojej stronie.
Ale musisz się przyłożyć.
Możemy pomówić później. Po zajęciach.
O poezji dyskutuje się przy kieliszku.
Jest taki świetny pub...
Bardzo chętnie.
Ale co na to twoja żona...
Że pomagam początkującej pisarce? Wie, że jestem uczynny.
Zatem w czwartek wieczorem?
Jesteśmy umówieni.
Doskonale.
Nie martw się resztą. Idź do domu, skup się na tym.
Muszę się z tobą zobaczyć.
Jak się wyrobię. Pracuję do późna.
PS. Wciąż czuję twój zapach na palcach.
W laptopie wygrzebałem dwie rzeczy na twój temat.
Pierwsza: nie masz zdjęć ojca, bo nie żyje.
Przedawkował. To ty go znalazłaś.
Zaczęłaś kilka wierszy na ten temat, ale ich nie dokończyłaś.
Tak mi przykro, Beck.
Ale to blednie w porównaniu z drugim, najfajniejszym odkryciem.
O 11.06, godzinę po naszym spotkaniu,
podczas czatu na temat zalet waginalnego detoksu napomknęłaś...
Spotkałam osobnika płci męskiej, który czyta książki.
Powiadomcie media.
Może pora chodzić z kimś, kto do mnie pasuje?
Dzięki za potwierdzenie, że jednak mi nie odbiło.
Nie!
Tak, pamiętam, co mówiłaś, gdy wysłałaś mi pieniądze.
Jestem ci wdzięczna.
Pracuję na okrągło. Nie znajdę nic tańszego.
Tak. Zaproponował, bym się z nim przespała.
Nie doniosę. To tak nie działa.
Spoko. Z romantycznych komedii wiem,
że tacy jak ja wciąż pakują się w perypetie.
Nie w szkole. W życiu. To tak nie działa.
Wiem, jak bardzo mi pomogłaś. Po prostu... jest mi ciężko, mamo.
Dobrze. Coś wymyślę.
Ja też cię kocham.
Pa, mamo.
Nie martw się, Beck.
Cześć, Becks.
Hej, laska, gdzie jesteś? Przyłącz się!
Nie mogę. Miałam okropny dzień.
- Co jest? - Nieważne,
zaradzimy temu.
- Z pomocą rzeki alkoholu. - O Boże. Wyprzedaż!
- Kochacie mnie? - No jasne.
Co to za pytanie?
Przyjdźcie do Greenpoint.
Lepiej przyjdź tutaj. Dobra?
- Tu jest fajnie. - Nie.
- Zobaczysz. - No.
Muszę coś zrobić dla siebie.
Wyślę SMS-a.
Na razie.
Pa!
Kurwa!
No to idziemy do Greenpoint.
Nigdy tu nie bywam.
Czego nie robi się dla miłości?
Poprosimy jeszcze kilka drinków.
Chwileczkę.
Dziewczyny?
Co jej odbiło?
Otwarty mikrofon to coś dla modelek, piosenkarek, weganek.
Kto by słuchał
amatorskich wierszy o beznadziei żywota?
Twoje przyjaciółki są nielojalne. Ta cała Peach jest najgorsza.
Kolejna rundka z marynatą.
Beckish, to odpowiedni moment?
Zdecydowanie.
Ostatnio próbuję tylko nie utonąć.
Muszę sobie przypomnieć, czemu tu przyjechałam.
No tak.
- Dajesz. - Do kogo piszesz?
Zaprosiłam Benjiego.
- Beck... - No co? Lubi poezję.
- Pewnie. - I przyjdzie?
Przysłał tonę uśmiechniętych buziek. Jakieś 45 minut temu.
Niektórzy faceci to dranie. Zrozum to.
Rozumiem.
Miałam ci przypominać, jaki z niego dupek.
A teraz pora na Guinevere Beck.
Za obnażanie duszy i takie tam!
Zdrowie.
Pozamiataj!
Cześć. Mam na imię Beck. Jestem...
Nie chcę zabrzmieć jak jakaś...
Jestem poetką.
Właśnie!
„Kiedyś obędziesz się bez miłości
Przestaniesz żyć tak
Jakby od ciebie wszystko zależało
Słońce, niebo, trudne chwile w środku nocy
Sekretny moment, gdy budzi cię łomotanie
Otwierasz drzwi, ale jego tam nie ma
Bo to łomotanie jest w tobie
I nie otworzysz tych drzwi Choćbyś sięgała jak najgłębiej
Kochałaś go jak niewinne dziecko Kocha czarującego tyrana
Pisałaś o nim piosenki. I...” Ja...
„Pisałaś o nim wiersze
Nadal je piszesz Robisz to właśnie teraz”
Czemu smęcisz? To takie smutne.
Przydałoby się coś wesołego dla odmiany.
Nie sądzicie? Dajcie tę piosenkarkę.
Przepraszam. Zgubiłam się.
Zaraz znajdę, na czym skończyłam.
Nie mogę na to patrzeć. Wybacz. Nie mogę.
Wiem, jaka jesteś. Jesteś oślepiona miłością.
To, co kochasz: poezja, to miasto, znajomi,
faceci jak Benji,
łączy to, że tego nie odwzajemniają.
A dajesz im wszystko.
Niesamowite, na ile nas stać. To nas łączy, Beck.
Ostatni prawdziwi romantycy.
Pociąg, pociąg numer dziewięć
Po Nowym Jorku się telepie...
Kontemplowałem to z moim kumplem, bezdomnym wariatem,
gdy wydarzyła się druga najszczęśliwsza rzecz w tym tygodniu.
To się dzieje naprawdę?
Czuję, że śnię.
A jednak nie.
Jesteś zbyt pijana, by być sama.
Jakiś psychopata mógłby się przyczepić.
Wstawiłaś się, stoisz za blisko torów.
Nie SMS-uj z tym zarozumiałym dupkiem, który cię olał.
DLACZEGO NIE PRZYSZEDŁEŚ?
Jak wyskoczy z torów
Chcesz Benjiego.
CZEKAŁAM NA CIEBIE.
Potrzebujesz go. Ściskasz telefon, jakby to był on.
Tylko tak masz z nim jakąś więź.
Zapomnij o Benjim.
Pieprzyć ten telefon.
Podnieście go!
Podnieście!
Pociąg, pociąg numer dziewięć
Po Nowym Jorku się telepie
Nic ci nie jest? Możesz wstać?
Nie wierć się.
Dotkniesz czegoś i cię porazi.
Podaj rękę.
Niech się pan przymknie!
Podaj rękę.
Pociąg.
Dawaj rękę. Szybko!
O Boże. Przepraszam.
Nie szkodzi.
Miałem dość tej kurtki.
- Naprawdę przepraszam. - Spoko.
Mogę?
Jasne.
Złapię ci taksówkę. Dobrze?
Nie zawsze tak mam.
Pewnie miałaś niezły wieczór.
Niezły.
Nie bierz mnie za psycholkę, ale...
zdaje się, że cię znam.
No... tak. Jasne.
Pamiętam. Wybacz.
Tak wyglądam, gdy jestem trzeźwa i mam związane włosy.
Tak. Pamiętam cię.
Nie ma sprawy, mam pospolitą twarz.
Wcale nie.
Desperate Characters. Pamiętam.
Tak.
Dokąd?
Village. Masz po drodze?
Pojedź ze mną. Przynajmniej tak się odwdzięczę.
Dobrze.
Zamieszkałeś tu, by coś osiągnąć? Ja tak. Nie wychodzi mi.
Biegam w kółko przez 18 godzin dziennie. Po co?
O rany. Nieważne. Wybacz.
Daj spokój. Czasem też się tak czuję.
Właściciel księgarni
powiedział mi raz, że wszystkie książki składają się na jedną, podstawową prawdę.
Gdy masz iloraz inteligencji powyżej pewnej liczby...
życie jest nie do zniesienia. Ta liczba nie jest aż tak wysoka.
Byłabym szczęśliwsza, gdybym była głupsza.
Ale świat nie poznałby twoich wierszy.
Skąd wiesz, że piszę wiersze?
Jak każda młoda pisarka w Nowym Jorku.
Lubię poezję.
Ulubieni poeci?
Strand, Sexton, Merrill...
Jakbyś widział moją nocną szafkę.
Skoro czytujesz ich przed snem,
to pasujesz do tego miasta.
- Przypomnij mi, jak masz na nazwisko. - Goldberg.
Skąd pochodzisz, Joe Goldbergu?
Wychowałem się tu.
Wyjechałem na trochę. W pogoni za dziewczyną.
- Ale wróciłeś? - Tak. Stęskniłem się.
I kiepsko biegam.
Ja też.
Tu mieszkam.
Całkiem nieźle.
Dzięki, że pomogłeś mi wytrzeźwieć.
I uratowałeś mi życie.
Wcale nie.
Właśnie że tak.
Boże.
No jasne.
- Benji. - Cześć.
To Joe. Uratował mi życie. Dosłownie.
Spadłam na tory. Obłęd.
Mówiłem ci, że ludzie są z natury dobrzy.
Świetna robota, brachu.
„Brachu”. Nie dorastasz do tych włosów.
Dobra. Beck, nie każ mi marznąć.
- Czekaj. Zostawisz mi swoje namiary? - Tak.
Cholera!
Telefon.
Pewnie upuściłam w metrze.
Dobra. Daj mi swój numer.
Załatwisz sobie nowy telefon.
Jestem uwiązana do maila.
Sprytnie. W końcu mnie nie zna. Ostrożności nie za wiele.
Dobrze.
BeckWRealu@gmail.com.
W porządku.
„Beck w realu”.
Dzięki.
- Oto, czego się dowiedziałem. - Nie wyrobiłem się.
Jesteś wyjątkowa. Utalentowana. Pełna zapału.
Bystra.
Poza pewnymi wyjątkami. Nie zabezpieczyłaś telefonu.
I zakochałaś się w Benjim. Chociaż wiesz, że to błąd.
Bo... Cóż, każdy kogoś potrzebuje.
Potrzebujesz kogoś, kto cię ocali.
Pomogę ci. Pozwól mi.
Joe.
Pac.
Co jest? Co tu robisz?
Ron.
Wrócił pijany.
Zaczął wrzeszczeć.
Że mam się za mądralę,
bo czytam książki i mam go za głupka.
Co się stało? Uderzył cię?
Nic mi nie zrobił.
Próbowałem go powstrzymać...
- Przepraszam. - Paco.
Nic się nie stało. Naprawdę.
Chodź ze mną. Naprawimy to. Dobrze?
Gdy chcesz coś naprawić,
pamiętaj, że bez względu na szkody wszystko da się ocalić.
Książki nie stanowią wyjątku. Jasne?
Tak.
To tak zwana prasa leżąca. Czyli wielki zacisk.
Polioctan winylu. Klej PVA
bez kwasu szkodliwego dla papieru. Igła, nić
i prosto od Królika Bugsa...
stary, dobry młot.
Spójrz.
To zbędne.
Johno! Słuchaj.
„Drogi Benji, słyszałem o waszych napojach.
Chcę wciągnąć was na listę rekomendacji.
Chciałbym pogadać i może spróbować? Jeff Pevensey”.
Ten od tweetów?
Z działu kultury w magazynie New York.
Odpisz mu.
Chyba jasne. Daj mi się skupić.
Jeff, przecinek, miło, że się odezwałeś, stary, kropka.
Tak, nasze napoje wymiatają, kropka.
Spotkajmy się na degustację, kropka.
Umówmy się.
Ostrożnie odetnij grzbiet.
Uważaj na palce.
„Świetnie. Zadzwonię w przerwie między spotkaniami”.
Wskoczymy na wyższy poziom.
O której idziemy?
Bez urazy, ale już to przerabialiśmy.
Na początku produkt powinien kojarzyć się z jedną twarzą.
Czyli nadal ze mną.
Grzbiet jest zszyty.
Złap i pociągnij jak najmocniej.
Świetnie.
Jeff!
Klej zasechł. Oprawa gotowa.
Pamiętaj...
uderzaj precyzyjnie i z odpowiednią siłą.
Cześć, stary. Jeff. Miło cię poznać.
Nawzajem. Byłeś już tu kiedyś?
Niewielu ludzi zna to miejsce.
Świetna odskocznia. Ekskluzywny lokal.
Byłem tu parę razy.
Tak?
To dobrze.
Poczujesz się jak u siebie.
Proszę. Idź przodem.
Dobra.
Na dół i w lewo.
Stary, może jednak...
Drzwi otwierają się o 14. Jestem gotowy.
Powiedziałaś o tym przyjaciółkom. Wiem, bo mam twój telefon.
- Wrócę później. - Dobra.
Pamiętasz mnie? Niedoszła ofiara na torach?
Coś kojarzę. Chwila.
Chciałam ci podziękować.
Już to zrobiłaś.
No to dzięki jeszcze raz.
Przepraszam, że tak zniknęłam.
- Miałaś gościa. - Przesada.
Przyniosłam ci prezent.
Daj spokój. Nie trzeba.
Zamknij się i spójrz.
„Pociąg, pociąg numer dziewięć Po Nowym Jorku się telepie
Jeśli twoja dziewczyna spadnie na tory Podnieś ją, podnieś”
Nasz prywatny żarcik.
To tyle. To ja już...
Jeśli masz czas, skoczylibyśmy kiedyś na drinka?
Jasne.
Wciąż nie mam telefonu.
No wiem. E-mail.
Tak.
Na razie.
Do zobaczenia.
Nieźle to rozegrałeś.
Nieźle.
Czasem się mylę. Ludzka rzecz.
Zobaczysz.
Muszę sprawdzić towar na dole.
- Zostaniesz przy kasie? - Tak.
Może jestem zakochanym głupcem...
ale nie mylę się co do ciebie.
Pomogę ci żyć tak, jak na to zasługujesz.
Proszę.
Nawet jeśli ktoś ci coś zrobił, bierzesz mnie za kogoś innego.
Nie.
Nieprawda.
PAMIĘCI NICKA GEREFFIEGO
Napisy: Ewa Nowicka