‎ความเดิมใน เธอ...
‎ใครๆ ก็เรียกฉันว่าเบค
‎แล้วคุณชื่อโจ...
‎โกลด์เบิร์กครับ
‎"ผู้ชายก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน
‎และชื่อคุณก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก
‎เรื่องต่อไปที่เจ้าอินเทอร์เน็ตเพื่อนรักบอกผม ‎คือที่อยู่ของคุณ"
‎- เราไปดื่มกันบ้างไหมครับ ‎- ได้สิคะ
‎นี่ เปิดให้หน่อย
‎พระเจ้า คุณปั่นหัวผมแทบบ้า
‎"เบค นั่นใครกัน
‎เบนจามิน เจ. แอชบี้ ‎เกิดที่กรีนิช โตในโรงเรียนประจำ"
‎- นายไปก่อนเลย ‎- โอเค
‎พวก ฉันว่าเราอาจจะ...
‎อย่าบอกนะว่านายทำเรื่องนี้เพราะเบค
‎ฉันกลัวมาก ว่านายจะทำอะไรกับเธออีก
‎เธอเอาทัพพีให้ดูรึยัง ‎เธอมีทัพพีที่ใช้ในครัวสีแดง
‎เล่นแบบตีก้นหนูสิคะป๊ะป๋าอะไรแบบนั้นเลย
‎เบนจี้ ฉันก็ซึ้งนะที่นายอยากจะช่วย
‎"น่าเสียดายที่ฉันรู้ดี ‎ว่านายโกหกจนเป็นสันดาน"
‎"ผมรู้แค่ว่าเบนจี้เป็นพิษร้ายแบบที่แย่ที่สุด
‎ผมจึงทำเรื่องที่จำเป็นเพื่อจะช่วยคุณ"
‎"สามวันแล้วหลังจากที่เราจูบกันครั้งแรก
‎ต้องบอกเลยนะ เรื่องของเรา ‎ดูเหมือนจะไปได้สวยมากเมื่อไม่มีเบนจี้"
‎ถ้าให้เลือกดูหนังได้อีกเรื่องเดียว ‎ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่
‎- จะเป็นเรื่องอะไรคะ ‎- โปลิศจับตำรวจ
‎- เอาจริงเหรอ ‎- ใช่ จริงที่สุดเลย
‎(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‎โอเค ยอมเชื่อก็ได้ บอกเหตุผลหน่อย
‎หนังมันตลก แต่อันตรายที่อยู่ในเรื่อง ‎ก็เหมือนจะเกิดขึ้นได้จริงๆ
‎มันเข้ากับความต้องการทุกอย่าง
‎แล้วคุณล่ะ หนังโปรดของคุณคือเรื่องไหน
‎ฉันคงต้องเลือก พริตตี้อินพิงค์
‎"สาวชาวเมืองที่ไม่โดดเด่นแต่ได้ตกหลุมรัก ‎ชายคนเดียวที่เข้าใจเธอจริงๆ น่ะเหรอ
‎ชัดเจนไปหน่อยนะ เบค"
‎ผมก็ชอบหนังเรื่องนั้น
‎"ผมจะเป็นผู้ชายคนนั้นให้คุณ คนที่จะเข้าใจคุณ ‎หลังเจอเบนจี้มา คุณก็ควรเจอคนแบบนั้น"
‎แล้ว...
‎แฟนเก่าคุณ
‎คนที่สาวในงานปาร์ตี้ของพีชพูดถึง
‎แคนเดซใช่ไหม
‎"ก็ต้องถามตามธรรมเนียม ‎ไล่ตามถามเรื่องปวดใจสมัยก่อน"
‎- ฉันจะอยากรู้มั้ยเนี่ย ‎- "แต่เรื่องแคนเดซ
‎ผมไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องของเขายังไง
‎มันยังเร็วเกินไป เบค"
‎คือ ผมก็ไม่ได้มีความลับอะไร ‎แต่นั่นเป็นเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก
‎เรานึกว่าเราเหมาะกับคนคนหนึ่ง
‎แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่
‎ฉันเจอเรื่องแบบนั้นมาสักโหลหนึ่งได้มั้ง
‎เอาไว้เล่าระหว่างกินเหล้าสักแก้วละกัน
‎หรือสิบแก้วก็ได้
‎- ใช่ ‎- สิบเลยเหรอ
‎สิบ สักสิบแก้วนั่นแหละ
‎"ผมอยากเข้าไป อยากจริงๆ ‎แต่ผมจะปล่อยให้พวกเรารอไปก่อน
‎คุณควรค่าที่ผมจะต้องรอ อีกอย่าง..."
‎บายครับ
‎"ตอนนี้ผมมีเรื่องด่วนนิดๆ ที่จะต้องจัดการ"
‎(ไม่มีอะไรหวานกว่าขนมท้องถิ่น) ‎(แฮชแท็กมัฟฟินหยิบแล้วชิ่ง)
‎"'หยิบแล้วชิ่ง' เอาจริงสิ ‎'ขนมท้องถิ่น' เนี่ยนะ มันอะไร..."
‎"ถือว่านายตายจากฉันไปแล้ว เบนจี้ ‎ตายไปเลย"
‎"ในที่สุดคุณก็ตัดใจได้
‎และในเมื่อตอนนี้คุณจัดการเรื่องเบนจี้จบไปแล้ว ‎ก็ถึงเวลาที่ผมต้องทำเหมือนกัน"
‎"คนเราจะกำจัดศพต้องทำยังไงนะ
‎ผมหาเรื่องพวกนี้ในกูเกิลไม่ได้
‎ถ้าไม่อยากให้มีร่องรอยหลักฐานมัดตัว
‎ผมจึงต้องหันไปถามเคล็ดลับจากคนที่ผมไว้ใจที่สุด ‎คิง คารร์ แฟรนเซน ฟลินน์"
‎(ดิ เอเลียนนิสท์)
‎(การชำแหละเนื้อไก่)
‎"เกร็ดสนุกๆ - การชำแหละไก่ ‎หรือแยกอวัยวะคน
‎มีหลักการพื้นฐานหกขั้นตอนเหมือนกัน
‎ไม่คิดว่าทำไหวนะ แรงไปหน่อย
‎แต่ผมว่าผมคิดแผนจัดการกับเบนจี้ได้แล้ว"
‎อ้าว โจ ไม่รู้ว่านายอยู่บนนั้น
‎จะว่าอะไรมั้ยถ้าฉันเปิดเพลง ‎ของเอนริเก อิเกลเซียส
‎กำลังพยายามเสริมภาษาสเปน
‎- "นี่เป็นวันที่มืดมนที่สุด... ‎- ฟังดูดีมาก
‎- ในประวัติศาสตร์โลก" ‎- ฉันเลือกเพลงอื่นก็ได้นะ
‎ฉันมีเพลย์ลิสต์เยอะมาก ‎ทั้งเพลงร็อก เพลงเต้น เพลงแจ๊ส
‎"สงสัยจริงว่านายนี่ยังจิ้นอยู่ไหม"
‎เอาอิเกลเซียสแหละ
‎ฉันจะลงไปซ่อมหนังสือที่ชั้นใต้ดิน
‎ไม่อยากให้ใครรบกวน โอเคนะ
‎ไม่ต้องห่วง ขอบใจมาก โจ
‎"ผมรู้อย่างนี้นะ
‎เราจะยอมให้คุณมาอาลัยที่เบนจี้ตายไม่ได้
‎เขาต้องหายไปเฉยๆ
‎ผมจัดการมุมมองจากด้านโซเชียลมีเดียแล้ว
‎สร้างภาพของหนุ่มที่กำลังปาร์ตี้หนัก ‎จนหลุดออกจากโลกไป
‎ส่วนเรื่องศพของเขา
‎การเผาน่าจะเป็นวิธีที่เหมาะสุด
‎เท่ากับจะต้องใช้สารเคมี ไฟที่ลุกแรง
‎และต้องไม่มีประวัติฟันให้สืบได้"
‎"อ้อ ดูเหมือนจะต้องชะลอ ‎การเน่าเปื่อยตามธรรมชาติของเบนจี้
‎ทุกอย่างเป็นเรื่องของอุณหภูมิ ‎และเป็นเรื่องของความชื้น
‎และการลดอุณหภูมิให้เย็นขนาดนี้ ‎ทำให้พวกหนังสือต้องตกอยู่ในความเสี่ยง
‎มันจะแห้ง กรอบ และสูญหายไปตลอดกาล
‎เครื่องทำความชื้นของผม ‎ไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นหรอก
‎เกอร์ทรูด สไตน์ตายแล้ว ‎เขาจะไม่มีทางกลับมาเซ็นหนังสืออีกได้
‎หวังว่านี่จะช่วยชะลอไปได้ ‎จนกว่าผมจะใจกล้าพอที่จะจัดการจริงๆ"
‎เชิญค่ะ
‎สวัสดีค่ะ ฉันกวิเนเวียร์ เบค
‎ฉันเป็นนักศึกษาเอ็มเอฟเอที่ย้ายมาใหม่
‎อาจารย์เลฮีกับฉันเห็นตรงกันว่า ‎จะเป็นการดีกว่า...
‎ขอโทษค่ะ ฉันมาหาอาจารย์มอตต์
‎เบคใช่มั้ย
‎- ใช่ค่ะ หวัดดี ‎- ไบลธ์
‎- ได้ข่าวแล้วว่าเธอจะมาเรียนกับเรา ‎- ใช่
‎เรามีประชุมเวิร์กช็อปกัน ‎ทุกวันอังคารกับวันพฤหัสฯ
‎แต่มอตต์ไม่ใช่เลฮีนะ ‎ดังนั้นต้องพยายามเต็มที่
‎ฉันตั้งใจจะทำอย่างนั้นจ้ะ คือที่จริงฉัน...
‎เดือนที่แล้วฉันอ่านบทความของเธอ ‎ที่เขียนลงนิตยสารรีวิว
‎แล้วมันก็ชี้ช่องทางสว่างมาก ‎คือฉันถึงกับเอาไปทวีตเลยนะ
‎โซเชียลมีเดีย ‎เหมือนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งใหม่เลยนะ
‎เจอร์ซีย์ใช่ไหม
‎- อะไรนะ ‎- เธอมาจากที่นั่นไม่ใช่เหรอ
‎เปล่า ฉันมาจากแนนทัคเก็ต
‎น่าสนใจ
‎- แล้วเธอมาจากไหน ‎- เป็นคำถามที่ตอบยากจริง
‎ฉันเกิดที่ปาปัวนิวกินี
‎แต่พ่อของฉันทำงานให้กระทรวงต่างประเทศ
‎เราเลยต้องย้ายบ้านกันบ่อย
‎มาถึงจุดหนึ่งฉันก็แยกตัวจากพ่อแม่
‎ไปเป็นนางแบบที่ญี่ปุ่นอยู่พักหนึ่ง
‎อยู่ที่นั่น ผมของฉันเป็นของหายากมากเลย
‎ขอโทษนะ คุณปู่คุณย่าโทรมา ‎ไว้เจอกันตอนเรียน โอเคมั้ย
‎- โอเค ‎- โอเค
‎ไงคะ ใช่
‎แล้วเธอก็เดินจากไป ‎ส่วนฉันก็ละลายตู้มลงไปกองอยู่กับพื้น
‎ฟังดูเหมือนนังพวกสร้างภาพเลยนะ
‎ไม่ๆ ไบลธ์เขายอดมากจริงๆ
‎เขาเขียนบทความเรื่องที่เธอกับแม่
‎เป็นบูลีเมียพร้อมกันสมัยอยู่อิตาลี ‎แล้วเธออายุแค่ 12 ปี
‎- เก๋ ‎- นั่น... นั่นจมูกรึเปล่า
‎รูปกระปู๋ย่ะ แอนนิกา
‎- เห็นไหม ดู นี่แค่ซูมเข้าไป ‎- ไม่จริงอ่ะ
‎ทำไมมันถึงอยู่กับพรมขนยาว
‎- ไม่รู้สิ มุมมองมั้ง ‎- ไม่เข้าใจเลย
‎ทำไมผู้ชายถึงคิดว่า ‎ภาพอวัยวะมันเท่ากับโลมเล้าสร้างอารมณ์
‎- มันไม่เห็นเจริญตาเจริญใจ ‎- ฉันขอเห็นต่างนะ
‎ฉันเซฟไว้ในมือถือตั้ง 200 กว่ารูป ‎จัดหมวดหมู่ไว้เลยด้วย
‎เหมือนพิพิธภัณพ์กูเกนไฮม์ของตัวเอง
‎มีทั้งแบบกล้วยน้ำว้า บูมเมอแรง เรือบานาน่าโบ๊ต
‎แบบโตช้าแล้วก็พวกชาวยิว
‎"ขอให้ได้ขอให้โดน
‎แต่เพื่อนๆ ของคุณทำกับเซ็กส์ ‎เหมือนมันไม่มีความหมาย"
‎ซูมกระบวย
‎- "แต่คุณไม่เหมือนพวกเขาใช่มั้ยล่ะ" ‎- ทำไมฉันไม่ประหลาดใจเลย
‎ที่จริงฉันก็เข้าใจประเด็นเขานะ ‎เมื่อคืนนี้ฉันได้ผู้ชายมาคน
‎โจ๊ะไปครึ่งทางแล้ว ‎ตอนที่ฉันเพิ่งตัวรู้ว่าเขาไม่ได้ขลิบที่ตรงนั้น
‎มันเลยออกมาเหมือนกับ ‎จะว่าไงดี เสื้อมีฮู้ดเหรอ
‎นายพนักงานร้านหนังสือเล่นแบบคอเต่าเหรอเนี่ย
‎ผู้จัดการร้านหนังสือ แต่ไม่ใช่ ไม่ใช่โจ
‎ใครสักคนจากทินเดอร์ ‎แค่อยากซั่มไปไม่ต้องคิดมาก นึกออกมะ
‎โจยังเป็นคนที่แค่อาจจะใช่
‎"'อาจจะใช่' ผมคือคนที่ 'อาจจะใช่' งั้นเหรอ
‎แล้วคุณยังนอนกับผู้ชายอื่นอยู่อีก เบค!
‎ผมพลาดเรื่องนี้ไปได้ยังไง ‎ผมอ่านสถานการณ์ผิดขนาดนี้ได้ยังไง"
‎ฟังนะ ถ้าเธออยากจะนอนกับคน ‎จนกว่าจะลืมเบนจี้
‎ก็เชิญเลยตามสบาย
‎ฉันแค่อยากเตือนให้เธอเคารพตัวเอง
‎นี่ ฉันแค่จะถามว่า...
‎เธอกำลังเป็นตัวเอง ‎ในเวอร์ชั่นที่เยี่ยมที่สุดอยู่รึเปล่า
‎คือนี่มัน... นี่คือวิธีจัดการของฉันน่ะ
‎เหมือนเป็นพิธีไล่ผีเบนจี้ออกจากใจ
‎ฉันกำลังสำรวจทางเลือก ‎ในเมืองที่มีคนอยู่แปดล้านคน
‎- มันก็สมเหตุสมผลใช่มั้ยล่ะ ‎- ใช่
‎ฉันจะไปหาเหล้ากินละ
‎ผมชอบรอยสักคุณ
‎ฉันไม่มีรอยสัก
‎"ความรักนั้นใจดีและมีความอดทน ‎ผมก็เหมือนกันนะ เบค
‎สำหรับคุณ ผมอดทนให้ก็ได้ ‎นี่อาจเป็นวิธีจัดการของคุณ
‎ไม่มีใครซื้อกางเกงยีนส์ตัวแรกที่ลอง ‎ไม่ว่ามันจะพอดีแค่ไหน
‎แต่ไม่ว่าผมจะหวังว่า ‎นี่เป็นแค่ช่วงหนึ่งของการทำใจยังไง
‎แค่ผมหาพาสเวิร์ดในไอคลาวด์แป๊บเดียวก็เจอว่า
‎คุณเล่นปาดขวา ‎ซ่ากับหนุ่มมิลเลนเนียลเสียสนุกเลย
‎คนเลี้ยงเสือ ตัวแทนเด็กของวิลเลียม มอร์ริส
‎หมอนี่อยากเป็นไวกิ้ง ‎คุณยุ่งมากเลยนะ เบค
‎ผมมีคู่แข่งมากกว่าที่คิด
‎เรื่องระหว่างเรานี้ มันยังใหม่ ยังเปราะบาง ‎และราคาของมันก็คือศพหนึ่งศพแล้ว
‎แต่ผมไม่สามารถกำจัดผู้ชายทุกคนในนิวยอร์กได้
‎ถ้าผมอยากชนะใจคุณ ‎ผมจะต้องทำให้คุณเห็น"
‎"ผมไม่ใช่คนที่ 'อาจจะใช่' ‎ผมคือคนคนนั้นเลย"
‎"ถึงเวลาแล้ว
‎ถึงเวลากำจัดเบนจี้ ‎ผมจะได้มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คุณ
‎ไปที่ความเป็นเรา
‎งั้นผมก็ต้องใช้อุปกรณ์สักหน่อย"
‎ไงฮะ โจ บอกว่าอยากคุยกับผมเหรอ
‎ใช่ๆ คือมันอย่างนี้
‎ฉันมีโครงงานลับๆ ที่ทำอยู่ ‎แต่ตอนนี้ต้องเปิดร้านก่อน
‎ฉันเลยอยากให้นายไปทำธุระให้ฉันหน่อย
‎ฉันจะให้เงินนายสำหรับซื้อหนังสือ ‎เป็นความลับระหว่างเรานะ
‎ได้ ไม่มีปัญหา ความลับระหว่างเรา ‎คุณจะให้ทำอะไร
‎นายอาจจะต้องไปหลายที่หน่อยนะ
‎(โพแทสเซียมไนเตรต - เทปกาวหกม้วน ‎ที่จุดไฟ - เชือกเหนียวๆ)
‎ไว้ใจผมได้เลย โจ
‎ขอบใจมาก พัค
‎"เจ้าหมูและฉัน
‎จ้องตากัน
‎ใจฉันเป็นของเขา
‎นั่นคือยามตะวันลิบ"
‎ฉันไม่แน่ใจว่ามันมีความระแวดระวังหรือลึกซึ้ง ‎แบบที่นายเขียนได้รึเปล่า
‎แต่ฉันไม่สามารถอินกับมันได้เต็มที่
‎น่าสนใจจ้ะ ไบลธ์
‎เราจะดึงความสนใจของผู้อ่านไว้ได้ยังไง
‎เราต้องใส่ความเฉพาะเจาะจงอย่างที่สุด ‎เข้าไปในเรื่องที่เหมือนเป็นเรื่องกว้างๆ
‎- ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะแค่พลิกหน้าต่อไป ‎- ใช่เลย
‎สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด และนี่ไม่ได้พูดถึง ‎กลอนของยูริอย่างเดียวนะ
‎คือการเขียนไม่ได้แย่ แต่ไม่มีอะไรโดดเด่น
‎ไม่โดดเด่น นั่นแหละคือสิ่งที่กลัว
‎ฉันหวังว่าจะช่วยได้นะ ยูริ
‎คิดว่าวันนี้พอแค่นี้
‎คนต่อไปคือ ไบลธ์กับเบค
‎ส่งงานเขียนที่เลือกเองให้ฉันกับเพื่อนร่วมชั้นนะ
‎แล้วเราจะมาอ่านกันวันพฤหัสฯ
‎โอเคค่ะ
‎"นี่คือสิ่งที่ผมเห็นได้จาก ‎แบบฝึกหัดอันไร้ประโยชน์นี้ เบค
‎คุณไม่มีอารมณ์เขียนงาน
‎และคุณก็ต้องซื้อเตียงใหม่
‎ดังนั้น ประสบการณ์ที่กระตือรือร้น ‎แต่สุดท้ายแล้วก็ว่างเปล่าของคุณ
‎กับนายมิกโซเลจิสต์ใส่วอร์บี้ พาร์คเกอร์นั่น ‎อาจส่งผลดีต่อเราสองคนก็ได้"
‎(โจ - คุณพอจะว่างไปชอปปิ้งกันหน่อยไหม)
‎(ผมแค่ต้องซื้อโต๊ะข้างเตียง)
‎"ผมต้องฆ่าเวลาระหว่างที่พาโคไปซื้อของ"
‎"คุณอ่านใจฉันเลย"
‎(โจ - อีกหนึ่งชั่วโมงผมไปรับ)
‎"แต่ผมต้องเล่นเรื่องนี้ให้ไร้ที่ติ
‎และในการที่จะทำเช่นนั้น ‎ผมต้องขุดของสำคัญขึ้นมาใช้"
‎"รถบิวอิคสกายลาร์คของคุณมูนนี่
‎คุณวิ่งลงบันไดมาในชุดกางเกงยีนส์ฟิต ‎แต่ไม่ฟิตจนเกินไป
‎ใส่รองเท้าแตะและเล็บเท้าของคุณเป็นประกาย
‎คุณมัดผมรวบมวยหลวมๆ ไว้
‎และอย่างน้อยคุณก็ไม่มีรอยจูบติดตัว ‎ก็ยังดี"
‎พระเจ้า ไม่อยากเชื่อว่านี่รถคุณ
‎คุณนี่ช่วยชีวิตฉันได้จริงๆ
‎ฉันไม่รู้เลยว่าฉันจำเป็นต้องซื้อเตียงใหม่แค่ไหน
‎"ด่านใหม่
‎ผมจะเปลี่ยนเรื่องเนียนๆ ‎จากการเลือกดูเครื่องแก้ว
‎ไปเป็น 'ให้ตายสิ โจคือคนที่ใช่' ได้ยังไง"
‎พิลึกดีนะ
‎ฉันมีแบบนี้เหมือนกันเลย
‎"ใช่ ผมรู้หมดแล้ว เบนจี้บอกผม"
‎เป็นทัพพีของพ่อ
‎"ทัพพีสีแดงอันแสนอื้อฉาว ‎คุณอยากให้ใช้มันตีก้นคุณ
‎คุณต้องการสิ่งนั้นจริงๆ เหรอ เบค
‎คุณมองหาผู้ชายแบบนั้นจริงๆ เหรอ"
‎"เลือกมาสักเตียงเถอะน่า
‎ทุกเตียงก็ทำมาจากไม้ราคาแพงเกินเหตุ ‎ท่อนเดียวกันทั้งนั้น"
‎ฉันเลือกไม่ถูก
‎"คนเราก็พยายามจะ ‎ซื้อความหมายให้กับชีวิต
‎ด้วยการซื้อเทียนราคา 60 เหรียญ ‎หรือโคมไฟแบบพอเพียง"
‎คือผมว่ามันก็ดูดีหมดนะ
‎ไม่ ฉันหมายถึงควรจะซื้อขนาดควีนไซส์ ‎หรือว่าซื้อเตียงคิงไซส์เลยดี
‎ห้องนอนคุณไม่ใหญ่พอที่จะใส่คิงไซส์
‎จริงด้วย มัน...
‎คุณรู้ได้ยังไงคะ
‎ที่นี่นิวยอร์กนะ ‎ไม่มีห้องใครใหญ่พอที่จะใส่เตียงคิงหรอก
‎เป็นอะไรไป
‎ไบลธ์ สาวในวิชาเวิร์กช็อป ‎เพิ่งส่งเรื่องสั้นเข้ามา
‎แล้วไง
‎แล้วฉันยังไม่ได้เริ่มเขียนของตัวเองเลย ‎แต่ต้องส่งพรุ่งนี้แล้ว
‎พระเจ้า
‎เรื่องของเธอ...
‎มันสุดยอดมาก
‎เป็นเรื่องของอีกาที่บินเข้าไปในบ้านของผู้หญิง
‎บินไปชนผนังและทิ้งเลือดไว้ทั่ว
‎ฟังดูแย่มากเลยนะ
‎อ่านสิ
‎เป็นไง
‎คุณอาจจะพูดถูก
‎ใช่มั้ยล่ะ
‎ถามอะไรหน่อยได้ไหม
‎ถามอะไรก็ได้
‎สัญญานะว่าจะตอบความจริง
‎ด้วยเกียรติของลูกเสือ
‎คุณคิดว่าฉันไม่โดดเด่นรึเปล่า
‎คนที่ไม่โดดเด่น ‎จะไม่มานั่งกังวลเรื่องเป็นคนไม่โดดเด่นหรอก
‎"นี่แหละ เบค นี่คือจังหวะสำคัญ
‎ผมจะทำให้คุณเห็นเลยว่า ‎คุณโดดเด่นแค่ไหน
‎อยากได้แบบซั่มไปไม่คิดมากใช่ไหม ได้เลย"
‎- หยุด! หยุดนะ! ‎- ทำไม ผมนึกว่าคุณ...
‎นึกว่าฉันอยากโดนจับ
‎เพราะคุณมาลงลิ้นกับฉันในที่สาธารณะเนี่ยนะ
‎มันไม่ได้อยู่ในลิสต์สิ่งที่อยากทำวันนี้
‎"ผมคงอ่านสถานการณ์ผิด"
‎"คุณไม่สบตาผมมาสิบนาทีแล้ว
‎คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้หรอก"
‎- ฮัลโหล ‎- หวัดดี โจ นี่อีธานนะ
‎- อีธานจากร้านหนังสือ ‎- อ้อ
‎ฉันรู้ว่านายเป็นใคร อีธาน
‎อ้อ คือจะโทรมาบอกว่าไฟดับ
‎ช่างไฟบอกว่า ‎คิดว่ามีการใช้ไฟเกินขนาด
‎แต่เขาเข้าไปดูคัตเอาท์ไม่ได้เพราะ...
‎"มันอยู่ในห้องใต้ดินกับศพ"
‎ซึ่งก็ล็อกเอาไว้
‎เขาคิดว่าจะสะเดาะกลอนได้ ‎แต่ฉันแค่อยากจะ... คือว่า...
‎อย่า! ไม่ได้ๆ
‎บอกให้ช่างไฟกลับบ้านไปก่อน ‎เดี๋ยวฉันจะโทรเรียกเขามาใหม่เอง
‎นายปิดร้านแล้วกลับบ้านไปเลย
‎เดี๋ยวฉันจัดการตอนกลับไปถึง โอเคนะ
‎โอเค
‎ทุกอย่างโอเคไหมคะ
‎ใช่ ไม่มีอะไร แค่มีปัญหาที่ร้านนิดหน่อย
‎ผมพาคุณกลับบ้านดีกว่า
‎"ผมก็กลัวอยู่ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ‎ใช้เครื่องปรับความชื้นหกตัว
‎กับเครื่องปรับอากาศจากปลายยุค 1970 ‎ที่ปรับให้อุณหภูมิเย็นสุด
‎แม้จะตายไปแล้ว ‎แต่เบนจี้ก็ยังเป็นหนามตำใจผมสุดๆ"
‎"โอเค พอแอร์ดับ
‎ดูเหมือนอัตราการเน่าจะยิ่งเร็วขึ้นอีกนะ"
‎"นั่นน้ำเหลืองเหรอ"
‎"ทางด้านเรื่องของเบนจี้ ‎กลายเป็นเรื่องเลวร้ายทางชีวภาพจริงๆ
‎ด้านของหนังสือหายากก็แย่เช่นกัน
‎แต่ผมจะปกป้องพวกมันไม่ได้ ‎จนกว่าจะกำจัดเขาไปก่อน
‎เบนจี้จะต้องหายไป"
‎"นี่ ทำอะไรอยู่คะ"
‎"คุณบังเอิญอ่านภาษาจีนได้ไหม"
‎"หรือมีค้อนยางตอกไม้รึเปล่า"
‎"หนังสือปลอดภัยแล้ว ‎ห้องใต้ดินก็ไร้ศพร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว
‎ยังไงก็เผาศพกลางวันแสกๆ ไม่ได้อยู่ดี
‎ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดที่เบนจี้ทำได้ ‎คือช่วยรอในรถต่อไปอีกหน่อยก็แล้วกัน"
‎- โอเค พร้อมแล้ว ‎- พร้อมนะ โอเค
‎โอเค ปล่อยก่อน
‎- โอเค ‎- ได้
‎- มันลงไปแล้ว ‎- โอเค
‎- ส่งค้อนมาหน่อย ‎- ได้
‎น่าจะใช้ได้แล้วนะ
‎- คุณยกได้ไหม เยี่ยมเลย ‎- พร้อมนะ
‎เรียบร้อย! เอาเลย!
‎พูดว่าพอละกัน
‎พอ พอ พอแล้ว
‎แด่เราสองคน
‎คุณเป็นศิษย์ฝึกหัดที่ดีนะ
‎ฉันก็ว่าจะพูดเรื่องเดียวกันเกี่ยวกับคุณ
‎ขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้นะคะ ‎ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหงุดหงิดมากขนาดนั้น
‎มันก็โอเคครับ
‎ไม่ มันไม่โอเค มันแค่...
‎ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น
‎ฉันชอบคุณค่ะ โจ
‎แบบ ชอบเลยจริงๆ
‎แล้วพูดตรงๆ ก็คือ ‎ฉันกำลังหมกมุ่นกับความคิดตัวเองอยู่
‎เรื่องสั้นของไบลธ์ทำให้ฉันไปต่อไม่ค่อยถูก
‎นี่มันไม่ใช่การแข่งขัน
‎ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า...
‎ชีวิตนี้ฉันจะเขียนอะไรที่เยี่ยมขนาดนั้นได้รึเปล่า
‎- คุณมีความสามารถนะ ‎- คุณไม่รู้หรอก
‎ผมรู้ว่าคุณต้องเลิกคิดวนไปวนมาเสียที
‎ลืมเรื่องไบลธ์ คนที่ชื่อไบลธ์นี่ไปเสีย
‎ลืมทุกคนให้หมด ‎แล้วเขียนสิ่งที่คุณอยากเขียน
‎พระเจ้า ทุกคนก็พูดแบบนั้น ‎อย่างกับการเขียนมันง่ายๆ
‎ผมรู้ๆ โอเค คือ...
‎ควิซด่วน
‎ไม่ต้องคิดนะ
‎- ตอบมาเลย ‎- โอเค
‎มีอะไรที่พุ่งเข้าชนคุณเลย ‎เวลาที่... มีความคิดแรก
‎พ่อของฉัน
‎ก่อนที่เขาจะ...
‎อ้อ ใช่
‎แน่สินะ
‎เขาติดยาเสพติด
‎มันก็ยาก
‎แล้วก็น่ากลัวด้วย
‎คือมันก็จะมีวันดีๆ บ้างเหมือนกัน
‎คือฉันรู้เสมอเวลาที่จะเป็นวันดีๆ อย่างนั้น
‎ถ้าฉันตื่นมาเจอกลิ่นแพนเค้กทอดอยู่บนเตา
‎เขาใช้ทัพพีสีแดงตักแป้งแพนเค้กน่ะ
‎"นี่คือเรื่องของทัพพีแดงเหรอ"
‎แล้วฉันก็จะหัวเราะ ‎ร้องเพลงห่วยๆ ที่ฮิต 40 อันดับแรกไปด้วย
‎ตอนที่ทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางไปหมด
‎แต่เขาก็จะออกไปข้างนอกแล้ว...
‎ทัพพีจะถูกเก็บเข้าลิ้นชัก
‎ฉันก็ต้องรอจนกว่าจะมีวันดีๆ วันต่อไป
‎จนกระทั่งสุดท้ายมันก็ไม่มีวันดีๆ อีกแล้ว
‎ว้าว
‎ไม่ได้คิดว่าจะพูดอะไรแบบนั้นออกมาเลย
‎ผมว่าคุณพูดถูกนะ
‎คุณไม่มีอะไรที่มีความหมายให้เขียนเลย
‎"เบนจี้ตีความผิดทั้งหมด
‎ไอ้เรื่องทัพพีสีแดงของเขาน่ะ ‎คุณไม่ได้อยากถูกตี
‎คุณแค่อยากรู้สึกปลอดภัย ได้รับความรัก
‎คุณอยากให้คนทำแพนเค้กให้คุณกิน"
‎เอามานี่
‎อย่าเพิ่งถอดใจนะ เดี๋ยวฉันมา
‎มาแล้ว
‎- โอเครึเปล่า ‎- ไม่เลย
‎- ขอบคุณสวรรค์ที่เธออยู่นี่ ‎- "พีช
‎- ฉันส่งข้อความมาไง ‎- น่าจะรู้"
‎อาการกำเริบอย่างแรง
‎ฉันว่าเธอต้องพาฉันไปห้องฉุกเฉินล่ะ
‎โจเซฟ ไม่รู้ว่าคุณอยู่ด้วย
‎ฉันบอกแล้วไงว่าเขาจะมา
‎พีชป่วยหนักมาก
‎คือนี่อาจเป็นข้อมูลที่คุณไม่จำเป็นต้องรู้
‎แต่ฉันมีโรคทางเดินปัสสาวะที่เรียกว่า ‎โรคกระเพาะปัสสาวะอักเสบไม่ติดเชื้อ
‎โอ๊ย!
‎คือบางคนคิดว่าฉันหยิ่งอะไรอย่างนั้น
‎แต่ฉันกินอาหารฟาสต์ฟู้ดไม่ได้เลย
‎แล้วถ้าดื่ม ก็ต้องเป็นเครื่องดื่มค่าพีเอชสูง
‎แบบเคเทลวัน หรือกู๊ส หรือน้ำลูกแพร์
‎ในปาร์ตี้คุณวันนั้น ‎คุณดื่มเยเกอร์อยู่เลยไม่ใช่เหรอ
‎- ไปโรงพยาบาลกันดีกว่า ‎- ใช่
‎โจมีรถ เขาพาเราไปได้ ‎ใช่ไหมคะ โจ พาเราไปได้เนอะ
‎ได้สิ
‎"คือ ผมก็แค่มีศพอยู่ท้ายรถ ‎แต่ก็เนอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
‎รถติดเป็นบ้าเลย
‎เขาเลือกทางวิ่งข้ามเมืองได้แย่ที่สุด
‎พูดดีๆ หน่อยสิ
‎ฉันปวดจริงๆ นี่นา
‎ขอโทษนะ
‎- โจเซฟ ‎- ครับ
‎ฉันคลื่นไส้ เปิดกระจกหน่อยได้ไหม
‎มันเหมือนมีกลิ่นอะไรเน่าที่โชยมาในเบาะหลัง
‎จะพูดอะไรได้ เมืองนี้ก็กลิ่นแบบนี้
‎โอ๊ย พระเจ้า ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหว
‎เราเดินไปดีกว่า ต้องออกไปจากตรงนี้
‎ฉันขอโทษจริงๆ
‎"เกือบถึงช่วงผีตากผ้าอ้อมละ
‎ไปเอาอุปกรณ์ ขับรถพาเจ้าศพหลงตัวเอง
‎ที่เคยเป็นที่รู้จักในนามของเบนจี้ ‎ไปส่งยังจุดหมายสุดท้าย
‎จุดไม้ขีด แล้วผมก็จะเป็นของคุณตลอดไป เบค"
‎"อ้าว เรื่องก้าวไปอีกขั้น"
‎นั่นแหละเขา
‎"โพแทสเซียมไนเตรต เทปกาวหกม้วน
‎ที่จุดไฟ เชือกเหนียวๆ ผ้าม้วน เสาไม้"
‎อธิบายหน่อยได้ไหมว่า ‎เอาของพวกนี้มาทำอะไร
‎"ให้อธิบายลิสต์ซื้อของที่ส่งตรงมาจาก ‎วิธีกำจัดศพสำหรับคนโง่เนี่ยนะ"
‎ผมเข้าใจครับ
‎ผมรู้ว่านี่ต้องดูแย่แค่ไหน
‎ผมรู้ว่าไม่ควรจะลากพาโคเข้ามาเกี่ยว
‎แต่ช่วงนี้ชีวิตผมก็วุ่นวายเล็กน้อย
‎ท่าทางผมคงคิดว่า ‎จะทำให้โลกเป็นที่ที่ดีขึ้นได้
‎คืองี้นะ ผมพาพวกคุณไปดูเลยดีกว่า
‎ใช่ ผมจะพาไปดู มาเลย
‎อันที่จริงเราไม่ได้รับอนุญาต ‎ให้ปลูกอะไรตรงนี้เลย
‎ผมก็แค่พยายามจะเก็บไว้เป็นความลับ
‎แล้วสารเคมีนั่นล่ะ
‎มันทำให้รากเปื่อย
‎ที่จุดไฟล่ะ
‎ผมชอบย่างเนื้อ
‎นี่ครับ
‎เชิญเลย
‎- อร่อยนะ ‎- ขอบคุณครับ
‎งั้นเขาก็สร้างสวนขึ้นมา แล้วไง
‎ผมบอกหมอนี่แล้วว่า ‎อย่ามายุ่งกับลูกของแฟนผม
‎แล้วเขาทำยังไง เขาให้เงินเด็ก ‎ให้ไปทำธุระให้
‎นี่ ผมบอกคุณแล้วนะว่า ‎ผมเป็นเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน โอเคนะ
‎เราเห็นคนแบบนี้ตลอดเวลา ‎เขาเป็นโรคจิต ผมมีลางสังหรณ์เลย
‎กลับเข้าไปข้างในได้มั้ยล่ะ
‎บอกแม่เขาว่า ‎เดี๋ยวฉันจะตามเข้าไป โอเคนะพวก
‎นั่นแหละๆ
‎เด็กเป็นโรคสมาธิสั้น บางทีก็จัดการยาก
‎แต่นั่นแหละที่ทำให้เขามีจุดอ่อน ‎ต่อไอ้ตัวประหลาดแบบนี้
‎นี่ ผมขอโทษนะถ้าล้ำเส้น
‎ผมแค่สังเกตว่าพาโคดูเหมือนจะหิวอยู่ตลอดเวลา
‎ผมแค่ให้เงินเขาไม่กี่เหรียญ ‎เพื่อจะได้ไปที่ร้าน
‎เอาจริงๆ ก็แค่เพื่อให้เขาได้ซื้อแซนด์วิชกิน
‎แล้วผมก็ให้เขายืมหนังสืออ่านบ้างเป็นพักๆ แค่นั้น
‎เขาแค่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครสนใจ
‎ล้อเล่นรึเปล่า
‎ผมไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่ควรเลี้ยงลูก ‎ก็มีคนอีกเยอะที่ดื่มเหล้า
‎- พอเลย! กู... ‎- พอแล้วๆ!
‎ขอโทษที่กวนเวลาคุณนะ
‎โชคดีกับสวนนี้ล่ะ
‎ขอบคุณครับ คุณตำรวจ
‎"มนุษย์ หลอกง่ายจริงๆ
‎เหมือนตำรวจพวกนี้
‎ผมเป็นผู้ชายแสนดีไม่มีพิษภัย ‎ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลย
‎คนเชื่ออะไรก็ตามที่จะสนับสนุน ‎มุมมองที่เขามองโลก
‎น่าเสียดายที่นั่นเหมือนจะรวมถึงคุณด้วย เบค
‎คุณเชื่อว่าคุณคู่ควรกับเบนจี้ ‎และการทอดทิ้งจากเขา
‎แล้วคุณก็เชื่อว่าคู่ควรกับพีช ‎และดราม่าในชีวิตเธอ และอื่นๆ อีกมากมาย
‎ผมอยากจะโทรไปบอกคุณ แต่ผมโทรไม่ได้
‎เพราะมันจะมี ‎ช่วงเวลาที่ต้องทิ้งระยะตามธรรมเนียม
‎ระหว่างการสื่อสารทุกๆ ครั้งไป ‎เวลาที่เรากำลังพยายามจีบกันอยู่
‎ผมเกลียดคนยุคนี้จริงๆ"
‎ขอบคุณค่ะ
‎ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ
‎เอาจริงๆ ถ้าไม่มีเธอ ‎ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลย
‎เธอเชื่อใจฉันได้เสมอ
‎ขอบใจจ้ะ
‎งั้นเธอคิดยังไงเรื่องของโจ
‎อืม ฉันก็ชอบเขานะ
‎ฉันคิดว่าฉันอาจจะชอบเขาจริงๆ ล่ะ
‎คือตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่า ‎พร้อมจะผูกพันอีกครั้งหรือเปล่า แต่ไม่แน่...
‎โอเค นี่ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม
‎คือหมอนั่นทำงานร้านหนังสือ
‎เบค ฟังนะ ฉันรู้จักเธอดี
‎เธอไม่อยากใช้เวลาวันครบรอบปีที่ห้า
‎กินข้าวที่ร้านแคทซ์สเดลีแล้วยังต้องหารกัน
‎เธอต้องหาคนที่จะดูแลเธอได้
‎เพื่อที่เธอจะได้เขียนหนังสือ ‎เป็นอิสระ มีความสุข
‎ไม่ใช่คนอย่างโจที่มีข้อจำกัดทางการเงิน
‎พูดงี้ไม่ยุติธรรมเลย
‎ไม่ได้มีใครจ้างให้ฉันยุติธรรม
‎เราไปหาอะไรกินกันดีไหม ฉันหิวจะแย่
‎ฉันขอผ่านดีกว่า
‎ฉันควรจะกลับบ้าน ‎ดีใจที่เธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว
‎"ไม่นะ ไม่ๆ อย่าเพิ่งสิ
‎โอเค เบค ก็ได้"
‎ไง คนไข้เป็นไงบ้าง
‎ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่ไปส่งนะ
‎หมอบอกว่าดีแล้วที่ไปโรงพยาบาลตอนนั้น
‎อ๋อ เหรอ
‎คุณกลับมาหาฉันที่บ้านฉันดีไหม ‎เราจะได้ทำเรื่องที่ค้างไว้ต่อ
‎แล้วพีชล่ะ
‎เขาทำไม
‎ตอนนี้เขาอยู่ไหนแล้ว
‎ร้านอินโดจีน มันอาหารปลอบขวัญของเธอ
‎"เยี่ยม พีชกำลังเขมือบปลากะพงชิลีนึ่ง ‎ลงไปตามหลอดอาหารตีบๆ นั่น
‎แล้วผมก็กำลังจะโดนจับได้"
‎คุณคิดว่าไงคะ
‎ผมคิดว่าคุณบ่นเรื่องที่เขียนงานไม่ออก
‎แต่แล้วคุณก็ยอมทิ้งทุกอย่าง ‎ไปกับเรื่องฉุกเฉินทางการแพทย์อะไรไม่รู้
‎ซึ่งลืมบอกไป ‎หลายคนเชื่อว่ามันเป็นโรคที่เกิดจากจิตด้วยนะ
‎ฉันหมายถึงเรื่องที่บอกให้คุณมาที่บ้าน
‎ผมก็อยากไปได้ ผมอยากไปได้จริงๆ
‎แต่ตอนนี้ผมยุ่งมากๆ เพราะงั้น ผมควรจะไปก่อน
‎นี่ ฉันรู้ว่าการที่พีชโผล่มา ‎มันจังหวะไม่ดีเลย
‎แต่ตอนที่เธอมาฉันก็ไม่ได้เขียนหนังสืออยู่นะ
‎- ใช่ ผมรู้ ‎- "เคล็ดลับมือโปร
‎กรองเบอร์มือถือเสีย ‎เวลาที่กำลังพยายามจะเผาทำลายศพ
‎เพราะกลายเป็นว่าเราจะหลุดปาก ‎พูดสิ่งที่ไม่ได้อยากจะพูดออกไป"
‎แต่คือ คุณส่งสัญญาณให้ผม ‎กลับไปกลับมากับผมใช่ไหมล่ะ
‎นั่นหมายความว่าอะไร
‎ผมพยายามจะทำตามที่คุณต้องการ ‎แต่ผมก็ไม่รู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร
‎แบบ ต่อเตียงให้คุณ อยู่บนเตียงกับคุณ
‎พาคุณไปส่ง
‎เพราะเพื่อนคุณขอให้ไป แล้วก็ไม่ได้...
‎"เอาจริงๆ นะ โจ หุบปาก"
‎ผมขอโทษๆ ผมต้องไปแล้ว
‎แต่...
‎ไง! เป็นไงบ้าง
‎ดีค่ะ นั่นก่อไฟเสียใหญ่เลยนะ
‎ครับ จะพูดยังไงได้ ผมบ้าหนักไปหน่อย
‎คือถ้าจะมานั่งด้วยกันก็ได้นะ
‎"ปฏิเสธเถอะ ปฏิเสธเถอะ"
‎เยี่ยมไปเลยค่ะ
‎แต่เราต้องกลับไปให้ถึงรถ ‎ก่อนที่จะมืดกว่านี้น่ะ โชคดีนะ
‎- โอเค โชคดีนะครับ ‎- เช่นกันค่ะ
‎"ผมเชื่อในรักแรกพบ ผมก็รักคุณในแบบนั้น เบค
‎แต่ไม่แน่ ไม่แน่นะ ‎ผมอาจจะทำลายมันไปได้เร็วพอๆ กัน
‎ด้วยการคุยโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว
‎ความพยายามทั้งหมดนี้ไร้ความหมายเหรอ"
‎เราจะบรรยายถึง ‎ความยินดีปรีดาของกษัตริย์และราชินี
‎ตอนที่พวกเขาเห็นพระธิดา...
‎"ผมพยายามโทรหาคุณ เบค
‎แต่ตรงเข้าให้ฝากข้อความทุกที
‎คำสามคำที่แย่ที่สุดในภาษาอังกฤษ
‎ผมอยากรู้ว่าลูกของเราจะเป็นยังไง
‎พวกเขาต้องโตมากับการอ่านหนังสือ ‎ไม่ได้หน้าติดจอไอแพดแน่ๆ
‎และก็แน่นอนว่าเราจะไม่ตั้งชื่อพวกเขา
‎เป็นอะไรอย่าง กัลลิเวอร์หรือเบลซ ‎หรือมิสตี้แบบที่ใช้ตัว 'ไอ'
‎เราต้องไปได้สวยแน่ ถ้าอยู่ด้วยกัน
‎มันไม่ควรจะจบลงแบบนี้
‎โทรกลับหาผมนะ เบค"
‎จบแล้ว
‎ผมไม่ได้อยากจะยกยอปอปั้นคุณอะไรงั้นนะ
‎แต่งานเขียนของคุณทำให้ผมนึกว่า ‎เรย์มอนด์ คาร์เวอร์กลับชาติมาเกิด
‎คุณใจดีมากเลยค่ะ โทมัส
‎ฉันเกิดปี 1988 ปีเดียวกับที่เขาตาย
‎แล้วก็ประหลาดดีนะ ‎แต่คุณไม่ใช่คนแรกที่บอกฉันอย่างนั้น
‎ย้ำอีกครั้ง เขียนดีมาก ไบลธ์ ‎ตื่นเต้นที่จะรอดูว่าคุณจะเขียนอะไรต่อ
‎เบค เรานึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาแล้ว ‎คุณไม่ส่งงานเขียนมา
‎ฉันรู้ค่ะ ฉันขอโทษ ‎แล้วก็ขอโทษที่มาสาย แค่...
‎ฉันเขียนไว้แล้ว แต่อ่านแล้วมันใช้อารมณ์มากไป
‎ฉันเลยฉีกทิ้งแล้วเริ่มใหม่ ‎แต่ก็ลืมดูเวลาไปเลย
‎แต่งานนี้ค่อยรู้สึกเหมือนเป็นฉัน ‎และเป็นสิ่งที่ฉันต้องการจะบอก
‎มันมีแค่หน้าเดียว แต่...
‎นั่นไม่พอที่เราจะวิเคราะห์อะไรได้
‎จะให้เราอ่านตอนนี้เลย ‎ต่อหน้าคุณเลยเหรอ มันกระอักกระอ่วนนะ
‎ถ้าจะเอาจริงๆ เตือนก่อนเลยนะ
‎ฉันเหมือนเป็นออทิสติกทางสีหน้า ‎คือฉันซ่อนสิ่งที่คิดอยู่ไม่ได้เลย
‎ค่อยกำหนดวันวิเคราะห์งานเขียนของคุณ ‎เป็นวันอื่นดีกว่า
‎"เบคเหรอ"
‎ไง
‎โอเค คือฉันก็ไม่อยากจะยอมรับ ‎แต่คุณพูดถูก
‎นิดนึง
‎ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อเพื่อนๆ ‎แล้วฉันหลบหลังพวกเธอรึเปล่า ก็ใช่
‎ฉันใช้เพื่อนเป็นข้ออ้างที่จะไม่เขียนงานรึเปล่า
‎พูดตรงๆ ฉันจะใช้ทุกอย่าง ‎เป็นข้ออ้างที่จะไม่เขียนงานเพราะ...
‎โอเค ฉันกลัวว่าฉันจะล้มเหลว
‎ฉันเหลืออีกหน้าเดียวก็จะยืนยันได้แล้วว่า ‎ฉันเป็นนักเขียนที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์
‎และทั้งหมดนั้นก็เพื่อจะบอกว่า ‎ถ้าฉันส่งสัญญาณที่สับสนกลับไปกลับมา
‎มันก็เป็นเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใครด้วยซ้ำ
‎แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการอะไร
‎ฉันรู้ว่ามันฟังดูห่วยมาก ‎แบบเหมือน ไม่รู้สิ พวกคนยุคมิลเลนเนียล
‎ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นค่ะ
‎"ในจังหวะนี้ คุณช่างสมบูรณ์แบบ"
‎คืองี้นะ ถ้าคุณรู้จักตัวตนตัวเองดี ‎คุณก็ไม่ได้บอกให้ฉันรู้เหมือนกัน
‎คือคุณก็เป็นคนใจดี ‎ที่บอกฉันว่า "คุณเป็นคนโดดเด่น" อะไรงั้น
‎แล้วก็เป็นคนความรู้สึกไว ‎กับคำว่า "เขียนสิ่งที่ทำให้คุณประทับใจ"
‎แต่คุณกลับพยายามมีอะไรกับฉัน ‎กลางร้านขายเฟอร์นิเจอร์เลย
‎ถ้าไม่ได้คิดดีๆ ฉันคงคิดว่าคุณมีอะไรซ่อนอยู่
‎ให้ตายสิ ทำไมคุณถึงถือผ้าห่มเพนเดิลตันอยู่ด้วย
‎ฉันไม่เคยเห็นห้องของคุณ
‎แล้วคุณก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องเพื่อนๆ คุณเลย
‎คือ คุณเป็นใครกันแน่
‎โอเค นั่นมันเยอะไปละ
‎อยู่ในหัวฉันมันฟังดูดีกว่านี้นะ
‎ผมอยากพาคุณไปดูอะไรหน่อย
‎คุณอยากรู้จักผมใช่ไหม เบค
‎ผมจะให้คุณได้เห็นเลยว่าผมเป็นใครกันแน่
‎ตรงนี้คือส่วนที่เราเก็บหนังสือหายากที่สุด
‎พวกหนังสือสำหรับนักสะสม ‎หนังสือพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง
‎มันคือกระดาษ ผ้า หนัง แป้งเปียก ‎ทุกอย่างเปราะบางทั้งนั้น
‎ทุกเล่มอ่อนไหวกับแสงสว่าง ‎ความชื้น อุณหภูมิ
‎นั่นคือสาเหตุที่พวกมันต้องอยู่ในนี้
‎เพื่อปกป้องพวกมัน
‎ผมจะพาคุณไปห้องของผมเมื่อไหร่ก็ได้
‎ผมอยากให้คุณได้เจอเพื่อนๆ ผม ‎อยากจริงๆ แต่นี่...
‎ตรงนี้คือที่สำคัญที่สุดในโลกสำหรับผม
‎ไม่ว่ามันจะฟังดูพิลึกแค่ไหน
‎แต่หนังสือพวกนี้ก็มีชีวิตชีวา
‎และล้ำค่ายิ่งกว่าคนส่วนใหญ่ที่ผมรู้จัก
‎คุณอยากรู้เหรอว่าผมเป็นใคร นี่ไงล่ะ
‎(ลบบัญชี)
‎(ลบบัญชีผู้ใช้ของคุณเรียบร้อยแล้ว)
‎อยู่นี่เอง
‎จบแล้ว ‎ฉันออกจากวงการทินเดอร์อย่างเป็นทางการ
‎- ไชโย ที่รัก ‎- ก็แค่...
‎ฉันรู้สึกว่านี่เป็นก้าวที่ดี นึกออกไหม
‎คือเรื่องนี้มันดีต่อฉัน
‎โจก็ดีต่อฉัน
‎เอาที่เธอสบายใจ เบคส์
‎ก็แค่พูดเฉยๆ นะ ‎แล้วฉันก็หมายความตามนั้นจริงๆ
‎ชีวิตง่ายๆ อาจไม่ได้แย่อะไรนัก ‎มันอาจเป็นสิ่งที่เธอต้องการ
‎ฉันอาจจะควรหาชีวิตแบบนั้นบ้าง
‎โจไม่ใช่คนง่ายๆ เขาแค่แตกต่าง
‎ซับซ้อน
‎ตลกดีนะ หนังสือหายไปเล่มหนึ่ง
‎จริงเหรอ เล่มไหน
‎อ๊อซมาแห่งอ๊อซ ตอนนั้นยังอยู่เลย
‎โจหยิบมาดูอยู่ตอนงานปาร์ตี้ของฉัน
‎เดี๋ยวมันก็โผล่มาแหละ
‎"คุณลบทินเดอร์ไปแล้ว
‎แล้วคุณก็โทรหาผม ‎และขอให้ไปหาคุณที่บ้าน
‎ความศรัทธาในเรื่องความรักอันยิ่งใหญ่ของเรา ‎กลับคืนมาอีกครั้งอย่างเป็นทางการ"
‎ผมขอโทษฮะ โจ ผมโง่มาก
‎ผมทิ้งลิสต์ไว้บนเตียง ‎แล้วรอนเลยมาเจอเข้า ผมขอโทษ
‎นายไม่ได้โง่นะ มันไม่ใช่ความผิดของนาย
‎ผมพยายามอธิบายแล้ว แต่...
‎มันไม่ใช่ความผิดนาย
‎คนอย่างรอนเป็นพวกอันธพาล
‎เราแค่ต้องดักทางนำหน้าพวกนั้นก้าวหนึ่ง
‎เหมือนทหารเสือไง ‎พวกเขาดักทางคาร์ดินัลได้เสมอเลยใช่มั้ยล่ะ
‎"หนึ่งคนรวมใจ"
‎"รวมใจเป็นหนึ่ง"
‎พาโค!
‎เข้าบ้าน
‎"ผมได้กลิ่นเหล้าเบอร์เบินมาถึงตรงนี้"
‎บอกแล้วไง อย่าไปยุ่งกับเด็ก
‎เออ แกอาจหลอกตำรวจ ‎เรื่องสวนมะเขือเทศไร้สาระของแกได้
‎แต่ฉันคิดถูก
‎แกมันไม่ปกติแน่ๆ
‎ฉันมองตาแกออก
‎"เอาเก็บไว้ในหัวข้อ ‎'ปัญหาในอนาคต' แล้วกัน"
‎"ก๊อกๆ มาหรือยัง"
‎"เพราะคืนนี้...
‎คืนนี้ ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมคือคนนั้น"
‎เอาไว้ทำแพนเค้กทีหลังเลย
‎เมื่อกี้คุณเพิ่ง...
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์