Poprzednio w serialu Ty...
Twój stary telefon nadal jest zalogowany w chmurze.
Zatem nadal jestem zalogowany do ciebie.
Jestem poetką.
- Złaź ze sceny. - Kończ już.
Zamieszkałeś tu, by coś osiągnąć? Ja tak. Nie wychodzi mi.
Myślisz, że jestem przeciętna?
Przeciętni ludzie nie martwią się o to, czy są przeciętni.
- Tak miło cię widzieć. - Ciebie też, tato.
Owszem, ćpał, ale nie umarł.
Słuchaj, jest tu. I to żywy. Wykorzystaj okazję, by z nim pogadać.
Benji to najgorsza trucizna.
Alergii na orzechy nie zmyślił.
Benji opuści ten padół jako słowny gość.
- Nie powinienem był krzyczeć. - Dorośli wciąż to robią.
Dorośli to dranie.
Miał nie zbliżać się do dzieciaka.
Dzieciak jest zaniedbany.
- Dość tego. - Spokojnie.
Piękna kolekcja.
Dziwne. Brakuje tu książki. Joe ją oglądał.
I tak miałem zamiar ją zwrócić.
Jeśli Peach nadal się nie przekona,
nie pozwolę jej zburzyć naszego związku.
Dzień dobry. Poranek to moja ulubiona pora dnia.
Jesteśmy tylko we dwoje.
Patrzyłeś, jak śpię?
Psychol.
Uwielbiam naszą rutynę. Nigdy się nam nie nudzi.
Seks. Prysznic. Znowu seks.
Śniadanie. Solone awokado, chrupiący bekon. Dzień w dzień.
Dochodzisz do siebie po nieprzewidywalnym ojcu.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Z moją pomocą.
Popracuję, dobrze? Mam nawał...
Jedz. Pracuj. Poskładam pranie.
Tak jest, Beck. Pranie też zrobię.
Zaoszczędzę ci czasu. Skup się na pracy.
Widzisz? Od kiedy dbam o nasze poranki,
możesz pisać.
Nic cię nie rozprasza.
Zazwyczaj.
Znów Ron i Claudia?
Gdybyś czasem pozmywała,
nie wpadałbym na sterty cholernych talerzy.
Może byś coś zrobił?
Nie chcę się mieszać w cudze sprawy.
Może powinieneś. Lecę na zajęcia.
Wada naszych poranków?
To, że zawsze się kończą.
Odliczam minuty do naszego następnego spotkania.
Uczysz mnie cierpliwości.
Bez tego nie wyrobiłbym przy twoich przyjaciółkach.
Nie wiedzieć czemu spędzamy z nimi wieczory
i oglądamy programy typu Kawaler do wzięcia.
Jak szanujące się kobiety znoszą taką chałę?
Poza mną nie znasz żadnych feministek.
Albo pełna brazylijka, albo gęsty gąszcz.
Chcesz powiedzieć: „Moja myszka jest w sam raz”.
Pójdźmy na kompromis. To jakiś obłęd.
Przezabawne.
W realu są jeszcze bardziej banalne.
Lynn jest jak ściana, od której konwersacja odbija się i umiera.
Przezabawne.
Cień osobowości przejawia dopiero po niskokalorycznych koktajlach.
Pewnie dlatego tyle ich pochłania.
Annika uznała, że jestem super, zgoda,
choć kibicuje mi tylko w ramach
zimnej wojny z nadrzedną suką,
przeklętą Peach Salinger.
- Chyba nie zaczęłyście beze mnie? - Zaczęłyśmy.
Annika, dziękuj Bogu, że cię tak hojnie obdarzył.
Upaprałabyś himalajski pled, który podarowałam Beck.
Szalona karuzela docinków na temat nawyków jedzeniowych.
Peach robi przytyki Annice, a ta obraca je na swoją korzyść,
co w sumie jest dużo lepsze niż szlochanie w kącie.
Przyniosę ci serwetkę.
Czekaj, idę po dolewkę.
Siedź, przyniosę ci.
Przyda mi się towarzystwo.
Wolę to niż klasyczne babskie wieczory.
Z samymi dziewczynami.
Peach uwzięła się na mnie.
Mogłem nie kraść jej książki.
Albo jej nie zwracać.
Było, minęło.
Będę idealnym chłopakiem
i pokażę ci, że lepiej żyje się bez toksyn.
Zamierzam uszczuplić swoją kolekcję.
Chcę zasięgnąć opinii eksperta. Ile warta jest ta książka?
Nadal próbuje dowieść,
że pokusiłbym się na nią.
Wydawnictwo Reilly & Britton. Oryginał. Biały kruk.
Powinnam się pospieszyć,
zanim jakiś desperat zechce mi ją zwinąć.
Gorzej byłoby nie umieć docenić, co masz.
Na twoim miejscu nigdy bym się jej nie pozbył.
Co ja mogę wiedzieć? Chłopak z księgarni.
Staram się, jak mogę, Beck.
Ale twoje kumpele wywołują u mnie najgorsze reakcje.
A potem Rastiche pokazał mi ten chwyt.
- D-moll. Dosłownie ciary. - To jest d-moll?
Cześć, Joe!
Ale tu...
stęchlizna.
Cześć!
Co cię tu sprowadza?
Twoja strona internetowa trąci prawdziwą żałobą.
Wzorowałeś się na Myspace?
Mówiłem mu, żeby ją unowocześnić.
Mam w sieci 3,6 mln śledzących.
Za selfie w okularach płacą mi 12 tysięcy.
Ale z dobroci serca pomogę wam za friko.
Zgoda.
Może rosyjska ludowa muzyka doda ci natchnienia.
Dzięki. Obejdzie się.
Inteligentne zdziry ćwiczą mózgi w księgarni Mooney's.
Chcecie wiedzieć, jak zostać promotorką
akceptacji własnego wyglądu, Insta-celebrytką? Pozbądźcie się krępacji.
Annika obróciła swoje ciało w imperium.
Inspiruje kobiety, podnieca facetów.
Wszyscy są zadowoleni.
Jej przekaz traci na wartości, bo to jawny bunt
przeciwko Peach, która nazwała ją „grubą kumpelą z liceum”.
PIERWSZY ROK SZEŚĆ LAT TEMU
A to co? Prywatne konto Anniki na Facebooku dało mi prezent.
Ktoś miał operację nosa.
Wiem, jak odwdzięczę się Annice za jej uczynność.
Annika, czemu nie wrzucisz tego na Insta?
O Boże, ale obciachówa.
Ja wyszłam słodko, ale Peach...
Dobrze, że nie ma jej na Facebooku. Całkiem fajna fotka.
Zawsze konsultujesz się z Peach?
No co ty!
Racja. Co mi tam. Idealna fotka z przeszłości.
Wystarczy jakiś genialny podpis.
Może: „Laski w oryginalnym wydaniu”?
Joe,
czytasz mi w myślach.
Po prostu rozumiem jej odbiorcę.
Joe: jeden, Peach: zero.
Byłabyś ze mnie dumna. Jestem dobrym kumplem.
Dzień dobry, Allison. Chciałaś się ze mną widzieć?
Guinevere. Usiądź, proszę.
Wiem, że ciężko się pisze o pewnych sprawach.
Temat rodziny bywa najtrudniejszy.
- Dobrze, że go nie unikasz. - Dzięki.
Asystentka mojego agenta dostała awans
i może podsunąć ci jakieś zlecenia.
Szkice, recenzje...
Chętnie. Jak najbardziej! Dziękuję.
Przekażę jej twoje namiary.
Beck?
Przykro mi z powodu śmierci ojca.
Peach nalegała, byś przyszła na jej babski wieczór.
Ale wybrałaś mnie. Joe: dwa. Peach: guzik z pętelką.
Nie nazbyt się wystroiłeś na wieczór z sushi?
Nie, to ty nie wystroiłaś się stosownie do okazji.
Temat dzisiejszego wieczoru to Fitzgerald i Zelda.
- Które z nas to Zelda? - Ja, oczywiście.
Zaczniemy w Palm Court,
gdzie nasza para pisarzy wykonała taniec w fontannie.
Gdzie za hamburgera wybulisz 30 dolców.
Włóż coś w jazzowym stylu.
Zamówiłem stolik, przy którym F. Scott wpadł na Gatsby'ego.
Zmyślasz.
Gdy skończymy natrząsać się z sernika za 50 $,
kareta powiezie nas
- do ekskluzywnego klubu... - Serio?
...gdzie Zelda przetańczyła całą noc.
Dziwne. Annika nigdy nie dzwoni.
Co się stało?
Jakie wideo?
Mam złe przeczucie.
Kliknij w mój profil.
Czarnym kolesiom
szczena opada na mój widok.
Czemu biali nie lecą na dziewczyny z wielkimi tyłkami?
Profil anonimowy. Kurczę.
Stare nagranie, ale przygodny rasizm nigdy się nie starzeje.
Internet odwraca się od Anniki z prędkością huraganu.
Jasne, zaraz będę.
To przypadek, Beck? Wideo ze studiów? Właśnie dziś?
W odpowiedzi na kompromitujące zdjęcie Peach?
Skojarz fakty, do licha.
- Muszę iść. Annika ma... - Idź. Wspieraj przyjaciółkę.
Wypchnijcie Peach przez okno.
Odezwę się jutro.
Pomyliłem się. Nie doceniłem Peach. Jej okrucieństwa.
Dziś Annika. Jutro możesz to być ty. My.
Być może nigdy nie dowiodę,
że twoja przyjaciółka potrafi zniszczyć cię, ot tak,
ale nie przestanę próbować.
Nie zobaczymy się dziś rano, ale do tego to doszło.
Biegam. Jestem joggerem.
Do wczoraj unikałem Peach jak ognia.
Ale, jak mawiają,
trzymaj przyjaciół blisko, a wrogów...
Gub ich, bo nie masz formy.
Czemu boli mnie nerka?
Istna męka, ale muszę wiedzieć, z kim się mierzę.
Muszę ją rozpracować.
Załącznik A. Zaczyna dzień od tortur cielesnych.
Sadomasochistka? Ortorektyczka? Trudno stwierdzić.
Załącznik B. Nie cierpią jej w pracy.
Jayden, zamówiłeś podrabiane krzesła Jacobsena.
Dane na temat domu Vanderbiltów
miały być na moim biurku przed siódmą.
Jest 6.50.
Rozpuszczona? Ustawiona? Ciepło.
Nigdzie nie rusza się bez laptopa.
Gdybym mógł do niego zajrzeć.
Załącznik C do naszej psychoanalizy.
DEKORATORKA WNĘTRZ
Niewydarzona? Nawiedzona?
Jeśli to owoc jej wyobraźni,
kto wie, na co jeszcze ją stać.
Przynajmniej mam twój telefon.
PEACH JESTEM ZA ROGIEM.
Wiem, kiedy nadchodzi panna milusińska.
- Hej, jest Joseph? - Tak, pracuje gdzieś.
Cześć, Joseph.
Mów, jakie masz wieści.
Nie chciałam być nietaktowna,
bo wczoraj to Annika była w centrum uwagi,
ale profesorka załatwiła mi kontakt z agentem.
Beck, to cudowne i zaskakujące, ale...
Kurde! Jestem na siebie zła.
Dlaczego?
Dzięki rodzinnym koneksjom też mam namiary na agentów.
Miałam do jednego dzwonić. Roger Stevens.
Roger Stevens? Przypadkiem nie reprezentuje sławnych pisarzy?
Czyli laureatów Pulitzera, finalistów Booker Prize,
autorów z listy bestsellerów Timesa?
Owszem, Roger Stevens reprezentuje sławnych pisarzy,
zatem, nie obraź się, ale pojawia się pytanie:
czemu miałby reprezentować studentkę?
Możesz pisać do czasopism, jasne.
To porządne, uczciwe zajęcie. Coś w stylu Anniki.
Ale Roger nie zajmuje się artykułami, tylko prawdziwymi pisarzami.
Zależy, co wolisz robić.
Mogłabyś mnie z nim poznać...
Chętnie. Znamy się od dawna.
Był wychowawcą na żydowskich koloniach.
Wiesz co?
Joseph?
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
Zamknij jutro księgarnię. Urządzimy tu
prywatną imprezę.
Idealnie się nada.
Roger uwielbia smutną, szarą stronę Nowego Jorku.
Sama wszystko zorganizuję. Ty tylko...
trochę tu posprzątaj.
Naprawdę? Jesteś wspaniała.
- Jasne. - Dziękuję.
Nie chcę niczego w zamian.
Chętnie ci pomogę.
To się jeszcze okaże, Beck.
Co teraz? Mam ci życzyć porażki?
Tak się nie kocha. To nie w moim stylu.
Wichrowe wzgórza?
Prawie idealny kamuflaż dla...
„Procesów nieletnich w stanie Nowy Jork”.
Słyszę, co się dzieje, gdy Ron wypije.
Rozumiem. Szukasz opcji. Uzasadnionych w świetle prawa.
Sprawdzasz, co by było,
gdybyś mu przyłożył?
Gdybyś stanął w obronie mamy?
Chrzanić książkę. Sam ci powiem.
W najlepszym przypadku zranisz go.
W najgorszym, on zrani ciebie.
Zobaczą to w szkole.
Zjawi się opieka społeczna. Każą ci się spakować.
Mama straci prawo do opieki nad tobą.
Będziesz się tułał po rodzinnych domach dziecka,
aż skończysz 18 lat.
Albo znudzisz się i wybierzesz życie na ulicy.
Może ci się uda. W przeciwieństwie do mnie.
Lepiej przeczytaj to.
Hrabia Monte Christo. Kolejna powieść Dumasa.
I wrócimy do rozmowy.
O czym to jest?
O zemście.
Ale głównie o tym, jak żyć z wrogiem.
Oddał Pulitzera i stwierdził:
„Zdam się na was. Pisałem to na kwasie”.
Myślałam, że to nieoficjalny raut.
- Chodź, przedstawię cię. - Czekaj.
Najpierw muszę się napić.
Nie denerwuj się.
Bądź sobą.
Nie potrafię.
Roger Stevens zainteresował się mną
z powodu moich głupich wypocin
na temat mojego nieżyjącego ojca, który, jak by nie było, żyje.
Dobra, nie bądź sobą. Bądź intrygująca.
Połowa pisarzy, których znasz, miała zmyślone życiorysy.
Słuchaj,
historia o Fitzgeraldach w fontannie to wabik na turystów.
Ukaż mu wersję Beck
stworzoną przez ten sam niezwykły, natchniony umysł,
który przelał te słowa na papier.
Za Fitzgeralda.
I Zeldę.
Roger, to Guinevere Beck, pisarka, o której ci opowiadałam.
Guinevere, miła damo, piękne imię, staromodne.
Mów mi Beck. Żadna ze mnie dama.
Sprawdzę, czy mają wodę gruszkową. Zaraz wracam.
Od kiedy znasz Peach?
Od czasów, gdy zażywała adderall. A ty?
Sprzedawałam jej adderall.
Trudno oderwać wzrok.
Roger ma to coś.
Nie wszyscy, którzy siedzą w książkach są bladzi i wiotcy.
Beck mówiła ci, że uprawiam jogging?
Super. Wywołuje lepszą euforię niż seks.
U niektórych utrzymuje się dłużej.
Niech ci będzie, suko.
Biegacze chyba sami siebie nienawidzą.
Nie. Najważniejsza jest muzyka.
Dobierz odpowiednią, a reszta przyjdzie ci bez wysiłku.
Jak Rogerowi i Beck.
Będę szczera.
Beck ma szczęście, że mnie ma.
Rzadko wie, co dla niej dobre.
Święta racja.
No jasne. Hasło. To zbyt ryzykowne.
I tak jest już podejrzliwa.
Więc tak wyglądają ludzie, którzy spłodzili Peach.
Każdy włosek musi być na swoim miejscu, gdy obracasz się wśród snobów.
Bingo.
Pamiętnik.
Dziennik żywności. Chryste, kolejna nerwica?
No proszę.
Ile masz lat na tym zdjęciu, Beck?
I po co ono Peach?
Cześć, Joe.
Wybacz, jestem cała mokra.
Zadziorna ta twoja przyjaciółka. Dobrze pisze?
Ma potencjał. Ale długa przed nią droga.
Studiowanie sztuki to strata czasu.
Wiesz, co bym jej radził?
Jeśli chce być prawdziwą pisarką, niech rzuci studia.
Urabiam ją.
Spróbuj odmówić jej łagodnie.
Niestety mam rację, Beck.
Peach chce ci zniszczyć karierę.
Ciekawe czemu.
Oto najpopularniejsze hasła.
Hasło. 123456. Dzidzia.
„Dzidzia”, serio?
Peach raczej nie jest aż tak głupia.
Zasięgnę języka u kogoś, kto zna ją dłużej.
Cześć. Co słychać?
Straciłam wszystkich sponsorów, bo brak im jaj,
i jedną trzecią śledzących na Instagramie,
a jedyny tweet w mojej obronie wyszedł od Kardashianów.
Czemu nie robią nagonki na gościa,
który filmował zalaną w trupa dziewczynę?
- A gdzie Beck? - U mnie.
Poprawia swój utwór. Ma roboty po pachy.
Ale ma czas na imprezy z Peach.
W końcu to Peach. Beck to jej piesek.
- „Piesek”? - Tak ją traktuje.
Wiecznie tylko „Beckalicious to, Beckalicious tamto”.
A Beck to odpowiada.
Nawzajem się napędzają.
Wybacz. To twoja dziewczyna.
Spoko. Ale Beck naprawdę pisze.
Pilnuję, by dotrzymywała terminów.
Chłopak roku z ciebie.
- Staram się. - Jasne.
Peach miała kiedyś prawdziwe zwierzę?
Kiepskie przejście, ale szukam hasła.
- Dalloway. - Dalloway?
Tak. Rasowa suczka bichon frise, wiadomo.
Peach całkiem się załamała, gdy jej uciekła.
Wybacz, muszę to z siebie wyrzucić.
Wiesz, komu uchodzi płazem
żart na pograniczu dobrego smaku?
Ma na myśli rasistowski.
Grubasce.
Wszyscy się śmieją, bo jest niewinna, pijana, zabawna,
wiesz, jak to grubaska.
A wiesz, kto obrywa za ten sam dowcip?
Przypominam, rasistowski.
Była grubaska, która akceptuje swoją sylwetkę.
Dziewczyny nie dają innym...
żyć.
Dzięki Bogu. Zaczynam tego żałować.
Wybacz, to Beck.
Hej. Co tam?
Peach tu jest.
W twoim mieszkaniu.
Podobno ktoś jej ukradł laptop.
Oszczędź nam wstydu i powiedz, gdzie jest.
W kuchni? Pod kanapą?
W jakiejś norze,
gdzie składujesz łupy?
Łupy? Chwileczkę.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Owszem, wiesz.
Wyszedłeś w połowie imprezy. Dokąd?
Pewnie, żeby się odlać.
Stać mnie na własny komputer.
Beck. Powiedz coś.
Sama nie wiem.
- Jak to? - No nie wiem.
Oczywiście to nie ty...
Nie stawiajcie mnie w takiej sytuacji.
Wierzę ci, że ktoś mógł go zwinąć.
Ale ludzie na imprezie nie wyglądali na ubogich.
Bo ja wiem?
Istnieją jakieś osobiste powody?
Ktoś cię prześladuje?
O Boże, Peach.
Niedawno mówiłaś,
że nie czujesz się bezpieczna we własnym domu.
Co rano biegasz w miejscu publicznym.
Jesteś ładna, ze znanej rodziny.
Może ktoś cię prześladuje?
Tak jak kiedyś.
Jak kiedyś? Alleluja.
Rozstanie z Jamesem Franco nie było polubowne.
Zadzwońmy na policję.
I co zrobią?
Przesłuchają znajomych Peach?
Uznają, że go zgubiła.
Wybacz, muszę zapytać. Próbowałaś „Znajdź mój komputer”?
Działa na zasadzie GPS...
Nie tłumacz mi jak idiotce.
Wiem, jak to działa.
Jest u ciebie?
Myślała, że jestem aż tak głupi, by go tu trzymać?
Dzięki za przeprosiny.
Joe, daj spokój.
Czemu? Zrobiła to umyślnie.
A ty nie stanęłaś po mojej stronie.
Czego się spodziewasz? Wciąż na siebie warczycie.
I włamujemy się do swoich mieszkań, ale mniejsza o to.
Uwzięła się na mnie, od kiedy się poznaliśmy.
Nieprawda.
Ślepa jesteś?
Może tego nie widzisz, ale Peach jest nieprzeciętnie mściwa.
Skoro nie znosisz moich przyjaciółek,
- to po co się z nimi zadajesz? - Bo mnie zmuszasz!
- Inaczej byśmy się widzieli. - Nie mam na to czasu.
Godzinę temu miałam wysłać próbki Rogerowi Stevensowi.
On ma to gdzieś.
On ma to gdzieś!
Nie da ci kontraktu.
Peach cię wrabia. Słyszałem na imprezie.
Roger stwierdził, że studia nic nie dają,
a Peach, że nie jesteś gotowa.
Wybacz, prawda boli, ale muszę cię wyzwolić.
Dupek.
Powiedz wprost, że we mnie nie wierzysz,
zamiast wymyślać jakieś konspiracje.
Beck, to nie tak. Mówię prawdę.
Możesz być zazdrosny o Rogera.
Spoko, jesteś facetem, a on jest młody i odnosi sukcesy.
- Nie, to nie tak... - Mam to gdzieś.
Ale nie spodziewałam się, że nie będziesz mnie wspierał.
Nasza pierwsza kłótnia.
Gorsza, niż myślałem.
Wszystko przez Peach.
Chcę ją ukarać za to, że nas poróżniła.
Ale nie mogę. Nie jestem taki.
Jestem wyrozumiałym chłopakiem.
Na tyle sprytnym, by nie dać się przyłapać.
Ostatni element układanki. Dowód, że Peach ma złe zamiary.
No dobra.
Nawet jej pies jest nadęty.
Dzięki, Annika.
„Beckalicious to, Beckalicious tamto”.
To nie może być to. Ale proszę, niech to będzie to.
Dobra. Zaraz puszczę pawia.
Nie wiem, czego szukam, ale jak już to znajdę...
„GB”. Guinevere Beck?
Co u licha?
Chce cię szantażować?
Nie, za dużo tego. I sprzed tylu lat.
Wiem, jak to jest, kochać się w tobie.
Miłość tak nie wygląda. Tak się nie zachowuje.
To produkt chorego umysłu.
Nazwijmy to po imieniu. Perwersja.
Teraz wiem, czemu liczy na twoją porażkę.
Nie boi się ciebie. Ma bzika na twoim punkcie.
Wiesz, że kocham cię nad życie, prawda?
Chce cię pilnować, kontrolować,
jak wszystko w swoim życiu.
Chce cię mieć dla siebie.
Beck...
ktoś cię prześladuje.
Przerwij mi, jeśli już to słyszałaś.
Dziewczyna dorasta w surowej, zamożnej rodzinie,
która nie toleruje odstępstw od tradycji.
Masz do wyboru: podporządkowanie lub wydziedziczenie.
Zero miłości, zero kasy.
Znajduje przyjaciółkę. Czyli ciebie.
Zakochuje się w tobie.
Mamy rok 2018, więc komu przeszkadza, czy jest lesbijką, bi czy pan,
czy zwykłą śmiertelniczką w obliczu twoich niesamowitych feromonów?
Powiem ci komu. Jej rodzinie. Wie o tym.
Dlatego stłumiła naturalne, zdrowe uczucia.
Przez lata pielęgnowała je w ciemnym zakamarku duszy.
Aż w końcu przerodziły się w obsesję. Chorobę.
Twoja przyjaciółka jest natrętną socjopatką i... mój Boże, kłamczuchą.
Euforia biegacza to bujda.
Co mnie podkusiło, by uprawiać jogging?
To piekielne męki.
Nie uwierzyłabyś mi, choćbym pokazał ci dowody.
Nie chcesz mnie znać. Co znaczy, że nikt cię nie chroni.
No proszę. Pisarka lekkich obyczajów.
Wskakuj!
Dziękuję, że przeczytałeś moje wypociny.
Dzięki, że zgodziłaś się na przejażdżkę.
Jadę na lunch dobroczynny w centrum.
Uznałem, że zaliczę obie rzeczy na raz.
Nie ma to jak praca biurowa bez biura.
Dobrze powiedziane.
À propos, te szkice i wiersze...
Uwielbiam je wszystkie.
O Boże, naprawdę?
Ojcowie to szuje.
Przez nich tylko mamy kompleksy.
Nie lepiej byłoby mieć dwie mamy? Nie byłoby żadnych wojen.
Właśnie.
Będę szczery.
Niektóre zagadnienia są problematyczne.
Co masz na myśli?
Nałóg to choroba.
Oskarżasz zmarłego ojca o to, że był ofiarą?
Mówisz o utworze,
w którym chodziło mi o przebaczenie.
Wybacz. Przyznaję się.
Nie doczytałem.
Jaki masz temat przewodni?
„Córeczka tatusia”?
- Szlag. - Co robisz, do cholery?
Wyluzuj.
Łyknij sobie.
Nie. Niczego nie zażywam.
Nic dziwnego, że nie mogłem przebrnąć.
Peach miała rację. Musisz się sporo nauczyć.
Myślisz, że Joyce Carol Oates tworzyła na trzeźwo?
- Masz problem. - Krytykancka zdzira.
Proszę się zatrzymać.
Co za brednie.
Czekał 24 lata, by sprawiedliwości stało się zadość?
Jaki z tego morał?
Żeby dążyć do celu powoli.
Mamie trzeba pomóc teraz.
Czasem wtrącając się w cudze sprawy,
tylko pogarszasz sytuację.
Obiecuję, że nie pozwolę, by stała się wam krzywda.
Za późno.
Beckish? Co to za nagła sprawa?
Skarbie, co się stało? Chodź.
Wrobiłaś mnie.
Słucham?
Ten twój Roger Stevens to drań i czubek.
Nie chce mnie reprezentować. Nigdy nie miał zamiaru.
To wszystko miało na celu narobić mi wstydu.
Uspokój się i mów, co się stało.
Niczego nawet nie przeczytał.
Opryskliwy, arogancki ćwok, który chciał się naćpać
i, nie przesadzam, przelecieć mnie w limuzynie.
Ty to nakręciłaś.
Nie wiedziałam, że znów zażywa.
Nie brał od 11. września.
Był na lotnisku, gdy się to stało.
Mam to gdzieś!
Wystawiłaś mnie.
„Musi się jeszcze sporo nauczyć”?
Idź do diabła.
Joe miał rację. Jesteś mściwa wobec przyjaciół.
Nie wiem, co ci naopowiadał...
Nie kłam. Nie dam się nabrać. Jak Annika.
Nie udawaj. Annika może nie pamięta tamtej imprezy z wideo, ale ja tak.
Na pierwszym roku w Marcy House. Byłam tam. Ty też.
Oskarżasz mnie o akcję przeciwko Annice?
I mnie, i każdemu, kto ci podpadnie.
Wolisz czepiać się przyjaciół, niż przyznać,
że nie jesteś swoją najlepszą wersją.
Przyjaźń z tobą jest wykańczająca.
Nie wiem, co powiedzieć.
Oddałam ci przysługę.
Nie będę chwalić twojej zadufanej poezji,
by cię nie urazić.
Dokąd idziesz?
Beck.
Wracaj.
Mogę wejść?
Jestem ci winna przeprosiny.
Miałeś rację.
Co do chamskiego agenta Peach. I co do Peach.
A nie mówiłem?
Tak mi przykro.
Jak potrafisz to dostrzec?
Ja przegapiam takie rzeczy.
Pewnie mnie już nie lubisz.
Żartujesz?
Nienawidzę cię.
Wynocha, trollu ze śmietnika!
Co tam, i tak masz tu syf.
Godzina szczerości?
Mam w zanadrzu dobitną, acz konstruktywną krytykę.
Nie, nie zniosłabym tego. Wróćmy do kłamstw i sekretów.
- Zignoruj. - Myślisz?
Czekaj. Inaczej nie przestanie.
Powiem jej to wprost.
Przestań wydzwaniać.
Peach?
Chcę tylko powiedzieć, że miałaś rację.
Suka ze mnie. Przepraszam.
Co się dzieje?
Nic. Wzięłam tabletki.
Jakie?
Wszystkie.
Peach?
O nie.
Joe, przynieś ręczniki
i nalokson z łazienki dla gości.
- Gdzie jest? - Na dole!
Już dobrze. Wyrzuć to z siebie.
Dzięki.
A gdzie spray?
- Chyba upuściłem. - Dobra, sama przyniosę.
- Na pewno? - Tak.
Ale jaja.
Wpisała swoją samobójczą dawkę do dziennika?
Ibuprofen - 200 miligramów, wellbutrin - 15.
Nie starczy, by się nabuzować, co dopiero zabić.
Szpiegujesz mnie.
Nie udowodnisz, że czegoś nie pominęłam.
Chryste, Beck.
Ukartowała to wszystko.
To pułapka.
Powiedz, że to widzisz.
Zadzwonię do szpitala.
Nie.
Każą mi leżeć przez trzy dni. Będę na obserwacji.
No właśnie.
Jeśli nie udaje, musi iść do szpitala.
„Jeśli nie udaje”?
Próbowałeś w ogóle znaleźć nalokson?
Zaczekaj na zewnątrz.
Jasne.
Dzięki, że mnie uratowałaś.
Joe ma rację.
Powinnaś dać się zbadać.
Może zamiast tego zostaniesz tu na noc?
W razie czego.
Skoro tak chcesz.
Gdy powiedziałem, że udaje...
Błagam, przestań.
Mogła umrzeć.
Aż tak się nam nie poszczęściło.
Pokłóciłyście się...
i próbuje się zabić? To nie ma sensu.
Już wcześniej próbowała się zabić.
Żartujesz.
Nie zliczę, ile razy ściągałam ją znad przepaści.
Gdy mnie potrzebuje, nie udaje tego.
Rozumiem.
Zjawiłem się za późno.
Zbyt wiele was łączy.
Nie mam cienia wątpliwości...
że Peach wygrała.
Jak zwykły chłopak ma mierzyć się z niezrównoważoną bogaczką,
która sfinguje własne samobójstwo, by cię nie stracić?
Twoje życie splecione jest z jej.
Na wieki nierozłączne,
aż wciągnie cię w swoją pajęczą sieć.
Pewnie coraz głębiej wbija swoje szpony.
Chcesz rozwiązać nasze problemy demolką?
Znów się ujarałaś?
Jemu też nie pomogłem.
Myślałem, że dla ciebie stanę się lepszy. Ale nic z tego.
Próbowałem być idealnym chłopakiem
i znajomym twoich znajomych,
ale na próżno. Chrzanić to.
Na swój sposób dobrze wiedzieć, na czym stoję.
I ty.
Wiedzieć, co zrobić, by cię ochronić.
Nagle wszystko nabiera sensu.
Moje stopy. Euforia.
Faktycznie fajne uczucie.
Teraz wiem, czemu zacząłem biegać.
Nie żyje.
No jasne. Przewróciła się.
Właśnie tak. Przewróciła się.
Wypadek. Zdarza się.
Biegła i upadła. Na kamień.
Mnóstwo razy. No dobra, została zaatakowana.
Ktoś ją zaatakował. Może miał dobry powód?
Wziął to pan pod uwagę, detektywie?
Szlag! Detektywi
i DNA to nie żarty. Walnąłem ją kamieniem.
Ten dźwięk... Nie skrzywdziłbym kobiety.
Była niebezpieczną, zachłanną harpią.
Zmusiła mnie. To wina jej i jej rodziny,
że była taka porąbana. Musiałem, Beck.
Nigdy byś mi nie wybaczyła, ale nie miałem wyboru.
Nie jestem złym człowiekiem. Zniszczyłaby cię.
Jesteś bezpieczna. Dzięki mnie.
Chcę, byś miała jak najlepsze życie.
Wykazuję się odwagą.
To nie takie proste. Aż chce mi się rzygać.
Jestem odważny.
Ilu facetów zrobiłoby wszystko dla ukochanej?
Serio, Beck. Szczęściara z ciebie.
Już po wszystkim. Stało się i tyle.
Teraz nic nie stoi pomiędzy mną a...
Paco.
Coś ty zrobił?
Nie mogłem już tego znieść.
Nie wiedziałem, ile tabletek nasennych zadziała.
Chciałaś, bym pomógł Paco, ale to ty go ocalisz.
Dzięki tobie wiem, co robić.
Przynieś ręczniki. Twoja mama ma nalokson?
Sprawdź w apteczce. Spray do nosa. Szybko.
- Wezwać pogotowie? - Nie, bo już nie zobaczysz mamy.
Ty czubku.
Wszechświat na swój sposób uczy nas pokory.
Oberwałem za sprawą karmy. Wiem to.
Zrobiłem dziś coś złego.
Ale w dobrym celu.
Jeśli istnieje jakaś sprawiedliwość,
ty jesteś nagrodą za moje męki.
Cześć.
Joe, dzięki Bogu.
Ktoś zaatakował Peach w biały dzień w Central Parku.
Jadę na pogotowie.
Przeżyła?
Napisy: Ewa Nowicka