‎ความเดิมใน เธอ...
‎"โทรศัพท์เครื่องเก่าของคุณ ซึ่งอยู่กับผม ‎ก็ยังล็อกอินบัญชีคลาวด์ของคุณอยู่
‎และนั่นแปลว่าผมก็ยังล็อกอินเข้าไปในชีวิตคุณ"
‎ฉันเป็นกวี
‎- ลงเวทีไปซะ ‎- พอแล้ว
‎คุณย้ายมาที่นี่เพื่อจะเป็นคนสำคัญรึเปล่า ‎ฉันทำนะ แต่มันไม่ได้ผลเลย
‎คุณคิดว่าฉันไม่โดดเด่นรึเปล่า
‎"คนที่ไม่โดดเด่น ‎จะไม่มานั่งกังวลเรื่องเป็นคนไม่โดดเด่นหรอก"
‎- ดีจังที่ได้เจอ ที่รัก ‎- ค่ะ เหมือนกันค่ะ พ่อ
‎"ไอ้เรื่องที่ติดยาก็เรื่องจริง เข้าใจละ ‎แต่เขาไม่ได้ตาย"
‎คือเขาอยู่ตรงนี้ เขายังไม่ตาย ‎ถ้าได้เขียนถึงเรื่องของเขาก็อาจจะช่วย
‎"เบนจี้เป็นพิษร้ายแบบที่แย่ที่สุด
‎เรื่องที่บอกแพ้ถั่วจะเป็นจริง
‎สงสัยเบนจี้จะได้ตายอย่างคนซื่อสัตย์ล่ะนะ"
‎- ตะโกนใส่กันมันไม่โอเค ‎- ผู้ใหญ่ก็ทำกันตลอดเวลา
‎เพราะผู้ใหญ่เป็นพวกนิสัยไม่ดีไง
‎ผมบอกหมอนี่แล้วว่า ‎อย่ามายุ่งกับลูกของแฟนผม
‎เขาแค่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครสนใจ
‎- พอเลย! กู... ‎- พอแล้วๆ!
‎นี่เป็นชุดที่เจ๋งมาก
‎ตลกดีนะ หนังสือหายไปเล่มหนึ่ง ‎โจหยิบมาดูอยู่
‎"แน่นอน ‎ผมไม่เคยคิดจะเก็บหนังสือไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว
‎ถ้าพีชยังจะมีปัญหาอยู่...
‎ผมจะไม่ยอมให้เธอเข้ามาขวางเราหรอก เบค ‎ผมไม่ยอมแน่"
‎"อรุณสวัสดิ์ นี่เป็นช่วงเวลาโปรดของผมเลย
‎ตอนที่มีแต่แค่เราสองคน"
‎คุณแอบดูฉันหลับเหรอ
‎นายโรคจิต
‎"ผมชอบกิจวัตรเล็กๆ ของเรา ‎เป็นเหมือนเดิมแต่ไม่เคยเบื่อ
‎มีเซ็กซ์ ไปอาบน้ำ มีเซ็กซ์เพิ่มอีก
‎กินอาหารเช้า อะโวคาโดโรยเกลือ ‎เบคอนกรอบ เหมือนเดิมทุกวัน"
‎"พ่อคุณเป็นคนไม่สม่ำเสมอ ‎แล้วคุณก็ยังอยู่ในช่วงรักษาใจจากเรื่องนั้น
‎(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‎ด้วยความช่วยเหลือของผม"
‎จะว่าอะไรไหมถ้าฉันทำงานต่อ ฉันยังเหลือ...
‎กินไป ทำงานซะ ผมจะพับผ้าเอง
‎"ใช่แล้ว เบค ผมซักเก็บเสื้อผ้าให้คุณด้วย
‎ผมปกป้องเวลาของคุณ ‎ปล่อยให้คุณตั้งสมาธิกับงานเขียน
‎แล้วจะบอกให้นะ ในเมื่อตอนนี้ ‎ผมทำให้เช้าของเราเป็นเวลาศักดิ์สิทธิ์
‎คุณก็ได้เขียนงานจริงๆ แล้ว
‎โดยไม่ต้องมีอะไรกวนใจ
‎เป็นส่วนใหญ่น่ะนะ"
‎รอนกับคลอเดียอีกแล้วเหรอ
‎ก็ถ้าเธอล้างจานให้เรียบร้อย
‎ฉันจะไม่มีทางต้องมาเจอกับ ‎จานเป็นตั้งแบบนี้
‎คุณพูดอะไรไม่ได้เลยเหรอ
‎ผมไม่ชอบยุ่งกับชีวิตของคนอื่น
‎บางทีก็อาจจะควรทำนะ ‎แต่นั่นแหละ ฉันต้องไปเรียนละ
‎"เรื่องที่แย่ที่สุดของเวลาช่วงเช้าน่ะเหรอ
‎มันจะจบลงเสมอ
‎ผมฆ่าเวลาด้วยการนับเวลา ‎ถึงช่วงเวลาครั้งหน้าที่ผมจะได้เจอคุณ
‎คุณกำลังสอนให้ผมรู้จักอดทนมากขึ้น
‎แล้วพระเจ้าก็รู้ว่าผมต้องการความอดทน ‎เมื่อเป็นเรื่องของเพื่อนๆ คุณ
‎ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ‎แต่ช่วงกลางคืนเราจะอยู่กับเพื่อนๆ คุณ
‎นัดกันมาดูทีวีแบบ เดอะแบชเชเลอร์
‎ผู้หญิงที่เคารพตัวเองทั้งหลาย ‎ทนกับรายการงี่เง่านี้ได้ยังไง
‎บางครั้งผมสาบานเลยนะ ‎ว่าผมเป็นเฟมินิสต์คนเดียวที่คุณรู้จัก"
‎คือจะบราซิเลียนเต็มรูปแบบ ‎ไม่งั้นก็ต้องปล่อยรกเป็นป่าไปเลย
‎แล้วก็เหมือนกับ "ดูสิ น้องสาวฉันงดงามไร้ที่ติ"
‎คือแบบ เจอกันครึ่งทางได้ไหมยะหล่อน ‎นี่มันบ้าไปแล้ว
‎นั่นขำเป็นบ้า
‎"สาวๆ พวกนี้เจอตัวจริงยิ่งน่าเบื่อกว่าที่คิด
‎ลินน์เป็นถ้ำมืด ‎ถ้าบทสนทนาเข้าไปตรงนั้นเมื่อไหร่จะตายหมด"
‎นั่นขำมากเลย
‎"นิสัยน่าสนใจเดียวที่เธอมี ‎เกิดได้ด้วยค็อกเทลอ่อนๆ แคลอรีต่ำเท่านั้น
‎ถึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไมเธอดื่มจัดมาก
‎แอนนิกาตัดสินใจว่าผมเป็นคนสุดยอด ซึ่งจริง
‎แต่การเห็นดีเห็นงามกับทีมโจ ‎ก็เป็นแค่พฤติกรรมล่าสุด
‎ที่ทำให้เกิดสงครามเย็นกับ ‎ยัยนางพญาสันดานเสีย
‎พีช แม่เอ๊ย ซาลิงเจอร์"
‎- หวังว่าจะยังไม่ได้สนุกกันโดยไม่มีฉันนะ ‎- เริ่มไปแล้ว
‎แอนนิกา ดีนะที่เธออกใหญ่ขวางได้หมด
‎ไม่งั้นเธอคงทำกัวคาโมเลหกใส่ ‎ผ้าห่มหิมาลัยที่ฉันซื้อมาให้เบคแล้ว
‎"แล้วก็เป็นการตอกกลับเรื่องอาหารไม่รู้จบ
‎พีชจะกัดเรื่องรูปร่างของแอนนิกา ‎แอนนิกาก็โชว์นมเด้งดึ๋งใส่หน้าพีช
‎ซึ่งถ้านับเป็นกลไกการป้องกันตัวเองแล้ว ‎มันดีกว่านั่งร้องไห้เยอะเลยนะ"
‎ผมไปเอาทิชชู่ให้คุณได้
‎เดี๋ยวก่อน ฉันอยากเติมเหล้า
‎ไม่ต้องๆ ฉันเอง เดี๋ยวทำให้
‎ไม่ต้อง ไม่เป็นไร ผมอยากได้เพื่อนไปเหมือนกัน
‎แบบนี้สนุกกว่าคืนสาวๆ แบบดั้งเดิมเยอะเลย
‎สมัยที่มีแต่พวกเราสาวๆ น่ะ
‎"พีชตั้งใจจะเล่นงานผมแน่
‎ผมคงไม่น่าขโมยหนังสืออ๊อซของเธอมา
‎หรือไม่งั้นก็ไม่น่าจะเอาไปคืน
‎แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว เบค
‎ถ้าผมทำตัวเป็นแฟนแสนดีไร้ที่ติของคุณไปเรื่อยๆ
‎คุณจะรู้เองว่าสุขภาพชีวิตคุณจะดีขึ้นมาก ‎เมื่ออยู่ห่างไกลจากพิษร้ายเหล่านี้"
‎โจเซฟ ฉันกำลังคิดว่าจะลดขนาดห้องสมุดในบ้าน
‎เลยอยากถามผู้เชี่ยวชาญว่า ‎หนังสือแบบนี้มันราคาเล่มละเท่าไหร่กัน
‎"เธอยังพยายามจะรวบรวมหลักฐาน
‎ว่าผมจะพร้อมยอมขโมยไอ้หนังสือนี่"
‎พิมพ์โดยไรลีย์แอนด์บริตทอน ‎เป็นเล่มต้นฉบับ ของหายากนะ
‎งั้นฉันควรจะรีบจัดการสินะ
‎ก่อนที่คนจนตรอก ‎จะพยายามขโมยของรักของฉันไป
‎เรื่องเศร้าที่สุดคงเป็นการไม่รู้ค่าของสิ่งที่มี
‎ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเก็บเธอไว้ตลอดกาล
‎แต่ผมจะไปรู้อะไร ‎ผมเป็นแค่พนักงานร้านขายหนังสือ
‎"ผมพยายามอยู่นะ เบค พยายามจริงๆ
‎แต่เพื่อนๆ คุณทำให้ผมทำตัวแย่ที่สุด"
‎แล้วราชทีชก็สอนให้ฉันเล่นนี่
‎- คอร์ดดีไมเนอร์ ขนลุกเลยพวก ‎- นั่นคือดีไมเนอร์เหรอ
‎หวัดดีค่ะ โจ
‎ที่นี่มัน...
‎อับๆ เนอะ
‎หวัดดีจ้า
‎แอนนิกา ลมอะไรหอบมาถึงมูนนี่ส์
‎เว็บไซต์ของคุณ ‎กับความรู้สึกแสนเศร้าที่มันปลุกขึ้นในใจฉันน่ะสิ
‎แบบ นี่ทำเว็บในมายสเปซเหรอ
‎ผมก็บอกโจมาตลอดเลยว่า ‎เราต้องปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น
‎โจ ฉันมีคนตามอยู่ 3.6 ล้านคน
‎แล้วแค่เซลฟี่ใส่แว่นก็ได้เงินหมื่นสอง
‎แต่ฉันพร้อมจะโฆษณาให้มูนนี่ส์ฟรีๆ ‎จากความใจกว้างเป็นแม่น้ำของฉันเนี่ยแหละ
‎โอเค เอาเลย
‎ถ้าคุณอยากได้อารมณ์พื้นเมืองรัสเซียของแท้ ‎ผมสามารถ...
‎ขอบคุณค่ะ แต่ฉันเอาอยู่
‎"สาวฉลาดๆ ก็เติมอาหารสมองที่มูนนี่ส์ ‎ติดแท็ก เพียบ"
‎"ถ้าคุณเคยสงสัยว่าทำยังไง ‎ถึงจะได้เป็นเน็ตไอดอลอินฟลูเอนเซอร์
‎โดยเฉพาะพวกเซเลบในไอจีแบบให้คุณค่ากับ ‎รูปร่างของตัวเองเนี่ย ต้องไม่มียางอาย
‎แอนนิกาเปลี่ยนสัดส่วนอวบๆ ของตัวเอง ‎ให้กลายเป็นอาณาจักร
‎มอบแรงบันดาลใจให้สาวๆ ‎กระตุ้นแรงปรารถนาของหนุ่มๆ
‎ทุกคนได้กันทุกทาง
‎มันคงเป็นเรื่องที่มอบพลังให้กันจริงๆ ‎ถ้าไม่ได้เห็นๆ กันอยู่ว่านี่คือการกบฏ
‎ต่อการที่ต้องเป็น เน้นนะ ‎'เพื่อนอ้วนๆ จากโรงเรียนเตรียม' ของพีช"
‎(ปีหนึ่ง) ‎(อัปเดตเมื่อหกปีก่อน)
‎"แล้วนี่อะไรน่ะ ‎ขอบคุณนะเฟซบุ๊กแยกส่วนตัวของแอนนิกา
‎สวัสดีจ้ะ จมูกใหม่
‎แค่นี้เอง ผมก็รู้แล้วว่าจะตอบแทนแอนนิกายังไง ‎ที่อุตส่าห์มีน้ำใจ"
‎แอนนิกา ทำไมรูปนี้ไม่อยู่ในไอจี
‎โอ๊ย ขุ่นพระ เพราะมันน่าเกลียดน่ากลัวไง
‎คือฉันเองก็น่ารักแบบเปิ่นๆ อยู่ แต่พีช...
‎โชคดีนะที่เขาไม่ได้เล่นเฟซบุ๊ก ‎แต่มันก็น่ารักดีเนอะ
‎คุณต้องให้พีชอนุมัติทุกอย่างที่คุณโพสต์เหรอ
‎โอ๊ย ไม่เลย
‎คุณพูดถูก ช่างมัน ‎นี่แหละการย้อนเวลาขั้นเทพ
‎ฉันแค่ต้องการคำบรรยายเจ๋งๆ
‎"นางทั้งหลาย ‎ก็ต้องเป็นตัวตนที่แท้ทรูที่สุด" เป็นไง
‎โจ
‎อย่างกับคุณอ่านใจฉันได้แน่ะ
‎"เปล่า ผมก็แค่รู้ว่ากลุ่มเป้าหมายเธอเป็นใคร"
‎"ทีมโจ หนึ่งแต้ม พีชศูนย์
‎คุณต้องภูมิใจในตัวผมแน่ๆ เบค ‎ผมเป็นเพื่อนที่ดี"
‎หวัดดีค่ะ อัลลิสัน เรียกฉันเหรอ
‎กวิเนเวียร์ เชิญนั่งสิ
‎ฉันเข้าใจนะว่าการเขียนถึงเรื่องบางเรื่อง ‎มันก็ยากกว่าที่จะเขียนเรื่องอื่น
‎เขียนถึงครอบครัวตัวเอง ‎มักจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุด
‎- ฉันดีใจที่คุณยังเขียนต่อ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎ผู้ช่วยของตัวแทนตีพิมพ์หนังสือของฉัน ‎เพิ่งได้เลื่อนขั้น
‎และอาจจะช่วยหางานที่กำลังหาคนเขียนให้คุณได้
‎พวกบทความส่วนตัว รีวิว...
‎รับค่ะ รับแน่ๆ เลยค่ะ! ขอบคุณค่ะ อัลลิสัน
‎- ฉันจะส่งข้อมูลติดต่อเขาไปให้ ‎- โอเค
‎แล้วก็ เบค
‎ฉันเสียใจมากที่ได้อ่าน ‎เรื่องที่คุณพ่อของคุณจากไป
‎"พีชพยายามหนักมาก ‎ที่จะให้คุณไปอยู่กับเขาในคืนสาวๆ
‎แต่คุณเลือกผมแทน ‎โจได้สองแต้ม พีชยังจุ๊ง"
‎ฉันว่าคุณอาจแต่งตัวหรูไปนะ ‎สำหรับการไปกินซูชิ
‎ไม่ คุณนั่นแหละที่แต่งตัวน้อยไป ‎สำหรับการฉลองที่ผมเตรียมไว้ให้
‎ธีมของคืนนี้คือ ‎ฟิตซ์เจอรัลด์กับเซลดา
‎- เราคนไหนเป็นเซลดาล่ะ ‎- ก็ต้องเป็นผมอยู่แล้ว
‎เราจะเริ่มกันที่ร้านเดอะปาล์มคอร์ต
‎ที่ซึ่งคู่รักนักเขียนทั้งสองของเรา ‎โด่งดังจากการเต้นในน้ำพุโรงแรมพลาซ่า
‎และแค่เบอร์เกอร์ก็ราคา 30 เหรียญแล้ว
‎คุณจะอยากใส่ชุดที่อู้ฟู่กว่านี้หน่อยนะ
‎เราจะได้นั่งในโต๊ะเดียวกัน ‎กับที่เอฟ. สก็อตต์คิดเรื่องเดอะเกรทแกตสบี้
‎ฟังดูน่าจะเป็นของปลอม
‎แล้วหลังจากที่เราพูดจากัด ‎ชีสเค้กนมแพะราคา 50 เหรียญแล้ว
‎รถม้าจะพาเราไปยัง
‎- คลับที่ลับเฉพาะยิ่งกว่าเก่า ‎- ไม่มีทาง
‎ที่ซึ่งเซลดาเคยเต้นอยู่ทั้งคืน
‎ประหลาดจัง แอนนิกาไม่เคยโทรมาเลย
‎ว่าไง แอนนิกา
‎เกิดอะไรขึ้น
‎วิดีโออะไร
‎"ผมสังหรณ์ไม่ดีเลย เบค"
‎"กดดูโปรไฟล์"
‎ฉันเจอแต่ผู้ชายผิวดำที่พูดว่า
‎แบบเห็นฉันแล้วทุกคนก็แบบว่า ‎"โหย แม่คุณ" นึกออกมะ
‎ผู้ชายขาวๆ ที่อยากได้สาวตูดสะบึมไปไหนกันหมด
‎"คนโพสต์ไม่เปิดชื่อ อุ่ย
‎คลิปดูเก่าแล้วนะ ‎แต่การเหยียดผิวเรื่อยๆ แบบนี้มันสดใหม่เสมอ
‎แล้วอินเทอร์เน็ต ‎ก็เป็นศัตรูกับแอนนิกาอย่างรวดเร็ว"
‎แน่นอน ฉันจะไปหา
‎"แต่จังหวะเนี่ยนะ เบค ‎คลิปจากสมัยเรียนมหาลัย ออกมาวันนี้
‎เพื่อตอบโต้การที่แอนนิกา ‎ลุกขึ้นมาตอบโต้พีชเนี่ยนะ
‎ช่วยเชื่อมโยงหน่อยสิ"
‎- ฉันต้องไปแล้ว แอนนิกากำลัง คือ... ‎- โอเค ไปเถอะ ไปอยู่กับเพื่อน
‎"ช่วยเพื่อนคนนั้นผลักพีชให้ตกหน้าต่าง"
‎- พรุ่งนี้ฉันจะส่งข้อความหาคุณ ‎- โอเค
‎"ผมพลาดไปแล้ว ‎ผมประมาทพีชกับความโหดร้ายของเธอไป
‎วันนี้เธอเล่นงานแอนนิกา ‎พรุ่งนี้อาจจะเป็นคุณ เป็นเรา
‎เบค ผมอาจไม่สามารถพิสูจน์ว่า
‎เพื่อนรักของคุณสามารถทำลายคุณ ‎ด้วยการแค่สะบัดข้อมือนิดเดียว
‎แต่ยังไงผมก็จะพยายามให้ได้"
‎"ขอโทษนะที่เช้านี้ผมไม่ได้เจอคุณ ‎แต่เราก็มาถึงจุดนี้กันแล้ว
‎ผมกำลังวิ่ง ตอนนี้ผมเป็นนักวิ่งแล้ว
‎ผมพยายามทุกวิถีทางที่จะเลี่ยงพีช ‎จนกระทั่งถึงเมื่อวานนี้
‎แต่คุณก็รู้คำที่คนเขาพูดกันดี
‎เก็บเพื่อนไว้ใกล้ตัว และเก็บศัตรู...
‎ปล่อยให้ศัตรูวิ่งลับไปเรื่อยๆ ‎เพราะร่างกายเราไม่ฟิตเลย
‎ทำไมถึงปวดไตด้วยนะ
‎นี่มันเป็นการทรมานชัดๆ ‎แต่ผมต้องรู้ว่าเรากำลังเจอกับอะไร
‎ผมต้องทำความเข้าใจความคิดเธอให้ได้"
‎"งั้น ตัวอย่างที่หนึ่ง พีชเริ่มต้นทุกวัน ‎ด้วยการทำโทษร่างกายตัวเอง
‎เป็นพวกซาดิสต์มาโซคิสต์เหรอ ‎หรือเป็นโรคคลั่งกินคลีน นั่นก็ยังดูไม่ออก
‎ตัวอย่างที่สอง คนที่ทำงานเกลียดพีชมาก"
‎เจย์เดน ‎เก้าอี้เจค็อบเซนที่สั่งมาเป็นของเลียนแบบ
‎แล้วสเปคของสำหรับบ้านทาวน์เฮาส์แวนเดอร์บิลต์
‎ควรจะมาถึงออฟฟิศฉันตอนเจ็ดโมงเช้า
‎นี่มันหกโมงห้าสิบแล้ว
‎"เอาแต่ใจ ได้ตำแหน่งเพราะนามสกุล ‎เริ่มใกล้ความจริงละ
‎นางเอาโน้ตบุ๊คติดตัวไปด้วยทุกที่
‎ถ้าเพียงแต่ผมได้เห็นว่าในนั้นมีอะไรบ้าง"
‎"ตัวอย่างที่สามในการทัวร์สมองของพีช
‎(พอร์ตโฟลิโอ) ‎(พีช ซาลิงเจอร์ - นักตกแต่งภายใน)
‎เพี้ยนๆ หรือหัวร้อนสติแตก
‎ถ้านี่คือสิ่งที่มาจากจินตนาการของพีช
‎ก็ไม่รู้เลยว่านางจะสามารถ ‎ทำเรื่องชวนผวาอะไรได้บ้าง"
‎"อย่างน้อยผมก็ยังมีมือถือเครื่องเก่าของคุณ
‎(พีช) ‎(กำลังเดินขึ้นไป)
‎ดังนั้นบางครั้งผมก็ได้รับสัญญาณเตือน ‎ก่อนนางงามมิตรภาพคนนั้นจะโผล่มา"
‎- ไง โจเซฟอยู่รึเปล่าคะ ‎- ใช่ เขาทำงานอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎อรุณสวัสดิ์จ้ะ โจเซฟ
‎ว่าแต่ ไหนล่ะข่าวใหญ่
‎โอเค คือฉันไม่อยากทำตัวเสียมารยาท
‎แล้วขโมยซีนจากแอนนิกาตอนที่เธอสติแตก
‎แต่อาจารย์ของฉัน ‎กำลังจะหาตัวแทนให้ฉันล่ะ
‎เบค นั่นมันสุดยอด ‎และน่าประหลาดใจมาก แต่...
‎เวร! ฉันโมโหตัวเองจริง
‎หมายความว่าไง
‎คือเพราะเรื่องครอบครัวอะไรแบบนั้น ‎ฉันก็มีเส้นกับบริษัทตัวแทนอยู่แล้ว
‎ฉันก็ว่าจะโทรหาเพื่อนคนหนึ่ง ‎โรเจอร์ สตีเวนส์
‎โรเจอร์ สตีเวนส์เหรอ ‎เขาเป็นตัวแทนของนักเขียนดังๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‎แบบพวกนักเขียนได้รางวัลพูลิตเซอร์ ‎เข้ารอบสุดท้ายบุคเกอร์ไพรซ์
‎หรือร้อยละ 67 ของ ‎คนในรายชื่อหนังสือขายดีของไทมส์น่ะเหรอ
‎"ใช่ เบค ผมก็ว่าโรเจอร์ สตีเวนส์ ‎เป็นตัวแทนของนักเขียนดังๆ ตั้งเยอะ
‎แล้วก็อย่าว่ากันนะ แต่มันก็ชวนสงสัย
‎เขาจะมาสนใจอะไร ‎กับนักศึกษาโครงการเอ็มเอฟเอ"
‎เธอจะไปเขียนให้นิตยสารก็ได้ ได้แน่ๆ
‎คือนั่นก็เป็นงานสุจริต ‎เหมือนอย่างที่แอนนิกาทำ
‎แต่โรเจอร์ไม่ขายบทความ นึกออกไหม ‎เขาเป็นตัวแทนของนักเขียนตัวจริง
‎เพราะงั้นก็ขึ้นกับว่าเธออยากเป็นใคร
‎คือ ถ้าเธอช่วยแนะนำเราได้...
‎ยินดีเลย ใช่ เขากับฉันรู้จักกันมา
‎ตั้งแต่เขาเป็นที่ปรึกษาในค่ายชาวยิวของฉัน...
‎เอางี้นะ
‎โจเซฟ โจเซฟ! โจเซฟ
‎ผมไม่ยักรู้ว่าคุณมาที่นี่ พีช หวัดดี
‎เราอยากให้คุณปิดที่นี่คืนพรุ่งนี้
‎จะได้จัดปาร์ตี้ส่วนตัว
‎คือแบบ มันเหมาะที่สุดเลย
‎โรเจอร์หมกมุ่น ‎กับมุมโทรมๆ เศร้าๆ ของนิวยอร์ก
‎ฉันจะจัดการเรื่องอื่นๆ ทั้งหมด ‎ถ้าคุณจะแค่...
‎แบบ ทำความสะอาดเล็กน้อย
‎จริงเหรอ พีช พระเจ้า เธอนี่สุดยอดเลย
‎- แน่นอน ‎- ขอบใจจ้ะ
‎เธอไม่ได้เป็นหนี้อะไรฉันเลย โอเคนะ
‎ฉันยินดี
‎"แต่คุณเป็นหนี้เธอ เบค
‎แต่จะให้ผมทำอะไรได้ ‎เอาใจช่วยให้คุณล้มเหลวเหรอ
‎นั่นไม่ใช่ความรัก นั่นไม่ใช่ผม"
‎วัทเธอริง ไฮทส์เหรอ
‎เป็นปกหลอกที่เกือบจะเพอร์เฟกต์เลยนะ
‎"สำหรับเยาวชน - ‎การดำเนินคดีกับผู้เยาว์ในรัฐนิวยอร์ก"
‎ฉันได้ยินนะว่าเกิดอะไรขึ้นเวลารอนเมา
‎ฉันเข้าใจ นายอยากมีทางเลือก ‎ทางเลือกที่แก้ต่างทางกฎหมายได้
‎นายอาจกำลังคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ถ้านายลองชกรอนบ้าง
‎หรือเอาตัวนายเข้าขวาง ‎ระหว่างเขากับแม่ของนาย
‎ช่างไอ้หนังสือนั่น ‎ฉันบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎กรณีที่ดีที่สุดคือ นายทำเขาเจ็บ
‎กรณีที่แย่ที่สุดคือ เขาเอาคืนแล้วทำให้นายเจ็บ
‎คนที่โรงเรียนจะเห็นว่า ‎เขาทำอะไรกับนาย
‎รู้ตัวอีกที มูลนิธิคุ้มครองเด็กก็มา ‎นายมีเวลาเก็บของ 30 นาที
‎แม่ของนายเสียสิทธิ์เป็นผู้ปกครอง
‎นายโดนส่งต่อจากบ้านเยาวชนหลังหนึ่ง ‎ไปอีกหลังหนึ่งแล้วก็อีกหลังหนึ่ง
‎จนกว่านายจะอายุ 18
‎หรือไม่งั้นนายก็ทนไม่ได้ ‎แล้วลองหนีออกมาดูว่าจะใช้ชีวิตกลางถนนได้ไหม
‎นายอาจจะทำได้ก็ได้ แต่ตอนนั้นฉันทำไม่ได้
‎อ่านนี่ดีกว่า
‎เคาท์แห่งมอนเตคริสโต ของดูมาส์อีกเล่มหนึ่ง
‎อ่านจบเมื่อไหร่เราค่อยมาคุยกัน
‎เล่มนี้เกี่ยวกับอะไร
‎การแก้แค้น
‎แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการทนอยู่กับศัตรู
‎เขาคืนรางวัลพูลิตเซอร์ไป แล้วก็บอกว่า
‎"ผมคงต้องไว้ใจคุณแหละ ‎ผมเขียนทั้งเล่มนั้นตอนเมาแอลเอสดี"
‎หวัดดีจ้ะ
‎ไหนเธอบอกว่านี่จะเป็นงานกันเอง
‎- มาเร็ว ฉันจะพาไปแนะนำ ‎- เดี๋ยว
‎ฉันต้องดื่มสักแก้วก่อน
‎ไม่ต้องตื่นเต้น
‎แค่เป็นตัวของตัวเอง
‎ฉันเป็นตัวของตัวเองไม่ได้
‎คือสาเหตุเดียวที่ตัวแทนอย่างโรเจอร์ สตีเวนส์
‎จะมาสนใจในตัวฉัน ‎ก็เป็นเพราะไอ้บทความงี่เง่า
‎เกี่ยวกับพ่องี่เง่าที่ตายไปแล้ว ‎แต่บังเอิญว่ายังมีชีวิตอยู่
‎โอเค งั้นก็ไม่ต้องเป็นตัวเอง ‎เป็นคนที่น่าสนใจกว่านั้น
‎คือนักเขียนที่คุณอ่านงานพวกเขามา ‎ครึ่งหนึ่งก็มีบุคลิกสังเคราะห์ขึ้นทั้งนั้น
‎นึกออกไหม
‎เรื่องที่ว่าฟิตซ์เจอรัลเล่นน้ำพุ ‎ก็เป็นเรื่องงี่เง่าเน้นการท่องเที่ยว
‎ก็ให้หมอนี่ได้เจอเบคเวอร์ชั่นหนึ่ง
‎ซึ่งเกิดมาจาก ‎สมองสร้างสรรค์อันทรงพลังชุดเดียวกัน
‎กับที่เขียนคำเหล่านั้นไว้ในหน้ากระดาษ
‎ฟิตซ์เจอรัลด์
‎และเซลดา
‎โรเจอร์ นี่กวิเนเวียร์ เบค ‎นักเขียนที่ฉันบอกเอาไว้
‎กวิเนเวียร์ คุณหญิง ชอบมาก! ‎ชื่อโบราณมากเลย
‎เรียกว่าเบคก็พอค่ะ ฉันไม่ใช่คุณหญิงอะไร
‎ฉันจะไปดูน้ำลูกแพร์ละ เดี๋ยวมานะ
‎งั้นคุณรู้จักพีชมานานแค่ไหนแล้วคะ
‎ตั้งแต่เธอยังกินแอดเดอรอลอยู่เลย คุณล่ะ
‎ก็ตั้งแต่ฉันเริ่มขายแอดเดอรอลให้เธอ
‎ยากเนอะที่จะไม่จ้องพวกเขา
‎โรเจอร์รักษาหุ่นได้ดี
‎สงสัยอยู่ในวงการหนังสือ ‎ก็ไม่ได้แปลว่าต้องหน้าตาซีดเซียวเสมอไป
‎เบคบอกคุณหรือยังว่า ‎ผมเริ่มออกไปจ็อกกิ้งบ้างแล้ว
‎สนุกนะ อารมณ์ขึ้นที่ได้ตอนวิ่งมันดีกว่าเซ็กซ์อีก
‎และสำหรับบางคนก็อาจจะอยู่ได้นานกว่าด้วย
‎"โดน นังดอก"
‎อันที่จริงผมเริ่มคิดแล้วว่า ‎คนที่ไปวิ่งเกลียดตัวเองกันหรือไง
‎เปล่า ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของดนตรี โจเซฟ
‎ถ้าหาเพลงที่ใช่เจอ ‎เรื่องทั้งหมดก็กลายเป็นเรื่องง่ายๆ
‎เช่นโรเจอร์กับเบค
‎ฉันขอพูดตรงๆ ได้ไหม
‎เธอโชคดีนะที่มีฉัน
‎เบคแทบไม่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเธอ
‎"อันนี้ผมเห็นด้วยเต็มประตู"
‎"แน่นอน ตั้งพาสเวิร์ดไว้ มันเสี่ยงเกินไป
‎พีชก็เป็นคนหวาดระแวงอยู่แล้ว"
‎"อ้อ พวกนี้เองสินะ ‎มนุษย์ที่ผลิตสัตว์โลกแบบพีชขึ้นมา
‎มนุษย์สมาคมคันทรี่คลับแบบนี้ ‎คงไม่ยอมให้อะไรหลุดระเบียบไปได้"
‎"ไชโย
‎ไดอารี่"
‎"ไดอารี่จดอาหาร ให้ตาย ‎จะประสาทไปถึงไหน"
‎"สวัสดีจ้ะ
‎ตอนถ่ายรูปนี้คุณอายุเท่าไหร่เนี่ย เบค
‎แล้วพีชเอารูปนี้มาทำอะไร"
‎สวัสดี โจ
‎ขอโทษนะที่เปียกขนาดนี้
‎เพื่อนคุณปากเด็ดดีนะ ‎และเขียนหนังสือเป็นรึเปล่า
‎ก็พอจะมีศักยภาพอยู่ ‎แต่ยังไปไม่ถึงตรงนั้นเท่าไหร่หรอก
‎ไอ้โครงการเอ็มเอฟเอนี่ ‎มันหลอกเอาเงินกันชัดๆ
‎คุณอยากให้ผม ‎แนะนำอะไรดีๆ ให้เพื่อนคุณไหม
‎ถ้าเธออยากเป็นนักเขียนที่แท้จริง ‎เธอควรจะเลิกเรียนซะ
‎ฉันกำลังพยายามอยู่
‎แต่ก็แค่ปฏิเสธเธออย่างนุ่มนวลหน่อยละกัน
‎"การคิดถูกตลอดก็น่าเบื่อเหมือนกันนะ เบค
‎พีชพยายามจะทำลายอาชีพของคุณจริงๆ
‎และผมก็อยากรู้เหตุผลให้ได้"
‎"นี่คือพาสเวิร์ดที่คนใช้กันเยอะที่สุด
‎คำว่าพาสเวิร์ด 123456 เบบี้เกิร์ล
‎'เบบี้เกิร์ล' เอาจริงเหรอ
‎แต่ถึงยังไง ผมก็ไม่คิดว่าพีชจะโง่ขนาดนั้นหรอก
‎ผมเลยจะส่งงานต่อให้คนที่รู้จักเธอมานานกว่า"
‎หวัดดี แอนนิกา เป็นยังไงบ้างเนี่ย
‎ก็ ฉันเสียสปอนเซอร์ทั้งหมดเลย ‎เพราะพวกนั้นมันหน้าหงอ
‎เสียผู้ติดตามในไอจีไปหนึ่งในสาม
‎และคนเดียวที่ทวีตมาปกป้องฉัน ‎คือคนตระกูลคาร์แดเชียน เพราะงั้น...
‎คือเอาจริงๆ ทำไมไม่ไปล่าแม่มดไอ้คนที่
‎เห็นสาวที่เมาไม่รู้เรื่อง ‎แล้วตัดสินใจจะหยิบกล้องออกมาถ่าย
‎- เบคอยู่ไหน ‎- อยู่บ้านผม
‎เขากำลังแก้งานชิ้นหนึ่งอยู่ ‎โดนวิจารณ์มาเสียเละ
‎แต่ก็ไม่ได้ยุ่งเกินจะไปปาร์ตี้กับพีชเนอะ
‎แต่เออ นั่นแหละพีช ‎เบคเนี่ยเจ้าลูกหมาตัวโปรดของนางเลย
‎- "ลูกหมา" เหรอ ‎- นางทำเหมือนเบคเป็นสัตว์เลี้ยงใช่มั้ยล่ะ
‎ทุกวันมีแต่ "เบคาลิเชียสทำงี้" ‎หรือ "เบคาลิเชียสทำงั้น"
‎แล้วคุณก็รู้ว่าลึกๆ แล้วเบคก็ชอบ
‎สองคนนี้จริงๆ มีสัมพันธ์แบบพึ่งพากันมาก
‎ขอโทษนะ ฉันรู้ว่าเขาเป็นแฟนคุณ ฉัน...
‎ไม่เป็นไร แต่ถ้าจะแก้ตัวให้เบค ‎ตอนนี้เธอเขียนงานอยู่จริงๆ
‎ผมกำลังกดดันให้เธอเขียนให้เสร็จทันเดดไลน์
‎แหม แฟนดีเด่นแห่งปีจริงๆ เลย
‎- ผมก็พยายาม ‎- ใช่
‎ว่าแต่ พีชเคยมีสัตว์เลี้ยงจริงๆ ไหม
‎"ต่อไม่เนียนเลย แต่ผมอยากได้พาสเวิร์ด"
‎- ดัลโลเวย์ ‎- ดัลโลเวย์
‎ใช่ หมาบริชองฟริเซ่พันธุ์แท้เลย ก็ต้องงั้นอยู่แล้ว
‎พีชใจแทบสลายตอนที่มันหนีไป
‎ขอโทษนะ แต่ฉันต้องคิดเรื่องนี้ออกมาดังๆ
‎คือแบบ...
‎รู้ไหมว่าใครจะรอดไปได้
‎ถ้าเล่นมุกโจมตีตัวเองที่จะคาบเส้นหน่อยๆ
‎"คำว่า 'คาบเส้น' ของเธอหมายถึงเหยียดผิว"
‎สาวที่อ้วนไง
‎ทุกคนหัวเราะเพราะเธอไม่มีพิษภัย ‎แล้วก็เมาอยู่แล้วก็ตลกด้วย
‎แต่ตลกแบบอ้วนๆ น่ะ
‎แต่รู้ไหมว่าใครโดนตัดหัวประจาน ‎ถ้าเล่นมุกคาบเส้นแบบเดียวกัน
‎"ย้ำอีกครั้ง เอาให้ชัด 'เหยียดผิว'"
‎อดีตสาวอ้วนที่ตอนนี้แค่เปิดใจรับเรือนร่างตัวเอง
‎คือพวกผู้หญิงก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงด้วยกัน...
‎เป็นอย่างที่เป็น
‎"ขอบคุณพระเจ้า นี่เป็นความคิดที่พลาดมาก"
‎ขอโทษนะ นี่เบค
‎เฮ้ ว่าไง
‎คือ พีชมา
‎แบบว่า มาอยู่ในห้องคุณเลย
‎พูดอะไรสักอย่างเรื่องขโมยโน้ตบุ๊ค
‎ช่วยกู้หน้าพวกเราให้ไม่ต้องอายกัน ‎แล้วบอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน
‎มันอยู่ในครัวเหรอ หรือว่าอยู่ใต้โซฟา
‎หรือมีช่องลับซ่อนของอะไร
‎ที่คุณเอาไว้ซ่อนทุกอย่างที่ขโมยมา
‎- ของที่ขโมยมางั้นเหรอ โอเค ใจเย็น ‎- เออ
‎- ผมไม่รู้คุณพูดเรื่องอะไร ‎- คุณรู้สิ
‎เมื่อคืนคุณหายไปกลางคัน ‎คุณไปไหน โจเซฟ
‎อาจไปเข้าห้องน้ำมั้ง
‎พีช เชื่อหรือไม่ ผมมีเงินซื้อคอมพิวเตอร์เองได้
‎เบค ช่วยกันหน่อยสิ
‎ไม่รู้สิ
‎- หมายความว่าไงคุณไม่รู้ ‎- ฉันไม่รู้
‎คือ แน่นอน คุณไม่ได้...
‎แต่ก็แค่... อย่าเอาฉันมาอยู่ตรงกลางแบบนี้
‎โอเค พีช ถ้าโน้ตบุ๊คคุณถูกขโมยไป ผมเชื่อคุณ
‎แต่คนที่ไปปาร์ตี้วันนั้นก็ไม่ได้ยากจนขัดสน
‎คือก็ไม่รู้นะ
‎มันมีเหตุผลส่วนตัวอื่นๆ
‎ที่ใครจะอยากเล่นงานคุณหรือเปล่า
‎โอ๊ย ให้ตาย พีช
‎อาทิตย์ที่แล้วเธอเพิ่งพูดอยู่เลย
‎ว่าเธอรู้สึกไม่ปลอดภัยในบ้านตัวเอง
‎คือคุณก็ออกไปวิ่งกลางแจ้งทุกเช้า
‎คุณสวยมาก คุณเป็นตระกูลซาลิงเจอร์
‎ถ้าเกิดมีใครอยากมาตามคุณล่ะ
‎มันจะไม่ใช่ครั้งแรกด้วยนะ
‎"ไม่ใช่เหรอ ฮัลเลลูยาห์"
‎เอาเป็นว่าเจมส์ ฟรังโกกับฉันจบไม่สวยละกัน
‎เราเรียกตำรวจดีกว่า
‎แล้วพวกนั้นจะทำอะไรได้
‎สอบสวนเพื่อนของพีชทุกคนงั้นเหรอ
‎เขาคงเชื่อหรอกนะว่า ‎คุณไม่ได้วางลืมไว้เฉยๆ
‎ขอโทษนะ ผมต้องถามจริงๆ ‎คุณลองใช้ฟังก์ชั่นฟายด์มายคอมพิวเตอร์หรือยัง
‎มันคือระบบจีพีเอส...
‎คุณไม่ต้องมาอธิบายอย่างแมนๆ ‎ว่าฟายด์มายคอมพิวเตอร์คืออะไร
‎- ฉันทำเป็น ‎- โอเค
‎พีช นั่นมันบ้านเธอไม่ใช่เหรอ
‎"เธอไม่ได้คิดจริงๆ ว่าผมโง่พอ ‎ที่จะเอาโน้ตบุ๊คของเธอมาที่นี่ใช่มั้ย"
‎ขอโทษได้อย่างมีระดับมาก
‎โจ พอเถอะ
‎พออะไร นั่นมันไร้สาระโคตรเลย เบค
‎แล้วคุณก็ไม่คิดจะปกป้องผมเลยด้วย
‎จะให้ฉันทำยังไงล่ะ ‎คุณสองคนกัดกันตลอดเวลา
‎"แล้วก็แอบบุกไปบ้านของกันและกันด้วย ‎แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น"
‎เธอตั้งใจหาเรื่องผมตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน
‎ไม่นะ ไม่ใช่หรอก
‎- "คุณตาบอดหรือไง" ‎- คุณอาจจะมองไม่ออก
‎แต่พีชเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นระดับขั้นกว่า
‎คืองี้ ถ้าคุณเกลียดเพื่อนๆ ฉันนัก
‎- คุณไปอยู่กับพวกเธอด้วยทำไมล่ะ ‎- "เพราะคุณบังคับผมไง!"
‎- ถ้าผมไม่ทำ ผมจะไม่ได้เจอคุณเลยไง ‎- ฉันไม่มีเวลากับเรื่องนี้
‎ฉันควรจะส่งงานเขียนให้โรเจอร์ สตีเวนส์ ‎ตั้งแต่เมื่อประมาณชั่วโมงก่อน
‎"เขาไม่สนๆ เขาไม่สน"
‎เขาไม่สน!
‎เขาไม่เซ็นสัญญากับคุณอยู่แล้ว
‎พีชตั้งใจจะทำให้คุณล้มเหลว ‎ผมได้ยินพวกเขาคุยกันที่งานปาร์ตี้
‎โรเจอร์คิดว่าโครงการเอ็มเอฟเอเสียเวลา ‎แล้วพีชก็พูดเองเลยว่า
‎เธอคิดว่าคุณยังไม่พร้อม
‎"ผมขอโทษ ผมรู้ว่าความจริงมันชวนให้เจ็บ ‎แต่ผมต้องปลดปล่อยให้คุณเป็นอิสระ"
‎คุณมันอุบาทว์มาก
‎ถ้าคุณไม่เชื่อมั่นในตัวฉัน พูดออกมาเลยก็ได้
‎ไม่ต้องกุเรื่องทฤษฎีสมคบคิดไร้สาระขึ้นมา
‎ไม่ใช่ เบค เดี๋ยว ผมพูดความจริง
‎คุณมีสิทธิ์จะหึงโรเจอร์
‎ฉันเข้าใจ คุณเป็นผู้ชาย ‎อุ๊ยตาย เขาทั้งยังหนุ่มและประสบความสำเร็จ
‎- ไม่ นั่นไม่ใช่... เดี๋ยว ไม่ๆ ‎- ฉันไม่สน
‎สิ่งสุดท้ายที่คิดว่าคุณจะเป็น ‎คือเป็นคนที่ไม่ให้กำลังใจกัน
‎"ทะเลาะกันครั้งแรก
‎มันแย่กว่าที่ผมจินตนาการเสียอีก
‎และทุกอย่างเป็นเพราะพีช
‎ผมอยากลงโทษเธอที่มาขวางระหว่างเรา
‎แต่ผมทำไม่ได้ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‎ผมเป็นแฟนหนุ่มที่แสนเข้าใจ ‎และคอยให้กำลังใจเสมอ
‎ผมแทบไม่ได้ฉลาดพอที่จะรอดจากเรื่องนี้ได้
‎ชิ้นส่วนปริศนาพีชชิ้นสุดท้าย ‎หลักฐานว่าเธอพยายามเล่นงานคุณ
‎เอาละนะ"
‎"ดัลโลเวย์"
‎"โห แม้แต่หมายังสร้างภาพ
‎ขอบคุณที่ไม่ได้ช่วยกันเลย แอนนิกา"
‎"เบคาลิเชียสทำงี้" ‎หรือ "เบคาลิเชียสทำงั้น"
‎"มันไม่มีทางใช่อยู่แล้ว ‎แต่ขอร้อง ขอให้ใช่ด้วยเถอะ
‎โอเค นี่มันชวนอ้วกจริงๆ ละ
‎ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมหาอะไรอยู่ ‎แต่ผมจะรู้เมื่อผม...
‎'ก.บ.' กวิเนเวียร์ เบคเหรอ"
‎อะไรวะเนี่ย
‎"นี่เอาไว้แบล็กเมล์เหรอ
‎ไม่ มันมีเยอะเกินไป และเก็บมานานเกินไปด้วย
‎ผมรู้นะว่าการหลงรักคุณมันเป็นยังไง เบค
‎นี่ไม่ใช่หน้าตาของความรัก ‎นี่ไม่ใช่พฤติกรรมแบบความรัก
‎นี่คือผลงานของสภาพจิตที่ป่วย
‎เรียกตามความจริงละกัน มันคือจิตวิปริต
‎ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไม ‎พีชถึงจะพยายามทำให้คุณล้มเหลว
‎พีชไม่ได้รู้สึกว่าคุณข่มขวัญเธอ ‎พีชหมกมุ่นกับคุณต่างหาก"
‎เธอรู้นี่ว่าฉันจะรักเธอตลอดไปนะ
‎"พีชอยากจะเฝ้ามองคุณ มีคุณ ควบคุมคุณ
‎เหมือนที่เธอควบคุมชิ้นส่วนอื่นๆ ทั้งหมดในชีวิต
‎พีชอยากได้คุณไว้เป็นของเขาคนเดียว"
‎"เบค...
‎คุณเจอสตอล์กเกอร์เข้าแล้ว"
‎"ถ้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้วก็ห้ามผมเลยนะ
‎สาวคนหนึ่งโตขึ้นมา ‎ในครอบครัวเศรษฐีเก่าที่แสนเข้มงวด
‎ที่ซึ่งอะไรก็ตามที่แหวกประเพณีจะถูกลงโทษ
‎มีสองทางเลือก ‎เป็นเหมือนพวกเขาหรือโดนตัดจากกองมรดก
‎ไม่มีทั้งความรัก ไม่มีทั้งเงิน
‎ณ จุดใดจุดหนึ่ง เธอก็มีเพื่อน นั่นคือคุณ เบค
‎เธอเริ่มหลงรักเพื่อนแบบไม่มีพิษภัย
‎แล้วนี่ก็ปี 2018 แล้ว ใครจะสนว่า ‎เธอจะเป็นเกย์ หรือเป็นไบ หรือเอาหมด
‎หรือแค่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่หลงเข้ามา ‎ในระยะฟีโรโมนโดดเด่นแสนอันตรายของคุณ
‎ผมจะบอกให้นะว่าใครจะสน ครอบครัวเธอไง ‎แล้วเธอก็รู้ดี
‎เธอจึงเก็บความรู้สึกปกติธรรมดานั้นไว้ ‎แล้วขยี้มันเข้าไป
‎ฟูมฟักมันอยู่หลายปีในที่ลึกลับดำมืด
‎จนกระทั่งมันกลายพันธุ์เป็นความหมกมุ่น ‎เป็นความป่วยจิต
‎และตอนนี้ เพื่อนสนิทของคุณก็เป็นสตอล์กเกอร์ ‎ต่อต้านสังคมแล้วก็... พระเจ้า เป็นคนโกหก
‎ไอ้เรื่องอารมณ์ขึ้นตอนวิ่งเป็นตำนานชัดๆ
‎บอกอีกทีซิ ทำไมผมถึงมาวิ่งจ็อกกิ้ง
‎ผมกำลังอยู่ในนรก เบค
‎ต่อให้ผมจะเอาหลักฐานนี้ให้คุณดูได้ ‎คุณก็ไม่มีทางเชื่อผม
‎ยิ่งตอนนี้คุณไม่คุยกับผมด้วยซ้ำ ‎ซึ่งแปลว่าคุณกำลังเดือดร้อน"
‎ดูคุณสิ เหมือนหญิงงามเมืองเรื่องวรรณกรรมเลย
‎ขึ้นมาเลย!
‎หวัดดีค่ะ
‎ฉันขอบคุณมากที่คุณยอมอ่านงานของฉัน
‎ขอบคุณที่ยอมมาเจอกันในรถนะ
‎ผมมีงานเลี้ยงการกุศลมื้อกลางวันที่พิพิธภัณฑ์เม็ท ‎ตอนกลางเมืองบ่ายวันนี้
‎ผมก็เลยนึกว่าคุณกับผมน่าจะฟีเจอริ่งกันก่อนได้
‎อ๋อ ชั่วโมงทำงานที่ไม่มีออฟฟิศก็ดีกว่าอยู่แล้ว
‎พูดได้ดีมาก
‎อ้อ พูดถึงบทความพวกนี้ กลอนพวกนี้...
‎ผมรัก รัก รักทุกหน้าเลย
‎พระเจ้า จริงเหรอคะ
‎พวกพ่อๆ นี่ก็แย่ที่สุด
‎เหมือนพวกเขารับงานมาให้ทำชีวิตพวกเราพัง
‎ทำไมพวกเราถึงมีแม่สองคนไม่ได้เนอะ ‎จะได้ไม่มีสงคราม ไม่มีเลย
‎ใช่ไหมล่ะ
‎โอเค
‎ผมจะพูดกับคุณตรงๆ นะ
‎ผมว่างานของคุณบางส่วนยังมีปัญหา
‎เดี๋ยว หมายความว่ายังไงคะ
‎การติดยาเสพติดถือเป็นโรค
‎คุณอยากให้คนมาตัดสินพ่อที่ตายไปแล้วของคุณ ‎เพียงเพราะเขาเป็นเหยื่อเหรอ
‎ฉันว่าบทที่คุณกำลังพูดอยู่
‎มันเกี่ยวกับการให้อภัยมากกว่านะ
‎ผมขอโทษ ผมผิดเอง
‎ผมอ่านข้ามๆ
‎งั้น คุณชอบแบบไหน
‎เป็นแบบ "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น" รึเปล่า
‎- เวร ‎- อะไรเนี่ย คุณทำอะไร
‎ใจเย็นได้ไหมเล่า
‎นี่ กินนี่หน่อย
‎ไม่ ฉันไม่กินยาอะไรทั้งนั้น
‎พระเจ้า ไม่แปลกใจเลย ‎ที่ผมไม่เข้าใจงานของคุณ
‎พีชพูดถูก คุณยังต้องเรียนอีกเยอะ
‎คิดว่าจอยซ์ แครอล โอ๊ตส์เกิดมาได้ ‎เพราะไม่เมางั้นเหรอ แม่คุณ
‎- คุณมีปัญหาละ ‎- คุณมันก็อีเวรขยันตัดสินคนอื่น
‎จอดหน่อยได้ไหมคะ
‎เล่มนี้ห่วยแตกมาก
‎เขารอตั้ง 24 ปีกว่าจะได้ความยุติธรรมเนี่ยนะ
‎มันเป็นคติสอนใจแบบไหนกัน
‎แบบที่ฉลาดไง ‎ทุกอย่างเป็นการวางแผนระยะยาว
‎แต่แม่ผมต้องการให้ช่วยเดี๋ยวนี้
‎บางครั้งการเอาตัวเข้าขวางระหว่างคนสองคน
‎เป็นทางที่มั่นใจได้เลยว่าจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง
‎ฉันสัญญาว่าเราจะไม่ยอมให้ ‎เกิดอะไรขึ้นกับนายหรือแม่ของนาย
‎มันสายไปแล้ว
‎เบคคิช ฉันได้ข้อความขอความช่วยเหลือ
‎ที่รัก เป็นอะไร มานี่เร็ว
‎เธอจัดฉากแกล้งฉัน
‎ว่าไงนะ
‎เพื่อนของเธอ นายโรเจอร์ สตีเวนส์น่ะ ‎เป็นทั้งไอ้ทุเรศและโรคจิต
‎เขาไม่ได้อยากเซ็นสัญญากับฉัน ‎เขาไม่เคยอยากเซ็นสัญญากับฉันอยู่แล้ว
‎เรื่องทั้งหมดนี้ก็ออกแบบมา ‎แค่เพื่อให้ฉันต้องได้อาย
‎โอเค ใจเย็นๆ แล้วเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เขาไม่ได้อ่านงานของฉันด้วยซ้ำ
‎เขาเป็นไอ้ผู้ชายหยาบคาย เห็นแก่ตัว ‎ที่แค่อยากจะเมายา
‎แล้วฉันก็อยากให้นี่เป็นการพูดเกินจริง ‎แต่เขาอยากฟีเจอริ่งกับฉันในรถลิมูซีน
‎- โอเค ‎- แล้วเธอก็ส่งฉันไปที่นั่น
‎ฉันไม่รู้เลยว่าเขากลับไปใช้ยาอีกแล้ว
‎คือเขาเลิกยามาตั้งแต่หลังเหตุ 11 กันยา
‎เบค ตอนเกิดเรื่องนั้น เขาอยู่ที่สนามบิน
‎ฉันไม่สน!
‎เธอหักหลังฉัน!
‎"เธอยังต้องเรียนอีกเยอะ" เนี่ยนะ
‎ไปตายซะ
‎โจพูดถูก เธอมีชีวิตอยู่เพื่อบั่นทอนเพื่อนๆ ทุกคน
‎โอเค ฉันไม่รู้นะว่าแฟนเธอบอกอะไร...
‎ไม่ต้องมาโกหกฉัน พีช ‎ฉันไม่ได้โง่ ฉันไม่ใช่แอนนิกา
‎ไม่เอาน่า แอนนิกาอาจจำคืนนั้น ‎ที่เธอพล่ามจนเป็นคลิปไม่ได้ แต่ฉันจำได้
‎ตอนปีสาม บ้านมาร์ซี ‎ฉันอยู่ที่นั่น เราทั้งคู่อยู่ที่นั่น
‎เธอกำลังหาว่าฉันเป็นคนบ่อนทำลายแอนนิกาเหรอ
‎แล้วก็ทำกับฉัน กับคนอื่นๆ ทุกคน ‎ที่แหยมเข้าไปในแสงสปอตไลท์ของเธอ
‎เธอจะยอมจิกทึ้งเพื่อนๆ ของเธอให้แหลก ‎ดีกว่าที่จะยอมรับ
‎ว่าตอนนี้เธอไม่ได้เป็น ‎ตัวตนที่สุดยอดที่สุดของตัวเอง
‎เป็นเพื่อนเธอนี่มันเหนื่อยจะตายชัก
‎ฉันไม่รู้จะพูดยังไง
‎มันคือการให้ความช่วยเหลือกันเลยนะ เบค
‎แล้วฉันก็ไม่จำเป็นต้องชอบ ‎บทกวีหมกมุ่นกับตัวเองของเธอ
‎ในการที่จะมีน้ำใจกับเธอ
‎เธอจะไปไหน
‎เบค
‎เบค กลับมานี่
‎ฉันเข้าไปได้ไหม
‎ฉันต้องขอโทษคุณ
‎คุณพูดถูก
‎เรื่องตัวแทนเลวๆ ของพีช ‎เรื่องของพีช
‎"ผมบอกแล้วไงๆ"
‎ผมเสียใจด้วยจริงๆ
‎ทำไมคุณถึงมองอะไรได้เฉียบขาดแบบนี้
‎เรื่องที่ฉันมองเองไม่ออกด้วยซ้ำ
‎คุณต้องเกลียดฉันแน่ๆ
‎ล้อเล่นรึเปล่า
‎ผมโคตรเกลียดคุณเลย
‎ไสหัวออกไปซะ เจ้าก็อบลินขยะ
‎เอาที่สบายใจ ที่นี่ก็เป็นรังหนูอยู่แล้ว
‎นี่ถึงเวลาเปิดใจรึยัง
‎เพราะผมเก็บคำวิจารณ์สร้างสรรค์แรงๆ ‎ไว้ให้คุณเยอะเลยนะ
‎ไม่ ฉันรับไม่ได้! ‎ขอกลับไปมีความลับและโกหกกันเถอะนะ
‎- อย่าไปสน ‎- เนอะ
‎ขอโทษนะ ไม่งั้นก็โทรไม่เลิก
‎เธอต้องเข้าใจประเด็นได้แล้ว
‎เธอต้องเลิกโทรหาฉัน
‎พีช
‎ฉันแค่อยากบอกว่าเธอพูดถูก
‎ฉันมันเลว ฉันขอโทษ
‎พีช เกิดอะไรขึ้น
‎เปล่า ฉันแค่กินยาเข้าไป
‎ยาอะไร
‎กินหมดเลย
‎พีช
‎พีช พีช
‎พีช
‎โอ๊ย ไม่นะ
‎โจ ขอผ้าขนหนู
‎แล้วก็มีสเปรย์นาล็อกโซนอยู่ในห้องนอนแขก
‎- มันห้องไหน ‎- อยู่ข้างล่าง
‎ดีแล้ว เอาออกมาให้หมด
‎ขอบใจ
‎สเปรย์พ่นจมูกอยู่ไหน
‎- เวร มันคงตกบนทางเดิน ‎- ไม่เป็นไร ฉันไปเอาเอง
‎- แน่ใจเหรอ ‎- ใช่
‎"ไม่จริงน่ะ
‎พีชจดบันทึกการฆ่าตัวตายของตัวเองเนี่ยนะ
‎ไอบูโพรเฟน 200 มิลลิกรัม ‎เวลบูทริน 15 มิลลิกรัม
‎ในร่างกายเธอไม่มียาพอให้กึ่มด้วยซ้ำ ‎ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะใช้ยาเกินขนาดเลย"
‎ฉันเห็นว่าคุณแอบดูนะ โจเซฟ
‎แล้วคุณก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าฉันเขียนทุกอย่างไว้เอง
‎"ให้ตายสิ เบค
‎เรื่องทั้งหมดนี่เป็นการแสดง
‎เป็นกับดัก
‎บอกหน่อยว่าคุณมองออก"
‎ผมจะโทรแจ้งโรงพยาบาล
‎ไม่เอา
‎พวกนั้นจะเอาตัวฉันไปดูอาการ 72 ชั่วโมง ‎ฉันต้องโดนจับให้นอนโรงพยาบาล
‎"ก็ใช่น่ะสิ"
‎เบค ถ้านี่เป็นเรื่องจริง ‎เขาต้องไปโรงพยาบาลนะ
‎"ถ้านี่เป็นเรื่องจริง" งั้นเหรอ
‎คุณได้พยายามไปหานาล็อกโซนรึเปล่า
‎โจเซฟ
‎โจ คุณรอข้างนอกเถอะ
‎ได้
‎ขอบใจที่ช่วยฉันนะ
‎โจพูดมีประเด็น
‎เธอควรจะไปตรวจเสียหน่อย
‎เอาเป็นเธออยู่ค้างคืนแทนได้ไหมล่ะ
‎เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น
‎ได้ทุกอย่างที่เธอต้องการจ้ะ
‎เบค ที่ผมพูดเรื่องที่เขาแกล้งทำ...
‎พอเลย โจ หยุดเถอะ
‎เธออาจจะตายก็ได้
‎"เราไม่โชคดีขนาดนั้น"
‎พวกคุณทะเลาะกันแค่ครั้งเดียว
‎แล้วเธอพยายามฆ่าตัวตายอย่างนั้นเนี่ยนะ ‎มันไม่มีเหตุผลเลย
‎นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พีชพยายามฆ่าตัวตาย
‎ล้อเล่นรึเปล่า
‎ฉันช่วยเธอไว้อย่างหมิ่นเหม่ ‎มาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน
‎ดังนั้นเวลาเธอต้องการฉัน เธอต้องการฉันจริงๆ
‎ผมเข้าใจ
‎"ผมเข้าใจว่าผมมาช้าเกินไป
‎มีความหลังระหว่างคุณสองคนมากเกินไป"
‎"ผมเข้าใจโดยไม่กังขาแม้แต่น้อย...
‎พีชชนะ"
‎"ผู้ชายธรรมดาจะไปแข่งกับ ‎สตอล์กเกอร์จิตไม่มั่นคงรวยสุดๆ
‎ที่ยอมแกล้งทำเป็นฆ่าตัวตาย ‎แทนที่จะต้องแยกจากคุณได้ยังไง"
‎"ทั้งชีวิตของคุณถูกพีชตีตราเอาไว้
‎แยกกันไม่ได้ จากนี้และตลอดไป
‎จนกว่าเธอจะลากคุณเข้าไป ‎อยู่ในสวนเกรย์การ์เด้นส่วนตัวของเธอ
‎ตอนนี้เธออาจกำลังจิกกรงเล็บลึกลงไปอีก"
‎คุณคิดว่าทำที่นี่พังแล้วจะแก้ปัญหาได้เหรอ
‎นี่คุณเมายาอีกแล้วเหรอ
‎"คนอีกคนหนึ่งที่ผมช่วยไม่ได้"
‎"ผมคิดว่าผมจะพัฒนาตัวเองเพื่อคุณได้ ‎แต่ผมก็ทำไม่ได้"
‎"ผมพยายามเป็นแฟนที่ไร้ที่ติ
‎เป็นเพื่อนที่ไร้ที่ติให้เพื่อนๆ ของคุณ
‎แต่นั่นก็ไม่พอ เพราะงั้นก็ช่างมัน"
‎"จริงๆ แล้วมันก็รู้สึกปลดปล่อยดีเหมือนกัน ‎ที่ได้รู้จุดยืนแน่ชัดว่าผมอยู่ตรงไหน
‎และคุณอยู่ตรงไหน
‎ที่ได้รู้ชัดแน่ใจ ‎ว่าผมต้องทำยังไงถึงจะปกป้องคุณได้"
‎"แล้วก็แค่นั้นเอง ทุกอย่างลงตัว
‎เท้าผม อารมณ์ขึ้นแบบนักวิ่ง
‎มันก็เยี่ยมจริงๆ ด้วย
‎แล้วผมก็นึกได้ว่า ‎นี่คือสาเหตุที่ผมเริ่มจ็อกกิ้ง"
‎"เธอตายแล้ว
‎แน่สิเธอต้องตายแล้ว เธอล้ม
‎ใช่แล้ว เธอล้ม"
‎"อุบัติเหตุ เกิดขึ้นตลอดเวลา
‎เธอวิ่งอยู่แล้วก็ล้มไปชนก้อนหิน
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีก ‎โอเค ว่ากันจริงๆ เธอโดนเล่นงาน
‎มีใครสักคนเล่นงานเธอ ‎แต่เขาก็อาจมีเหตุผลที่ดีใช่ไหมล่ะ
‎คุณเคยคิดแบบนั้นรึเปล่า คุณนักสืบ
‎เวร! นักสืบมันของจริง
‎แล้วดีเอ็นเอก็เป็นของที่มีจริง ‎แล้วผมก็เพิ่งใช้หินตีหัวผู้หญิงคนนั้นไป
‎พระเจ้า เสียงนั้น ‎ผมไม่มีวันทำร้ายผู้หญิงอยู่แล้ว
‎แต่เธอเป็นอีผีปอบกระหายเลือดแสนอันตราย
‎เธอบีบให้ผมต้องทำ ‎เป็นความผิดของเธอและครอบครัวของเธอ
‎ที่ทำชีวิตเธอพังมาก่อนแล้ว ‎ผมต้องทำ เบค ผมต้องทำ
‎ผมรู้ว่าคุณจะไม่มีวันยกโทษให้ผม ‎แต่เธอทำให้ผมไม่มีทางเลือก
‎ผมไม่ใช่คนชั่ว เธอจะทำลายชีวิตคุณจริงๆ
‎แต่ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว เพราะผม
‎ผมแค่อยากให้คุณใช้ชีวิตที่ดีที่สุด
‎สิ่งที่ผมทำให้คุณมันกล้าหาญมากนะ
‎มันไม่ง่าย มันยากเลย ‎บางครั้งมันทำให้ผมคลื่นไส้
‎แต่ผมกล้าหาญ
‎จะมีผู้ชายสักกี่คนกันที่ยอมทำทุกอย่าง ‎เพื่อคนที่เขารัก
‎เอาจริงๆ นะ เบค คุณโชคดีมากที่มีผม"
‎"มันจบแล้ว เรื่องทำแล้วก็ทำไปแล้ว
‎และตอนนี้ก็ไม่มีอะไรขวางระหว่างผมกับ...
‎พาโค"
‎พาโค นายทำอะไรลงไป
‎ผมรับอีกคืนไม่ไหวแล้ว
‎ผมไม่รู้ว่ายานอนหลับกี่เม็ดเขาถึงจะหมดฤทธิ์
‎"เบค คุณขอให้ผมช่วยพาโค ‎แต่กลายเป็นว่าคุณจะช่วยเขาแทน
‎เพราะว่าเป็นเพราะคุณผมถึงรู้ว่าจะต้องทำยังไง"
‎เราต้องการผ้าขนหนู ‎แล้วแม่ของนายมีนาล็อกโซนรึเปล่า
‎น่าจะอยู่ในตู้ในห้องน้ำ ‎เป็นสเปรย์พ่นจมูก เร็วเข้า
‎- ให้โทร 911 ไหม ‎- ไม่โทรถ้านายอยากเจอแม่อีก
‎ไอ้พิลึก ไอ้คนพิลึก
‎"จักรวาลนี้มีวิธีตลกๆ ‎ในการสอนให้เราเจียมตัวเนอะ
‎เรื่องที่โดนอัดเป็นกรรมตามสนอง ผมรู้เลย
‎วันนี้ผมทำเรื่องแย่มาก
‎แต่ทำด้วยเหตุผลที่ดี
‎และถ้าโลกนี้จะยังมีความยุติธรรม
‎คุณก็คือรางวัลจากสิ่งที่ผมทนทรมานทั้งหมด"
‎ว่าไงครับ
‎โจ ขอบคุณพระเจ้า
‎พีชโดนทำร้ายที่เซ็นทรัลพาร์คกลางวันแสกๆ เลย
‎ฉันกำลังจะไปห้องฉุกเฉิน
‎เธอยังไม่ตายเหรอ
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์