‎ความเดิมใน เธอ...
‎โจ โกลด์เบิร์กใช่มั้ย
‎ฉันได้ข่าวเรื่องคุณกับแคนเดซ
‎เธอคิดว่าเธอจะมีความสุขกว่ากับ ‎ผู้ชายที่ไหนไม่รู้ในโรม
‎"พีชเอาโน้ตบุ๊คติดตัวไปด้วยทุกที่
‎ถ้าเพียงแต่ผมจะได้เห็นว่าในนั้นมีอะไรบ้าง"
‎"กวิเนเวียร์ เบคเหรอ"
‎"นี่คือผลงานของสภาพจิตที่ป่วยเลย
‎พีชหมกมุ่นกับคุณ
‎พีชอยากได้คุณไว้เป็นของเขาคนเดียว"
‎เป็นเพื่อนเธอนี่มันเหนื่อยจะตายชัก
‎ฉันก็ไม่จำเป็นต้องชอบ ‎บทกวีหมกมุ่นกับตัวเองของเธอ
‎ในการที่จะมีน้ำใจกับเธอ
‎เบคแทบไม่รู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเธอ
‎"อันนี้ผมเห็นด้วยเต็มประตู
‎จริงๆ แล้วมันก็รู้สึกปลดปล่อยดีเหมือนกันที่ได้รู้ชัด ‎ว่าผมต้องทำยังไงถึงจะปกป้องคุณได้"
‎พาโค นายทำอะไรลงไป
‎ผมไม่รู้ว่ายานอนหลับกี่เม็ดเขาถึงจะหมดฤทธิ์
‎ว่าไงครับ
‎พีชโดนทำร้ายที่เซ็นทรัลพาร์คกลางวันแสกๆ เลย
‎ฉันกำลังจะไปห้องฉุกเฉิน
‎เธอยังไม่ตายเหรอ
‎"ผ่านไปสามวันเต็ม ‎นับตั้งแต่ผมเจอคุณครั้งสุดท้าย
‎ผมทำให้คุณผิดหวัง เบค
‎และนี่คือบทลงโทษผม ‎นี่คือการเดินขึ้นตะแลงแกงรึเปล่า
‎ผมควรจะต้องเตรียมคำสั่งเสียไหม"
‎(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‎"เบค มนุษย์บางคนเป็นมะเร็ง
‎พีชเนี่ยเหมือนแพร่กระจายระดับสี่แล้ว
‎ผมพยายามตัดเนื้อร้ายออก ‎ก่อนที่มันจะกลืนกินคุณไปหมด แต่ตอนนี้น่ะเหรอ
‎อย่างดีที่สุดคือผมจะเข้าไป ‎และแสดงละครสวามิภักดิ์จนได้ออสการ์
‎แต่ถ้าเลวร้ายที่สุด...
‎เธอรู้ว่าเป็นฝีมือผม
‎และทุกอย่างก็จะจบ
‎นี่คือการซุ่มโจมตีรึเปล่า ‎ถ้าผมติดคุกคุณจะยังรักผมอยู่ไหม"
‎หวัดดีค่ะ
‎โอ๊ย ไม่นะ
‎ไม่อยากเชื่อว่าฉันบอกให้คุณ ‎เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเพื่อนบ้าน
‎ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความผิดคุณ
‎"พระเจ้า ผมคิดถึงคุณจัง"
‎พีชเป็นยังไงบ้าง
‎ก็ดีเท่าที่จะคาดคิดได้
‎ช่วยถอดรองเท้าออกก่อนได้ไหมคะ
‎กับถอดอะไรก็ตามที่อาจสัมผัสตัวคนอื่น ‎ระหว่างขึ้นรถไฟใต้ดินมา
‎ได้สิ
‎ดูสิใครมา
‎เป็นยังไงบ้าง พีช
‎ฉันดูคุณออกนะ
‎"ถึงเวลาแล้วเหรอ ‎กำลังคล้องเชือกรัดคอใช่ไหม"
‎คุณเล่นบทเป็นไอ้ขี้เกียจโง่เง่า แต่ว่า...
‎- แต่ว่าอะไร ‎- เป็นคุณ
‎คุณคือคนที่เตือนฉันไว้ ‎ฉันมีสตอล์กเกอร์
‎เรากำลังพยายามหาตัวอยู่ว่าเป็นใคร
‎เขาว่ากันว่าคนส่วนใหญ่ ‎ถูกคนรู้จักเฝ้าตามเอง
‎นั่นมันน่ากลัวไม่ใช่เหรอ
‎มันเหมือนในที่สุดฉันก็เข้าใจ ‎ด้านมืดของการเป็นคนดัง
‎มีบิวตี้บล็อกเกอร์ที่ฉันรู้จัก ‎เจอสตอล์กเกอร์เป็นคนที่สามแล้วนะ
‎เบคส์ ฉันอยากได้ชาอีก
‎"ซินเดอเรลล่าที่โดนล่ามโซ่ของผม ‎ถ้าพีชได้ทำตามใจเธอน่ะนะ
‎คุณจะต้องนั่งทำน้ำบำรุงออร์แกนิกแก้สมองบวม ‎จนกว่าจะหมดความสาว"
‎เอาบ้างไหมคะ น่าจะช่วยเรื่องหัวคุณด้วย
‎ไม่เป็นไร ผมโอเค ขอบคุณครับ
‎"คุณมีเส้นตายต้องส่งงาน
‎คุณมีแฟนหนุ่มที่โดนชกตาเขียว ‎เรื่องพวกนี้ไม่โอเคเลย"
‎ที่จริง ผมจะ...
‎นี่ เธอจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน
‎ไม่รู้สิ อาจจะอยู่ไปเรื่อยๆ มั้ง
‎เธอกลัวที่จะอยู่บ้านตัวเอง ซึ่งฉันก็เข้าใจ
‎พวกนั้นปล่อยให้เธอออกจากโรงพยาบาลเร็วดีนะ
‎แค่สามวันเอง คือไหนว่าสมองกระทบกระเทือน
‎ผมว่าเธอไม่ควรมาเป็นความรับผิดชอบของคุณ
‎นี่...
‎เมื่อจบเรื่องนี้ ไปเที่ยวที่ไหนกันสักแห่งเถอะ
‎แค่เราสองคน
‎ขอโทษที่มาขัดจังหวะ
‎ไม่เป็นไร มีอะไร
‎คือแบบว่า จากที่ฉันผ่านอะไรมาเยอะแยะ
‎พลังเพศชายมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ‎ในพื้นที่รักษาตัวของฉัน
‎เพราะงั้น เธอจะช่วยบอกให้โจเซฟ ‎กลับไปก่อนได้ไหม
‎ฉันว่าเขาได้ยินเธอเลยนะ พีช
‎ตอนนี้ฉันไม่อยากเผชิญหน้า ‎ให้เขาเอาของเยี่ยมกลับไปด้วย
‎ผมมีธุระต้องไปทำอยู่แล้ว
‎ขอโทษนะคะ
‎เบค ชาของฉันล่ะ
‎(รายละเอียดบัตรโดยสารเครื่องบิน)
‎พีช มานอนเถอะ เธอดูเวียนหัว
‎พีช เธอต้องไม่เครียดนะ
‎"ปารีส ตั๋วสองใบ เฟิร์สคลาส ‎ผมประเมินเธอต่ำไป
‎เธอไม่ได้คิดเรื่องของผมเลย ‎เธอมัวแต่พยายามทำให้คุณเป็นของเธอตลอดกาล
‎แล้วผมก็เอาคุณใส่กระเป๋าให้เธอ
‎ในจุดที่คุณเขียนหนังสือไม่ได้ รักไม่ได้
‎คุณเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ ‎ถ้าคุณมีชีวิตอยู่เพื่อพีช
‎ผมไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นหรอก ‎ผมต้องคิดแผนใหม่"
‎ดีใจที่พวกเธออยู่ตรงนี้เพื่อฉันนะ
‎"เพราะตอนนี้
‎นี่คือสงคราม"
‎โจฮะ
‎ผมขอโทษจริงๆ โจ
‎ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะพวก ‎เราโอเค เราไม่โกรธกัน ฉันสัญญา
‎เข้าบ้านไปก่อนลูก
‎ของเล็กๆ น้อยๆ แทนคำขอบคุณ
‎- สูตรลับของฉันเลย ฟัดจ์บราวนี่ ‎- ขอบคุณครับ
‎คุณใจดีมากที่เข้ามาช่วย
‎ฉันรู้ว่าช่วงสองสามอาทิตย์หลังๆ นี่ ‎เรื่องมันไม่ค่อยราบรื่น
‎"เป็นมาหลายเดือนเหอะ"
‎ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่าเราพยายามปรับกันอยู่
‎ดังนั้นถ้าคุณคิดว่าจะแจ้งความหรืออะไรอย่างนั้น
‎"แล้วเปิดโปง ‎การทดลองเคมีของพาโคน่ะนะ ไม่หรอก"
‎คลอเดีย...
‎ประสบการณ์นี้สร้างผลกระทบกับรอนมากจริงๆ
‎ฉันรู้ว่ามันฟังดูแย่ ‎แต่ฉันรู้สึกว่ามันเปลี่ยนเขาแล้ว
‎เหมือนเขาอยากทำให้ดีขึ้น
‎คนเราเปลี่ยนไม่ได้หรอก
‎และผมก็จะไม่แจ้งความ
‎ขอบคุณค่ะ โจ
‎ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณ
‎- อ้าว ‎- ฉันมีเวลาแป๊บเดียว
‎พีชกำลังไปให้น้ำเกลือวิตามินอีกฝั่งของเมือง ‎แต่ฉันอยากเจอคุณ
‎ทุกอย่างโอเครึเปล่า
‎ฟังนะ ฉันจะไม่อยู่สองสามวัน
‎ครอบครัวของพีชมีบ้านอยู่ที่กรีนิช ‎เธอบอกว่าจะรู้สึกปลอดภัยที่นั่น
‎"แหงล่ะสิ"
‎แล้วเรื่องเรียนล่ะ
‎- "แล้วเรื่องของเราล่ะ" ‎- โจ พีชเกือบตาย
‎"แต่ก็ไม่ตาย"
‎ผมรู้ว่าคุณผ่านอะไรมาเยอะ ‎แต่การเอาอนาคตตัวเองไปเสี่ยง
‎ให้คนคนเดียวกับที่ ‎เพิ่งพยายามจะทำลายอาชีพของคุณ
‎เมื่อแค่อาทิตย์ที่แล้ว... ‎คือมันก็บ้านิดๆ นะ
‎ผมขอโทษๆ
‎แต่ผมจะพูดตรงๆ กับคุณเสมอ และเอาจริงๆ...
‎พีชกำลังปั่นหัวคุณ
‎ทำไมเธอถึงจะอยาก...
‎เพราะ... คุณมองไม่ออกจริงๆ เหรอ
‎ถ้าคุณเป็นตัวของตัวเอง ‎เธอจะควบคุมคุณไม่ได้แล้วไง
‎ผมรู้ว่าคุณไม่อยากฟัง ‎แต่เรื่องฆ่าตัวตายนั้นเป็นแค่การแสดง
‎เธอไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เลย
‎แสดงว่าเธอทำร้ายตัวเองในสวนด้วยเหรอ
‎เปล่าๆ ผมไม่ได้พูดอย่างนั้น
‎ดี เพราะไอ้เรื่องโทษเหยื่อที่ถูกทำร้าย ‎ทำให้เริ่มรู้สึกเหมือนอยู่ในบอร์ดโม่ง
‎จริง
‎แต่พีชหลงรักคุณอยู่ คุณรู้ใช่ไหม
‎- ฉันต้องไปแล้ว ‎- เบค ไม่นะ ผมขอโทษ เดี๋ยว...
‎ไม่ ไม่เป็นไร ขอบคุณที่พูดตรงๆ
‎"โอเค คิดสิ พีชจะพาคุณไปต่างจังหวัด
‎แต่นั่นก็แค่บทโหมโรง
‎เธอจะค่อยๆ ชักนำคุณเข้าสู่โลกของเธอ ‎แล้วก็ฉกคุณไปตลอดกาล
‎แน่นอน ผมจะตามคุณไป ‎แต่เบค ผมเกลียดอาหารฝรั่งเศส
‎แล้วคุณก็รักนิวยอร์ก ผมจำเป็นต้องช่วยคุณ
‎เจ็บหน้าจะแย่อยู่แล้ว ‎ขอบคุณเหลือเกิน รอน
‎โอเค กรีนิช เรื่องนี้ต้องจบตรงนั้น
‎เหมือนโกลด์โคสต์ของคอนเนตทิคัต
‎ดินแดนแห่งพวกผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ ‎และทายาทของคนจากเรือเมย์ฟลาวเวอร์
‎หาตัวคุณไม่น่าจะยาก
‎โลกมันแคบลงมาก ‎เมื่อเราต้องค้นหาในจำนวนแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎แล้วก็อย่างนั้นเอง เทพแห่งอินเทอร์เน็ตก็จัดให้
‎(สันโดษ)
‎ขับออกไปแค่ชั่วโมงเดียว ‎ผมชอบการขับรถเล่นระยะสั้น
‎เมื่อก่อนผมไปกับแคนเดซตลอดเวลา
‎จริงๆ มีความทรงจำใหม่ๆ ‎ที่มีความสุขกว่านี้บ้างก็ดีเหมือนกัน"
‎"ถ้าผมจะมุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งคนหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ‎ผมก็ต้องแต่งตัวให้เข้ากับเขา
‎เพราะงั้น ขอบคุณนะ เบนจี้"
‎"ผมจะต้องไม่เสียคุณไปแบบนี้ ‎รอบนี้จะไม่มีทางลังเล
‎รอบนี้ ผมจะต้องจัดการให้จบ
‎ผมมาแล้ว เบค ผม..."
‎แคนเดซเหรอ
‎ต่ายน้อย โอเครึเปล่า
‎- อรุณสวัสดิ์ครับ ‎- อรุณสวัสดิ์
‎รถเสียเหรอ
‎เปล่าครับ เปล่า
‎- เปล่า แต่... ‎- ขอดูใบขับขี่กับทะเบียนรถ
‎- ผมโดนปล้น ‎- โดนปล้นเหรอ ใครปล้น
‎เมื่อเช้าคุณดื่มอะไรมาหรือเปล่า คุณ...
‎"ผมต้องคิด ไม่งั้นก็จบเกม"
‎ขอโทษครับ สเปนเซอร์ ฮิววิตต์
‎ช่วยก้าวลงจากรถก่อนได้ไหม
‎ได้สิครับ
‎วางมือไว้บนรถบิวอิคครับ ถอดแว่นด้วย
‎บอกผมได้ไหมว่าหน้าไปโดนอะไรมา
‎อรุณสวัสดิ์ เบคคาลิสซิมา
‎ทำอะไรน่ะ
‎แค่กินอาหารเช้า ฉันหิวจะตาย
‎เธอไม่กินของพวกนี้นี่
‎ก็แค่รู้สึกว่ากำลังใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ‎นึกออกมะ
‎สมัยฉันเป็นเด็ก ฉันมักจะมาที่นี่
‎แล้วคุณป้าก็จะทำอาหารเยอะไปหมด
‎ไม่รู้สิ ฉันคงได้แรงบันดาลใจจากความทรงจำนั้น
‎บางทีมันง่ายมากที่จะลืม ‎เธออยากไปห้างมั้ย
‎เธอไม่ได้ซื้อของในห้างมาตั้งแต่ ‎เกิดเรื่องกับสตีฟ แมดเดนเมื่อตอนปีหนึ่ง
‎วันนี้รู้สึกเหมือนลดตัวหน่อยก็ได้ ‎แล้วเราจะได้กินข้าวกลางวันต่อ
‎ฉันอยากกินพิซซ่าเป็นบ้าเลย
‎แล้วค่อยดูหนังตบท้าย เธอว่าไง
‎ไม่รู้สิ ฟังดูเหมือนมีอะไรเยอะแยะ ‎ฉันเหนื่อยนิดหน่อย
‎นั่นเป็นความผิดฉันเอง
‎ฉันทำตัวแย่ให้เธอรับมือลำบาก ‎แล้วฉันก็อยากจะชดเชยให้
‎งั้นเธอกินมื้อเช้าไปก่อนแล้วไปแต่งตัวนะ
‎แล้วจากนั้น ให้ฉันเอาใจเพื่อนรักของฉันบ้าง
‎ทีนี้ กินไป
‎แค่เด็กแถวนี้ แต่พวกนั้นอัดผมเสียอ่วมเลย
‎เอากระเป๋าสตางค์และแหวนแต่งงานไป
‎- แต่ไม่เอานาฬิกาคุณนะ ‎- ไม่ครับ ไม่ ผมคงโชคดี
‎"โชคดีที่เขาไม่รู้จักนาฬิกาเจนีวานราคาแปดหมื่น
‎ต่อให้เห็นอยู่ตำตา ขอบใจนะ เบนจี้"
‎ดูเหมือนว่าไม่ต้องมีสมองก็เป็นผู้ร้ายได้
‎แค่ต้องกล้า
‎"ถ้านายหัวแดงนี่จะเล่นผม ‎ก็บีบเจลหล่อลื่นแล้วเริ่มซะให้มันจบๆ"
‎ผมต้องตรวจสอบทะเบียนของคุณ ‎แล้วผมจะปล่อยให้คุณกลับบ้านไปหาภรรยา
‎แต่งงานกับหมอก็คงสะดวกดีนะ
‎ใช่เลย
‎คุณออกไปแล่นเรือบ่อยมั้ย คุณตำรวจ
‎อ้อ ท่าทางคุณให้ ผมดูออก ‎นี่ ฤดูร้อนหน้าเชิญมาล่องเรือกับเราสิ
‎คุณพ่อจะเอาเรือมาจากแนนทัคเก็ต
‎รุ่นไหนครับ
‎อาซิมัท 62 เอส เดอะกวิเนเวียร์
‎เล็กแต่ร้ายใช่ย่อย
‎"เห็นมั้ย เขาเหยียดผมแล้ว
‎นายหัวแดงเพิ่งตัดสินใจว่า ‎ผมเป็นแค่คนรวยโง่ๆ
‎และไม่มีความสำคัญอะไรต่อ ‎ความปลอดภัยและสวัสดิภาพในเขตของเขา
‎เขาจะไม่ตรวจสอบเลขทะเบียนผมหรอก"
‎เอาว่า...
‎คุณกลับบ้านไปพักหน่อยดีกว่า
‎"เหนื่อยจะตายก็พักไม่ได้หรอก ‎แต่ก็ขอบคุณที่เสนอแนวคิด"
‎- ขอบคุณมากครับ ‎- ขับรถดีๆ
‎"ผมแค่มาเพื่ออยู่ใกล้ๆ เผื่อคุณจะต้องการผม
‎ผมไม่ไว้ใจพีช เบค คุณก็ไม่ควรไว้ใจเหมือนกัน"
‎"ที่นี่เหมือนปราสาทเลย
‎แถมยังมาพร้อมกับแม่มดใจร้าย ‎และสาวน้อยที่กำลังเดือดร้อน
‎นั่นน่าจะแปลว่าผมเป็นอัศวินของคุณ ‎สำหรับคุณ เบค เยี่ยม"
‎"ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบเข้ามานะ
‎แต่ถ้าจะเปิดประตูหลังไว้กว้างซะขนาดนั้น"
‎"โอเค ไม่มีใครอยู่
‎มึนแฮะ"
‎"ว่าไปแล้วผมก็นึกว่ามันจะแย่กว่านี้"
‎"ผมเคยสมองกระทบกระเทือนครั้งหนึ่ง ‎ตอนเล่นฟุตบอลเมื่ออายุ 12
‎อ้วกซะจนสมองจะหลุดออกมา
‎ไม่สนุกเลย ‎แต่ก็ไม่พอที่จะทำให้ผมล้มเลิกความตั้งใจ
‎จริงๆ แล้วมันแปลว่าผมก็แค่ต้องเย็บแผล
‎ตั้งสติแล้วก็กลับลงสนาม"
‎ว้าว
‎ดีใจจังที่เราได้หนีออกมาอย่างนี้นะ ต่ายน้อย
‎ที่นี่น่ารักมากเลย
‎ฉันจะไม่ลุกจากเตียงนี้ไปอีก 48 ชั่วโมง
‎เอาด้วยไหม
‎เอาสิ
‎"ผมรักคุณ รู้ไหม"
‎จิตวิญญาณยุค 90 นี่ยังอยู่ดีในกรีนิช
‎แทบจะรอให้เธอใส่ชุดนั้นไม่ไหวละ ‎เธอต้องลองนะ
‎หนาวมาก ฉันว่าจะไปอาบน้ำละ
‎ใช้อ่างในห้องน้ำใหญ่สิ ‎มันมีหัวฉีดติดไว้ในที่เจ๋งๆ เลยนะ
‎- ฉันชอบอ่างโบราณมากกว่า ‎- แน่สินะ
‎เพราะเธอมีรสนิยม ‎เอาค็อกเทลมั้ย ฉันจะชงให้
‎"สักวันผมอยากมอบชีวิตหรูๆ แบบนี้ให้คุณ
‎พระเจ้ารู้ดี คุณคู่ควรกับมัน"
‎ที่รักจ๊ะ ฉันชงเนโกรนีมาให้
‎"โดยไม่ต้องมีแรงกดดันที่ไม่ต้องการ
‎จากคนที่หมกมุ่นและไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัด"
‎"ความเกลียดชังที่ผมมีให้พีช ‎เหมือนเกิดมีชีวิตของตัวเองขึ้นมาแล้ว"
‎ทีนี้ อาบให้นานเท่าที่พอใจ ‎อาบให้สบายเลย โอเคนะ
‎ถ้าอาบเสร็จเมื่อไหร่ฉันมีอะไรจะเซอร์ไพรส์
‎อย่าลืมใช้มาส์กโคลนร้อนจากเปลือกโลก
‎มันดีเปลี่ยนชีวิตเลยล่ะ
‎- ชน ‎- ขอบใจ
‎"ดูนั่นสิ
‎แม่นี่กล้าดียังไง ‎มารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของคุณแบบนี้
‎นี่มันวิปริตมาก! ให้ตาย ผมปวดฉี่"
‎"เดี๋ยวจะกลับมาเอา
‎แล้วเธอจะยืนจ้องคุณไปอีกนานแค่ไหน"
‎ฮัลโหล
‎มีใครอยู่รึเปล่า
‎นั่นใครน่ะ
‎เซอร์ไพรส์ของเธอไง
‎"เธอมีปืนนะ เบค
‎เธอสติไม่สมประกอบแล้ว คุณก็รู้
‎ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
‎อุบัติเหตุจากปืนร้อยละ 80 เกิดขึ้นในบ้าน"
‎"ทำไมพีชต้องให้คุณแต่งตัวเหมือนตุ๊กตาด้วย"
‎โอเค ฉันใส่ชุดไร้สาระนี่ละ ‎ไหนล่ะเซอร์ไพรส์
‎โอ๊ย พระเจ้า! ราช!
‎หวัดดีคนสวย ไม่เจอกันนานนะ
‎แทบรอจะถามสารทุกข์สุกดิบไม่ไหวละ
‎ไหนว่าไม่ให้พกมือถือไง
‎ขอโทษจ้ะ ก็แค่พี่ชายฉัน
‎โอเค มาร้องเพลงคู่กัน
‎รู้จักเพลงของแบล็กแซบบาธรึเปล่า
‎"ตลกดีนะเวลาคิดว่าอะไรติดอยู่ในสมองเราบ้าง ‎เป็นเสียง ท่อนหนึ่งของเพลง"
‎ขอเวลาเราเดี๋ยวนะ ราช
‎"แล้วตอนนี้ที่ติดหัวผมก็เป็น ‎เสียงไอ้หัวกรวยนี่ที่เรียกคุณว่าคนสวย
‎ผมรู้ว่าพีชเป็นพวกช่างจัดการ
‎และนี่คือจุดที่กับดักของเธอจะเริ่มงับเข้ามา"
‎- เขามาทำอะไรที่นี่ ‎- ฉันนึกว่าน่าจะสนุกดี
‎เกิดอะไรขึ้นกับเรื่องที่ ‎เธอไม่อยากอยู่ใกล้ๆ พลังงานจากเพศชาย
‎- ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ‎- งั้นก็เราคนหนึ่งที่รู้สึกดี
‎- เธอยังโกรธฉันอยู่ ฉันเข้าใจ ‎- เข้าใจจริงเหรอ
‎ฉันพูดว่ากลอนของเธอมันหมกมุ่นกับตัวเอง ‎ก็ขอโทษนะที่คำของฉันจะทำให้เจ็บใจ แต่...
‎- แต่อะไร ‎- ฟังก่อน
‎เธอเป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันรู้จัก
‎แล้วฉันก็เกลียดการต้องเห็นเธอ ‎ยอมทนอยู่กับระบบ
‎ซึ่งออกแบบมาเพื่อขยี้ความเป็นตัวของตัวเอง
‎ถ้าเธออยากเป็นนักเขียนที่ดี
‎เธอจะต้องออกไปสู่โลกกว้าง ‎แล้วใช้ชีวิตซึ่งควรจะต้องเขียนถึง
‎เธออยากให้ฉันทำอะไรล่ะ พีช ‎ไปอยู่กับดินกินกับหญ้างั้นเหรอ
‎อิเนซญาติฉันเพิ่งย้ายออกจากห้องที่ปารีสแล้ว
‎ฉันคุยกับคุณพ่อแล้ว
‎เขาบอกว่าให้ฉันไปอยู่ก็ได้ ‎จะได้ดูแลการตกแต่งใหม่ด้วย
‎เขาเลี้ยงแมวป่าโอซีล็อต บ้านก็มีส่วนที่พัง
‎เดี๋ยวนะ เธอจะย้ายไปปารีสเหรอ
‎เราจะย้ายไปปารีสกัน ที่รัก
‎พีช นี่มันบ้ามาก ฉัน...
‎ฉันยังไม่ต้องการคำตอบตอนนี้หรอก ใจเย็น
‎ฉันแค่อยากให้เธอลองคิดลอยๆ ดู
‎เพราะงั้น ราชถึงมา
‎ฟังนะ ปารีสอาจเป็น ‎จุดเริ่มต้นใหม่ของเราทั้งสองคน
‎ตอบสิว่าเธอจะลองคิดดู
‎"อย่านะ"
‎ก็ได้
‎โอเค
‎เชิญคุณผู้หญิงก่อน
‎โอเค แด่เพื่อนเก่าและประสบการณ์ใหม่ๆ
‎ชน
‎ฉันไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้มาหลายอาทิตย์แล้ว
‎รอจนกว่ายาจะออกฤทธิ์เถอะ
‎งั้นเมื่อกี้เรากินอะไรกันเข้าไป ‎ด้วยความไว้ใจคุณอย่างที่สุด
‎เอ็มดีเอ็มเอเพียวๆ ‎แล้วก็เหยาะฝิ่นที่ปลูกอย่างออร์แกนิกไปหน่อย
‎โห เยี่ยมเลย วอลเตอร์ ไวท์
‎"ผมไม่มีทางโทษคุณได้เลย เบค ‎แม้แต่เรื่องนี้
‎พีชเป็นเจ้าแห่งเกมนี้เลย
‎ขั้นแรก พาคุณมาอยู่ตามลำพังในบ้านเปลี่ยว
‎ขั้นที่สอง ชวนนายราชอะไรนี่มา
‎เติมยาเสพติดเข้าร่างคุณ ‎และทำให้คุณนอกใจผม
‎ขั้นที่สาม ขโมยคุณไปปารีสตลอดกาล"
‎"ต้องเก็บอะไรๆ ให้เรียบร้อย ‎ไม่ให้ราชเห็นใช่ไหมล่ะ
‎ผมต้องหาปืนกระบอกนั้น"
‎งั้นนายไปทำอะไรมา ราช
‎ก็อย่างว่า กำลังเรียนหมอ
‎ตูม บูม เอาให้จบๆ
‎แล้วเธอล่ะทำอะไรอยู่ กวิเนเวียร์ เบค ‎ยังเขียนหนังสืออยู่ไหม
‎นายน่าจะอ่านบทกวีของเธอ ‎มันมีเสน่ห์มาก
‎เอาจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
‎เมื่อก่อนคิดว่ารู้ ‎แต่หลังๆ นี่มันไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่
‎"เมื่อกี้มันอยู่ในนี้"
‎พนันว่าเธอทำได้ดีกว่าที่ตัวเองคิดนะ
‎เบคแค่อยู่ในช่วงเขียนไม่ออก ‎เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
‎ฉันอยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับ ‎จิตวิญญาณที่บาดเจ็บ
‎คนที่รู้สึกว่าไม่มีที่ทางของเขา ‎ในโลกแบบที่เรารู้จักกัน
‎คนที่อยู่วงนอก
‎เธอน่าจะเขียนเรื่องสตอล์กเกอร์ของฉัน
‎- ชอบจัง ‎- รู้นะว่าชอบ
‎"พีชปั่นหัวผมอยู่แน่ๆ ‎เธอรู้ว่าผมมาที่นี่ ทั้งหมดนี้เป็นกับดัก"
‎ฉันพูดเหมือนคนบ้าเลย
‎"แต่บาดเจ็บที่ศีรษะ รถชน ‎ตอนนี้ผมก็อาจจะบ้านิดหน่อย"
‎ไม่นะ ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ได้บ้า
‎"ไม่ได้บ้า นี่เป็นเรื่องจริง ‎เธอมีปืน อยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎คุณไม่ปลอดภัย"
‎ราช มาจับสิว่านุ่มแค่ไหน
‎นุ่มมากเลย
‎ตัวนายหอมจัง
‎เธอก็เหมือนกัน
‎รถไฟนวดฉันเพื่อน! ฉันอยู่หน้านะ!
‎ขอเวลาเดี๋ยว โลกหมุนแล้ว
‎ฉันจัดให้
‎"นี่คือจุดตกต่ำสุดแล้วใช่ไหม ‎เพราะมันรู้สึกเป็นอย่างนั้นจริงๆ
‎เห็นหรือยัง ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ เบค"
‎"ไม่รู้ว่าทำไมแคนเดซถึงตามผมมาที่นี่
‎เหมือนผมหัวกระแทก ‎แล้วความทรงจำแย่ๆ ก็หลุดออกมา
‎มันแค่บังเอิญนะ เบค ‎คุณกับเธอไม่มีอะไรเหมือนกันเลย
‎ไม่มีเลย หรืออาจจะเหมือน ‎ตอนนี้ผมแยกไม่ออกแล้ว"
‎- นี่รู้สึกดีแค่ไหน ‎- โอย สุดยอด
‎"เบค หนีไป!
‎คุณไม่รู้สึกเหรอว่าเธอพยายามทำอะไร ‎เธอต้องการอะไร"
‎"คุณไม่อยากจะหนีเหรอ
‎หรือคุณอาจไม่อยากหนี"
‎- โอเค เกินไปละ ‎- "เยี่ยม"
‎- ฉันบอกว่า "รถไฟนวดฉันเพื่อน" ‎- เบค เธอก็คิดมากไปเองทุกที
‎ใช่ ฉันเพื่อนหมายถึง ‎ตอนที่เพื่อนๆ ก็แค่เล่นกันแบบเพื่อน
‎ใช่ แต่ฉันมีแฟนแล้ว
‎"ใช่ มีแล้วจ้ะ สาวสมบูรณ์แบบของผม"
‎- แต่ฉันไม่มี ‎- ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน
‎ฉันว่าฉันอยากเต้น ฉันจะไปเต้นละ
‎"จริงๆ ผมก็รู้สึกแย่แทนพีชเหมือนกันนะ
‎มันเศร้ามากที่ ‎ไม่สามารถแสดงตัวตนที่แท้จริงได้
‎แล้วมันทำให้เธอกลายเป็นพิษ"
‎รู้สึกดี
‎โอเค ไม่
‎เยี่ยม ต่ำกว่านี้หน่อย
‎"ให้ตาย พนันว่า ‎แฮร์รี่ไม่เคยต้องทำแบบนี้ให้แซลลี่"
‎- แบบนี้มะ ‎- ใช่
‎โอเค
‎ฉันมีของ โอเคนะ
‎"ดีค่ะ"
‎"ดีครับ"
‎"ฉันว่าฉันไม่โกรธคุณแล้วล่ะ"
‎"โอเค เดี๋ยวมานะ ‎จะลงจากขอบตึกนี่ก่อน"
‎"น่ารักจริง"
‎"ผมขอโทษจริงๆ"
‎"ฉันรู้ค่ะ นี่โจ"
‎"ว่าไง"
‎"ฉันไม่อยากไปปารีส"
‎"เตือนตัวเอง อย่าชวนไปปารีส"
‎(เบค) ‎(ฉันคิดถึงคุณ)
‎- โอเค ฉันรู้ว่ามันอยู่ข้างล่างนี้สักแห่ง ‎- ได้
‎สาบานเลยว่าอยู่นี่ ฉันเพิ่งใช้ไป
‎โอเค
‎"อีกเรื่องหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้อยู่เรื่อย..."
‎- เยี่ยม ‎- เจอมั้ย
‎"สถานการณ์มันแย่ลงได้เสมอ"
‎- ต้องการรึเปล่า ‎- ก็ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการ
‎โอเค เขามาละนะ บิ๊กแด๊ดดี้
‎"เบค ผมโคตรเฮงเลย ‎แต่คงไม่เฮงเท่าราชหรอกนะ"
‎พระเจ้า นั่นน่าสนใจ
‎"ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนายพลเคิร์ทซ์
‎ที่ต้องทนฟังพีช ซาลิงเจอร์ทั้งคืน
‎ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า แล้วก็ซ้ำอีก ‎ซ้ำอีก ซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่า
‎น่าสยองมาก ‎สิ่งเดียวที่ทำให้ผมผ่านคืนยาวนานนั้นมาได้
‎คือมนตร์ประจำใจ คุณคิดถึงผม"
‎เก็บของแล้วเหรอ ‎อีกตั้งสองวันนะกว่าเราจะกลับ
‎อ้อ เรื่องนั้น ฉันจะกลับเข้าเมืองละ
‎ดี เยี่ยมเลย เธอมีเรื่องต้องจัดการ ‎แล้วจากนั้นก็ไปปารีสกัน!
‎โอเค ฉันคิดดูแล้ว
‎ขอบคุณนะ แต่ฉันเหมาะกับนิวยอร์กมากกว่า ‎ฉันยังไม่พร้อมจะยอมแพ้
‎ยอมแพ้เหรอ ‎ฉันกำลังขอให้เธอเชื่อมั่นแล้วลุยเลย
‎คือเธออยากเป็นศิลปิน ‎หรือเป็นนักเขียนดาษๆ ที่ทำงานในกรอบ
‎เธอกำลังขอให้ฉันลาออกจากเอ็มเอฟเอ
‎ไปจากนิวยอร์ก ทิ้งเพื่อนๆ ทิ้งความสัมพันธ์...
‎ให้ตายเถอะ เธอเพิ่งรู้จักเขามาแค่ห้าวินาที
‎- ฉันแค่จะบอกว่า... ‎- ช่วยตัวเองหน่อยเถอะ
‎ช่วยมีความมั่นใจในตัวเองบ้าง ‎แล้วทิ้งไอ้พนักงานขายขี้แพ้นั่นซะ
‎ต้องว่าขนาดนั้นเลยเหรอ
‎- ฉันแค่พูดตามจริง ‎- โอเค อยากพูดความจริงเหรอ
‎เมื่อคืนนี้มันอะไรกัน
‎- อะไรคืออะไร ‎- เธอจูบฉัน
‎เราทุกคนก็เมายากันหมด
‎- เธอทำแบบนี้ทุกที ‎- อะไร ฉันทำอะไร
‎ก่อดราม่าจากเรื่องไม่เป็นเรื่อง
‎คือเธอก็เมาหนักมาก
‎เธอโน้มตัวเข้ามาหาฉัน ‎แล้วก็บอกตรงๆ นะ เหมือนจะรุกหนักด้วย
‎- อะไรนะ ‎- ฉันก็ตามน้ำไป เพราะยังไงก็ได้
‎ทุกคนปาร์ตี้กัน ฉันไม่ได้อยากให้เธอรู้สึกไม่ดี
‎เพราะฉันเป็นเพื่อนเธอ ‎แล้วเพื่อนกันก็ช่วยกันแบบนั้น
‎นั่นไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้น
‎ให้ตายสิ เบค โตเสียทีได้มั้ย ‎ช่วยรับผิดชอบการกระทำตัวเองหน่อย
‎ตั้งสติก่อนได้มั้ย ฉันแค่จะบอกว่า...
‎ให้ตาย ฉันพยายามจะบอกว่า ‎ฉันเป็นเพื่อนเธอ เพราะงั้น ถ้า...
‎ให้ตายสิ
‎ฉันรู้จักครอบครัวเธอ ฉันรู้ว่าพวกเขาเป็นยังไง
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางรับได้...
‎ไม่ๆ ขอโทษนะ เธอมีปัญหาละ โอเคนะ
‎อย่าให้เรื่องเรียกร้องความสนใจไม่รู้จบของเธอ ‎กลายเป็นปัญหาของฉัน
‎บทสนทนาทั้งหมดนี้มันบ้ามาก
‎โอเค ถอยกลับกันมาก่อนได้มั้ย
‎ฉันไม่ได้มาโจมตีเธอ ‎ฉันมาที่นี่เพื่อมาดูแลเธอ
‎ดูแลฉันงั้นเหรอ ช่างกล้าพูดนะ กล้าดีจริงๆ
‎พีช คืองี้ โจก็ดูออกเหมือนกัน ‎เขาพยายามบอกฉันอยู่
‎แน่ละ โจอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
‎โจมันสวะ โจมันไร้ค่า
‎เธอคือครอบครัวของฉัน ‎ฉันยอมตายเพื่อเธอ เขาล่ะยอมไหม
‎"ยอมทันทีเลย"
‎ฉันต้องห่างเธอสักพัก
‎แล้วยังไง
‎ลดตัวไปอยู่กับคนเดินดินเหรอ ‎ฉันให้เวลาเธออาทิตย์นึง
‎อูเบอร์มาแล้ว
‎แล้วไง
‎เธอจะทิ้งฉันตอนที่ฉันต้องการเธอที่สุดงั้นสิ
‎แล้วไอ้สตอล์กเกอร์ของฉันล่ะ
‎ฉันจะส่งเบอร์บริษัทรักษาความปลอดภัยมาให้ ‎โทรหาพวกเขาละกัน
‎ไม่อยากจะเชื่อเลย
‎ทั้งที่ฉันทำเพื่อเธอขนาดนี้!
‎เธอมันหลอกใช้คนอื่น!
‎"คุณเก่งมาก เบค
‎คุณคือยา
‎คุณคือยาถอนพิษสำหรับพวกคนโกหก
‎แล้วคุณทำให้การนอกใจกลายเป็นความหลังเก่าๆ ‎และตอนนี้
‎ผมรักคุณมากเสียจน ‎จนเสียงวิ้งๆ ในหัวผมยังเป็นเสียงดนตรีเลย"
‎เฮ้ย!
‎เอาโทรศัพท์ฉันมานะ!
‎ผมไม่มีไอ้โทร...
‎ฉันไม่ได้นอกใจคุณ เขาเป็นแมวมอง!
‎ฉันต้องทำตัวเหมือนโสด โอเคมั้ย ‎มันก็แค่เรื่องงาน
‎งานเหรอ เราเคยพูดเรื่องนี้กันแล้ว
‎ใช่ คุยกันแล้ว
‎คุณโกหก คุณนอกใจผม
‎คุณหักอกผม แคนเดซ ‎ผมปล่อยคุณไป แค่นั้นยังไม่พออีกเหรอ
‎คุณมีบางอย่างผิดปกติแล้ว
‎ฉันคิดว่าห่างกันสักพัก ‎จะได้ช่วยให้คุณใจเย็นลง
‎แต่คุณก็ขี้หึง คุณหวาดระแวง ‎คุณต้องไปหาหมอ!
‎เอามา...
‎โจเซฟ
‎มาทำอะไรในบ้านฉัน โจเซฟ
‎"น่าจะยิงนางเมดูซานี่ตอนที่มีโอกาส"
‎พีช วางปืนลงก่อน ผมอธิบายได้
‎นี่คือการบุกรุกย่องเบา
‎ฉันมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะยิงคุณตอนนี้เลย
‎ผมมารับเบค
‎เบคขึ้นอูเบอร์ไปแล้ว ‎คุณมาทำอะไรที่นี่
‎พระเจ้า คุณนี่เอง
‎อะไร
‎คุณคือสตอล์กเกอร์ของฉัน
‎นึกแล้วว่ามีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับคุณ ‎แล้วฉันก็คิดถูก
‎คุณหมกมุ่นกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว
‎ไม่ต้องปฏิเสธเลย ไอ้เวร
‎คุณขโมยอ๊อซมาของฉัน ขโมยโน้ตบุ๊คของฉัน
‎และ ณ จุดนี้ฉันเชื่อว่าคุณเล่นงานฉันในสวนด้วย
‎ทำไม... เดี๋ยว ผมจะเล่นงานคุณทำไม ‎ถ้าผมหมกมุ่นกับคุณขนาดนั้น
‎ฉันไม่รู้นะว่าจิตเพี้ยนๆ ของคุณคิดยังไง ‎เพราะคุณป่วยมั้ง
‎คุณพูดผิดเต็มประตู
‎- เสียใจด้วยนะ ‎- จริงเหรอ
‎งั้นคุณมาทำอะไรที่นี่ โจเซฟ
‎คุณล่ะมาทำอะไรที่นี่ พีช มาทำไม
‎เบค
‎เรื่องนี้เกี่ยวกับเบคใช่ไหม
‎ฉันรู้นะว่าคุณพูดอะไรกับเธอ ‎คุณปั่นหัวเธอได้
‎เพราะคุณทนไม่ได้ที่จะต้องแบ่งเธอ ‎กับคนที่ดีกว่าคุณมากมาย
‎คุณก็แค่พยายามกันฉันให้ออกไปห่างๆ
‎ให้ตายสิ
‎ทำไมคุณถึงใส่นาฬิกาของเบนจี้
‎- ทำไมคุณถึงใส่นาฬิกาของเบนจี้ ‎- ใช่แล้ว
‎คุณคิดถูก ผมขโมยโน้ตบุ๊คของคุณมา ‎ผมเจอไฟล์ทั้งหมด
‎ไฟล์ที่คุณเก็บข้อมูลของเพื่อนๆ ‎ไฟล์ที่มีรูปโป๊ของเบค
‎คือคุณจะเอาไว้แบล็กเมล์หรือไว้ใช้ส่วนตัวล่ะ
‎เก็บไว้เยอะน่าประทับใจเลยนะ ‎ผมก๊อปเอาไว้ด้วย
‎คือผมก็ไม่ได้วางแผนจะแชร์ออกไปหรอก ‎แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับผม
‎พาโค เพื่อนของผม ถูกสั่งไว้ว่า ‎ให้เอาไฟล์ทั้งหมดขึ้นออนไลน์
‎แล้วส่งลิงค์ไปให้ทุกคนในลิสต์ติดต่อของคุณ
‎ทีนี้ เราเดินออกจากเรื่องนี้ได้
‎พีช เราทำแบบนั้นได้
‎เราปล่อยมันให้ผ่านไปได้
‎มันไม่เคยเกิดขึ้น
‎แล้วยังไง
‎เรากลับไปนิวยอร์ก ‎แล้วแกล้งทำเป็นเพื่อนกันงั้นเหรอ
‎ถ้าคุณต้องการ
‎ไม่ ฉันไม่อยากให้คุณเข้าใกล้เบค ‎คุณมันอันตราย
‎ผมดีกับเธอมากกว่าคุณ
‎เอาตั๋วไป พีช ไปปารีสซะ
‎ไปเคลียร์สมอง หาสาวฝรั่งเศสดีๆ สักคน
‎เพราะคุณรู้นี่ ลึกๆ แล้ว
‎เธอไม่มีวันรักเธอได้แบบที่คุณรักเธอ
‎เลิกพูดอย่างนั้นซะที
‎เธอไม่มีทางรักได้ คุณไม่มีทางได้เธอไป
‎หยุดพูดแบบนั้น
‎โจเซฟ
‎ครอบครัว เพื่อนๆ คนรัก และทุกคนที่เหลือ ‎อภัยให้ฉันกับเรื่องนี้ด้วย
‎แต่พวกคุณก็คงพูดไม่ได้หรอกว่า ‎ไม่ได้มีลางเรื่องนี้มาก่อน
‎ฉันมีความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อน ‎กับความคงอยู่ของตัวเองมาโดยตลอด
‎ฉันได้รับโอกาสครั้งใหม่ที่จะมีชีวิตต่อ ‎หลังจากโดนโจมตีที่ในสวน
‎และฉันตัดสินใจที่จะไม่ฉวยโอกาสนั้น
‎ฉันนึกว่าฉันจะเปลี่ยนตัวเองได้
‎และเมื่อฉันเปลี่ยนตัวเองแล้ว ‎ฉันจะปรับโลกรอบตัวฉันด้วย
‎แต่การเปลี่ยนแปลง ‎มันเป็นฝันลมๆ แล้งๆ ของคนโง่
‎โลกนี้ทั้งน่าเกลียดและหยาบกระด้าง ‎ผู้คนต่างโกหกและจากเราไป
‎และความงามที่มีอยู่ ‎ก็ไม่จีรังและแสนเสแสร้ง
‎ถึงอย่างนั้น นานๆ ครั้ง
‎ก็จะมีใครสักคนที่ผ่านเข้ามา ‎และทำให้เราเชื่อในความรัก
‎และถ้าคุณเจอคนคนนั้น อย่าปล่อยเขาไป
‎และเมื่ออยู่ด้วยกัน ‎คุณอาจต่อกรกับปีศาจได้
‎ฉันไม่เคยโชคดีขนาดนั้น ‎ดังนั้น ฉันจะจบทุกอย่างด้วยตัวเอง
‎"โปรดรู้ว่าฉันรักพวกคุณทุกคน...
‎และหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ‎ไม่ว่าจะภพไหน
‎จงเป็นคนน่าทึ่งต่อไปนะ รักจ้ะ ‎พีช อนาอีส ซาลิงเจอร์"
‎"จะให้ผมทำยังไงได้ ‎เธอไม่มีวันปล่อยคุณไป"
‎ศูนย์เรียกนิโค
‎- ว่ามาเลย ‎- ฉันตรวจสอบทะเบียนรถที่คุณขอไว้แล้ว
‎รถจดทะเบียนในชื่อไอวาน มูนนี่ ‎มีที่อยู่ในเมืองแมนฮัตตัน
‎- โดนขโมยมารึเปล่า ‎- เปล่า ไม่มีการแจ้งนะ
‎ขอบคุณมาก ไดแอน
‎คือ...
‎คุณบอกว่าเป็นหนี้บุญคุณผม
‎โชคดีนะ กระสุนแค่ถากไป
‎ผมก็รู้สึกโชคดี
‎อยากเล่าให้ฉันฟังไหม
‎ไม่หรอก ไม่อยาก ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‎บุญคุณก็คือบุญคุณ
‎นี่ ฉันทำตามคำแนะนำของคุณ ‎ฉันไล่รอนออกไปแล้ว
‎คุณพูดถูก คนเราเปลี่ยนไม่ได้
‎อีกอย่าง ฉันก็ไม่ชอบวิธีที่เขา ‎ปฏิบัติต่อพาโค
‎เด็กนั่นต้องการตัวแทนพ่อในชีวิต
‎ไม่ใช่ไอ้เลวขี้เมา นึกออกไหม
‎(เบค) ‎(โจ พระเจ้า)
‎(พีชตายแล้ว)
‎"นั่นมันเกือบหนึ่งสัปดาห์ก่อน
‎ตั้งแต่นั้นทุกอย่างก็วุ่นวายมาก
‎ผมนึกว่าจะต้องอธิบายกับคุณ ‎ว่าทำไมผมถึงเป็นแผล
‎แต่คุณไม่สังเกตด้วยซ้ำ"
‎"ผมให้อภัยคุณเรื่องนั้นก็ได้นะ ‎เพราะเพื่อนสนิทที่สุดของคุณเพิ่งตายอะไรงั้น
‎คุณชวนผมไปงานศพกับคุณ
‎ซึ่งผมว่านั่นก็เป็นสัญญาณที่ดี
‎ตอนนี้คุณต้องการที่พึ่งทางอารมณ์ ‎และนั่นเป็นงานถนัดของผม"
‎ของกินเต็มตู้เย็นแล้ว
‎ผมขอซาแน็กซ์มาจากแอนนิกา เผื่อไว้ก่อน
‎"คุณจะต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้
‎อาจต้องใช้เวลา ‎แต่ผมจะให้เวลาคุณมากเท่าที่คุณต้องการ
‎และผมรู้ว่า เมื่อฝุ่นหายตลบ
‎คุณจะพบว่า ‎ชีวิตของคุณดีกว่าเมื่อไม่มีเธอ"
‎"แน่นอน คุณอาจไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้
‎แต่ผมก็จะรู้ ‎และนั่นเป็นคำยืนยันอย่างเดียวที่ผมต้องการ"
‎ผมจะกลับแล้วนะ
‎ต้องการอะไรส่งข้อความหาผม โอเคนะ
‎โอเค
‎โจ
‎ครับ
‎อยู่ต่อได้ไหมคะ
‎ผมอยู่ได้นานเท่าที่คุณต้องการเลย
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์