Poprzednio w serialu Ty...
Uwielbiam naszą rutynę. Nigdy się nam nie nudzi.
Twój ojciec był nieprzewidywalny. Nadal dochodzisz do siebie.
Z moją pomocą.
Widzisz? Od kiedy dbam o nasze poranki,
możesz pisać.
Kiedyś opowiem ci o Candace.
Złamała mi serce.
Ale ty jesteś dobra.
Zdrada odpływa w niepamięć.
Wyjeżdżasz z Peach.
Muszę cię ocalić.
Prawo jazdy?
Przepraszam, Spencer Hewitt.
Dyspozytorka do Nico.
Samochód jest zarejestrowany na Ivana Mooneya.
Wyrzuciłam Rona.
Masz rację. Ludzie się nie zmieniają.
Peach uwzięła się na mnie.
Będę idealnym chłopakiem
i pokażę ci, że lepiej żyje się bez toksyn.
To twój problem.
Nie przypisuj mi swoich niezaspokojonych potrzeb.
Na swój sposób
dobrze wiedzieć, co zrobić, by cię ochronić.
Jest tu kto?
Dla ciebie zrobiłbym wszystko.
Nie jestem złym człowiekiem. Zniszczyłaby cię.
Jesteś bezpieczna. Dzięki mnie.
Pierwszy miesiąc był idealny.
Przeszliśmy swoje. Pokonaliśmy trudności
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
i zbliżyliśmy się do siebie. Sielanka.
Nie mieliśmy siebie dość. Byliśmy nierozłączni.
Byłem gotów przeczekać żałobę,
cokolwiek by to oznaczało.
Ale to jeszcze bardziej nas zbliżyło.
Ten miesiąc po pogrzebie...
Nasz związek nabrał intymności.
Staliśmy się...
czymś więcej.
Ale w ciągu kolejnych tygodni coś się zmieniło.
Falafel.
Nie wiem, kiedy dokładnie wszystko zaczęło się psuć,
ale nie da się ukryć, że tak się stało.
Zdecydowałeś się na terapię,
by dowiedzieć się, czemu twój związek się popsuł?
Nie popsuł się.
Skończył. Chcę wiedzieć dlaczego.
Słuchaj, zróbmy tak.
Zapomnij, że jesteś w gabinecie terapeuty.
Po prostu dwóch gości ucina sobie pogawędkę.
Zacznij od tego, gdy wszystko się wam układało.
Pierwszy pocałunek? Dobre pytanie.
Miałam 14 lat i chodziłam z Mattem.
Wymienialiśmy się miłymi wspomnieniami.
Kochany był. Poszliśmy do kina na Hitcha.
Czekałam, aż coś zainicjuje.
Czekałaś? I co, pocałował cię?
Dopiero dwa dni później na szkolnym biwaku.
W namiocie. Padał deszcz. Zrobił to jego kumpel Chad.
- Chad? - No wiem.
Bo on po prostu... Nawet nie pytał.
A ja zawsze miałam problem
z odróżnianiem dobrych chłopaków od złych.
Nie patrz tak na mnie. Uwierz, chciałabym móc to odkręcić.
Wciąż czuję się przez to jak lampiara.
„Lampiara”? To powinno wejść do słownika.
LAMPIARA
Żadnych prawdziwych słów?
Same zmyślone.
- Punkklasyka. - Fotobomba.
Vajazzling.
Rozumieliśmy się w lot. Lepiej być nie mogło.
Absolutość.
Super. To takie nasze słowo.
Absolutość. Rzeczownik.
Połączenie umysłów, ciał i dusz.
No dobra, przygotuj się.
Czekaj, nie wierzę.
Odtwarzamy mój pierwszy pocałunek?
Zgadza się.
Wreszcie pocałuję właściwego chłopaka.
To właśnie była nasza absolutość.
Nasz związek był zdrowy.
Uznałem nawet, że mogę przestać się wspomagać.
- Wspomagać? - Tak.
Śledzenie w sieci, zerkanie na telefon.
Mogłem przestać. Bo byliśmy razem. Musiałem tylko...
Zaufać.
No tak.
Do zobaczenia po pracy.
À propos. Chyba nie jestem już instruktorką jogi.
Chyba?
Zwolnili mnie.
Podobno zasnęłam podczas savasany.
Spoko, znajdę coś innego. Mogę...
Pracować w księgarni.
Wiem, poważny krok.
- Joe. - To idealne rozwiązanie.
Ruchomy czas pracy, będziesz mogła pisać.
Chcę ci pomóc.
Nie mogę o to prosić.
Nie prosisz, sam to proponuję.
Ale poważne kroki podejmuje się, gdy ma się absolutość.
Racja. Rozumiem.
Nie przejmuj się.
Mam wczesne stadium jaskry bezobjawowej. Biorę to na receptę.
Pomaga mi się skupić na pacjentach.
Powinni to poddać badaniom.
I co było dalej?
Ethan, zrobiłbyś nam zdjęcie?
Przepraszam, muszę usiąść.
Szykuję się na nową książkę Foera, czytając Zjadanie zwierząt.
Przeszedłem na weganizm i trochę mi słabo.
Nie ma sprawy.
Jesteście śliczną parą, zaś ja samotną, wegańską wyspą.
Ktoś potrzebuje hamburgera.
Albo wsadzić gdzieś kiełbaskę.
Okropnie to zabrzmiało. Chciałam wyrazić współczucie.
- Mamy wspólny hasztag? - Przesada?
Fantastycznie.
Wszystko nam się układało.
Mówiliśmy sobie o najtrudniejszych sprawach.
Peach poszła raz na randkę z Jonathanem Safranem Foerem.
Myślałem, że żałoba była naszą ostatnią poprzeczką.
Podobno zjadł pieczony boczek. Skandal.
Peach zawsze mówiła...
- Możesz o niej mówić, wiesz? - Wiem.
Nie wspomniałaś jej od pogrzebu.
Minął ponad miesiąc.
I że pokonujemy ją wspólnie.
Wolę mówić o tym podczas terapii.
Terapii?
A okazało się inaczej.
Zaczęłam chodzić jakiś rok temu, ale przestałam.
Po śmierci Peach uznałam,
że warto do tego wrócić.
Doktor Nicky pomaga mi uporać się z bólem.
Przyda się więcej gwiazdek. Masz w biurze?
Tak.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Nie mam nic przeciwko terapii. Tylko...
To niepokojące, gdy partner coś przed tobą ukrywa.
Prawda, doktorze?
Racja, Paul. Nieładnie.
Wybacz, Beck, ale na potrzeby sesji z twoim terapeutą
jesteś Renaldem, wysokim brunetem z kucykiem, jednym z tancerzy Beyoncé.
A ja, Paul, prowadzę bar.
Każdy dupek w tym mieście ma te same, banalne problemy.
Łatwo ukryć własną tożsamość.
Wydawaliście się bardzo zgrani, coś jak...
związek Rossa z Rachel.
Tak sądzę.
Do czasu.
Myślałem, że pozbyłem się wszelkich przeszkód, Beck.
Benji, Peach. Ale pojawiła się kolejna.
Siedzi tuż przede mną.
No dobrze, kontynuujmy.
Kiedy zauważyłeś pierwsze rysy w waszym związku?
Podobało mi się, że razem pracujemy,
ale nie mogłem ignorować tego,
że bywał trochę niedbały.
Próbowałem być wyrozumiały.
W końcu to nowa praca, a on nadal cierpi po stracie.
Musimy pogadać.
O czym?
Niezręcznie mi. To twoja dziewczyna
i nie jestem z tych, co krytykują, ale...
Beck jest do niczego.
Spóźnia się, nie zamyka kasy,
nie segreguje według gatunków.
Zmyła głowę 14-letniemu uczniowi,
bo kupił Tragedię amerykańską, a ona nie znosi Dreisera.
Jak wszyscy. Ale to księgarnia, nie?
Tu się sprzedaje książki.
Pojmuję to.
Porwał cię szalony wir pożądania.
Co dzień zmagam się z tym samym.
Ale coś ci powiem.
Nie sraj tam, gdzie jesz, bo nabawisz się kłopotów i kolibakteriozy.
Przetraw to sobie.
Nie było całkiem idealnie.
Ale stosunkowo dobrze,
skoro nie mieliśmy gorszych problemów.
BIURO SZERYFA W GREENWICH
Mooney's. Antykwariat.
Posterunkowy Nico z biura szeryfa w Greenwich.
Szukam pana Ivana Mooneya.
Przy telefonie.
Dzwonię w sprawie pańskiego buicka.
Dałem go siostrzeńcowi, Spencerowi.
Narozrabiał?
Nie. Miał tylko drobną kolizję.
Nic takiego. Miłego dnia.
Mało brakowało.
Chciałem odizolować Renalda od świata,
by mógł dojść do siebie.
Ethan mówi, że znów się dziś spóźniłaś.
Wiem, przepraszam.
Trudno pogodzić rolę szefa z rolą chłopaka.
Wspierać, ale nie pobłażać.
Mówiłeś, że mam ruchomy czas pracy i że będę mogła pisać.
Owszem, ale ty nie piszesz.
Myślę o pisaniu. To też się liczy.
No dobra, sama wiem, że ściemniam.
Przepraszam.
Prawda jest taka,
że wciąż śni mi się Peach.
Przykro mi.
To nie twoja wina. Tylko...
Jej twarz...
rozmazuje się. Nie spodziewałam się, że stanie się to tak szybko.
Ale zjawia się w nocy
i przez to nie mam siły na pisanie i na studia.
A teraz jesteś zawiedziony, bo odstawiam tu fuszerkę.
Nie wiem, czy okazałem się pomocny. Myślałem, że tak.
To żałosne. Jedyną dobrą rzeczą w moim życiu jest terapia.
Jedyną?
Joe, nie bądź taki.
Może się myliłem
i górę wzięły jakieś ciemne moce, o których nie wiedziałem.
Claudia!
Niektórzy są pełni złudzeń co do swoich związków.
- Claudia! - Wynoś się, Ron.
Karen, nie wtrącaj się. Gdzie jest Claudia?
Choćby wiecznie pijany chłopak mojej sąsiadki,
którego trzeba przepędzać kijem do baseballa.
To nie koniec. W końcu cię znajdę!
- Znam cię? - Nie.
Nie znasz mnie?
- Nie. - To na co się gapisz?
My tacy nie byliśmy. Tak sądziłem.
Czyli praca z Renaldem w barze nie wyszła wam na dobre.
Fakt, czasem trudno się nam było dogadać.
Ale były też pozytywy.
Beck.
Co to?
Kolacja we dwoje.
Kanapki z klopsikami. Twoje ulubione.
I co ty na to?
To, że jedna świeca może puścić z dymem całą kolekcję białych kruków.
Ale...
ty...
jesteś tego warta.
Szkoda mi dziewczyn, które się głodzą.
Przykro mi było patrzeć na Peach.
Co?
Mówisz o Peach. To dobrze.
Chyba tak.
Gdy byłam mała, miałam śpiworek z syrenką Ariel.
Uwielbiałam go. Ale zaczął cuchnąć.
Okropnie. Dosłownie zapleśniał.
Ale nie mogłam się go pozbyć.
- Kocyk bezpieczeństwa. - Właśnie.
W końcu go zgubiłam. I chociaż było mi smutno,
zarazem poczułam ulgę, bo...
nie musiałam się go pozbywać.
To samo jest z Peach. W pewnym stopniu...
Boże, to zabrzmi okropnie.
Nie porównuję Peach do taniego śpiworka.
Ta metafora miała więcej sensu, gdy rozmawiałam o tym z dr. Nickym.
Pewnie zbiera mi się na wspomnienia, bo niedługo mam urodziny.
Trzeciego grudnia.
Pamiętałeś.
Pewnie.
Peach zawsze przywiązywała uwagę do urodzin.
Chciała, bym czuła się wyjątkowo.
Robiła wielkie plany...
a teraz...
- Zostaw to mnie. - Nie, Joe...
Co byś chciała? Noc w operze?
Menu degustacyjne w Momofuku?
Co mi tam, nawet odstawię karaoke z Anniką i Lynn.
Kochany jesteś. Naprawdę. Ale...
wolę coś skromnego i kameralnego.
Żadne skromne, żadne kameralne.
No nie wiem. Była dość stanowcza.
Beck jest spod Strzelca. Uwielbia być w centrum uwagi.
Dziewczyny tak robią.
Mówią facetowi, że niczego nie chcą,
a potem sprawdzają, czy się wykaże.
- Beck taka nie jest. - Powiem ci coś o Beck.
Co roku chce „coś skromnego”.
I co roku chłopak, z którym chodzi, kompletnie nawala.
Wtedy do akcji wkracza Peach w szpilkach i urządza imprezę stulecia.
Tylko że jej już nie ma. Niech spoczywa w Bogu.
Radzisz urządzić imprezę?
Pomogę ci.
Przyda mi się zajęcie.
Nie byłem pewien, co robić,
i chyba podjąłem pochopną decyzję.
Jeśli nadal będę topić smutki w alkoholu i facetach,
nabawię się kiły. Znowu.
A Annika wciąż dochodzi do siebie w Esalen...
Nie lubiła Peach.
Żadna z nas jej nie lubiła.
Ale ją kochałyśmy.
Strata przyjaciółki to niełatwa sprawa. Potrzebujemy tego. I ja i Beck.
Dlatego głupio uznałem,
że warto słuchać przyjaciół Renalda.
Tylko paru przyjaciół i znajomych z uniwerku.
Zróbmy przyjęcie-niespodziankę.
Motyw przewodni – książki.
Każdy przebierze się za ulubioną postać literacką.
Co ty na to?
Spójrz na to w ten sposób.
Wolisz zrobić coś i popełnić błąd
czy popełnić błąd, nie robiąc nic?
Przyjęcie-niespodzianka?
Myślałem, że to go rozweseli po śmierci ukochanego shih tzu.
Sprawi, że zapomni.
No i?
Udało się?
To był początek końca.
Z powodu przyjęcia-niespodzianki?
Nie. Okazało się, że zdradza mnie ze swoim terapeutą.
O kurde, przestraszyłaś mnie.
Co to?
Moja dziewczyna ma urodziny. Urządzam jej małe...
W sumie nie takie małe. To przyjęcie-niespodzianka.
Z tematem literackim. Stąd to...
Przebrałem się za Hemingwaya.
Stary człowiek i morze. Słońce...
Wiem, kto to.
Fajny tort.
Szczęściara z niej.
Daktyla w wegańskim bekonie?
- Dzięki. - Na zdrowie.
Daktyla?
Jest 21.40. Miała być o 21. Mieliśmy iść na kolację.
Przyjdzie, nie panikuj.
Wiesz, czego ci trzeba? Alkoholu.
„Buszującego w zbożu” dla pana.
Nie. Nie trzeba.
Idzie! Chowajcie się! Na miejsca, ludzie! Kryć się!
Niespodzianka!
Ach, ci Amerykanie.
A to kto?
Koleżanka ze studiów. Chyba. Nie wiem. Wyślę jej SMS-a.
JOE GDZIE JESTEŚ?
Domyślam się.
Co jest?
Nieładnie tak się gapić, zwłaszcza jak na Azjatę.
Pan Darcy, jak mniemam?
- Owszem. - Oczywisty wybór.
Stwierdziła Elizabeth Bennet.
Skądże. Dorothea Brooke.
Middlemarch. George Eliot to imię mojej przygarniętej kotki.
Uwielbiam ją.
- Kotkę czy autorkę? - Obie.
Przepraszam. Mogę na słówko?
Joe, to Constantine. Mieszka w Bushwick.
Ekstra. Gdzie, u licha, jest Beck?
Potarmosisz mu wąsy?
Nie, Lynn. Nie chcę niczego tarmosić.
- Joe... - Nie rozumiem.
Byłem idealnym chłopakiem. Dawałem z siebie wszystko.
Dałem jej pracę. Urządziłem przyjęcie.
- Co jeszcze? - Ludzie bywają zagadkowi.
Peach popełniła samobójstwo, a to najsilniejsza osoba, jaką znam.
Znałam.
Beck nie jest zagadkowa. Jest niemożliwa.
Czemu jej tu nie ma? To samolubne i chamskie.
- Ale to przecież Beck... - Joe.
- Cholera. Cześć! - Niespodzianka!
Możemy porozmawiać?
Nie prosiłam o to. Miało być cicho i skromnie.
- Tak, ale Lynn mówiła... - Teraz jej słuchasz?
Teraz widzę, że to był niewypał.
- Czemu masz na sobie golf? - Jak Hemingway, nieważne.
Doceniam ten gest. Ale...
nie mogę bawić się na imprezie bez Peach, jakby nic się nie stało.
Nie jestem robotem.
Przecież mówiłaś, że ci ulżyło.
Ból po stracie przemija i powraca.
Wiem. Ale ostatnio trudno cię zrozumieć.
Co masz na myśli?
- Gdzie byłaś? - Słucham?
Dzwoniłem, pisałem.
No tak, wiem, ale... Sesja z terapeutą się przedłużyła.
Poczyniliśmy postępy.
A potem chyba... Poszłam na spacer i...
- Chyba? Terapia i spacer? - Tak.
Zalatuje od ciebie winem.
Bo siedziałam w barze z notatnikiem
i próbowałam zebrać myśli. To wszystko.
- Nie mogłaś zadzwonić? - Zapomniałam.
To twoje urodziny. Mieliśmy iść na kolację.
Straciłam poczucie czasu.
Po prostu mi powiedz.
Powiedz mi prawdę.
Ze wszystkim się uporamy.
Skoro nie chcesz powiedzieć, to pokaż telefon.
Mówisz poważnie?
Mówiłaś, że masz problem z miłymi facetami.
- O czym ty mówisz? - Że bywasz lampiarą.
Dobra... No dobra.
Chcesz mój telefon? Proszę bardzo.
Ale jeśli to zrobisz, to znaczy, że mi nie ufasz.
Nie mając zaufania, nie mamy niczego.
Ufasz mi?
Wiesz co? Nie mam na to nastroju.
Fajne urodziny.
Sto lat, sto lat
Niech żyje...
Z terapeutą?
Jesteś pewien? To poważne oskarżenie.
Skąd wiesz?
Z doświadczenia.
Candace.
To widać.
Po tym, jak na ciebie patrzą.
Ktoś już cię zdradził?
W poprzednim związku.
Byłem ślepy. Widziałem, co chciałem.
Chciałem uniknąć tego błędu.
Miałem pewność, że Renaldo taki nie jest.
Jeśli mnie zdradzał lub okłamywał,
to dlatego, że ktoś go wykorzystywał.
Zwykle nie grzebię w przeszłości,
ale tym razem warto.
Opowiedz mi o swoim dzieciństwie.
Nie po to tu jesteśmy, prawda?
Mamy mówić o moim związku.
Który skończył się przez przyjęcie-niespodziankę?
Wtedy jeszcze się nie skończył.
Przyniosłam ci pączka.
Z lukrem.
Czekaj. Wróciliście do siebie?
Pomimo twoich podejrzeń?
Nieważne. Co było, minęło.
To co się stało potem?
Na początku było dobrze.
Ale coś zaczęło się zmieniać.
Nie najem się samym sushi.
- Chcesz pizzę? - Zbyt treściwa.
- Tajskie? - Jedliśmy na lunch.
NOWA WIADOMOŚĆ
Czemu zawsze muszę wybierać?
Dobra, ja wybiorę.
Okropne uczucie.
Wiesz, że coś się psuje,
ale nic nie możesz zrobić.
Falafel.
Wiesz, że coś lub ktoś próbuje was rozdzielić.
Ale musiałem się upewnić.
- Do zobaczenia po zajęciach. - Dobra. Pa.
TAM GDZIE ZAWSZE?
BECK O KTÓREJ?
W POŁUDNIE.
Serduszko. Serduszko. Serduszko.
Chciałem się mylić.
W życiu aż tak bardzo nie chciałem się mylić.
Błagałem, by okazało się, że się mylę.
JOE CO PORABIASZ?
Ale nic na to nie wskazywało.
Ufasz komuś.
Oddajesz mu serce. I co?
Istnieje adekwatna kara? Za kłamstwa
i manipulację? Za złamanie komuś serca?
Nie mam szczęścia do dobrych ludzi.
Za to potrafię przyłapywać złych na gorącym uczynku.
Śledzisz mnie?
Odpowiadaj. Śledziłeś mnie?
Nie.
Byłem w okolicy i nagle cię zobaczyłem.
Przestań kłamać.
Po prostu... powiedz, czemu to robisz.
Spóźniasz się. Ktoś przysyła ci wiadomości. Zmieniłaś się.
Zwariowałeś.
Sypiasz z nim?
Z kim?
- Ze swoim terapeutą. - O Boże.
Tak czy nie? Muszę wiedzieć!
Nie! Nie sypiam z nim.
A ten lis?
- Co? - Lis, Beck!
Koleżanka. Emma z Browna.
Nie wydedukowałeś tego z mojego telefonu?
- Beck... - Dość.
Mówiłam ci. Bez zaufania jesteśmy niczym.
Wiem. Przepraszam.
Przykro mi.
Między nami koniec.
I tak się to skończyło.
Niezła historia.
- To jak brzmi diagnoza? - Diagnoza?
Tak. Jakieś wnioski?
Uznasz, że zwariowałem,
bo znam cię zaledwie 48 minut.
Ale sądzę, że jest was dwóch. Dwóch Paulów Brownów.
Jeden został zraniony w przeszłości. Czuje się zdradzony i bez szans.
Za to ten drugi nie poddaje się.
I choć wszystko temu przeczy,
wierzy w prawdziwą miłość.
I temu właśnie będę mógł pomóc.
Nasza sesja się skończyła,
ale chętnie umówię się na kolejną.
Nie sądzę.
Robię wszystko, by cię chronić, Beck.
Peach, Benji. Nie miałem wyboru.
Byli niebezpieczni.
I chyba znów coś ci grozi.
Potrzebuję niezbitego dowodu.
A najszybciej poznasz o kimś prawdę...
zaglądając do jego komputera.
Jeśli znajdę, czego szukam,
doktor Nicky dostanie, na co zasłużył.
Śledził mnie. To nie w porządku.
Rozumiem. Naruszył twoją prywatność.
Wyobraź sobie, że ja to Joe.
Co byś mu teraz powiedziała?
Im bardziej ci na mnie zależy, tym mniej mi na tobie.
To bez sensu, ale tak jest.
Myślisz, że coś ukrywam, bo tak jest.
Ukrywam to, że jestem w kompletnej rozsypce
i to nie w słodki sposób, jak to okazuję.
To obłęd.
Nie uporałam się z problemami, jakie miałam z Peach.
Czy moim tatą, czy Benjim.
I zamiast o tym pisać,
hibernuję przy tobie.
Mam ci to za złe.
Potrzebuję przestrzeni, by się z tym uporać.
Ale gdzie się nie obrócę, ty tam jesteś
i próbujesz mi pomóc. Tylko ja sama mogę sobie pomóc.
Jeśli naprawdę mnie kochasz, zrozumiesz to.
Pozwolisz mi odejść.
Obawiasz się, że odtrącasz coś dobrego?
Myślisz, że Joe jest tym czymś?
Być może. Ale tego właśnie potrzebuję.
To nie brzmi jak zdrada miłosna.
To zagubiona dziewczyna w opałach,
która trafiła na świetnego terapeutę.
Wygląda na to, że miałaś rację, zrywając ze mną.
To ja się myliłem.
Nie myliłem się tylko co do tego, że naprawdę cię kocham.
Zatem... pozwalam ci odejść.
Dzięki, że otworzyłaś drzwi. Mimo wszystko.
Mógłbym teraz powiedzieć milion rzeczy.
Ale przede wszystkim chcę cię przeprosić.
Dziękuję.
Powodowała mną zazdrość.
Poczułem się zagrożony, bo wolałaś rozmawiać z kimś innym.
Masz do tego prawo. By uporać się z problemami.
Gdybym był mądrzejszy, może nie pozwoliłbym ci odejść,
ale domyślam się, że tego właśnie potrzebujesz.
Nie będę tego utrudniał.
Żegnaj, Beck.
Żegnaj, Joe.
Okazuje się, że filmy nie kłamią.
Sekundę po zerwaniu
przypomina ci się, dlaczego się zakochałeś.
Umysł zalewa ci
wiązanka romantycznych scen niczym najsłodsza trucizna.
Absolutość.
Super.
Nigdy dotąd nie zdarzyło mi się
równie mocno kochać czyjeś złe strony,
co te dobre.
Jeśli nie mocniej.
To coś więcej niż miłość.
Czasem to mnie przeraża...
Kochać kogoś bez końca, ale bez wzajemności.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Nie sądziłem, że wrócisz.
W tym rzecz. Sam tego nie rozumiem.
Dlatego tu jestem.
- Czego nie rozumiesz? - Miłości.
Podobnie jak siedem miliardów ludzi.
Gdybyśmy rozumieli miłość, byłbym zbędny.
To coś unikalnego dla każdego z nas, jak odciski palców czy...
łańcuch DNA lub piosenka, przy której straciło się dziewictwo.
„Hungry Like the Wolf”.
Niektórym ciężko się zakochać.
Innym przychodzi to naturalnie.
Niektórzy zaś... poszukują.
Szukają kogoś, kto pokocha ich, jak na to zasługują.
Tak jak ty.
- Wyglądasz koszmarnie. - Dzięki.
Co się stało?
Dziewczyna mnie rzuciła.
Więc jeśli pozwolisz...
Kocham cię, Joe.
Ta mina. O Boże.
Dałeś się nabrać.
Zostawisz Beck w spokoju?
Czy skończy tak jak ja?
Napisy: Ewa Nowicka