Poprzednio w serialu Ty...
Odwal się od Paco
albo wykolę ci te zboczone gały.
Masz rację.
Wyrzuciłam Rona.
Ludzie się nie zmieniają.
A to kto?
Nieładnie tak się gapić, zwłaszcza jak na Azjatę.
Benjamin J. Ashby. Tacy jak on rujnują nasz kraj.
Twoje przyjaciółki są nielojalne. Ta cała Peach jest najgorsza.
Ilu facetów zrobiłoby wszystko dla ukochanej?
Chcę, byś miała jak najlepsze życie. I teraz mamy trupa.
Możesz o niej mówić.
Wolę mówić o tym podczas terapii.
To niepokojące, gdy partner coś przed tobą ukrywa.
Prawda, doktorze?
Racja, Paul.
Bez zaufania jesteśmy niczym.
Między nami koniec.
Co się stało?
Dziewczyna mnie rzuciła.
Minęły trzy miesiące, od kiedy cię straciłem.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bolało.
Ale już mi lepiej. Dużo lepiej.
Chodzę z Karen Minty.
Zbzikowana porządnisia. Dosłownie.
Jak możesz nie ustawiać ich według alfabetu? Nie pojmuję.
Żaden inny system się nie sprawdza.
Na co czekasz, misiu?
Znowu? Nie wiem, czy...
Nie, seksmaniaku. Weź maszynę do pisania.
Nie mogę jej rozgryźć.
Jest równie porządna co zbzikowana.
Ja pierdykam.
Jestem szczęśliwy. Ona też.
Dobrze nam ze sobą.
Może nie jest idealna.
Wiesz, że na Kindle'u
możesz pomieścić pierdylion książek i przepisów,
a do tego masz zero roztoczy.
Tak? Leci twój program.
No. Diabli nadali!
Cóż. Nikt nie jest idealny.
Nie we wszystkim jesteśmy zgrani, tylko w tym, co trzeba.
Prawdę mówiąc, Beck, nie tęsknię
aż tak, jak myślałem. Bo mam Karen.
Ty też świetnie sobie radzisz.
Twój esej na temat Peach poskutkował umową. Brawo.
Rzadko sprawdzam twój profil. Najwyżej trzy razy dziennie.
Nie czytam twoich maili. Nie sterczę pod twoim oknem.
JAMES NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ NOWEJ KSIĄŻKI!!
ANONIM PRZEREKLAMOWANA SZMIRA.
Dawniej spędziłbym całą noc,
próbując dopaść Anonima,
ale to już nie mój problem.
Teraz mam taki i to mi odpowiada.
Przeważnie.
- Ale dupek. - Co nie?
Nie to że zasługuję na taki rozgłos,
ale „przereklamowana szmira” to przesada.
Co? Czytam księgę pośmiertną Peach.
Gościu twierdzi, że zerwała z nim na festiwalu.
A ty co robiłaś?
Sprawdzałam komentarze.
Serio?
Wybacz, Rebecco.
Wciągnął mnie esej w The Believer. Nie mogłam się oderwać.
Beck to nie zdrobnienie od Rebekki.
To taki żart.
Jakby moje nazwisko było zdrobnieniem.
Guinevere, czyli Rebecco, co powiedziała Janice?
A kto to?
Moja redaktorka.
Zadzwoń w weekend.
„Zatraciłaś styl. Niezbyt mi się to podoba”.
Faktycznie mnie potrzebujesz, Becky.
Stwórz swoje własne Yaddo.
To nie twój dom, tylko twoja artystyczna komuna.
Przestań się rozpraszać. Oddaj telefon.
Telefon? Blythe...
No już.
Żegnaj, Instagramie.
Bywaj, Facebooku.
Pa, Twitterze.
Wyzwalam twój umysł.
Nie mogę tak nagle zniknąć z horyzontu.
Nie jesteś J.K. Rowling. Jakoś przeżyjemy.
Tylko nie ruter! Jak mam szukać informacji?
Spytam jeszcze Ethana, skąd Joe bierze maszyny do pisania,
i staniesz się analogową księżniczką.
A co tam u Joego?
Naprawdę tego chcesz?
Nie, nie chodzi mi o... no wiesz.
Tak. Przelej to na stronę.
Nie przerywaj.
Ciekawa jestem, czy nadal jest z tą... Jak jej tam? Karen?
- Jak ma na nazwisko? - Minty.
Yaddo.
Wcale nie myślisz już o Renaldzie?
Nie. O to mi właśnie chodzi.
Wiecznie wciągał mnie w tarapaty.
A Brad? W nic mnie nie wciąga. Zero tarapatów.
- On jest... - Nieskomplikowany?
Nie, to nie tak. Po prostu...
Wie, kim jest.
Dlatego nie muszę go pilnować jak wariat.
- Mam teraz tyle czasu... - Szlag.
Koniec sesji. Dokończymy za tydzień?
Tak. Terapia. Karen. Wszystko gra.
Na szczyt prowadzi niejedna droga.
Może Brad jest tym, kogo potrzebujesz. Może to twój szerpa.
Ciesz się tym.
Może doktor Nicky ma rację, Beck.
Karen nie naraża mnie na toksycznych osobników jak Benji czy Peach.
Miałem przez nich tyle stresu.
Wciąż musiałem sprawdzać, co u ciebie...
Dobra, nadal sprawdzam, co u ciebie.
Jestem szczęśliwy i tobie też tego życzę. To naturalne.
STRONA GUINEVERE BECK JEST NIEDOSTĘPNA
Co u licha? Nie. Nie!
Gdzie się schowałaś?
KONTO NIE ISTNIEJE
Jak mam się pogodzić z tym, że cię nie ma,
skoro naprawdę cię nie ma?
MÓJ SŁODZIAK! #NAZAWSZE
DZIESIĘĆ ULUBIONYCH KSIĄŻEK GUINEVERE BECK
Desperate Characters. Na siódmym miejscu? Tylko tyle dla ciebie znaczę?
To dzięki mnie masz umowę na książkę. Jak by nie było, Peach nie żyje.
I to właśnie opisałaś.
Nie miałabyś okazji, gdyby nie umarła.
Byłem taki szczęśliwy z Karen.
Ale jak mam być szczęśliwy, skoro nie wiem, co u ciebie?
- Co? - Tak.
Joe!
To twoja wina. Przez ciebie Blythe spiknęła się z Ethanem
i teraz muszę się z nimi użerać.
Wydarzyło się coś przełomowego.
Zamieszkamy ze sobą. Ethan właśnie mnie poprosił.
Jak mawiają, gdy wiesz, to wiesz.
Nagły napływ natchnienia. Bywaj, ukochany.
Oszalałeś. To za szybko. Ledwo ją znasz.
No nie wiem. Zakochujesz się w kimś
i idziesz za głosem miłości. Proste jak drut.
Głupiś jak but.
Ale... Nie wiadomo, jak się to ułoży.
Wiadomo. Przecież układa ci się z Karen.
Na rynku mieszkaniowym panuje posucha.
Dobra, zmartwienia na bok. Prawo przyciągania. Gdy wiesz...
To wiesz.
Gdybym mógł wybierać, pojechałbym do Nowej Zelandii, zobaczyć Mordor.
Gdy wiesz, to wiesz.
A ja do Paryża. Zdecydowanie i bez zastanowienia.
A ty, Joe?
Nigdy nie byłem w Paryżu.
W weekend wybieramy się do Six Flags. Byliście?
Naprawdę?
Mama się zmieniła, od kiedy Rona nie ma.
Przepraszam. Winda zatrzymywała się na każdym piętrze.
Mówię wam. 12, 11, 10...
Włoskie? Ja podziękuję.
Claudia?
Wrzuć coś na żołądek. Coś dla odmiany.
Co masz na myśli?
Nie na mnie powinnaś być zła.
Hijo, mami się rozmyśliła. Idziemy. Weź, na co masz ochotę.
Cześć.
Na razie.
Teraz wiemy, że coś bierze.
Popsułam nam wieczór.
Mogłam się nie wtrącać.
Nie, Karen.
Jesteś dobrą osobą.
Ty też, misiu.
Misiu. Mówiłaś, że to dobre dla kochanków, którym brak wyobraźni.
Ale ty nie troszczyłaś się o innych jak Karen.
Byłaś zapatrzona w siebie. O mnie się nie troszczyłaś.
Wiesz co? To ja już wolę te misie.
To przygnębiające. Pójdziemy na mrożony jogurt?
Świetny pomysł.
Jest taki bystry.
- Ma wielkie serce. - To prawda.
- Patrzy ci prosto... - Czyta Władcę...
Joe!
- No tak, to twój rewir. - No tak.
Przepraszam. Beck.
Karen.
- Gratuluję umowy na książkę. - Dzięki.
Zabrakło mi natchnienia.
Pomyślałam, że się przespaceruję.
Mieszkasz tu?
Nie, ale... lubię tę okolicę.
Słucham podcastu, o którym mówiłeś...
Podcasty. Lanie wody, zamiast przejść do sedna.
- No... - Misiu, umieram z głodu.
Dobra, chodźmy. Uważaj na siebie.
Nawzajem.
Cześć, Karen.
Halo?
Spacer po okolicy.
Myślałaś, że znikniesz,
a zaraz zjawię się na twoim progu, wyjąc, że nie mogę bez ciebie żyć.
Sama popatrz. Oto ja. Bez ciebie. Wcale cię nie potrzebuję.
Czekaj.
To była ta dziewczyna od absolutości?
Była. Tak.
Co? Nie. Będę jutro wieczorem, a ona przychodzi dziś. Tak.
Co podać?
O nie. Wiem, od kogo.
BECK FAJNIE CIĘ WIDZIEĆ. KAREN JEST MIŁA.
Powinienem cię wykasować.
Jestem z Karen. I owszem, jest miła.
Powinienem cię zignorować. Właśnie.
ODCZYTAŁEŚ. PRZYŁAPANY.
A niech to.
Znów rozmawiasz z Joem?
Nie rozmawiam. SMS-ujemy.
Jak często?
Ze dwa razy.
Dziennie.
Chcesz usłyszeć typową gadkę psychiatry
i roztrząsać, jak się z tym czujesz,
czy przestaniesz ściemniać
i spojrzysz prawdzie w oczy?
Nie zakocham się znów w Renaldzie.
Kogo próbujesz przekonać?
Nie. To...
zwykły przypadek. Wpadłam na niego.
Widać było, że tęskni, więc...
wysłałam mu SMS-a. Tak z grzeczności.
Dobrze. Wytłumacz mi to, Paul.
Renaldo wysłał ci SMS-a,
a ty już to sobie odpuściłeś. I co?
Jeszcze raz gratuluję.
Dupek, który stwierdził, że jesteś przereklamowana? Zazdrości ci.
Pokazać ci moje zdjęcia na okładkę?
Rzucę okiem eksperta.
Przygotuj się.
Kumple.
Po prostu kumple.
Co teraz czytasz?
Jeszcze nie zaczęłam. A ty?
Próbowałem i nic z tego nie wyszło. Mówiąc oględnie. Oboje to wiemy.
JOE MUSZĘ KOŃCZYĆ. POGADAMY JUTRO?
- To mi wygląda na flirtowanie. - Wcale nie.
Ta dziewczyna nie jest w jego typie.
Ona... Dodaje naklejki do zdjęć.
Są ze sobą od trzech miesięcy?
Jej profil, jej życie...
Nic tylko wieczory panieńskie, wróżby z ciasteczek i posty o...
O krwiodawstwie.
Może Joemu to odpowiada?
To nie w jego stylu.
Z doświadczenia jedno wiem na pewno.
Prawdę na temat związku
znają tylko ludzie, którzy w nim są.
Skoro tak,
to czemu nie wiem, co się dzieje pomiędzy mną a Bradem?
Tydzień temu byłem szczęśliwy.
A teraz nic tylko wszystko porównuję.
Na przykład Brad mówi do mnie „misiu”.
Z Renaldem nabijaliśmy się z ludzi, którzy tak mówią,
a teraz jestem misiem. Jak do tego doszło?
Użyję przenośni. Powiedzmy, że twój związek to dom.
Czyli Brad i ja.
W tym domu jest mysz.
Czyli ja?
Nie jestem kimś, kto zabiłby mysz.
Nie masz jej zabić. Koncentrujesz się na swoim domu.
Wybudowałeś go dla was.
Zapomnij o myszy. To szkodnik.
Czyli mam po prostu odejść? Opuścić ten domniemany dom?
I tyle. Wystarczy przestać SMS-ować.
Dobrze mi z Bradem. Lubię ten nasz dom.
Też tak sądzę.
Co jeśli wiem na pewno, że on pragnie tej myszy?
Być może.
A jak się łapie myszy?
W pułapkę.
Czy jedną z przyczyn waszego zerwania
nie było to, że czułaś się...
Jak w pułapce. No nie.
Mogę sypać metaforami jak z rękawa.
Mam do tego talent.
Ale chyba wiesz, do czego zmierzam.
Prawo przyciągania.
Ethan i Blythe od razu znaleźli chatę.
Są przekonani, że los im sprzyja,
a mnie zwerbowali na tak zwaną „imprezę przeprowadzkową”.
Nie ma czegoś takiego.
Wniosek na przyszłość: zmień kumpli.
- Hej! - O nie.
- Spóźniłam się. - Nie wierzę.
- Pomogę ci. - Nie trzeba.
Nikt nie mówił, że przyjdziesz.
Miałaś na sobie tę koszulę...
Blythe nie mówiła ci, że zmusiła mnie do pomocy?
...gdy robiliśmy to w księgarni o drugiej w nocy.
Wcale o tym nie myślę.
A teraz wolałbym SMS-y,
bo twoja obecność sprawia, że nie panuję nad sobą.
- Karen też tu jest? - Jest w pracy.
Lubię twój zapach. Twoje ciepło. Twój pot.
Ale dzięki Karen staję się dobry, a przez ciebie na odwrót.
Twoje kolana, twoje nogi. Zwykłe kolana, zwykłe nogi.
Dzięki.
Podobno mamy zaproszenie
w czwartek na coś, co po szwedzku oznacza parapetówkę.
Przyznam, że nie wróżyłem im powodzenia,
ale stanowią cudowną parę.
Są obrzydliwie słodcy.
Na zdrowie. Za firmę przeprowadzkową Joego i Beck.
Może nie jesteśmy najlepsi...
Ale pracujemy za friko.
Jak ci idzie pisanie?
To trudniejsze, niż się spodziewałam.
Jak wszystko, co dobre w życiu. Prawda?
Jak przenoszenie gustownych, acz zaskakująco ciężkich mebli?
Wiesz, co mam na myśli.
Byłeś już w Staten Island? Z wizytą u Mintych?
Poszperałaś.
Widzę, że wróciłaś na Facebook.
A ty zauważyłeś, że mnie nie było.
Sprawdzam tylko, czy wszystko gra u mojego kumpla.
Misiu.
Misiu. Musiałaś?
Claudia, skarbie, słyszysz mnie?
Całkiem odpłynęła. Podaj mi aparat do ciśnienia.
Coś ty narobiła?
Co to?
- Zabrać ją do szpitala? - Żeby straciła pracę? Odpada.
Straciłaby wszystko. Odbiorą jej Paco.
Nie umiera. Jest tylko mocno odurzona.
Wystarczy jej detoks. Niech dojdzie do siebie.
Bo wiesz co? Zasługuje na szansę.
Uzależnienie to nie żarty.
Nieważne, czy jesteś dobrą matką i pielęgniarką.
Nie chcę, by Paco to widział.
Cierpisz na klaustrofobię?
Pomieszczenie w sam raz na detoks.
Mooney by mnie ukatrupił.
Benji narobił tu szkód na dziesięć kafli.
- Na pewno wyjdzie z tego? - Poradzę sobie.
Obudziła się. W klatce.
- Nie. Co wy mi robicie? - Przytrzymaj ją.
Też bym spanikował.
Trzymaj ją. Dam jej zastrzyk.
- Pospiesz się! - Co robicie?
- Trzymaj ją. - Puszczaj!
- Chcę ci pomóc. - Nie!
Tak samo jak Benji.
Nic dziwnego.
Umarł w tej klatce. Leżało tu jego ciało. Zabiłem go.
Jestem tu. Będę tu, gdy się obudzisz.
Karen wie, co robi. Claudia nie umrze tu jak Benji.
Ciało Benjiego. Odór. Zrobiłem to.
Nikt już tu nie umrze. Nie jestem zabójcą.
- Chryste, Joe. - Przepraszam.
Mówiłam, zostaw to mnie.
Cóż, misiu, podczas detoksu bywa nieprzyjemnie.
Beck. Karen nie ma pojęcia, jak bardzo.
Jeszcze są w spa?
Lubisz lunapark Six Flags? Dla nich...
To taka ich wersja Six Flags.
Mówisz prawdę?
Chciałbym.
Zawsze mówię prawdę.
Myślałem, że ja tu śpię.
Nie, idź do łóżka.
Mogę?
Dzięki, Joe.
Mam nadzieję, że dobrze się bawi. Mama.
Na pewno.
Wiesz, że cię kocha.
Zawsze powtarza, że rodzina opiera się na miłości.
Jeśli tak jest, to ja i Karen też się do niej zaliczamy.
Co daje mi prawo posłać cię do łóżka.
Marsz do łóżka, młody człowieku. Umyj zęby.
Przyniosłem lód.
Dzięki. Anioł z ciebie. Proszę, skarbie.
Wkrótce poczujesz się lepiej.
Znów tu jest.
Kto? Co jej jest?
Mówi, że to miejsce jest nawiedzone.
Niemożliwe.
Benji ledwo doglądał własnego interesu. Nie nawiedzałby mojego.
Już, skarbie. Spokojnie.
Cześć, Ron. Czym mogę służyć?
Szukam Claudii.
Tu jej nie ma.
Ale wiesz, gdzie jest.
Skąd, u diabła, wie... Nie wie. Sprawdza mnie.
Przykro mi, ale nie.
Zwykle odpisuje na SMS-y.
Mówiła, że zerwaliście.
Tak ci powiedziała?
Argument samoobrony by nie przeszedł.
Nikt nie uwierzy, że chciał mnie obrabować.
Kurator. Szanowany.
Nie to że na to nie zasłużył.
Wspomnę, że wpadłeś, jak ją zobaczę. Jeśli chcesz.
Dzięki. Wspomnij jej.
Karen opiekuje się Claudią. Odesłała mnie do domu.
Nie potrzebuje mnie.
Mogę pożyczyć jutro twój mózg na godzinę?
Potrzebny mi czytelnik i morska bryza.
Kiepski pomysł. Odpada.
Jesteśmy umówieni.
Szlag! Spoko.
Nie jesteś heroiną, tylko kobietą.
Przyjaźnimy się. Potrafię nad sobą panować.
Co mogłoby się wydarzyć
na górnym pokładzie popularnej atrakcji turystycznej?
Słowem... wow.
Co za ulga.
Zmieniałam zakończenie kilkanaście razy.
Odizolowałam się i pracowałam bez wytchnienia.
Zaczynałam świrować, wiesz?
Jeszcze jak, Beck.
Dobrze się przewietrzyć.
KAREN PACO ZOSTANIE NA NOC U KOLEGI.
MOŻESZ ODPOCZĄĆ
DBAJ O SIEBIE
Karen jest dobra. Muszę być dobry dla Karen.
Napiszę jeszcze jedno, ale z męskiej perspektywy.
O ile pozwolisz mi korzystać ze swoich usług.
Karen jest dobra. Muszę być dobry.
Spróbujmy. O czym teraz myślę?
Proszę, odsuń się.
Chyba wiem.
Albo przysuń.
Tak?
Nie, nie przysuwaj się.
Myślę...
że myślisz o tym samym co ja.
Nie możemy.
Nie zrobimy tego. Nie ma mowy, Beck.
To był błąd.
- Nigdy więcej. - Nigdy.
Nigdy. Więcej.
Przepraszam, ale muszę odwołać wizytę.
Bez obaw. Nie jestem już w tym domu.
Nicky, stary, tu Paul. No cóż,
twoja rada podziałała. Żadnych myszy w moim domu.
Przez ciebie staję się słaby.
Karen zajmuje się Claudią,
a ja jestem podły, bo zostawiłem ją,
podczas gdy ty zajmujesz się mną.
Sąsiedzi mnie znienawidzą.
Paco.
Cholera!
Miałem zająć się Paco.
Jesteś jak narkotyk. Gorsza od pigułek.
A ja jestem gorszy od Claudii.
Muszę lecieć.
- Co ja takiego zrobiłam? - Wybacz. To nic.
Wszystko, Beck. Znów połknęłaś mnie w całości.
Przez ciebie o wszystkim zapominam. A inni przez to cierpią.
Pac, przepraszam. Możemy pójść na następny seans.
Chcę zobaczyć mamę.
Nie kłam. Gdzie ona jest?
Nic jej nie jest, przysięgam. Uwierz, lepiej zostań...
Nie mów tak.
Nie wiesz, o czym mówisz. To moja mama.
Rozumiem to. Moja mama też wiecznie znikała.
Miała pewne problemy. Jak wszystkie mamy... Jak każdy.
Musi się z czymś uporać.
Wróci, jak tylko będzie mogła.
Nie pożegnała się.
Zawsze się ze mną żegna.
Nie wiedziałam, że dziś tu będziesz. Gdzie Paco?
Co ci odbiło? Mogłeś zaczekać dzień lub dwa.
- Musiał ją zobaczyć. - Nieprawda.
Mamo.
Kochanie.
Tak mi przykro.
Nie szkodzi, mamo. Musisz wyzdrowieć.
Przysięgałam, że to się nie powtórzy, ale zawiodłam.
To koniec. Zmienię się.
Potrzebuję tylko... trochę czasu, by się ogarnąć,
a potem wrócę do domu i będę cały czas z tobą, mijo.
W porządku.
Wybacz. To tylko dziecko.
Wiem. Ale tego właśnie potrzebował.
No dobra. Zabierz go do domu. Niech odrobi lekcje.
Zostanę tu, aż zaśnie.
A potem wpadnę na parapetówkę.
Chcesz tam pójść?
Blythe jest... trochę dziwna, a Ethan to gaduła.
Nie obraziłbym się,
- gdybyś sobie odpuściła. - Przyjdę.
Czuję się wypalona, a tu dosłownie straszy.
Nie obraź się.
Spoko.
Osobiście uważam,
że penetracja w systemie patriarchalnym stanowi gwałt, zatem...
Blythe. Beck, Blythe. Jesteś tu gdzieś?
Jednocześnie chcę i nie chcę cię zobaczyć.
...a do tego Lemonade Beyoncé...
Jestem uzależniony. Lepiej nie być w zasięgu używki.
Mój metadon. Dzięki Bogu.
...zatrudniliśmy bezdomnego do pomocy w przeprowadzce.
Cześć, skarbie.
Ty musisz być Blythe.
Jestem, bo muszę.
Blythe!
Percival! Wróciłeś z aśramy. Opowiadaj. Jak wrażenia?
To Beck?
Beck z butelką alkoholu. Nie przewiduję kłopotów.
Tak.
Mała Karen Minty! Jak się masz?
Znaczy się... Przepraszam, to miał być komplement.
Wybacz, już trochę wypiłam.
Na zdrowie.
Pomożesz mi otworzyć parę butelek?
Mam maślane ręce, bo dotykałem masła.
Jeśli zostawię je same, to będą mnie obgadywać.
Idź, misiu. Jak mamy cię obgadywać?
- Dobry chłopak z niego. - Najlepszy.
Serce mi topnieje, gdy widzę go z Paco.
Większość facetów miałoby to gdzieś, za to Joe...
Zrobiłby wszystko dla tego, kogo kocha.
Ma dobre serce.
Fajnie, że się wam układa. Przepraszam.
Co Karen ci powiedziała? Co ty powiedziałaś jej?
Źle zrobiłem, zostawiając was same.
Przepraszam za wcześniej.
Przestań.
Myślisz, że potrafimy przestać?
Nie powinniśmy tego robić.
Ale...
Nie docierało to do mnie, ale teraz to widzę. I to wyraźnie.
Co widzisz?
Że jesteś dla mnie taki dobry. Tak bardzo mi pomogłeś.
Jak nikt inny pomogłeś mi w pisaniu, a to jest dla mnie wszystkim.
Ale...
Ale świat jest pokręcony i niesprawiedliwy. Prawda jest taka...
że nie jestem dla ciebie dobra.
Jak Karen Minty.
Zazdroszczę jej.
Żałuję, że nie postąpiłam inaczej.
Że zamknęłam się w sobie po śmierci Peach.
Że cię odepchnęłam.
Bałam się tego, że cię potrzebuję.
Ale...
jestem w rozsypce. Zasługujesz na kogoś lepszego.
Na kogoś, kto jest dla ciebie idealny.
Masz rację.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Masz rację, Beck. Karen jest dla mnie dobra.
Wspólnie uratowaliśmy komuś życie.
Już samo to powinno o czymś świadczyć.
Karen jest idealna.
To koniec.
- To tylko przerwa na reklamę. - Nie.
Koniec z nami.
Rzucasz mnie.
Nie w ten sposób. Jesteś cudowna.
Cudowna, ale nie chcesz mnie już posuwać?
Słuchaj, żadna pora nie byłaby odpowiednia...
Daj mi chwilę, proszę.
Dobrze nam z sobą. Wiem to. Ale... czegoś brakuje.
Nie wiem, czego dokładnie. Gdyby tylko dało się to kupić.
Poszedłbym do sklepu i przyniósł tutaj. Ale nie da się.
Dostanę w pysk.
Lokówka.
Nie? Dobra.
Więc wszystko dobrze?
Jesteśmy dorośli. Tak bywa.
Nie jestem głupia. Wiedziałam, że coś nie gra.
Teraz mnie zdzieli.
Może porozmawiamy?
No dobra.
To by było na tyle.
Przyjęła to z godnością. Wiedziała, co się święci.
Postrzegamy świat w różny sposób.
Za to ty? Ty, Beck?
Oto ten moment. Ta scena z filmu.
Biegnę w deszczu, by cię odzyskać.
Dobra, akurat nie pada, ale to właśnie ten bieg w deszczu.
Ten moment, gdy wyznaję...
Jestem twój, misiu!
Beck!
O nie! Wybacz. Chciałem... lekko puknąć.
Przepraszam.
Odbiło ci, Joe?
Na imprezie mówiłaś,
że odpychasz mnie, bo tak trzeba.
Tak, to prawda.
Nie. Trzeba być z kimś, kto jest ci przeznaczony.
Nawet jeśli bywa źle, wiesz, że to jest to.
Wiem to. Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Przyznaj, że też to wiesz...
a będę twój.
Tak. Chodź tu. Ale po schodach.
Teatralny gest.
Co dalej?
Podłożysz ogień, jeśli się pokłócimy?
Dla ciebie...
Kochana, ty...
jesteś tego warta.
Mam dobre wieści.
Mojej redaktorce spodobało się, co napisałam.
Tak się ucieszyłam. Chciałam zadzwonić
i ci o tym powiedzieć.
To dobrze, że zjawiłem się z tym kamykiem.
Nie wpuści cię. Nie wiesz, co przeszła.
Wiem, że jej pomogłeś.
Dziękuję.
To nie była wina Rona.
Chyba żartujesz.
Pomaga nam.
- To ma być pomoc? - Tak.
- Sama sobie nie poradzę. - Nie jesteś sama.
Karen miała rację. Uzależnienie to nie żarty.
Okłamałeś mnie.
Paco, nie kłamałem...
Mówiłeś, że teraz będzie lepiej.
Że mam ciebie i Karen...
- Tak. To, że się rozstaliśmy... - Karen odeszła!
Zmienia pracę.
Wkurzyła się na mamę przez Rona. Już nie wróci.
To się zmieni. Obiecuję...
Nie możesz tego obiecać.
Mówiłeś, że pomożesz, ale nic z tego. Prawda?
Teraz jest jeszcze gorzej.
Hej, chciałam usłyszeć twój głos.
Ot tak, bez powodu. Oddzwoń, proszę.
Karen, cześć.
Pracujesz w okolicy?
Nie. Spaceruję tu sobie.
Nie będę cię zatrzymywać. Chciałam ci tylko podziękować.
Oddałaś mi przysługę.
Jaką?
Pomogłaś mi uwolnić się od Joego.
Pokazałaś mi, jaki naprawdę jest.
Czyli?
Kłamie i zdradza.
Muszę już iść.
Jasne. Tylko radzę ci uważać.
Coś mi mówi, że nie dorównujesz Candace.
A co to niby ma znaczyć?
Cóż, ja też nie zdołałam jej zastąpić.
Nie wiem, kto to, ale on nadal o niej myśli.
Jak miło. Odegrałaś mściwą byłą.
Pora się pożegnać.
Pewnie wam się ułoży. Pewnie nie muszę ci mówić.
Kiedyś potraktuje cię tak jak mnie.
Jeśli nie gorzej.
Może zrobi ci to, co zrobił Candace.
Ciesz się, póki możesz, Beck.
Napisy: Ewa Nowicka