Poprzednio w serialu Ty...
Wszyscy mówią na mnie Beck.
A pan to Joe...
Goldberg.
Ludzie znajdują „drugą połówkę”. Wierzę w to.
Zakochałem się raz. W Candace. Złamała mi serce, Beck.
Mogłem to przewidzieć.
Miłość przesłania nam oczy.
Dowód A. Claudia. Samotna matka.
Myślisz, że wiedziała, jaki z Rona drań, gdy się zakochała?
Jesteś zbokiem.
Odwal się od Paco
albo wykolę ci te zboczone gały.
Facet musi się zabezpieczyć.
Musiałem sprawdzić, czy można ci ufać.
Muszę bliżej cię poznać.
- Jesteś bystra. - Cholera!
Telefon!
Pewnie upuściłam w metrze.
Poza pewnymi wyjątkami. Nie zabezpieczyłaś telefonu.
Zatem nadal jestem zalogowany do ciebie.
Skoczymy kiedyś na drinka?
Jasne.
Może jestem zakochanym głupcem... Ale jest idealnie.
Pomogę ci żyć tak, jak na to zasługujesz.
Kiepsko dobierasz przyjaciół.
Stary, może jednak...
Wybierasz złych facetów.
Pod bramę!
Pieprzyłaś się ze swoim terapeutą?
Tak. Zdradziłam cię.
Ale skończyłam z tym.
Kiedyś potraktuje cię tak jak mnie.
Może zrobi ci to, co zrobił Candace.
Powiedz mi, co się stało z Candace.
Po co? Jakie to ma znaczenie?
Nie ma dowodów na to, że pojechała do Włoch.
Nikt nie miał z nią kontaktu.
Znam cię.
Nie przestaniesz drążyć tematu, dopóki czegoś nie zrobię.
Co to ma być?
Zadzwonię później.
Załatwimy to między sobą, Beck.
Joe!
DZIEŁA CHARLESA DICKENSA NASZ WSPÓLNY PRZYJACIEL
DOKTOR JEKYLL I PAN HYDE
WŁASNY POKÓJ
- Rusz się! - Panie Mooney...
- No już! - Ustawiałem książki.
Znasz się lepiej ode mnie?
Właź! Zostaniesz tu, aż wreszcie to do ciebie dotrze.
- Co? - Kim dla ciebie jestem.
Joe!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem.
Joe...
dlaczego...
tu jestem?
Jest dobrze.
Rozmawiamy. Wyznamy sobie prawdę.
- Uderzyłeś mnie! - Przepraszam.
Przykro mi.
Nie chciałem, żebyś spanikowała.
Joe! Zamknąłeś mnie w szklanej klatce!
Tymczasowo.
- Jak długo? - Co?
Jak długo będziesz mnie tu więził? Skoro to tymczasowe.
Nie planowałem z aż takim wyprzedzeniem.
Muszę się upewnić, że mogę ci ufać.
Że potrafisz dostrzec prawdę.
Jaką prawdę?
Wszystko, co zrobiłem, zrobiłem dla ciebie.
Nawet to?
Nawet to.
O Boże.
Chciałbym wiedzieć, co pomyślałaś.
Powiedz.
Co jest w tym pudełku? Powiedz.
Powiedz, że oszalałam.
Że nie zabiłeś Benjiego.
I Peach.
Gdybyś wiedziała to, co ja.
No właśnie, Beck! Ty o niczym nie wiesz.
Obiecałem ci prawdę. Dotrzymam słowa.
Czekaj, Joe! Nie odchodź!
Nie... Poradzimy sobie z tym.
Mogło być gorzej.
Wiedziałem, że będziesz się bać.
Dlatego chroniłem cię przed prawdą,
a teraz będę chronił nas przed światem...
LYNN MIELONKA? PIERWSZE SŁYSZĘ
...aż się z tym uporamy.
Najlepiej udawać, że nic się nie stało.
ANNIKA DZIWNIE SIĘ CZUJĘ
ODPISZ SZYBKO
Powiesz przyjaciółkom, że znikasz.
PS. CO Z TĄ MIELONKĄ?
Jak każe zwyczaj, przerwę od mediów należy ogłosić wszem wobec.
BIORĘ URLOP, BO SAM SIĘ NIE WEŹMIE.
NIE ROZRABIAJ, AMERYKO.
#PORAPISAĆ
Zaraz wracam. Nie schodź na dół,
dopóki nie skończę operacji na Sylvii Plath.
Super. W jakim jest stanie?
W delikatnym. I to bardzo.
Dowody. Muszę ci udowodnić, że nie jestem jakimś psycholem.
Tylko cię chronię. Przekonasz się.
Darujmy sobie formułki. Proszę iść dalej.
Mieszkam tu. To moja sąsiadka Claudia.
- Sąsiadka? - Tak.
Zna pan gnoja, co ją tak urządził?
- Tak, Ron. - Wiem, kim jest.
To on. Czemu nie siedzi w radiowozie?
Ofiara twierdzi, że to był wypadek.
Ma syna. Paco. Gdzie on jest?
Nie było tam żadnych dzieci. Na szczęście.
Joe. Nie zostawiaj mnie tu.
Nie... Przepraszam.
Bez sensu tłumaczyć ci wszystko bez dowodów.
Dość tajemnic. Pytaj, o co chcesz.
Oboje wiedzieliśmy, że Benji to drań. Nie wiedziałaś tylko...
że był mordercą. Zabił niewinnego chłopaka.
Udaje trupa. O cholera.
Zero skrupułów. To niebezpieczny socjopata.
Nie byłaś przy nim bezpieczna. A Peach miała obsesję.
Gromadziła je. Przez lata.
Chciała cię kontrolować, więzić. Byś była jej zabawką.
A gdy odeszła?
Rozkwitłaś. Wydałaś książkę.
Nie dziwię się, że spanikowałaś. Wsadziłem tu te wszystkie rzeczy.
To tylko pamiątki. Jak stara fotografia.
Albo to, jak śpisz w mojej koszuli.
Nie mów, że to nienormalne. Piszą o tym piosenki miłosne.
Wiem, że to przytłaczające. Boję się pokazywać ci to wszystko.
Ale prawda jest taka,
że twoje życie się polepszyło.
Teraz wiesz dlaczego.
Beck, kocham cię.
A czego nie robi się z miłości.
Benjiego.
Musiałem spalić jego ciało.
A Peach?
Chciała mnie zabić. Działałem w samoobronie.
- W samoobronie... - O Boże!
Proszę, nie rób tego.
- Błagam! - Uspokój się. Proszę.
- Nie rób mi krzywdy! - Uspokój się.
Nic nie rozumiesz. Uspokój się.
- Zabiłeś ich! - Beck!
- Jesteś mordercą! Ty szajbusie! - To nieprawda.
- Zostaw mnie! - Nie...
- Nie krzywdź mnie. - Nie.
Nie skrzywdziłbym kogoś, kogo kocham.
Powiedz to Candace, ty pojebusie!
Nie słuchasz mnie.
Na pomoc!
Niech mi ktoś pomoże!
Dzień dobry.
- Zostaw mnie! - W porządku.
Co chciałeś zrobić?
Chciałem, by było ci wygodnie.
Spałaś tak mocno. Nie chciałem cię niepokoić.
Cóż...
nie udało ci się.
Przyniosłem ci śniadanie.
Mam pod nosem wiadro z własnym moczem.
To mi odbiera apetyt.
Opróżniłem je.
Jeśli nadal nie wiesz, co zrobię w imię miłości.
Chyba nie odmówisz sobie tosta z awokado z Dudley's.
I kawa. Taka, jaką lubisz.
Ciekawa byłam, do czego to służy.
No tak.
Mooney twierdzi, że to do transakcji gotówkowych.
Nikt tu nie bywał oprócz mnie.
W młodości spędziłem tu sporo czasu.
Wiecznie sprawiałem kłopoty. Mooney...
Był...
Był moim panem Miyagim.
Gdyby Miyagi był strażnikiem w sowieckim gułagu.
Za kogo mnie masz?
- Za dupka. - Dobra. A masz kogoś poza mną?
Ojca, który gasił ci pety pod pachą?
Matkę, która mu na to pozwalała?
Tęsknisz za zawszonym domem zastępczym, z którego trafiłeś do mnie?
Wcale cię nie obchodzę.
To miejsce może być twoim zbawieniem.
Tutaj jesteś bezpieczny...
otoczony najwspanialszymi dziełami ludzkości.
Chcesz czy nie, nasiąkasz...
...mądrością lepszych od siebie.
Pobyt w klatce wyszedł mi na dobre.
Mam nadzieję, że tobie też. Dlatego masz maszynę do pisania i papier.
Nic cię nie rozproszy.
Wreszcie zrobisz sobie urlop na pisanie.
Szkoda mi ciebie, Joe.
Co to? Litość? Obrzydzenie? Współczucie?
Beck, całkiem się przed tobą obnażam.
Przynajmniej mogłabyś to docenić.
Nie dzisiaj, mały. Hej! Spójrz na mnie.
Odbiło ci? Co ty wyprawiasz?
Zostaw go.
Przyłapałem go. Kradł pistolet.
W porządku. Nie jest naładowany.
Nieprawda.
Zostaw to mnie.
Siadaj. To nie zabawka.
- Wiem. Nie jestem głupi. - Chyba jesteś.
Tylko głupek próbowałby czegoś takiego.
Wiem, po co ci broń.
Nawet jeśli nie zastrzelisz się sam,
twoje życie będzie skończone, jeśli zastrzelisz Rona.
To definicja głupoty.
Przepraszam.
Ostre słowa.
Weź klucz. U mnie będziesz bezpieczny.
Ochłoń. Zostań, ile chcesz. Porozmawiamy później.
ANNIKA BECK! TĘSKNIĘ. WYŚLIJ SELFIE.
Tracę kontrolę. Przez ciebie.
Nie mogę wiecznie grać na zwłokę.
Tracę cierpliwość.
Gdzie się podziewałeś?
Przejdźmy do rzeczy. U Beck wszystko dobrze?
- Co masz na myśli? - Pokłóciliśmy się. Nie odzywa się.
Zaszyła się gdzieś, żeby pisać.
Właśnie.
Wszystko gra, wyluzuj. Z nami też nie gada.
Ważne, że nic jej nie jest.
O co się pokłóciliście?
Zdradzała mnie. Z terapeutą.
- Ale numer. - Co?
- O Boże. Co ty? - Z doktorem Nickym? Poważnie?
- Beck! - Joe, tak mi przykro.
Mnie też.
- Nie wiedziałyśmy. - Myślałem, że się pogodzimy.
Ale urwała kontakt.
Pisała, że jedzie na urlop terapeutyczny.
- Myślisz, że nadal... - No tak.
Myślałam, że będziecie ze sobą na zawsze.
Coś takiego całkiem odbiera nadzieję.
Naprawdę myślisz, że pasujemy do siebie?
Znam Beck od dawna, ale...
nigdy nie była tak szczęśliwa.
I taka zrównoważona.
Przy tobie staje się lepsza.
Ja przy niej też.
Może nie wszystko stracone.
Może faktycznie gdzieś się zaszyła i pisze.
Może ukrywa się przed tym detektywem,
by uniknąć rozmowy na temat Peach.
Jakim detektywem?
Żaden Salinger by się nie zabił.
- Według Salingerów. - Straszny syf.
Zatrudnili kogoś.
Zadawał nam pełno pytań.
Sugerował, że ktoś się do tego przyłożył.
Oboje wiemy, co zrobiłeś. Dziwisz się?
Nie zjem wszystkich wontonów. Chcesz?
Dobrze.
Dziękuję.
Polecam te z ponzu. Słodko-kwaśne są zbyt kwaśne.
Dobrze.
Nie zaczęłaś pisać.
Czekam na ten obiecany przypływ natchnienia.
Wydaje mi się, że polepszył ci się nastrój.
Może stosunkowo.
Przyłapałem Paco, jak próbował ukraść pistolet z kasy.
Co? Po co?
Claudia wylądowała w szpitalu przez Rona.
Więc Paco... Próbowałem z nim rozmawiać. Chyba tylko pogorszyłem sprawę.
Twoja dziewczyna siedzi w klatce, prywatny detektyw węszy wokół ciebie...
a ty przejmujesz się synem sąsiadki.
No tak. To głupie.
Nie.
To urocze.
Joe,
wiem...
że potrafisz mieć dobre serce.
Joe?
Tak?
Muszę się załatwić.
Nie mów, że używasz
map Henry'ego Pelhama jako przykrywki.
Wybacz, nie ma tu Dana Browna.
- Dobra. Przyniosę... - Joe.
Mogę...
Proszę, mogę skorzystać z łazienki?
Proszę. To nieludzkie.
Możesz mi ufać.
Dziękuję.
- Joe? - Nie mogę.
Przykro mi.
Proszę.
- Zaraz wrócę. - Cholera.
Byłam głupia.
Przez ten cały czas się myliłam.
Jak mogłam tego nie widzieć?
Jeśli traktujesz to jako więzienie, to będziesz więźniem.
Jeśli ujrzysz w tym okazję do introspekcji i rozwoju,
voilà, czeka nas wspólna przyszłość.
Twierdzisz, że jesteś pisarką. Dlatego się w tobie zakochałem.
Może powinnaś pisać.
I co teraz? Idziesz sobie zwalić do moich majtek?
Czy musisz kogoś zadźgać, by ci stanął?
Jak, u diabła, się tu znalazłaś?
Twoje życie się polepszyło.
Teraz wiesz dlaczego.
Robisz ze mnie potwora.
Jakbym mógł zranić innych, zrobić coś okropnego.
„Otulałaś się baśniami Niczym kocem
Ale uwielbiałaś ziąb
Dotkliwe dreszcze na widok Ciał żon Sinobrodego
Gęsia skórka, gdy książę z bajki
Włożył ci na stopę Szklany pantofelek
Pasował idealnie
Ale na szkolnym podwórku Otaczały cię prawdziwe księżniczki
Przepaść dzieliła cię Od bogatych dziewczyn
I poprzysięgłaś sobie Że zapomnisz o baśniach
Ale one tkwiły w tobie głęboko Niczym trucizna
Jeśli książę z bajki był prawdziwy Jeśli mógł cię ocalić
Potrzebowałaś tego Bo świat był niesprawiedliwy
Kiedy wreszcie się zjawi?
Odpowiedź przyszła w formie Setek ulotnych zdarzeń
Uśmieszek na twarzy Steviego Który nazwał cię tłustą krową
Dłoń wujka Jeffa na twoim tyłku Podczas Święta Dziękczynienia
Wyrzuty w oczach twego ojca Gdy mu o tym opowiedziałaś
Każdy chłopak udający mężczyznę Którego wpuściłaś do swego ciała i serca
Pokazał ci, że nie masz magicznej mocy By przemienić bestię w księcia
Otoczyłaś się dziewczynami Do których zawsze żywiłaś urazę
Myślałaś, że udzieli ci się ich siła I nienawidziłaś się
Przez co jeszcze bardziej się skurczyłaś
I gdy myślałaś Że w końcu całkiem znikniesz
On cię dojrzał
I choć wiedziałaś Że to zbyt piękne, by mogło być prawdziwe
Dałaś się ponieść
Bo był na tyle silny By cię unieść
Gdy trafiłaś do jego zamku
Okazało się, że książę z bajki i Sinobrody To ta sama osoba
Nie czeka cię szczęśliwe zakończenie O ile nie pokochasz obu
Nie tego chciałaś?
By cię kochał? By podarował ci koronę?
Nie prosiłaś o to? Nie prosiłaś o to?
Powiedz, że potrafisz tak żyć
Że go kochasz Że jesteś mu wdzięczna
Cokolwiek, byle nie prawdę
A jeśli nie umiesz Odwzajemnić miłości?”
Co jeśli nie jesteś tą jedyną?
Nie. Nie pora wątpić w swoje przekonania.
Muszę wierzyć, że miłość pokona wszystko.
Jeśli mnie kochasz, to tylko kwestia czasu.
Ale czas nam nie sprzyja.
Nie chcę brać pod uwagę najgorszego.
Niechętnie wyszukuję u ciebie rzeczy,
które łączyłyby mnie z twoim zniknięciem.
Zaczynam czuć się nieswojo.
Bo nie robię tego dla ciebie.
Robię to tylko dla siebie.
A nie jestem egoistą.
Powiedziałaś, że potrafię mieć dobre serce.
Pozwól, że sprawdzę, czy to prawda.
Claudia?
Joe. Co ty tu robisz?
Szukam Paco. Ron tu jest?
Nie. Miałam nadzieję, że Paco jest z tobą.
Zgubiłam komórkę, gdy...
Pielęgniarki mówiły, że w domu nikt nie odbiera.
Nie wiesz, gdzie jest twój syn?
Chryste.
Łatwo ci krytykować. Za kogo ty się masz?
Za jedyną osobę w tym mieście, która martwi się o twojego syna.
Czemu to robisz?
Chronisz faceta, który tak cię urządził, a nie syna?
Na okrągło. Jesteś jego matką.
Matki powinny chronić dzieci przed takimi typami.
Nie potrzebuję wścibskiego sąsiada, który uważa,
że sama jestem sobie winna.
Ron ma kontakty. Groził mi.
Wiesz, czemu się go nie pozbyłam?
Jeśli to zrobię, odbiorą mi syna.
Przykro mi. Nie wiedziałem.
Skąd miałbyś wiedzieć?
Nie masz pojęcia, jak wygląda moje życie.
O takich jak ja nie piszą książek.
Kto by chciał?
Joe Goldberg?
Pan detektyw.
Czy my się znamy?
Zatrudniła mnie rodzina Peach Salinger.
- Mam kilka pytań. - Jasne.
Dobrze ją pan znał?
Pyta, choć zna odpowiedź.
Tylko przez moją byłą, Guinevere Beck.
Na tyle dobrze, by odczuć jej stratę.
Był pan w jej domu w Greenwich?
To tam umarła, prawda? Nie. Beck mi o tym opowiedziała.
Wiem, że Peach przeżywała ciężki okres.
Radziłbym porozmawiać z Beck.
Jest raczej nieuchwytna.
Cóż, zerwaliśmy ze sobą...
więc nie mam z nią kontaktu.
Jeśli trafił pan do mnie, to pewnie zna pan Lynn.
Może ona coś wie.
Możliwe, że Beck wyjechała, żeby pisać. Czasem tak robi.
Powodzenia. Miło było poznać.
Często bywa pan w jej domu, gdy jej nie ma?
Psiakrew.
Cóż...
Widział mnie.
Nadal mam klucz. A raczej miałem.
Wczoraj go zwróciłem.
Powinienem się martwić? Śledzi mnie pan?
Wie pan, że ktoś prześladował Peach?
No tak... Pamiętam to okropne zdarzenie w Central Parku.
Ktoś zaatakował Peach.
Myślałem, że to był zwykły rabunek.
Możliwe, że napastnik był u Peach w dniu jej śmierci.
Poważnie?
Znaleźliśmy coś. Badamy DNA.
Niesamowite.
Zapomniałem o cholernym słoiku.
Jeśli coś wykryjecie, mam nadzieję, że go dorwiecie.
Mogłem zlać się w gacie.
Proszę dać znać, jeśli mogę pomóc.
Dzięki. Proszę zadzwonić, jeśli jeszcze coś sobie pan przypomni.
Dobrze.
Mocz zawiera DNA?
Dobrze, Ross.
Przebywając w klatce, nauczyłem się czegoś.
Nie poddawaj się panice.
Choćby nie wiem, co się działo, zachowaj spokój i rozsądek.
Bez sensu było się tak wściekać.
Popełniłem błąd, a pan pokazuje mi, jak ich unikać.
Wiem, trudno to pojąć,
ale czasem podejmujemy trudne decyzje z troski o kogoś.
Wiem, że kuszą cię demony.
Też się z nimi zmagam.
Potrzeba dyscypliny...
by je pokonać.
Dlatego traktuję cię tak surowo. Wymagam perfekcji.
Miłość do książek. Szacunek.
Uczę cię życiowych zasad, byś nie skończył jak twój ojciec.
Gdy popełniam błąd, muszę iść do klatki.
Właśnie.
Bo cię kocham.
Mam nadzieję, że to wystarczy.
Wybacz, że wcześniej trochę mnie poniosło.
Co na obiad?
Co jest? Co się stało?
Pamiętasz detektywa? Przyszedł do mnie.
Szkoda, że go nie widziałaś.
Nie łyknął mojej historyjki.
Nie jestem mordercą.
Nie planowałem tego.
Gdybym był bezdusznym potworem, który działa z premedytacją,
nie przegapiłbym czegoś, co teraz może się na mnie zemścić.
Co takiego?
Nieważne.
Chyba że się mylę i trafię do więzienia.
Będzie dokładnie, jak chciałaś.
Beknę za coś, co zrobiłem dla ciebie.
To by ci odpowiadało. W końcu masz mnie za potwora.
Nie. To nieprawda.
Nie jesteś potworem. Wiem, powiedziałam tak...
Ale czego się spodziewasz? Sam spójrz.
Jeśli chcesz wiedzieć,
nie nienawidzę cię.
Staram się, jak mogę, by cię zrozumieć.
Dziwisz się, że potrzebuję trochę pomocy?
A co z Paco?
Co z nim?
Jeśli cię zamkną, będzie miał przechlapane.
Myślisz, że tego chcę?
Nikt poza tobą się o niego nie troszczy.
Myślę o tych, którzy nikogo nie mają.
Joe, zrób to dla Paco, dobrze?
Wymyślmy jakiś sposób, by się z tego wyplątać, żebyś...
Żebyśmy mogli się nim zaopiekować.
Claudia! Otwórz drzwi.
Chcę tylko porozmawiać...
Wpuść mnie. Chcę tylko...
Ty zasrany gnojku!
Paco.
Chodź tu. Porozmawiajmy.
No chodź. Nic ci nie zrobię.
Chodź tu. Musimy pogadać.
Wyłaź.
Już nie żyjesz.
Powiem ci, co robić, żeby nikt się o tym nie dowiedział,
bo i tak nikt nie uwierzy,
co tu się stało. Dobrze?
Korytarz jest zakrwawiony.
Wyczyść go wodą z płynem, a na plamy użyj wybielacza.
Nie żałuj go.
Teraz powiem coś dziwnego,
ale to powinno nam pomóc.
Widzisz to? Komórka Rona.
Będę z niej wysyłał SMS-y do twojej mamy,
może do jego szefa, kumpli.
Żeby myśleli, że nadal żyje.
Właśnie. Będę to robił przez jakiś czas.
Potem pozbędę się jej gdzieś daleko stąd.
Ty tylko mów, że nie wiesz, gdzie on jest.
Cholera.
Ron już nigdy nie skrzywdzi ani ciebie, ani twojej mamy.
Żałuję, że musiałeś być tego świadkiem.
Ale już po wszystkim.
I to na zawsze. Dobrze?
Był złym człowiekiem.
Tak.
To prawda.
Czyli słusznie było go zabić?
Czasem...
robi się złe rzeczy dla tych, których kochamy.
To znaczy tyle, że miłość jest ważniejsza.
Wracaj do domu.
Wierzę w to, Beck. Miłość jest ważniejsza.
Ale świat jest okrutny.
Jeśli mnie przyłapią, wątpię, że ława przysięgłych to zrozumie.
A ty?
Zrozumiesz?
Jesteś!
Przeczytaj to.
Poetycki opis twojego romansu z doktorem Nickym?
Czytaj dalej.
Co to ma być?
Opis wszystkiego, co się wydarzyło,
od kiedy zaczęłam romans z terapeutą.
Byłam w rozsypce, łatwowierna, potrzebowałam pomocy.
Nie spodziewałam się, że cierpiał na chorobliwą obsesję.
Był gotów zrobić wszystko, by się do mnie zbliżyć.
Na końcu możesz przeczytać o tym,
jak znalazłam u niego w domu pudełko z pamiątkami.
Dowód. Słoik z zębami.
Joe, nie rozumiesz? Nicky to twoja szansa.
Nasza szansa.
Idealne wyjście.
Wreszcie zrozumiałam.
- Co zrozumiałaś? - Ciebie.
Zrobiłeś to wszystko... dla mnie.
Nikt nie kochał mnie tak jak ty.
Dałeś mi wszystko.
Teraz ja dam tobie to.
Mówię szczerze. Rozumiem to.
Bałam się. Mogłam zrobić coś...
coś naprawdę głupiego, gdy znalazłam to pudełko.
Ale to...
Miałam czas, by to przemyśleć.
Skrzywdziłem cię. Nastraszyłem.
Rozumiem, jeśli mnie nienawidzisz.
Kocham cię.
Bardziej niż dotąd.
Zaczekam, aż będziesz gotowy. Nie jest tu aż tak źle.
Opiekujesz się mną.
Nikt się tak mną nie opiekował.
Tak jak ty.
Tylko na tym mi zależało.
Gdy będziesz gotowy, upublicznimy moją historię
i wyjedziemy gdzieś, by zacząć wspólne życie...
Nie wiem, co dalej,
ale...
wiem, że z tobą jestem lepszą osobą niż bez ciebie.
Beck.
Gdybyś był obok, to byłby moment, by się pocałować.
Z narastającą w tle muzyką i tak dalej.
Ale wiem...
Wiem, że jeszcze mi nie ufasz.
Rozumiem.
Ale z nas wariaci.
Beck!
Zaczekaj, proszę. Wiem, że jesteś zła.
Nawet nie masz pojęcia, pieprzony psychopato.
Wiedziałem, że to nie mogła być prawda.
Co, miłe rzeczy, które mówiłam, uwięziona w klatce?
Uwierzyłeś, że da się to usprawiedliwić?
Da się.
Jesteś nienormalny.
Myślisz, że to, co ty zrobiłeś i to, co ja zrobiłam,
da się jakoś porównać?
Owszem. Kłamałam, zdradziłam cię. Ale nie prześladowałam cię,
nie uderzyłam. Nikogo nie zabiłam. Nie zrobiłam takich rzeczy!
Nie ma takiej granicy, jakiej bym dla ciebie nie przekroczył.
Nie prosiłam, byś był moim wybawcą.
Miałaś niepoukładane życie.
To moje życie.
Nie potrzebowałam pomocy jakiegoś socjopaty na białym koniu.
Kto dał ci do tego prawo? Miałam być ci wdzięczna?
Ty...
to ty nim jesteś.
Tym złym.
Tym, którego powinieneś zabić.
Wypuść mnie. Porozmawiamy.
Wiesz, co myślę? Że to zwykła wymówka,
by bezkarnie wkradać się do życia dziewczyn,
na których się potem wyżywasz.
Uwielbiasz to. Poczucie siły.
- Uwielbiasz to! - Nie.
- Nieprawda. - To tylko...
idealna wymówka, by pozbyć się ludzi, takich jak Benji czy Peach,
którzy tobą pomiatali przez twoje całe żałosne życie.
Ale ty...
nie jesteś wyjątkowy.
Jesteś chory.
Nie mogłabym cię kochać.
Zgnij tam, pieprzony psychopato.
Resztę życia spędzisz w więzieniu.
Joe?
Na pomoc!
Paco! Dzięki Bogu. Pomóż mi. Otwórz drzwi.
Joe jest na dole. Odbiło mu.
Joe?
Zabił ludzi. Mnie też zabije.
Otwórz drzwi. Szybko.
Otwórz drzwi! Proszę!
Klucze.
Gdy Mooney mnie tu zamykał, czegoś się nauczyłem.
Miej zapasowy klucz, byś mógł się wydostać.
- Nie chciałem, by tak to wyszło. - Wiem.
Zamknij mnie z powrotem.
Idą jak woda.
Naprawdę tu pracowała?
Tak. Dobrze ją znałem.
Tak mi przykro. Co za tragedia.
Dziwne, gdy ktoś umiera
i wciąż słyszy się o nich w wiadomościach.
Przyjemnej lektury. Była dobrą pisarką.
To prawda, Beck.
Brak mi ciebie.
Ostatnie cztery miesiące były dziwne. Jednak sporo musiałem dla ciebie zrobić.
GUINEVERE BECK JEST W NEW ROCHELLE
NIEZAPOWIEDZIANA WIZYTA!
Ty stworzyłaś historię. Ja ją tylko ożywiłem.
Była idealna. Wszyscy w nią uwierzyli.
Jest!
Panie doktorze! Dlaczego zamordował pan Guinevere Beck?
Tak, miała romans ze swoim terapeutą.
Ten podły...
Nasza przyjaciółka Peach Salinger odradzała jej terapię.
Kto wie, czy ten czubek jej też nie zabił?
Rękopis przyszedł pocztą. To dziwne. Ale niewątpliwie
to najbardziej poruszająca proza od przedostatniej książki Zadie.
I najbardziej przerażająca,
bo uzmysłowiłam sobie,
że Beck naświetliła w niej własne rychłe morderstwo.
Od razu wiedziałam.
Pokazałam to mojej agentce.
Dobra, może nie wszyscy dali się przekonać.
Pierdy.
Ale wiesz co? To bez znaczenia. Dowody były niezbite.
Dzięki twojemu wysiłkowi...
i mojemu.
To ostatnia rzecz, jaką wspólnie zrobiliśmy.
Jednak nie mogłaś mnie kochać.
Pogodziłem się z tym,
bo kochałem cię najlepiej, jak potrafiłem.
Dałem ci to, czego pragnęłaś. To mnie cieszy.
Zostałaś pisarką. Spełniłem twoje marzenie.
Początek dały twoje zapiski na temat doktora Nicky'ego.
Resztę rękopisu posklejałem
z pozostałych utworów nadających się do druku.
To twoja książka, Beck. Jesteś sławna.
Szkoda, że nie możesz tego widzieć.
Wiem, że byłabyś szczęśliwa.
No więc... Kalifornia.
Wspaniale.
Masz pracę. Paco będzie szczęśliwy.
Tak sądzę. Pogoda jest tam cudowna.
A Ron?
Przepadł bez śladu. Nie pojmuję.
Ale wszyscy wiedzieli, jaki był niepoukładany.
Tonął w długach z hazardu. Kto wie? Może tak lepiej.
Wiem, że nie zawsze byłam dla ciebie miła,
ale dzięki za to, że troszczyłeś się o mojego syna.
Nie ma za co. Naprawdę.
Dam się wam pożegnać.
Będę tęsknił.
Ja też.
Słuchaj, nie szkodzi, że czasem bywa ciężko.
Nadal możesz być dobry.
Mieć dobre życie. Tego ci życzę.
To dobra rzecz. Nowy początek.
Zapomnij o złych rzeczach, które cię spotkały.
Dobrze.
Ty też.
Próbuję. Serio.
Ale przyznam, że coraz trudniej znosić kolejne zawody miłosne.
Czasem całkiem tracę wiarę w miłość.
Mówię sobie, że nie wolno się poddawać.
Że jednak myliłem się co do ciebie.
Z każdego związku wyciągamy wnioski.
To dar,
który pomaga nam przygotować się na dzień, gdy zjawi się osoba, może ta jedyna,
która naprawdę potrafi nas pokochać...
a my ją.
Witaj.
Kim jesteś?
Zasunęłaś kaptur. Nie lubisz, gdy się na ciebie gapią.
Ale nogi masz obnażone. Przyciągają uwagę.
Dobra, połknąłem haczyk.
Cześć, króliczku.
- Candace, ty... - Żyję.
Mamy do omówienia pewne niedokończone sprawy.
Napisy: Ewa Nowicka