‎ความเดิมใน เธอ...
‎ใครๆ ก็เรียกฉันว่าเบค
‎แล้วคุณชื่อโจ...
‎โกลด์เบิร์กครับ
‎"คนเราเจอ 'คนที่ใช่' กัน ผมเชื่ออย่างนั้น
‎ผมเคยตกหลุมรักมาก่อน แคนเดซ ‎แต่เธอหักอกผม เบค
‎ผมน่าจะเห็นสัญญาณบอกมาก่อนแล้ว
‎แต่เราไม่เคยเห็นหรอก
‎ตัวอย่างที่หนึ่ง คลอเดีย เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎คุณคิดว่าเธอรู้เหรอว่ารอนเป็นไอ้เฮงซวย ‎ตอนที่เธอตกหลุมรักเขา"
‎นายเป็นไอ้ตัวประหลาด
‎ดังงั้นอย่ามายุ่งกับพาโค ‎เพราะไม่อย่างนั้น
‎ฉันจะเอามีดสเต๊ก ‎ควักไอ้ลูกตาวิปริตของนายออกมาเลย
‎"ผู้ชายก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกัน
‎ผมต้องดูให้แน่ใจว่าคุณไม่เป็นภัยกับผม
‎ผมแค่อยากรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นคนยังไง
‎- คุณฉลาด" ‎- เวร!
‎โทรศัพท์ฉัน!
‎สงสัยทำตกไว้ที่สถานีใต้ดิน
‎"เว้นแต่ในจุดที่คุณไม่ฉลาด ‎เช่นไม่ล็อกโทรศัพท์ไว้ก่อน
‎และนั่นแปลว่าผมยังล็อกอินชีวิตคุณอยู่"
‎เราไปดื่มกันบ้างไหมครับ
‎ได้สิคะ
‎"ให้ตาย ผมก็อาจเป็นคนโง่ที่กำลังตกหลุมรัก ‎มันแค่รู้สึกใช่สุดๆ
‎ผมจะช่วยให้คุณ ‎ได้มีชีวิตที่คุณคู่ควร เบค
‎รสนิยมเรื่องเพื่อนของคุณแย่มากเลย"
‎เอ่อ พวก ฉันว่าเราอาจจะ...
‎"คุณหลงรักคนผิด"
‎เข้าไปชิดผนัง!
‎(เบค - มือถือ - โทรออก)
‎เบค คุณเคยมีอะไรกับนักจิตบำบัดคุณรึเปล่า
‎ใช่ ฉันนอกใจคุณ
‎แต่เรื่องมันจบไปแล้ว
‎เรื่องที่เขาทำกับฉัน ‎วันใดวันหนึ่งเขาก็ต้องทำกับเธอ
‎หรือเขาอาจทำเรื่องอะไรไม่รู้ ‎ที่เขาทำกับแคนเดซก็ได้
‎ฉันต้องให้คุณบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นกับแคนเดซ
‎ทำไมล่ะ มันสำคัญอะไร
‎เพราะมันไม่มีหลักฐานว่าเธออยู่อิตาลีเลย
‎ไม่มีใครได้ข่าวอะไรจากเธอเลยสักคน ‎ตั้งแต่เธอจากไป
‎"ผมรู้จักคุณดี
‎คุณจะไม่หยุดถามคำถาม ‎จนกว่าผมจะทำอะไรสักอย่างเรื่องนี้"
‎อะไรวะเนี่ย
‎แล้วฉันจะโทรมา
‎"เบค เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างคุณกับผม"
‎โจ! โจ!
‎(รวมผลงานของชาร์ลส์ ดิกเคนส์ลำดับที่ 23) ‎(อาวร์ มูชวล เฟรนด์ ไอ)
‎(สเตรนจ์ เคส ออฟ มิสเตอร์เจเคิล ‎แอนด์ มิสเตอร์ไฮด์)
‎(นวนิยายประวัติศาสตร์โคลัมโบ) ‎(มิวสิค)
‎(เดอะ มาร์ช ออฟ เดโมเครซี)
‎(อะ รูม ออฟ วันส์ โอว์น)
‎(อิงลิช เอพิสโคพัล พาเลซ)
‎- เดินไป! ‎- คุณมูนนี่...
‎- ไปสิ! ‎- ผมแค่จัดชั้นหนังสือ
‎แกคิดว่าแกรู้จักงานของฉันดีกว่าฉันงั้นเหรอ
‎เข้าไป! แล้วก็อยู่ในนั้นจนกว่าแกจะเข้าใจ
‎- เข้าใจอะไร ‎- เข้าใจว่าฉันเป็นอะไรของแก
‎โจ!
‎(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
‎โจ!
‎ผมอยู่นี่
‎โจ
‎ทำไม...
‎ถึงเอาฉันมาไว้ที่นี่
‎นี่ก็ดีนะ
‎เพราะเราเริ่มคุยกันแล้ว เราเริ่มเปิดใจ
‎- คุณตีหัวฉัน ‎- ผมขอโทษ
‎เบค ผมขอโทษจริงๆ
‎ผมไม่อยากให้คุณสติแตก
‎โจ! ฉันถูกขังอยู่ในห้องกระจก
‎แค่ชั่วคราว
‎- นานแค่ไหน ‎- อะไรนะ
‎คุณจะให้ฉันอยู่ในนี้ไปนานแค่ไหน ‎ถ้าบอกว่านี่เป็นแค่เรื่องชั่วคราว
‎เอาจริงๆ ผมยังไม่ได้คิดไว้ไกลขนาดนั้น ผม...
‎ผมต้องแน่ใจก่อนว่าไว้ใจคุณได้
‎ว่าคุณจะเห็นความจริง
‎ความจริงอะไรกัน
‎ว่าทุกสิ่งที่ผมทำลงไป ผมทำเพื่อคุณ
‎แม้แต่เรื่องนี้น่ะเหรอ
‎แม้แต่เรื่องนี้
‎พระเจ้า
‎ผมอยากรู้จริงๆ ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎บอกผมหน่อย
‎ในกล่องนั้นคืออะไร บอกฉันสิ
‎บอกสิว่าฉันบ้า
‎บอกสิว่าคุณไม่ได้ฆ่าเบนจี้
‎บอกสิว่าคุณไม่ได้ฆ่าพีช
‎ถ้าคุณรู้เรื่องอย่างที่ผมรู้
‎ให้ตาย เบค จริงสิ คุณไม่รู้เลย
‎ผมสัญญาว่าจะบอกความจริง ‎แล้วผมจะบอกจริงๆ
‎เดี๋ยว โจ! อย่าไป
‎ผมไม่ไปไหน เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน
‎โจ
‎โจ! ไม่นะ โจ! โจ! โจ!
‎"มันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ
‎ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะกลัว
‎เพราะอย่างนั้นผมถึงได้ ‎พยายามปกป้องคุณไม่ให้รู้ความจริง
‎แล้วตอนนี้ผมก็ต้องปกป้องเราสองคน ‎จากโลกภายนอก"
‎(ลินน์ - อ.พ.จ เนื้อหมักเกลือคืออะไร ‎ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย)
‎"นานพอที่จะหาทางออกเรื่องนี้
‎ดังนั้นข้ออ้างที่ดีที่สุด ‎คือทำเหมือนทุกอย่างปกติ"
‎(แอนนิกา) ‎(เอ่อ วันนี้พิลึกมาก)
‎(รีบตอบมานะ)
‎"เท่าที่เพื่อนๆ ของคุณรู้ ‎คุณกำลังจะไปกบดาน"
‎(ป.ล. ทำไมลินน์ถึงพูดเรื่องเนื้อขึ้นมา)
‎"แล้วมันจะไม่ได้ลดละเลิกโซเชียลมีเดียของแท้ ‎ถ้าไม่มีการประกาศให้โลกรู้"
‎(สถานะใหม่) ‎(พักชั่วคราว เพราะพวกนั้นไม่ใช่เรา)
‎(อย่าทำตัวเดือดร้อนหนัก ‎ตอนฉันไม่อยู่ล่ะ อเมริกา)
‎(แฮชแท็กเขียนหนังสืออยู่จ้า)
‎เดี๋ยวฉันกลับมา ‎ห้ามใครลงไปที่ชั้นใต้ดิน
‎จนกว่าฉันจะผ่าตัดหัวใจ ‎ให้หนังสือซิลเวีย แพลธเล่มพิมพ์ครั้งแรกเสร็จ
‎เยี่ยม อาการนางเป็นยังไงบ้าง
‎เปราะบาง กำลังเปราะบางมาก
‎"หลักฐาน ผมต้องการแค่หลักฐาน ‎เพื่อจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ได้โรคจิต
‎ผมเป็นคนที่คอยปกป้องคุณต่างหาก เดี๋ยวคุณก็รู้"
‎ข้ามส่วนที่ฉันบอกว่า "ไม่มีอะไร" ‎แล้วเดินผ่านไปเลยดีกว่าค่ะ
‎ไม่ครับ นี่ตึกบ้านผม ‎นั่นคลอเดียเพื่อนบ้านผม
‎- เพื่อนบ้านคุณเหรอ ‎- ใช่
‎งั้นคุณก็รู้จัก ‎ไอ้เวรที่ทำให้เธอสมองกระทบกระเทือนสิ
‎- ใช่ เขาชื่อรอน ‎- ฉันรู้ว่าเขาเป็นใคร
‎เขาอยู่นั่น ทำไมเขาถึงไม่โดนจับอยู่หลังรถคุณ
‎เหยื่อบอกว่านี่เป็นอุบัติเหตุ
‎เธอมีลูกชายหนึ่งคน พาโค เขาอยู่ไหน
‎ฉันไม่เห็นเด็กเลยสักคน แต่ก็อาจจะดีแล้ว
‎โจ คุณทิ้งฉันไว้ในนี้ไม่ได้นะ
‎ผม... ผมไม่ได้ทิ้ง ผมขอโทษ
‎มันไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามอธิบายอะไร ‎ให้คุณฟังโดยไม่มีหลักฐาน เพราะงั้น...
‎ไม่ต้องมีความลับต่อกันแล้ว ถามมาได้ทุกเรื่อง
‎เราทั้งคู่รู้ว่าเบนจี้สันดานแย่ใช่มั้ยล่ะ ‎แต่ที่คุณไม่รู้คือ...
‎เขาเป็นฆาตกร เขาฆ่าเด็กบริสุทธิ์
‎มันแกล้งตายว่ะ มันแกล้งตาย แม่ง
‎ไม่รู้สึกผิดเลย ผมยืนยันว่า ‎เขาเป็นโรคจิตและอันตราย
‎อันตรายต่อคุณ ส่วนพีช แม่นั่นหมกมุ่น
‎เธอสะสมของพวกนี้ไว้หลายปี
‎เธอต้องการเป็นเจ้าของคุณ ‎วางกับดักคุณไว้ ทำให้คุณกลายเป็นสัตว์เลี้ยง
‎แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอจากไป
‎ชีวิตคุณก็เบ่งบานเต็มที่ คุณได้ตีพิมพ์หนังสือ
‎ผมเข้าใจนะว่าทำไมคุณถึงตกใจมาก ‎เมื่อทุกอย่างมารวมกันอยู่แบบนี้
‎แต่นี่มันก็แค่ของที่ระลึกน่ะ เข้าใจใช่ไหม ‎เหมือนเก็บรูปถ่ายเก่าๆ
‎หรือเวลาที่คุณใส่เสื้อเชิ้ตผมนอน
‎คุณจะบอกว่าเรื่องแบบนั้นมันบ้าไม่ได้ ‎มันเป็นเรื่องในเพลงรักเป็นล้านเพลง
‎ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันยากจะรับไว้ ‎เอาจริงๆ ผมก็กลัวมากที่จะบอกคุณเรื่องนี้
‎แต่ถ้าเราจะพูดกันตรงๆ
‎ชีวิตของคุณดีขึ้นนะตั้งแต่เจอผม
‎คุณก็แค่ไม่รู้ว่าดียังไง ‎หรือทำไมมันถึงดีขึ้นจนกระทั่งตอนนี้
‎เบค ผมรักคุณ
‎และการรักใครสักคนหมายความว่า ‎เราจะยอมทำเพื่อเขาทุกอย่าง
‎ของเบนจี้
‎ผมต้องเผาร่างของเขา
‎แล้วพีชล่ะ
‎เธอพยายามฆ่าผม ‎นั่นมันเป็นการป้องกันตัวเองแท้ๆ เลย
‎- มันเป็นการป้องกันตัว... ‎- พระเจ้า!
‎ไม่ ขอร้องล่ะ อย่า
‎- ได้โปรด! ‎- ไม่ๆ ใจเย็นๆ สิ
‎- อย่าทำร้ายฉัน! ‎- สงบสติอารมณ์ก่อน
‎ไม่ คุณไม่เข้าใจ สงบใจก่อน เบค...
‎- แกฆ่าพวกเขา! ‎- เบค! เบค! เบค!
‎- แกมันไอ้ฆาตกร! ไอ้วิปริต! ‎- ไม่ นั่นไม่จริง
‎- อย่ามายุ่งกับฉัน! ‎- ไม่ คุณ...
‎- อย่าทำร้ายฉันเลย ‎- คุณไม่เข้าใจ
‎ผมไม่มีทางทำร้ายคนที่ผมรักได้หรอก
‎ไปบอกแคนเดซสิ ไอ้โรคจิต!
‎คุณไม่ได้ฟังผม
‎ช่วยด้วย!
‎ช่วยที ขอร้อง! ช่วยด้วย!
‎อรุณสวัสดิ์
‎- ถอยไปนะ ‎- ให้ตาย! ไม่เป็นไร
‎เมื่อกี้คุณจะทำอะไรฉัน
‎ผมแค่อยากให้คุณสบายขึ้น ดูสิ
‎คุณหลับลึกมาก ผมไม่อยากกวนคุณ
‎เออ...
‎ถือว่านี่กวนแล้วละกัน
‎นี่ ผมซื้ออาหารเช้ามาให้
‎ไม่รู้ทำไม แต่การอยู่ห่าง ‎จากถังฉี่ของตัวเองไม่กี่นิ้วมัน...
‎ทำให้ไม่เจริญอาหาร
‎ผมเทถังนั้นให้แล้วด้วย
‎เผื่อคุณจะยังสงสัย ‎ว่าผมยอมทำอะไรบ้างเพื่อความรัก
‎แล้วคุณไม่อยากพลาด ‎อะโวคาโดโทสต์จากร้านดั๊ดลีส์
‎กับกาแฟแบบที่คุณชอบ
‎ฉันก็สงสัยมาตลอดว่าช่องนั้นมีไว้ทำไม
‎อ๋อ ใช่
‎มูนนี่อ้างว่าเขาสร้างไว้ ‎เพื่อให้ส่งมอบเงินได้อย่างปลอดภัย
‎แต่ผมไม่เคยเจอใครข้างล่างนี้เลยนอกจากผม
‎สมัยผมเด็กๆ ผมต้องใช้เวลาในนี้เยอะมากนะ
‎ผมเดือดร้อนเสมอ มูนนี่...
‎เขา...
‎เขาคือมิสเตอร์มิยากิของผม
‎ถ้ามิยากิเป็นผู้คุมในคุกโซเวียตน่ะนะ
‎ฉันเป็นอะไรของแก
‎- คุณคือไอ้ทุเรศ ‎- เออใช่ แต่แกมีใครคนอื่นอีกล่ะ
‎พ่อแกที่ใช้รักแร้แกเป็นที่เขี่ยบุหรี่เหรอ
‎หรือแม่แกที่ไม่เคยขยับตัวมาห้ามเขา
‎หรือแกจะคิดถึงไอ้บ้านเด็กกำพร้าอุดมแมลง ‎ที่ผลักดันจนแกมาถึงหน้าบ้านฉัน
‎คุณไม่ได้สนใจผม
‎ที่นี่อาจเป็นที่ไถ่บาปให้แกได้
‎อยู่ที่นี่ แกปลอดภัย
‎แวดล้อมไปด้วยผลงานชิ้นสำคัญๆ ของมนุษยชาติ
‎และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะดูดซับ...
‎ภูมิปัญญาของคนที่เก่งกว่า
‎เบค สุดท้ายแล้ว ‎กรงขังนี้กลายเป็นเรื่องดีสำหรับผม
‎ผมหวังว่ามันจะเป็นแบบเดียวกันสำหรับคุณ ‎ดูสิ เพราะงี้ถึงได้มีเครื่องพิมพ์ดีด กระดาษ
‎ไม่มีอะไรกวนใจ
‎เป็นการกบดานของนักเขียนแบบโลว์เทค ‎อย่างที่คุณต้องการมาตลอด
‎ฉันรู้สึกแย่แทนคุณนะ โจ
‎"นั่นคือความสงสารเหรอ ‎หรือขยะแขยง หรือเห็นอกเห็นใจ
‎เบค นี่ผมพยายามสุดๆ แล้วนะ
‎อย่างน้อยก็ช่วยรับรู้หน่อย"
‎เฮ้ย! อย่าเลย ไอ้ตัวเล็ก ‎เฮ้ย! มองหน้าฉันสิ
‎นายบ้าไปแล้วเหรอ ‎คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่
‎อย่าทำอะไรเขานะ
‎ฉันจับไอ้เกรียนนี่ได้ตอนที่ ‎พยายามจะขโมยปืนจากเครื่องเก็บเงิน
‎โอเค ไม่เป็นไร มันไม่มีกระสุน
‎"มีเต็มเลยล่ะ"
‎ฉันจัดการเอง
‎นั่งลง นี่ไม่ใช่ของเล่นนะ
‎- ผมรู้ ผมไม่ได้โง่ ‎- ฉันว่านายโง่
‎ฉันว่ามีแต่คนปัญญาอ่อนแหละ ‎ถึงจะพยายามทำเรื่องที่นายเพิ่งทำ
‎ฉันรู้ว่าทำไมนายถึงอยากได้ปืน พาโค
‎ต่อให้นายไม่บังเอิญทำตัวเองตาย ‎ด้วยปืนนี้ก่อน
‎วินาทีที่นายใช้ปืนกับรอน ชีวิตของนายก็จะจบลง
‎นั่นคือคำจำกัดความของคำว่าโง่เลยล่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันรู้ว่าเมื่อกี้ด่าแรง
‎นี่กุญแจห้องฉัน นายไปอยู่ที่นั่นได้ มันปลอดภัย
‎ไปอยู่ให้หายหัวร้อน จะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ ‎แล้วเราค่อยคุยกัน
‎(แอนนิกา - เบค! คิดถึงนะ ‎ขอดูเซลฟี่นักเขียนเก็บตัวหน่อยสิยะหล่อน)
‎"ผมคิดอะไรไม่เข้าท่า แล้วมันก็ความผิดคุณ
‎เบค ผมซื้อเวลาให้เราได้ไม่นาน
‎และความอดทนของผมก็ลดลงทุกที"
‎โจ ไปอยู่ไหนมา
‎- ไง ‎- หวัดดี
‎ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลงดีกว่า ‎ผมแค่อยากรู้ว่าเบคโอเครึเปล่า
‎- เดี๋ยว หมายความว่ายังไง "โอเค" น่ะ ‎- เราทะเลาะกัน ผมไม่ได้ข่าวเธอเลย
‎ฉันว่าเราน่าจะบอกคุณได้นะ ‎เธอไปเก็บตัวเขียนหนังสือ
‎ใช่
‎ไม่มีอะไรหรอก ใจเย็นๆ ‎เขาก็ไม่ได้แชตกับพวกเราเหมือนกัน
‎- โอเค ‎- ผมแค่อยากรู้ว่าเธอปลอดภัย
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎ว่าแต่ทะเลาะกันเรื่องอะไร
‎ผมจับได้ว่าเธอนอกใจผม กับนักจิตบำบัดของเธอ
‎- ไม่มีทางอ่ะ ‎- อะไรนะ
‎- พระเจ้า ไม่จริง ‎- ดร.นิคกี้เนี่ยนะ ล้อเล่นรึเปล่า
‎- เบค! ‎- โหย โจ เสียใจด้วยจริงๆ
‎- ใช่ เสียใจด้วย ‎- เสียใจมากๆ
‎- พวกเราไม่รู้เลย ‎- ผมนึกว่าเราจะแก้ปัญหาได้
‎แต่เธอก็ตัดการติดต่อกับผม
‎เดี๋ยวนะ ตอนส่งข้อความมา ‎เธอบอกว่าเธอไปกบดานรักษาใจ
‎- คงไม่คิดใช่มั้ยว่าเธอยัง... ‎- คือก็ ใช่
‎ว้าว
‎ฉันนึกว่าคุณสองคนนี่คู่แท้กันแล้วนะเนี่ย
‎มันทำให้ศรัทธาของเราสั่นคลอนเหมือนกันนะ ‎ไม่รู้สิ
‎คุณคิดจริงๆ เหรอว่า ‎เบคกับผมเป็นคู่ของกันและกัน
‎โจ ฉันรู้จักเบคมานานมาก แล้วฉันก็...
‎ไม่เคยเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้มาก่อน
‎หรือติดดินขนาดนี้ อะไรอย่างนั้น
‎ฉันคิดจริงๆ ว่าคุณดึงส่วนที่ดีที่สุดของเธอออกมา
‎ผมว่าเธอก็ดึงส่วนที่ดีที่สุดของผมออกมาเหมือนกัน
‎นี่ มันอาจไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้
‎เธออาจกำลังกบดานเขียนหนังสือจริงๆ ก็ได้นะ
‎หรือไม่งั้นเธออาจพยายามหลบพ่อนักสืบนั่น
‎เพราะไม่อยากจะพูดถึงเรื่องพีช
‎นักสืบ พูดถึงอะไรกัน
‎ปรากฏว่าคนตระกูลซาลิงเจอร์ ‎จะไม่มีทางฆ่าตัวตาย
‎- ตามความเห็นของคนตระกูลซาลิงเจอร์ ‎- ทุกอย่างมันพังมาก
‎เขาจ้างหมอนี่มา
‎เขาพยายามมาถามอะไรไม่รู้เยอะแยะ ‎จากลินน์กับฉัน
‎เขาใช้คำว่า "ไม่ชอบมาพากล" ด้วยซ้ำ ‎เชื่อเขาเลยมั้ยล่ะ
‎โจ เราทั้งคู่รู้ว่าคุณทำอะไรลงไป ‎คุณแปลกใจตรงไหนล่ะ
‎ผมกินเกี๊ยวนี่ไม่หมด คุณเอามั้ย
‎โอเค
‎ขอบคุณ
‎ใช้ซอสพอนซึดีกว่านะ ‎ซอสเปรี้ยวหวานมันเปรี้ยวไป
‎เข้าใจแล้ว
‎คุณยังไม่ได้เริ่มเขียนเลย
‎ฉันกำลังรอให้แรงบันดาลใจมันเอ่อท้น ‎อย่างที่คุณบอกฉันไว้
‎ดูเหมือนคุณทำใจได้ดีขึ้นหน่อยนะ
‎มันก็อาจเป็นความคุ้นเคย
‎ใช่
‎วันนี้ผมจับได้ว่าพาโค ‎พยายามขโมยปืนจากเครื่องเก็บเงิน
‎อะไรนะ ทำไมกัน
‎รอนเล่นงานจนคลอเดียเข้าโรงพยาบาล
‎เพราะงั้นพาโค... ผมพยายามคุยกับเขา ‎แต่คิดว่ายิ่งทำให้เขาโกรธ
‎แหม คุณเอาแฟนมาขังไว้ในกรง ‎มีนักสืบกำลังพยายามสอดรู้สอดเห็น...
‎แต่คุณกลับกังวลเรื่องลูกของเพื่อนบ้านเนี่ยนะ
‎ผมรู้ มันโง่ชะมัด
‎ไม่เลย
‎มันน่ารัก
‎โจ
‎ฉันรู้...
‎ว่าในนั้นยังมีจิตใจที่ดีอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎โจคะ
‎ครับ
‎ฉันปวดฉี่
‎ไม่นะ อย่าบอกว่าคุณใช้
‎แผนที่ของเฮนรี่ เพลแฮมมาเป็นที่รองโถ
‎ขอโทษนะ พอดีหาแดน บราวน์ไม่เจอ
‎- ได้ ผมจะเอา... ‎- โจคะ
‎ขอฉัน...
‎ขอฉันไปเข้าห้องน้ำได้มั้ย
‎ขอร้องล่ะ นี่มันลดค่าความเป็นมนุษย์มากๆ
‎คุณไว้ใจฉันได้นะ
‎ขอบคุณค่ะ ขอบคุณๆ ‎ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณๆ
‎- โจ ‎- ผมให้ไปไม่ได้
‎ขอโทษจริงๆ
‎โจ
‎โจ ขอร้องล่ะ
‎- เดี๋ยวผมกลับมานะ ‎- ซวยแล้ว เวร แม่ง
‎ฉันนี่โง่ชะมัดเลย
‎ตลอดเวลามานี้ ฉันดูผิดมาตลอด
‎ทำไมฉันถึงดูไม่ออกนะ
‎ถ้าคุณมองที่นี่เป็นห้องขัง ‎คุณก็จะเป็นได้แค่นั้น เป็นผู้ต้องขัง
‎แต่ถ้าคุณมองว่ามันเป็นโอกาส ‎ที่จะได้ศึกษาตัวเองและเติบโต
‎ไชโย เราจะมีอนาคตร่วมกัน
‎คุณบอกว่าคุณเป็นนักเขียนไม่ใช่เหรอ ‎ผมก็ตกหลุมรักนักเขียน
‎คุณน่าจะเขียนหนังสือดีกว่า
‎แล้วไงต่อ โจ ‎คุณจะไปชักว่าวกับกางเกงในฉันเหรอ
‎หรือว่าต้องฆ่าใครสักคนก่อนถึงจะแข็งขึ้นมาได้
‎"เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง"
‎ชีวิตของคุณดีขึ้นนะตั้งแต่เจอผม
‎คุณก็แค่ไม่รู้ว่าดียังไง ‎หรือทำไมมันถึงดีขึ้นจนกระทั่งตอนนี้
‎คุณป้ายสีให้ผมเป็นปีศาจ
‎คนที่สามารถทำร้ายคนอื่น ‎คนที่ทำเรื่องเลวร้ายต่างๆ ได้
‎"เธอโอบล้อมตัวเองด้วยเทพนิยาย ‎ราวกับมันเป็นผ้าห่ม
‎แต่อันที่จริงเธอชอบความหนาวเหน็บ
‎ความสั่นสะท้านสาหัส ‎ในยามที่เธอพบซากภรรยาของบลูเบียร์ด
‎ความขนลุกอันแสนหวานเมื่อเจ้าชายสุดเสน่ห์แรง
‎สวมรองเท้าแก้วเข้าผ่านนิ้วก้อยที่เท้า
‎ได้พอดิบพอดี
‎แต่ในสนามที่โรงเรียน เจ้าหญิงตัวจริง ‎ต่างลอยล่องผ่านเธอไปดั่งลมพัดใบไม้ร่วง
‎เธอเห็นอ่าว ‎ซึ่งทอดตัวระหว่างเธอกับพวกสาวบ้านรวย
‎และสาบานว่าจะเลิกเชื่อเทพนิยาย
‎แต่เรื่องราวเหล่านั้นยังฝังใจของเธอ ‎ลึกล้ำราวกับพิษร้าย
‎หากเจ้าชายทรงเสน่ห์มีจริง ‎หากเขาจะมาช่วยเธอได้
‎เธออยากให้เขามาช่วยเธอ ‎จากความอยุติธรรมทั้งหลาย
‎เมื่อใดเขาถึงจะมา
‎คำตอบเป็นเพียงการยักไหล่โหดร้าย ‎ในจังหวะเล็กๆ ที่ไร้ความสำคัญนับร้อย
‎ใบหน้าเหยียดหยันของสตีวี่ สมิธ ‎ตอนที่เขาเรียกเธอว่าอีหมูอ้วน
‎มือของลุงเจฟฟ์ที่บีบก้นของเธอ ‎ในครัววันขอบคุณพระเจ้า
‎การกล่าวโทษในสายตาของคุณพ่อแท้ๆ ‎เมื่อเธอบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และจากเด็กชายที่แฝงตัวเป็นชายชาตรีทุกคน ‎ที่เธอยอมให้ล่วงเข้ามาในร่างและในใจของเธอ
‎เธอได้เรียนรู้ว่าเธอไม่มีเวทมนตร์อะไร ‎ที่จะเสกให้อสูรกลายเป็นเจ้าชายได้
‎เธอยอมให้รอบตัวเต็มไปด้วย ‎สาวๆ แบบที่เธอเกลียดมาโดยตลอด
‎ด้วยหวังว่าจะได้แบ่งอำนาจของเขามาบ้าง ‎แล้วเธอก็เกลียดตัวเอง
‎และนั่นทำให้เธอยิ่งมั่นใจน้อยลงไปอีก
‎แต่แล้ว ตอนที่เธอคิดว่า ‎เธอกำลังจะหายไปจากโลกนี้
‎เขาก็มองเห็นเธอ
‎เธอก็รู้อยู่ลึกๆ ว่าเรื่องนี้ ‎มันดีเกินจะเป็นเรื่องจริงไปได้
‎แต่เธอก็ปล่อยตัวให้ถูกโอบไป
‎เพราะเขาเป็นคนแรกที่เข้มแข็งพอที่จะอุ้มเธอได้
‎แต่เมื่อต้องอยู่ในปราสาทนี้เองที่เธอเข้าใจ
‎ว่าเจ้าชายทรงเสน่ห์กับบลูเบียร์ดปีศาจร้าย ‎แท้จริงแล้วคือชายคนเดียวกัน
‎และเธอจะไม่มีทางได้ตอนจบอันแสนสุข ‎นอกเสียจากเธอจะรักเขาทั้งสองคน
‎เธอต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรือ
‎อยากให้คนมารัก ‎เธออยากให้เขาสวมมงกุฏให้เธอไม่ใช่หรือ
‎เธอรนหาที่เองไม่ใช่หรือ ‎เธอรนหาที่เองไม่ใช่หรือ
‎ดังนั้น จงพูดว่าเธออยู่อย่างนี้ได้
‎พูดว่าเธอรักเขา พูดว่าขอบคุณ
‎พูดอะไรก็ได้ นอกจากความจริง
‎ที่ว่าเธออาจรักเขากลับไม่ได้"
‎"แล้วถ้าคุณไม่ใช่เนื้อคู่ของผมล่ะ
‎ไม่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทิ้งหลักการ
‎ผมต้องเชื่อมั่นว่าความรักจะเอาชนะทุกอย่างได้
‎และถ้าคุณรักผม เราก็แค่ต้องใช้เวลา
‎แต่เวลาก็ไม่ได้อยู่ข้างเราเลย"
‎"ผมไม่อยากคิดถึงสถานการณ์เลวร้ายที่สุด
‎ผมไม่อยากต้องรื้อบ้านของคุณ
‎หาหลักฐานที่จะเชื่อมโยงผม ‎เข้ากับการหายตัวไปของคุณ
‎ตอนนี้ทุกอย่างมันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยบริสุทธิ์แล้ว
‎เพราะผมไม่ได้ทำเพื่อคุณอีกต่อไป
‎ผมทำเพื่อตัวผมเอง
‎แล้วผมก็ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวนะ"
‎"คุณบอกว่าคุณเชื่อว่า ‎ผมยังมีจิตใจดี 'ที่ไหนสักแห่ง'
‎หวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไร ‎ถ้าผมจะแวะตามหามันเสียหน่อย"
‎คลอเดีย
‎โจ คุณมาทำอะไรที่นี่
‎ผมมาหาพาโค รอนอยู่รึเปล่า
‎เปล่า แล้วฉันก็แอบหวังว่าพาโคจะไปหาคุณ
‎ฉันทำมือถือหายตอนที่...
‎พยาบาลบอกว่าพยายามโทรไปที่ห้อง ‎แต่ไม่มีใครรับเลย
‎งั้นแปลว่าคุณไม่รู้เลยว่าลูกคุณอยู่ไหน
‎ให้ตายสิ คลอเดีย
‎มาตัดสินกันมันง่ายดีเนอะ คุณนึกว่าคุณเป็นใคร
‎ดูเหมือนผมเป็นคนเดียวในเมืองนี้ ‎ที่ใส่ใจเรื่องลูกชายของคุณนะ
‎คุณทำแบบนี้ทำไม
‎ทำไมคุณถึงปกป้องผู้ชายที่ทำแบบนี้กับคุณ ‎โดยไม่เห็นหัวลูกชายตัวเอง
‎ซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วย คุณเป็นแม่เขานะ
‎แม่คนควรจะปกป้องลูกๆ ‎จากผู้ชายแบบเขาสิ
‎ฉันไม่จำเป็นต้องให้เพื่อนบ้านที่เป็นห่วง ‎โผล่เข้ามาที่นี่
‎แล้วมาโทษฉันเรื่อง ‎อาการสมองกระทบกระเทือนของตัวเอง
‎รอนมีเส้นสาย เขาขู่ฉัน
‎อยากรู้เหรอว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ในชีวิตฉัน
‎เพราะถ้าฉันพยายามสู้เขาเมื่อไหร่ ‎ฉันจะเสียลูกไป
‎ผมขอโทษ ผมไม่รู้
‎เออสิ คุณก็ต้องไม่รู้อยู่แล้ว
‎คุณไม่รู้หรอกว่าจะใช้ชีวิตแบบฉัน ‎ต้องทนกับอะไรแค่ไหน
‎พวกนั้นไม่เขียนหนังสือเกี่ยวกับผู้หญิงอย่างฉัน
‎ไม่มีใครคิดจะเขียน
‎โจ โกลด์เบิร์กใช่มั้ย
‎"สวัสดี คุณนักสืบ"
‎เราเคยเจอกันเหรอครับ
‎สวัสดีครับ ‎ผมทำงานให้ครอบครัวของพีช ซาลิงเจอร์
‎- ขอถามคำถามแค่สองสามข้อ ‎- โอเค ได้เลย
‎คุณรู้จักพีชดีแค่ไหน
‎"เขาทำเป็นถาม แต่จริงๆ เขารู้อยู่แล้ว"
‎ก็ไม่สนิทมาก รู้จักผ่านแฟนเก่า กวิเนเวียร์ เบค
‎แต่ก็สนิทพอที่จะเสียใจที่เธอจากโลกนี้ไป
‎คุณเคยไปบ้านของเธอที่กรีนิชมั้ย
‎บ้านที่เธอตายใช่มั้ย ไม่เคยๆ ‎แต่ผมได้ยินเรื่องบ้านนั้นจากเบค
‎ผมรู้ว่าพีชมีปัญหาหนักตอนที่พวกเธอไปที่นั่น
‎ผมว่าคุณน่าจะไปคุยกับเบคมากกว่า
‎อันที่จริง ผมก็พยายามติดต่อเบคอยู่
‎อ้อ คือ เราเลิกกันแล้ว
‎ผมก็เลยไม่ได้ติดต่อเธอเท่าไหร่
‎ที่จริง ถ้าคุณหาผมเจอ นั่นแปลว่า ‎คุณน่าจะเจอลินน์ เพื่อนสนิทของเบคแล้ว
‎คุณไปถามเธอดีกว่า
‎เบคอาจจะออกไปนอกเมือง ไปเขียนหนังสือ ‎เธอทำแบบนั้นบ่อยๆ
‎โชคดีนะครับ ยินดีที่ได้พบ
‎คุณใช้เวลาที่บ้านเธอเยอะด้วยเหรอ ‎เวลาเธอไม่อยู่
‎"เวร"
‎ก็ ผม...
‎"เขาเห็นผม"
‎ผมยังมีกุญแจอยู่ ‎ไม่สิ ที่จริง ผมเคยมีกุญแจ
‎ผมเอาไปคืนเมื่อคืนนี้
‎ผมควรกังวลรึเปล่า นี่คุณมาตามดูผมเหรอ
‎แฟนเก่าคุณเคยเล่าไหมว่า ‎พีชมีสตอล์กเกอร์
‎คือผมก็รู้... ‎ผมจำได้ว่ามีเรื่องแย่ๆ ที่เซ็นทรัลพาร์ค
‎พีชโดนเล่นงานใช่มั้ย
‎แต่ผมไม่รู้ว่า ‎มันเป็นเรื่องอะไรใหญ่โตกว่าแค่ปล้นกัน
‎คนคนเดียวกันอาจอยู่ในบ้านนั้น ‎สุดสัปดาห์ที่พีชตาย
‎เอาจริงเหรอ
‎เราเจอของชิ้นหนึ่ง กำลังเอาไปตรวจดีเอ็นเอ
‎ว้าว
‎ถ้าจริงก็บ้ามากเลย
‎"ผมลืมไอ้โหลเวรนั่น"
‎ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง หวังว่าคุณจะเจอเขานะ
‎"น่าจะยอมฉี่ราด"
‎ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้
‎ขอบคุณ โจ ถ้าคิดอะไรออกอีก ‎ช่วยโทรบอกผมหน่อยได้มั้ย
‎ได้สิ
‎"แล้วฉี่มันมีดีเอ็นเอรึเปล่า"
‎ได้เลย รอส ได้
‎"สิ่งหนึ่งที่ผมเรียนรู้ ‎จากช่วงเวลาที่ผมอยู่ในกรงนั้นเองนะ เบค
‎อย่าปล่อยให้ตัวเองสติแตก
‎ไม่ว่ามันจะแย่แค่ไหน ‎เราต้องหาทางทำใจให้สงบและคุมสติให้ได้"
‎ผมโง่มากที่โมโห
‎ผมทำพลาดเอง ‎และคุณก็กำลังพยายามช่วยให้ผมทำได้ดีขึ้น
‎ฉันรู้ว่ามันเข้าใจยาก
‎แต่บางครั้งเราก็ต้องทำเรื่องยากๆ ‎เพราะเราเป็นห่วงใครสักคน
‎ฉันรู้จักปีศาจที่ขับเคลื่อนจิตใจเธอดี
‎ฉันก็มีปีศาจของตัวเอง
‎เราต้องใช้วินัย...
‎ถึงจะเอาชนะได้
‎นั่นคือสาเหตุที่ฉันสั่งให้เธอทำงานหนัก ‎และฉันเรียกร้องให้เธอทำให้ได้ไร้ที่ติ
‎ความรักหนังสือ ความเคารพมัน
‎ฉันกำลังพยายามสอนคติประจำใจให้เธอใช้ในชีวิต ‎เพื่อที่เธอจะได้ไม่มีจุดจบเหมือนพ่อ
‎แล้วเมื่อผมพลาด คุณก็ขังผมไว้
‎ถูกต้อง
‎เพราะฉันรักเธอ
‎ฉันแค่หวังว่านั่นจะเพียงพอ
‎หวัดดี
‎ไง ฉันขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้ฉันบ้าไปหน่อย
‎มื้อค่ำมีอะไรคะ
‎เป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น
‎จำเรื่องนักสืบได้มั้ย เขามาหาผม
‎คุณน่าจะได้เห็นหน้าเขา
‎ผมว่าเขาไม่เชื่อที่ผมพูดเลยแม้แต่คำเดียว
‎ผมไม่ใช่ฆาตกรนะ
‎ผมไม่ได้วางแผนเรื่องนี้
‎ถ้าผมเป็นปีศาจเลือดเย็น ‎ที่รู้จักวางแผนอะไรๆ ไว้ก่อน
‎ผมคงไม่พลาด ‎ในเรื่องที่จะย้อนกลับมาเล่นงานผมแบบนี้
‎คุณพลาดอะไรไป
‎ไม่สำคัญหรอก
‎นอกจากมันจะสำคัญ ถ้างั้นคุณก็จะรู้ ‎เพราะผมจะต้องติดคุก
‎คุณอาจได้อย่างที่ต้องการเลย
‎ผมจะต้องชีวิตพังจากสิ่งที่ผมทำเพื่อคุณ
‎คุณคงชอบอย่างนั้นสินะ ‎เพราะนั่นคือภาพที่คุณมองผม
‎ไม่นะ ไม่จริงเลย
‎คุณไม่ใช่ปีศาจ โจ ‎ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไรร้ายๆ ออกไป แต่...
‎ไม่เอาน่ะ คุณคงไม่คิดว่าฉันจะใจเย็นได้ ‎คือดูเราสิ
‎บอกไว้เลยนะ
‎ฉันไม่ได้เกลียดคุณ
‎ฉันกำลังพยายามอย่างหนักมาก ‎ที่จะทำความเข้าใจคุณ
‎แล้วถ้าฉันจำเป็นต้องมีตัวช่วย ‎คุณจะโทษฉันได้เหรอ
‎แล้วพาโคล่ะ
‎พาโคทำไมเหรอ
‎ถ้าคุณต้องเข้าคุก เด็กนั่นก็ชีวิตพังใช่มั้ย
‎คุณคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องการเหรอ
‎คุณเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขา
‎ฉันกำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ‎กับคนที่ไม่มีใครเลย
‎โจ เพื่อพาโค โอเคนะ
‎มาพยายามหาทางออกเรื่องนี้กัน ‎เพื่อที่คุณจะได้...
‎เพื่อที่เราจะได้ไปอยู่เคียงข้างเขา
‎คลอเดีย! เปิดประตู ฉันอยากจะ...
‎ฉันแค่อยากคุย แค่...
‎เฮ้ย ให้ฉันเข้าไป ฉันอยาก...
‎ไอ้เด็กเปรต!
‎พาโค
‎พาโค มานี่ ฉันแค่อยากคุย
‎พาโค มานี่ ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก
‎- พาโค ‎- พาโค!
‎มานี่เร็ว ฉันอยากคุยด้วย
‎พาโค ออกมาสิ
‎แกได้ตายแน่
‎เฮ้ย รอน
‎- โจ! ‎- พาโค!
‎โอเค นายต้องทำแบบนี้นะ ‎จะได้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้
‎เพราะจะไม่มีใครเชื่อเราหรอก
‎ว่าจริงๆ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ใช่มั้ย
‎โอเค ที่โถงหน้าห้องมีเลือดอยู่
‎นายต้องใช้น้ำกับสบู่ล้าง ‎แล้วเอายาฟอกผ้าขาวลง
‎เทลงไปเลย โอเคนะ
‎ทีนี้ ส่วนต่อไปอาจฟังดูพิลึกๆ
‎แต่ฉันว่ามันน่าจะช่วยได้
‎เห็นนี่ไหม โทรศัพท์ของรอน
‎ฉันจะส่งข้อความถึงแม่ของนายจากเครื่องนี้
‎อาจส่งหาเจ้านายของรอน ‎หรือเพื่อนเขาสองสามคน
‎เพื่อให้พวกนั้นคิดว่าเขายังไม่ตาย
‎ใช่เลย ฉันจะทำอย่างนั้นต่อ
‎ฉันจะเอาไปให้ไกลจากตรงนี้แล้วค่อยกำจัดมัน
‎นายก็แค่ต้องบอกว่า ‎นายไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‎ให้ตาย
‎รอนจะไม่ได้ทำร้ายหรือทำให้นายกับแม่ต้องกลัวอีก
‎และฉันขอโทษนะ ‎ขอโทษจริงๆ ที่นายต้องมาเห็นเรื่องแบบนี้
‎แต่มันจบแล้ว
‎ทุกอย่างจบแล้วตลอดกาล ใช่มั้ย
‎เขาเป็นคนชั่ว
‎ใช่
‎ชั่วจริงๆ
‎นั่นแปลว่าการฆ่าเขาเป็นเรื่องถูกต้องเหรอ
‎บางครั้ง...
‎เราก็ต้องทำเรื่องเลวร้ายเพื่อคนที่เรารัก
‎ไม่ได้แปลว่ามันเป็นเรื่องถูกต้อง ‎แต่แปลว่าความรักสำคัญกว่า
‎นี่ กลับบ้านไปซะ
‎"ผมเชื่ออย่างนั้น เบค ความรักสำคัญกว่า
‎แต่โลกนี้เป็นที่โหดร้าย
‎ถ้าผมโดนจับเพราะเรื่องพวกนี้ ‎ผมไม่คิดว่าคณะลูกขุนจะมองแบบเดียวกันหรอก
‎แล้วคุณล่ะ
‎จะมองแบบนั้นมั้ย"
‎คุณมาแล้ว!
‎อ่านสิ โจ
‎กลอนเปล่าบรรยายถึง ‎เรื่องราวความรักของคุณกับดร.นิคกี้เหรอ
‎อ่านต่อไปสิ
‎นี่มันอะไรกัน
‎มันคือเรื่องของทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‎หลังจากที่ฉันเริ่มมีสัมพันธ์กับนักจิตบำบัด
‎ฉันกำลังใจสลายและเชื่อคนง่าย ‎และฉันต้องการหาคนช่วย
‎ส่วนเขา ฉันไม่ได้รู้เลยว่า ‎เขาทั้งหมกมุ่นและป่วยจิตหนักมาก
‎และจะไม่มีวันยอมเลิกพยายามเข้าหาฉัน
‎แล้วถ้าคุณข้ามไปอ่านตอนจบ จะมีจุดหนึ่ง
‎ที่ฉันพูดถึงกล่องของที่ระลึก ‎ที่ฉันเจอในบ้านของนิคกี้
‎หลักฐาน โหลใส่ฟัน
‎โจ ยังดูไม่ออกเหรอ ‎นิคกี้คือทางออกของคุณนะ โจ
‎ทางออกของเรา
‎มันไร้ที่ติเลย
‎ฉันเข้าใจแล้ว
‎- คุณเข้าใจอะไร ‎- เข้าใจคุณ
‎คุณทำทุกอย่าง... เพื่อฉัน
‎ไม่เคยมีใครรักฉันแบบที่คุณรัก
‎แบบว่า คุณมอบทุกอย่างให้กับฉัน
‎ให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้คุณเถอะ
‎ฉันพูดจริงๆ ฉันเข้าใจ
‎ตอนนั้นฉันกลัว ฉันอาจทำเรื่องที่...
‎เรื่องที่งี่เง่ามากๆ ตอนที่ฉันเจอกล่องนั้น
‎แต่เรื่องนี้...
‎ทำให้ฉันมีเวลานั่งคิด
‎ผมทำให้คุณเจ็บ ผมทำให้คุณกลัว
‎ผมเข้าใจนะถ้าคุณจะเกลียดผม
‎จริงๆ แล้วฉันรักคุณนะ
‎รักมากกว่าเดิมอีก
‎แล้วฉันก็แทบรอให้คุณพร้อมไม่ไหว ‎แต่จริงๆ ในนี้ก็ไม่เลวนักหรอก
‎คุณดูแลฉัน
‎และไม่เคยมีใครดูแลฉันมาก่อน
‎ไม่เหมือนคุณ
‎นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากทำ
‎แล้วเมื่อคุณพร้อม ‎เราจะเอาเรื่องของฉันไปบอกโลก
‎จากนั้นคุณกับฉัน ‎เราจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่งและเริ่มต้นชีวิตกัน...
‎และฉันยังไม่ได้คิดไปไกลกว่านั้น
‎แต่โจ ฉัน...
‎ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับคุณแล้วดีกว่าตอนไม่มีคุณ
‎เบค
‎ถ้าคุณอยู่ในนี้ ‎นี่คงเป็นจังหวะที่เราจูบกัน
‎แบบเพลงขึ้นหรืออะไรแบบนั้นเลย
‎แต่ฉันรู้ค่ะ...
‎ฉันรู้ว่าคุณยังไม่ไว้ใจฉันพอ
‎ฉันเข้าใจ
‎เราบ้ากันทั้งคู่
‎เบค!
‎เดี๋ยวๆ รอก่อน ขอร้อง ‎เดี๋ยว ผมรู้ว่าคุณโกรธ ผมรู้
‎คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นอะไร ไอ้โรคจิต
‎ผมนึกแล้วว่ามันดีเกินจะเป็นเรื่องจริง
‎อะไร ไอ้คำพูดหวานๆ ที่ฉันพูดกับคุณ ‎ตอนที่ฉันถูกขังอยู่ในกรงน่ะเหรอ
‎คุณเชื่อจริงๆ สินะว่าไอ้เรื่องพวกนี้ ‎มันมีเหตุผลควรจะทำ
‎ใช่
‎คุณมันบ้า
‎คุณคิดว่าคุณทำเรื่องแย่นิดหน่อย ‎ฉันก็ทำเรื่องแย่นิดหน่อย
‎แล้วนี่มันเท่าเทียมกันงั้นเหรอ
‎ใช่ ฉันโกหก ฉันนอกใจคุณ ‎แต่ฉันไม่ได้แอบสืบตามดูคุณ
‎ฉันไม่ได้ทำร้ายคุณ ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ‎ฉันไม่ได้ทำเรื่องพวกนี้
‎มันไม่มีเส้นแบ่งที่ไหนในโลก ‎ที่ผมจะไม่ยอมข้ามเพื่อคุณ
‎ฉันไม่ได้ขอให้คุณขี่ม้าขาวมาช่วยฉัน
‎แต่คุณขอนะ ตอนนั้นชีวิตคุณพังมาก
‎ใช่ แต่มันก็เป็นชีวิตของฉัน
‎และฉันไม่ได้ต้องการพวกต้านสังคมขี่ม้าขาว ‎เข้ามาจัดการฆ่าทุกคน
‎คือคุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไร ‎คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะสำนึกบุญคุณเหรอ
‎คุณ...
‎คุณคือเขา
‎คุณคือสิ่งชั่วร้าย
‎คุณคือสิ่งที่คุณน่าจะฆ่าทิ้ง
‎ถ้าคุณปล่อยผมออกไป เราจะได้คุยกัน
‎รู้มั้ยว่าฉันคิดยังไง ‎ฉันว่าเรื่องนี้เป็นแค่ข้ออ้าง
‎ข้ออ้างเพื่อให้คุณทำตัวโรคจิต ‎แอบคืบคลานเข้ามาในชีวิตผู้หญิง
‎แล้วก็รุกล้ำความเป็นส่วนตัวพวกเธอ
‎ฉันคิดว่าคุณชอบนะ ไอ้อำนาจแบบนั้น
‎- คุณชอบมากเลย ‎- ไม่
‎- เปล่า ผมไม่ได้ชอบ ‎- ฉันว่าเรื่องนี้
‎นี่เป็นข้ออ้างที่ไร้ที่ติ ‎ที่คุณจะกำจัดคนอย่างเบนจี้กับพีช
‎ซึ่งมองเหยียดคุณ ‎กับชีวิตน่าสมเพชของคุณเสมอ
‎- พระเจ้า แต่คุณ... ‎- ไม่
‎คุณไม่ใช่คนพิเศษ
‎คุณมันจิตพัง
‎ฉันไม่มีทางรักคุณได้
‎เน่าตายในนั้นไปเถอะ ไอ้บ้าโรคจิต
‎คุณได้ใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดในคุกแน่ๆ
‎โจ
‎ช่วยด้วย!
‎ช่วยด้วย! ช่วยที!
‎พาโค! พาโค ขอบคุณพระเจ้า ‎ช่วยฉันหน่อยนะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
‎โจ เขาอยู่ข้างล่าง แล้วเขาบ้าไปแล้ว
‎โจเหรอ
‎พาโค เขาฆ่าคนไปแล้ว เขาจะฆ่าฉันด้วย
‎เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลย
‎พาโค เปิดประตูสิ! ช่วยเปิดประตูหน่อย!
‎ขอร้อง! พาโค ไม่นะ! อย่าไป พาโค!
‎ไม่นะ!
‎กุญแจๆ
‎สมัยที่มูนนี่ขังผมไว้ ผมได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญ
‎เอากุญแจสำรองไปซ่อนไว้ซะ ‎จะได้ออกมาจากไอ้กรงเวรนี่ได้
‎- ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ เบค ‎- ฉันรู้
‎ฉันรู้ แค่...
‎เอาฉันกลับเข้าไปในนั้นก็ได้
‎เล่มนี้ขายดีเป็นบ้าเลย
‎เธอเคยทำงานที่นี่จริงรึเปล่า
‎จริง ผมรู้จักเธอดีเลย
‎เสียใจด้วยนะคะ เรื่องมันเศร้ามาก
‎มันประหลาดนะเวลาที่มีคนตาย
‎แล้วเราก็ไม่สามารถหนีพวกเขาได้ ‎เพราะมันเป็นข่าว
‎ขอให้สนุกนะครับ เธอเป็นนักเขียนที่เก่งจริงๆ
‎"คุณเก่งจริงๆ เบค
‎ผมคิดถึงคุณมากเลย
‎นี่เป็นสี่เดือนที่ประหลาดมาก ‎สุดท้ายแล้วผมต้องทำอะไรเพื่อคุณเยอะเลย"
‎(อัปเดตสเตตัส - กวิเนเวียร์ เบค ‎อยู่ที่นิวโรเชลล์ นิวยอร์ก)
‎(แวะมาเซอร์ไพรส์เพื่อน!)
‎"คุณเป็นคนเขียนเรื่อง ‎ผมก็แค่ทำให้มันมีชีวิตขึ้นมา
‎เรื่องนั้นไร้ที่ติเลย ดังนั้นทุกคนจึงเชื่อกันหมด"
‎เขาอยู่นั่น!
‎คุณหมอ! คุณหมอ! ‎อะไรทำให้คุณฆ่ากวิเนเวียร์ เบค
‎ใช่ค่ะ เธอมีสัมพันธ์กับนักจิตบำบัดของเธอแน่
‎ไอ้ชั่วนั่น...
‎รู้รึเปล่าว่าพีช ซาลิงเจอร์เพื่อนเรา ‎พยายามบอกให้เบคเลิกกับเขา
‎เลยเหมือนกับ ไอ้โรคจิตนั่นฆ่าพีชด้วยรึเปล่า
‎ฉันได้ต้นฉบับจากทางไปรษณีย์ ‎มันพิลึกนะ แต่ถือได้ว่า
‎เป็นกลอนเปล่าที่จับใจที่สุดที่ฉันได้อ่าน ‎ตั้งแต่บทก่อนสุดท้ายของเซดี้เลย
‎แต่มันก็น่าสยดสยองที่สุดด้วย
‎เพราะฉันเพิ่งเข้าใจว่า
‎เบคกำลังฉายภาพให้เห็น ‎การฆาตกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นของเธอเอง
‎นั่นคือตอนที่ฉันรู้ว่า
‎ฉันต้องเอาให้ตัวแทนพิมพ์หนังสือของฉันอ่านทันที
‎"มันก็จริง อาจไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อสนิทใจ"
‎โกหกทั้งเพ
‎"แต่รู้อะไรไหม มันไม่สำคัญหรอก ‎หลักฐานมันมัดตัวดิ้นไม่หลุด
‎เพราะความพยายามของคุณ...
‎และผม
‎มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราได้ทำด้วยกัน
‎สุดท้ายแล้ว คุณก็รักผมไม่ลง
‎ตอนนี้ผมทำใจได้แล้ว
‎เพราะผมเคยได้รักคุณ ‎อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎และมอบสิ่งที่คุณต้องการได้แล้ว ‎ผมก็รู้สึกดีนะเรื่องนั้น
‎ผมช่วยให้คุณกลายเป็นนักเขียน ‎ที่คุณอยากเป็นเหลือเกิน
‎บันทึกเรื่องดร.นิคกี้อย่างละเอียดของคุณ ‎เป็นเครื่องนำทาง
‎แล้วผมก็ตัดต่อต้นฉบับนั่นเข้าด้วยกัน
‎จากงานเขียนทุกอย่างของคุณ ‎ที่เอามาตีพิมพ์ได้
‎หนังสือเล่มนี้เป็นของคุณ เบค ‎และมันทำให้คุณโด่งดัง
‎น่าเศร้านะที่คุณไม่ได้อยู่เห็น
‎แต่ผมรู้ว่าคุณจะต้องมีความสุขมาก"
‎งั้น แคลิฟอร์เนีย
‎ก็เยี่ยมนะ
‎คุณได้งาน พาโคต้องชอบที่นั่นแน่
‎ใช่ ฉันก็คิดงั้น อากาศดีๆ
‎แล้วรอนล่ะ
‎หายเข้ากลีบเมฆไปเลย ฉันก็ไม่เข้าใจ
‎แต่อย่างว่า ใครๆ ก็รู้ว่าเขามีปัญหา
‎เขามีหนี้การพนัน ‎ใครจะรู้ แต่ก็ดีที่สุดแล้ว
‎ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้พูดดีอยู่ตลอด
‎แต่ขอบคุณมากที่ดีกับลูกชายฉันอยู่เสมอ
‎อ้อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
‎ฉันจะให้คุณลากันนะ
‎นี่ พัค
‎ฉันจะคิดถึงนายนะ
‎ผมก็เหมือนกัน
‎บางทีชีวิตอาจจะยากหน่อยก็ไม่เป็นไร
‎นายยังเป็นคนดีได้
‎แล้วก็มีชีวิตดีๆ ได้ด้วย ‎ฉันอยากให้นายได้ชีวิตแบบนั้น
‎นี่เป็นเรื่องที่ดีนะ การเริ่มต้นใหม่
‎นายจะทิ้งเรื่องแย่ๆ ไว้เบื้องหลังทั้งหมด
‎ครับ
‎คุณก็เหมือนกัน
‎"ผมพยายามอยู่ จริงๆ นะ
‎แต่ก็ต้องยอมรับนะ ‎มันยากขึ้นทุกทีที่จะใช้ชีวิตกับการอกหักซ้ำๆ
‎แล้วก็มีบางวันที่ผมไม่เชื่อในความรัก
‎ผมบอกตัวเองว่าให้เปิดใจเอาไว้
‎บอกว่าสุดท้ายแล้ว ผมมองคุณผิด
‎แต่ความสัมพันธ์ทุกครั้ง ‎ก็สอนบทเรียนยากๆ ให้เราใช่ไหมล่ะ
‎นั่นคือข้อดีของมัน
‎ที่จะเตรียมใจให้เราพร้อมรับ ‎วันที่ใครสักคน อาจเป็นคนที่ใช่ เดินเข้ามา
‎คนที่จะรักเราได้จริงๆ
‎และเราจะรักเขาได้จริงๆ"
‎"โห...
‎สวัสดีจ้ะ
‎ใครกันเนี่ย
‎คุณใส่เสื้อมีฮู้ด คุณไม่ชอบให้ใครจ้องหน้า
‎แต่คุณเปลือยขา ก็อยากให้คนสนใจบ้างนิดๆ
‎โอเค ยอมก็ได้"
‎หวัดดี กระต่ายน้อย
‎- แคนเดซ คุณ... ‎- ยังไม่ตาย
‎ใช่สิ
‎เพราะงั้น ฉันว่าเรามีเรื่องคาใจที่ต้องคุยกันนะ
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์