‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ความเดิมตอนที่แล้ว
‪เฮนรี่ โฟร์ตี้ ควินน์-โกลด์เบิร์ก
‪เราเป็นครอบครัวแล้ว
‪เมื่อลูกเกิดแล้ว
‪อย่างน้อยนรกรั้วสีขาวของเราก็รู้สึกสมเหตุสมผล
‪สวัสดีค่ะ นาตาลี สวัสดี
‪ผมไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่
‪จะเต็มใจได้ยังไงในเมื่อคุณขโมยหัวใจผมไป
‪ไม่ได้ สามี พ่อ ผมทำไม่ได้
‪ขอโทษครับ ผมแค่ต้องการเพื่อน
‪ทุกคนต้องหาหนทางของตัวเองในมาเดรลินดา
‪หลบเชอร์รี่และแก๊งของเธอน่ะเหรอ
‪มันจะง่ายกว่านี้ถ้าคุณทำให้พวกเขายอมรับคุณ
‪- ฉันฝันว่าอยากเปิดร้านขนมปัง ‪- มีห้องว่างนะ
‪โทรหาฉันนะคะถ้าอยากไปดู
‪นาตาลี ฉันอยากเห็นที่ที่คุณบอก
‪คุณเปิดกิจการได้ทันทีเลยละ
‪ที่นี่จะประสบความสำเร็จมาก คุณคิดว่ายังไงคะ
‪เลิฟ นี่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
‪โจ ฉันว่าเราต้องไปบำบัดคู่สมรส
‪พวกคุณมาที่นี่ทำไมคะ
‪- อะไรกัน ‪- อย่าปลุกเขานะ
‪เลิฟ คุณทำอะไรลงไป
‪คุณทำอะไรลงไป
‪เราทะเลาะกันค่ะ
‪แน่นอน คุณคงไม่มาที่นี่ถ้าคุณไม่ทะเลาะกัน
‪ค่ะ ฉันจับได้ว่าเขานอกใจ
‪ดี เข้าประเด็นเลยสินะ
‪ไม่เป็นไรนะ เฮนรี่ พ่อจะไม่ปล่อยให้ ‪มีอะไรเกิดขึ้นกับลูก
‪เลิฟ ผมบอกคุณแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไร
‪จริงๆ แล้ว เธออ่อยผมต่างหากล่ะ
‪คุณเก็บกล่องไว้
‪ฉันรู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
‪ฉันรู้จักคุณ
‪คุณเลยฆ่าเธอเหรอ
‪ตามหลักแล้ว ผมไม่ได้นอกใจนะ
‪"ตามหลักแล้ว" เหรอ
‪ฉันจับได้ว่าเขากำลังจะนอกใจ ‪มันเหมือนกันแหละค่ะ
‪ความต่างก็คือผมเกือบทำเรื่องแย่ๆ
‪และเธอทำเรื่องที่เลวทรามมาก
‪ผมบอกไม่ได้ว่าเธอทำอะไรลงไป ‪ผมเลยเป็นตัวร้ายแทน
‪ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่ผิด
‪แต่เธอบ้าไปแล้ว
‪หมายความว่าอะไร "บ้า"
‪คุณเป็นจิตแพทย์นี่ นั่นมันหน้าที่คุณ
‪เธอเสียสติ...
‪แล้วทำแจกันแตก
‪แจกัน
‪- มันประเมินค่าไม่ได้ ‪- ถูกและน่าเกลียด
‪ซ่อมไม่ได้ด้วย
‪อย่าเถียง อย่าทำให้มันแย่ลง ‪ไม่รู้ว่าเธอจะตอบโต้ยังไง
‪ค่ะ
‪ฉันทำแจกันแตก
‪ก็แค่ บางครั้ง ฉันใช้อารมณ์
‪คุณจะทำอะไรน่ะ
‪โทรศัพท์ของเธอ เลิฟ โทรศัพท์ที่ตามหาตัวได้
‪คุณได้คิดเรื่องนี้บ้างไหม ‪ก่อนที่คุณจะสับขวานใส่เพื่อนบ้านเรา
‪ไม่ ฉันไม่ได้วางแผนเหมือนคนโรคจิต
‪ฉัน... เวรเอ๊ย
‪มีนี่ด้วย
‪ฉัน...
‪- ฉันเซ็นสัญญาเช่าร้านทำขนม ‪- คุณเซ็นสัญญาเช่าที่เกิดเหตุของเราเหรอ
‪- ฉัน... ‪- เอามานี่
‪ฉันนึกว่ามันน่าจะดี ฉันเลยมาที่นี่กับเธอ
‪ฉันรู้ว่ามีเรื่องให้จัดการ แต่ฉันหนีไปไม่ได้
‪และปล่อยให้ใครเข้ามาในนี้ แล้วตอนนี้เรามี...
‪- นั่นแหละ เวลาที่จะปกปิดมัน ‪- เราไม่มีเวลาแล้ว ไม่มีเวลา
‪ฉันไม่ถนัดเรื่องนี้นี่ คุณมัดมือชกฉัน
‪- และฉันก็พยายามปกป้องครอบครัวของเรา... ‪- ขอตั้งสมาธิก่อน
‪ฉันไปเอง
‪คุณเพิ่งมีลูกใช่ไหมคะ
‪- ค่ะ ‪- ครับ เฮนรี่
‪- บางครั้งเราเรียกเขาว่าโฟร์ตี้ ‪- เขาชื่อเฮนรี่
‪จิตแพทย์ที่ดีจะเจาะลึกว่า ‪ทำไมลูกของเราถึงใช้ชื่อเดียว
‪กับน้องชายขี้ยาที่ตายไปแล้วของเธอ
‪โจคะ คุณรู้สึกยังไงบ้างหลังจากได้เป็นพ่อคน
‪ความพัวพันระหว่างความกลัวและความล้มเหลว ‪อ๋อ และฆาตกรรมด้วย
‪เยี่ยมครับ
‪ท้าทายนิดหน่อย
‪- สำหรับเราทั้งคู่ ‪- สำหรับฉันมากกว่าเขา
‪เขาทำตัว... และเขายอมรับด้วยนะ
‪เหม่อลอย ไม่ใส่ใจ
‪และมันแบบ "ทำไม... ‪ทำไมใจเขาไม่อยู่ตรงนี้นะ
‪และทำไมเขาไม่พยายาม"
‪- ผมพยายามอยู่ ‪- คุณกำลังบอกว่าคุณเต็มที่มาตลอดเหรอ
‪ในเมื่อคุณสนใจจริงๆ แค่ 50 เปอร์เซ็นต์เองมั้ง
‪ตามตำราเลย ‪เธออยากให้มันเกี่ยวกับผมและเฮนรี่
‪มากกว่าพูดถึงความผิดของเธอในเรื่องนี้
‪เอาละ เลิฟ เราต้องสร้างเรื่องนะ
‪เหตุผลที่เธอตาย
‪เธออารมณ์แปรปรวนและไม่มีความสุข
‪- และเธอฆ่าตัวตาย ‪- ด้วยขวานเนี่ยนะ
‪เธอพลัดตกหน้าผาแล้วเอาหัวลงก่อน ไม่รู้สิ
‪เธอต้องหายตัวไป
‪ไม่มีทางหาเจอ ไม่มีทางได้ชันสูตร
‪เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนโทรศัพท์ของเธอ ‪ไอแพดของเธอ รถของเธอ
‪ดังนั้นเราต้องย้าย...
‪ของของเธอไปสักที่และศพของเธอไปที่อื่น
‪ได้
‪ที่ไหน
‪มีป่าสงวน
‪ห่างจากที่นี่ไปสามสิบนาที
‪เราจะฝังเธอในป่า
‪วิธีนี้ได้ผลดีมากกับแคนเดซ
‪ผมคิดว่าเธอใช้ ‪ความสัมพันธ์ในอดีตของผมมาเล่นงานผม
‪แต่คุณมีแบบแผนนะ
‪อย่าตอบโต้นะ อย่าตอบโต้
‪และคุณก็ไม่มีเหรอ
‪คุณอยากซ้ำเติมเรื่องแคนเดซกับผมตอนนี้เหรอ
‪โอเค ได้ เอาละ ‪มาคุยกันว่าเราจัดการเรื่องนั้นกันยังไง
‪คุณทำอะไรกับศพของเธอ ‪หรือศพของเดไลลาห์ด้วย
‪- เพราะคุณไม่เคยบอกเลย ‪- บอกคุณแล้ว ฉันจัดการเรียบร้อย
‪- และผมกำลังถามว่าคุณจัดการยังไง ‪- ทำไม
‪มันปลอดภัยกว่าถ้าคุณไม่รู้ ตกลงไหม
‪บ้าจริง ได้
‪คืองี้ ที่แอล.เอ. มีผู้ชายชื่อแจสเปอร์...
‪ที่มาตามล่าผมเพราะหนี้ของวิล เบตเทลไฮม์
‪และเขาต้องหายตัวไป
‪- แล้วคุณทำอะไร ‪- ผมแยกเขาเป็นชิ้นเล็กๆ
‪- ยังไง ใช้เลื่อยเหรอ ‪- ใช่
‪และมัน... แบบว่า สุดท้ายแล้ว มันต้อง...
‪สุดท้ายแล้ว ‪เครื่องบดเนื้อคือวิธีจับเขายัดใส่ถุงได้
‪ที่อนาวรินเหรอ
‪- ใช่ ‪- โอ้ ตายแล้ว ตายแล้ว
‪คุณล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย
‪- ฉันใช้เครื่องนั้นบ่อยนะ ‪- คุณมีวิธีอื่นไหมล่ะ
‪คุณมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหม แหงล่ะ คุณไม่มี
‪เพราะคุณฆ่าเพื่อนบ้านเราด้วยอารมณ์ล้วนๆ
‪ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลย นี่ วันนี้ เลิฟ ดูสิ
‪นี่ ฝีมือคุณ
‪คุณทำให้ครอบครัวเราตกอยู่ในอันตราย เลิฟ
‪- คุณจะไปไหน ‪- ไปดูแลลูก
‪คุณจัดการกับนาตาลีไปเลยนะ ‪คุณห่วงใยเธอมากกว่าลูกชายตัวเองอยู่แล้ว
‪- ไม่เป็นไรๆ ‪- ผมผิดเอง นาตาลี
‪ผมนึกว่าคุณเป็นอันตรายต่อชีวิตแต่งงานของผม
‪แต่ปัญหาที่แท้จริงของชีวิตแต่งงานของผม ‪คือเมียผมเองนี่แหละ
‪- เพราะงั้นเราเลยไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไง ‪- "คุณ" ไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไง
‪เขาอาจไม่รู้เหมือนกัน ‪แต่เมื่อคุณใช้คำว่า "เรา"
‪คุณไม่เหลือช่องว่าง ‪ให้ประสบการณ์ของเขาหรือของคุณเลย
‪คำว่า "เรา" คือการพึ่งพาอีกฝ่าย ‪โดยใช้ความรักมาบังหน้า
‪ฉัน...
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่ต้องค่ะ
‪ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะสื่อสารกันดีๆ ได้ยังไง
‪มันเป็นเพราะว่าไม่เคยมีตัวอย่างให้คุณเห็น
‪ตลกดี เริ่มโทษพ่อแม่กันแล้ว
‪ฉันขอพูดตามตรงนะคะ
‪ฉันว่าการทะเลาะครั้งนี้ ‪ไม่เกี่ยวกับการที่คุณอ้างว่าโจนอกใจ
‪ไม่เกี่ยวเหรอ
‪- ไม่เหรอคะ ‪- ก็ไม่เชิงค่ะ
‪คุณรู้ไหมว่าปัญหาคืออะไร
‪ยังไม่รู้ค่ะ แต่พูดต่อเลยค่ะ
‪ไหนบอกฉันสิว่าคุณผ่านอะไรมาบ้าง ตามลำพัง
‪หลังจากที่ทะเลาะกัน
‪- คือ ฉัน... ‪- ที่จริง...
‪ฉันอยากให้โจเริ่มก่อนค่ะ
‪งั้นเหรอครับ
‪เธออาจรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมตรงนี้ก็ได้
‪ครับ ก็ อย่างที่ผมบอก ‪จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ทั้งนั้น
‪แต่หลังจากที่ทะเลาะกัน
‪ผมรู้สึกจำเป็นต้อง...
‪กำจัดเธอไปตลอดกาล
‪"จำเป็น" เหรอ
‪บังคับ
‪โดยภรรยาของคุณเหรอ
‪ครับ
‪มันทำให้คุณรู้สึกยังไง
‪นังเลิฟเฮงซวย ช่างหัวมัน ช่างหัวเรื่องนี้
‪ช่างหัวใครก็ตามที่ทำถุงใบนี้
‪เส้นเปิดถุงอยู่ตรงไหนเนี่ย ฝั่งไหน
‪ผมน่าจะปล่อยให้เลิฟรับผิดชอบเรื่องนี้เอง ‪แต่ไม่ได้ เธอรู้ว่าผมทำอะไรไว้บ้าง
‪เธอรู้จักผม ชีวิตแต่งงานเฮงซวย
‪เอาละ นาตาลี
‪นี่คือเรื่องราวการหายตัวไปของคุณ
‪คุณพาเมียผมมาดูร้านขนมปัง
‪เธอเซ็นสัญญา
‪ชั่วโมงต่อมา คุณส่งข้อความหาสามีของคุณ
‪(จะไปดูห้องเช่าที่โบลเดอร์ครีก)
‪ไม่มีอิโมจิ ไร้อารมณ์ เหมือนข้อความอื่นๆ ‪ที่คุณส่งให้แมทธิว
‪รวบรัด เป็นงาน
‪ห้องเช่าที่ว่าก็คือกระท่อมน่ารักๆ ที่คุณดูแลอยู่
‪ห่างจากเขตป่าสงวน 30 นาที
‪รถ โทรศัพท์ ไอแพดของคุณ
‪และเทคโนโลยีติดตามตัวที่ล่วงล้ำของพวกมัน
‪จะพาขับรถชมวิวไปหาที่ดินนั้น
‪ศพของคุณจะมุ่งหน้าไปทางอื่น แต่เดี๋ยวค่อยว่ากัน
‪เฮงซวย เฮงซวย ชีวิตเฮงซวย
‪ไม่ๆ หยุด ตั้งสติ คิดถึงเฮนรี่ไว้
‪ผมจะทำพลาดเรื่องนี้ไม่ได้
‪ประเด็นก็คือ นาตาลี
‪แม้ว่าของของคุณจะไปถึงกระท่อม ‪แต่คุณกลับหายตัวไปเฉยๆ
‪คุณส่งข้อความสุดท้ายไปหาพี่สาวของคุณ ‪แนะว่าคุณกำลังไม่มีความสุขมากๆ
‪เหลือช่องว่างให้ตีความเยอะ
‪ข่าวลือ คุณทิ้งสามีผู้เย็นชา ‪และห่างเหินของคุณหรือเปล่า
‪คุณโดนลักพาตัวเหรอ เปลี่ยนชื่อใหม่เหรอ ‪ใครจะแน่ใจได้ล่ะ
‪และเผื่อมีกล้องจราจรในเมือง...
‪ดังนั้นคุณจบกับผู้หญิงอีกคนและคุณรู้สึก...
‪อ่อนแอ
‪ปัญหาคืออย่างนี้ เมียผมทิ้งให้เราสะสางกันเอง
‪นาตาลี เครื่องมือสื่อสาร ‪และร่างของคุณต้องแยกจากกัน
‪ในที่ที่คนจะจอดรถอย่างเหมาะสม ‪ถ้าพวกเขายังมีชีวิตอยู่
‪และจากนั้น ก็... ‪จากนั้นผมต้องหาสถานที่ที่เหมาะที่สุด
‪เพื่อจากคุณไปตลอดกาล
‪การฝังคุณในป่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมจะมอบให้
‪ถ้าเธออยากเอาแต่ใจ ‪เธอก็ควรจะมาทำส่วนที่ยากเอง
‪แต่นี่ไม่ใช่ผมนะ
‪ผมทิ้งมันไปแล้ว
‪ผมเปลี่ยนไปแล้ว... มันตลกตรงไหนรู้ไหม
‪เพื่อเลิฟ เพื่อเธอ
‪เพราะผมอยากดีพอสำหรับเธอ แล้วดูผมตอนนี้สิ
‪ผมเป็นห่วงเฮนรี่
‪ผมจำเลิฟไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‪ผมแทบจำตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪คุณอาจพูดถูกก็ได้ นาตาลี
‪ลูกไม่ใช่กุญแจมือ
‪เมื่อผมสะสางปัญหาของเลิฟเสร็จเมื่อไหร่ ‪ผมจะเก็บกระเป๋า
‪พาเฮนรี่หนีไปซะเลย
‪คุณจะทิ้งฉันเหรอ
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪ไม่
‪คุณต้องฟัง
‪ฉันฟังอยู่ ทุกคำ ทำไม...
‪การตอบโต้และการโต้ตอบมันต่างกันนะคะ
‪อย่างหลังผ่านการคิด อย่างแรก วู่วาม
‪ทำไมทุกคนถึงคิดว่าฉันวู่วาม
‪ใครคือ "ทุกคน" คะ
‪เธอเก่งนะเนี่ย
‪มีคนอื่นทำให้คุณรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า
‪(เรียบร้อยหรือยัง)
‪อรุณสวัสดิ์ สวัสดีจ้ะ
‪สวัสดีค่ะ แม่
‪สวัสดีจ้ะ
‪โฟร์ตี้ขี้เซา
‪ของขวัญตัวน้อยของยาย
‪ทำไมไม่รับสายแม่ล่ะ
‪อ๋อ หนูยุ่งอยู่ค่ะ
‪หนูเพิ่งเซ็นสัญญา ‪เช่าร้านทำขนมปังเล็กๆ น่ารักในเมือง
‪- ร้านทำขนมปังเหรอ ‪- ค่ะ
‪หนูต้องไปตลาด แม่ช่วยดูแลเขาหน่อยได้ไหม
‪เขาต้องนอนกลางวันแล้ว ‪หนูต้องไปซื้อของเข้าร้าน
‪เดี๋ยวก่อน ร้านขนมปังเหรอ
‪- ในเมืองที่คนกินแต่คีโตเนี่ยนะ ‪- ค่ะ หนูจะเปลี่ยนพวกเขาเอง
‪แม่บอกแล้วว่า ‪การเงินของครอบครัวควินน์ฝืดเคือง
‪เดี๋ยวเราจะหาทางกันค่ะ
‪ซึ่งแปลว่า
‪แม่ไม่รับประกันว่าจะช่วยลูกจ่ายสัญญาเช่าได้
‪แม่คะ มันต่างจากการพูดคำว่า ‪"ฝืดเคือง" ขึ้นมาลอยๆ นะ
‪มันเป็นสัญญาเช่าสามปีพร้อมเงินมัดจำก้อนโต
‪แม่คงบอกลูกถ้าลูกมาถามแม่ก่อน
‪อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ
‪"อาการ" เหรอ
‪แบบว่า มันดูวู่วามไปหน่อย
‪แล้วทำไม...
‪คำนี้มันถึงเจ็บนักล่ะคะ
‪มันเหมือนกับว่า...
‪ไม่มีใครเข้าใจฉัน
‪เหตุผลที่ฉันทำเรื่องต่างๆ วิธีที่ฉันใช้
‪มันแบบว่า ‪ฉันแค่อยากเป็นตัวอย่างที่ดีของลูกน่ะค่ะ
‪และนั่นแปลว่าต้องพยายามให้มากขึ้น
‪อยู่กับความรู้สึกนั้นก่อน "ไม่มีใครเข้าใจคุณ"
‪พับผ่าสิ โกรธไม่ลงเลยเวลาที่เธอ... ‪แต่มีอะไรให้ไม่เข้าใจเหรอ
‪ผมเข้าใจเธอนะ ‪ยกเว้นเรื่องที่เธอเป็นฆาตกรขวาน
‪มันเข้าใจง่ายนักเหรอ ‪ผมผิดเองเหรอถ้าผมไม่อยากเข้าใจมัน
‪ฉันจำเรื่องนี้ได้ที่...
‪ที่ร้าน
‪- บ้าจริง ‪- ผมช่วยเองครับ
‪- เรียบร้อยครับ ให้ผม... ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ให้ผมช่วยยกอะไรไหม ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪ครับผม
‪ไร้ยางอาย
‪ครับ
‪ผมเรียนเอกเฟม-เจนน่ะครับ ‪ถ้ามันจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น
‪เพศสถานะและเพศวิถีศึกษาสตรีนิยมน่ะครับ
‪เพราะงั้นผมเลยถนัดด้านนี้
‪- เยี่ยม ‪- ครับ
‪ผมธีโอนะครับ คุณชื่ออะไร
‪ฉันแต่งงานแล้ว ‪และของพวกนี้ครึ่งหนึ่งเป็นของลูกฉัน
‪ครับๆ สิ่งเดียวที่ผมรู้เกี่ยวกับเด็กทารกก็คือ
‪พวกเขาชอบยีสต์น่ะครับ
‪พวกเขากินไม่หยุดเลย
‪- นั่นสำหรับร้านขนมปังที่ฉันกำลังจะเปิดน่ะค่ะ ‪- อ้อ เหรอ ที่ไหนครับ
‪- แถวเมนสรีท ใกล้ๆ ทาวน์สแควร์ ‪- ครับ
‪- อ๋อ ร้านสวีทดรีมส์เก่าใช่ไหม ‪- ค่ะ
‪ก่อนหน้านั้นคือร้านเคอร์รี่โฮมฟอร์ดินเนอร์
‪ต้องตั้งชื่อร้านแบบเล่นคำนะ
‪- ได้ค่ะ ‪- ครับผม
‪- คุณเป็นคนที่นี่เหรอ ‪- ใช่ครับ ใช่
‪และคุณก็เพิ่งย้ายมาที่นี่
‪ยังไม่มีใครเปลี่ยนคุณให้ใส่ชุดกีฬาออกบ้าน ‪อย่างเต็มตัวสินะครับ
‪ยินดีด้วยนะครับ
‪ค่ะ เลือดแอล.เอ. ฉันแรงน่ะ
‪แม่เจ้า
‪คุณเพิ่งย้ายมาที่นี่ เพิ่งมีลูก
‪เพิ่งเปิดร้าน หุ่นก็ดี
‪คุณนี่ทำทุกอย่างเลยนะครับ
‪นี่คือภาษีนะ
‪คุณรู้สึกยังไงเวลามีคนแปลกหน้า ‪ให้ความสนใจคุณมากขนาดนั้น
‪รู้สึกผิดค่ะ
‪เพราะมันรู้สึกดีมาก
‪และจากนั้นก็เศร้ามากๆ
‪เพราะฉันไม่ต้องการแบบนั้นจากคนแปลกหน้า
‪ฉันอยากได้มันจากสามีของฉัน
‪นั่นไงล่ะ เธอเล่นเป็นเหยื่ออีกแล้ว ฉลาดมาก
‪มันทำให้คุณรู้สึกยังไงล่ะ
‪ผมดีใจนะ
‪สีหน้าคุณไม่ได้บอกแบบนั้น
‪คุณดูรังเกียจด้วยซ้ำไป
‪นังคนทรยศหน้าโง่
‪เปล่าครับ อะไร... เปล่า
‪ไม่ๆ ฟังนะ ผมไม่ค่อยใส่ใจเท่าที่ผมต้องการ...
‪ในช่วงนี้
‪การเป็นพ่อแม่คือการปรับตัว
‪แต่ผม...
‪- ผมมาที่นี่ ใช่ไหมล่ะ ‪- จริงค่ะ
‪การมาที่นี่อาจเป็นการยอมอย่างที่สุดแล้วก็ได้
‪ดูจากการที่คุณเกือบหนีไปเลย
‪ทำไมคุณไม่หนีล่ะ
‪ทิ้งเธอซะ
‪ผมอาจพาเฮนรี่ไปที่คล้ายๆ กระท่อมน่าอยู่ ‪ให้เช่าหลังนี้ของคุณ
‪น่ารัก เงียบสงบ
‪คุณคงได้ช่วยให้ผมหายตัวไปนะ นาตาลี ‪แต่ตอนนี้... ถึงเวลาทำให้คุณหายไปแล้ว
‪สามีของคุณไม่สงสัยหรอกถ้าคุณหายไปหนึ่งวัน
‪สิ่งที่เหลือก็คือข้อความกำกวมที่ส่งให้พี่สาวคุณ
‪จากนั้น ผมจะเดินเศร้าๆ สิบไมล์ ‪หารถกลับบ้านและเริ่มเก็บของ
‪อ้าว อะไรนี่
‪"บอกฉันทีว่าฉันไม่ควรนอนกับ ‪เพื่อนบ้านน่าเบื่อของฉัน"
‪"เพื่อนบ้านน่าเบื่อ" เหรอ
‪คุณคิดกับผมแค่นี้เหรอ
‪คุณเป็นได้แค่นี้เหรอ
‪แม้บ้านผู้ร้อนรุ่ม คิดแบบเหมารวมเหรอ ‪เลิฟอาจพูดถูกแล้วเรื่องคุณ
‪ไม่ๆ เธอไม่มีสิทธิ์ฆ่าคุณ ‪แต่เรื่องต่างๆ คงวุ่นวายอย่างรวดเร็วเลยละ
‪ผมคงทำเรื่องวุ่นๆ เลิฟอาจพูดถูก ไม่ เธอผิด
‪(ไปเดินเล่นให้สมองโล่ง)
‪- เวรเอ๊ย ‪- มันไม่ใช่คำถามลองเชิงนะ
‪ทำไมคุณไม่หนี
‪ก็ เพราะว่า...
‪ผมทำให้ตัวเองเชื่อไม่ได้ว่าเฮนรี่จะไปได้ดีกว่า
‪เขาต้องการเราทั้งสองคน
‪คุณเลยอยู่เพื่อลูก ไม่ใช่เพื่อภรรยาของคุณ
‪แย่หน่อยนะ เวลาของเราหมดแล้ววันนี้
‪ฉันจะให้การบ้านคุณนะคะ
‪"วิธีคุยกัน"
‪แบบฝึกหัดการฟังเพื่อสะท้อนกลับ ‪จะช่วยสร้างบทสนทนายากๆ
‪ใจเย็นๆ โต้ตอบ...
‪- ไม่ใช่ตอบโต้ ‪- นั่นคือการบ้านของเลิฟ
‪ของผมคือการห้ามเธอไม่ให้ฆ่านักบำบัดคนนี้
‪และฉันอยากเจอพวกคุณให้เร็วที่สุด
‪เพราะเราอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างหนัก
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪คุณอยากให้ฉันบอกคุณว่า ‪คุณควรอยู่ด้วยกันหรือเปล่า
‪ความจริงก็คือ ‪วิธีที่ง่ายที่สุดคือการจบชีวิตการแต่งงานนี้ซะ
‪พวกคุณทั้งคู่ไม่มีกำลังที่จะทำมันในคืนนี้
‪คุณต้องเลือกที่จะอยู่ด้วยกันทุกนาที ‪ตั้งแต่นี้ไปจนตาย
‪และมันต้องอาศัยแรงใจอย่างมาก
‪และสิ่งที่คุณสองคนเต็มใจที่จะสู้เพื่อมัน
‪จนถึงตอนนี้ ‪ฉันได้ยินแค่ว่าคุณทะเลาะกันเพื่อเป็นฝ่ายถูก
‪คุณต้องการจุดมุ่งหมายที่ลึกกว่านั้น
‪เฮนรี่ ถ้าไม่มีเขา เลิฟกับผม...
‪และห้ามบอกว่า "เฮนรี่"
‪ถ้าลูกเป็นเหตุผลเพียงพอที่จะอยู่ด้วยกัน
‪เราคงไม่มีพ่อแม่ที่หย่ากัน
‪ให้ตายสิ
‪อะไรคือสิ่งเดียวที่แย่กว่าการบำบัดคู่สมรส
‪การกลับบ้านหลังไปบำบัดมา
‪แบบฝึกหัด "วิธีคุยกัน" ของหมอชานดรา ‪ส่วนใหญ่เกี่ยวกับวิธีการฟัง
‪ซึ่งอาจจะมีประโยชน์ถ้าเรากลับมาคุยกันอีก
‪เอาละ เค้กงานแต่งของเชอร์รี่ ‪รสเลมอนกับราสเบอร์รี
‪ฉันเลยคิดว่าคัพเค้กไร้กลูเตน ไร้น้ำตาล
‪โคตรจะไร้ความสุข น่าจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัย
‪งานเลี้ยงของลูกแอนดรูว์กับแจ็กสัน
‪เรายังจะไปร่วมงานอยู่เหรอ คุณไม่คิดว่ามัน...
‪เดี๋ยว คุณต้องเก็บของและหนีหรือเปล่า
‪ขอโทษค่ะ ขอโทษ ให้ฉันลองใหม่นะ ขอโทษค่ะ
‪(วิธีคุยกัน)
‪สิ่งที่ฉันได้ยินคือคุณคิดว่า
‪นาตาลีและเราควรเป็นคนกลุ่มเดียว
‪ที่ไม่ไปร่วมงานเลี้ยงคืนนี้อย่างลึกลับ
‪ไม่ได้ดีขึ้นเลย
‪- ผมไม่ได้พูดแบบนั้น ‪- ไม่เหรอ
‪สิ่งที่ผมได้ยินคือคุณอยากอยู่คนเดียว
‪ผมก็เลยจะพาเฮนรี่ไปและให้คุณทำงานอย่างสงบ
‪ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น
‪คุณสองคนอีกแล้ว
‪ครับ เราอีกแล้ว
‪นี่ครับ
‪อ่านไวจังเลยค่ะ
‪อยากให้ฉันหาผู้หญิงสวยๆ อีกคน ‪มาแนะนำเล่มต่อไปไหมคะ
‪ผมเจอแล้วครับ
‪ผมอยากรู้ว่ามุมหนังสือหายากอยู่ตรงไหน
‪อะไรทำให้คุณคิดว่าเรามีมุมนั้นคะ
‪ลิฟต์ส่งของแสดงให้เห็นว่ามีห้องใต้ดิน
‪ที่มีคนหน้าตาแย่ๆ คอยดูแลหนังสือที่มีค่าอยู่
‪แต่ผมเดานะ...
‪ไม่มีใครทำงานข้างล่างนั้นตอนนี้ค่ะ
‪อ๋อ ครับ
‪คุณพาเราไปได้ไหมครับ
‪ใช้เวลาไม่นานหรอก
‪ผมสัญญา
‪ถึงแล้วค่ะ
‪โถ สงสารหนังสือจัง
‪คุณตามหาอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ
‪รู้อะไรไหม ผมว่าพอเห็นมันผมก็จะรู้เอง
‪ผมขอดูรอบๆ นะครับ
‪- เชิญค่ะ ‪- ครับผม
‪ไหนคุณบอกว่าไม่มีใครทำงานข้างล่างนี้ไง
‪อ๋อ ฉันเองค่ะ บางครั้งน่ะ
‪ถ้าข้างบนไม่ยุ่ง
‪น่าสนใจ ให้เธอพูดเรื่อยๆ
‪คุณเป็นศิลปินเหรอครับ
‪ฉันเป็นบรรณารักษ์ที่วาดรูปน่ะค่ะ
‪ดูเหมือนมันมากกว่านั้นนะครับ
‪ข้างล่างนี่มีอย่างอื่น ‪นอกจากหนังสือวิทยาศาสตร์ยุควิกตอเรียไหม
‪จ้ะ พ่อคนสอดรู้
‪ฉันวาดรูปให้หนังสือบ้างน่ะ
‪- แต่มันเป็นแค่งานเสริม ‪- โป๊ะเชะ
‪ผมดูผลงานคุณได้ที่ไหนบ้างไหม ออนไลน์หรือ...
‪ทำไมคะ
‪- คุณเขียนหนังสือเด็กเหรอ ‪- เปล่า ผมเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญน่ะ
‪นี่ครับ
‪ดอกไม้ป่าในนิวยอร์ก
‪คุณต้องการหนังสือทำสวนอายุร้อยปี ‪มากกว่าเล่มใหม่ๆ ข้างบนเหรอ
‪ไม่มีอะไรสู้ของเก่าได้ ‪เดี๋ยวอีกสองสามวันผมเอามาคืน
‪ไม่ได้ค่ะ คุณไม่ควรเอาหนังสือพวกนี้กลับบ้าน
‪ได้ครับ ผมเอาไปอ่านข้างบนก็ได้
‪ผมว่าเขาต้องไปสงบสติอารมณ์สักหน่อย ‪ใช่ไหม เฮนรี่
‪- ไม่เป็นไรค่ะ เอาไปเลย ‪- ครับ
‪- ขอบคุณครับ ขอบคุณ ‪- ได้ค่ะ
‪ดีใจที่มีคนคอยหนุนหลัง
‪ไม่ได้อยากขโมยหรอกนะ
‪แต่เอลลี่ต้องการเงิน ‪และผมแตะต้องเงินของควินน์ไม่ได้
‪เพราะกลัวว่าพวกเขาจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
‪และพูดตามตรง มันรู้สึกดีที่ได้ซ่อมอะไรสักอย่าง
‪โดยเฉพาะตอนที่รู้สึกว่าซ่อมอย่างอื่นไม่ได้
‪บ้าจริง นึกแล้วเชียว เรามาสาย
‪ผมสู้เพื่ออะไรอยู่ๆ
‪- นี่คือชีวิตที่ผมต้องการจริงๆ เหรอ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- สิ่งเดียวที่แย่กว่างานเลี้ยงของเด็ก
‪คืองานเลี้ยงของเด็กรวยๆ
‪(ห้องแล็บลับของฮัดสัน)
‪ไปทางขวาหน่อย
‪อีกที
‪สวัสดีค่ะ มาเร็วจัง
‪สวัสดีค่ะ คือฉัน...
‪- เรานึกว่า... ‪- อ๋อ ไม่เป็นไรๆ
‪แก๊งส่วนใหญ่มาช่วยจัดของกันแล้ว
‪ค่ะ ฉันจะ... ‪ฉันจะเอาของพวกนี้ไปไว้ตรงไหนสักที่
‪นี่ หนุ่มๆ ดูสิ ใครมา
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี โจ ไปเมากันเถอะ
‪หยุดนะ แต่พูดจริงๆ นะ...
‪- คุณอยากเมาขนาดไหนในงานนี้ ‪- เลิฟ
‪เรานึกว่าวันนี้จะไม่ได้เจอคุณแล้ว
‪- คุณรีบกลับมากเมื่อคืนก่อน ‪- อ๋อ ค่ะ ขอโทษที่ไปไม่ลานะคะ
‪แม่ฉันดูลูกฉันอยู่ และดอตตี้มีเวลาหมดอายุค่ะ
‪แอลกอฮอล์เหรอ หรือยา
‪ไม่ได้จะว่านะ ‪ฉันได้แค่นึกว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪ตอนนี้ฉันร้องไห้ได้เลยนะ ‪การเป็นแม่ของลูกแฝด...
‪การเสียไปหนึ่งคนคงเหมือน... เสียไปทั้งคู่
‪ฉันทำคัพเค้กมาค่ะ
‪- คุณทำเหรอ ‪- น่ากินมาก
‪ค่ะ ฉันกำลังจะเปิดร้านขนมปังด้วยนะคะ ‪ร้านเล็กๆ น่ารักที่เมนสตรีทค่ะ
‪เลิศมากๆ เลย
‪กล้าหาญมาก
‪คุณได้ยินว่าทำเลตรงนั้นทำมาค้าขายไม่ขึ้น
‪- แต่มันหยุดคุณไม่ได้ คุณแม่ ‪- ค่ะ
‪ฉันหวังว่าคนใจดีอย่างพวกคุณ ‪จะเป็นหนูทดลองให้ฉันน่ะค่ะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ มันไร้สาร และไร้ทุกอย่างเลย
‪รสเลมอนราสเบอร์รีค่ะ
‪รู้ไหม ‪ฉันไม่ชอบเลมอนหรือราสเบอร์รีเท่าไหร่นะ
‪- กินครบมาโครแล้ว ‪- ฉันอดอาหารอยู่
‪เราควรไปแต่งตัวให้ลูกๆ นะ
‪ช่างตับคุณสิ
‪การระบายท่อ 70 เปอร์เซ็นต์ ‪เกิดขึ้นที่เนื้อเยื่อส่วนปลายนะ
‪ความสนุกหน้าตาแบบนี้ที่มาเดรลินดา ‪งานสัมมนาดีๆ นี่เอง
‪ผมอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูกของผม ‪ไม่เถียงนะ มันดีกว่าบ้านสงเคราะห์
‪แต่มันต้องมีสิ่งที่ดีที่สุดสิ
‪สั้นๆ ก็คือ จุดสุดยอด 45 นาที
‪- ไม่มีทาง ‪- อุบาทว์ ผมสนใจนะ
‪สิ่งที่ผมเรียนรู้ในสิบนาทีที่ผ่านมา
‪การหลั่งน้ำอสุจิมากๆ ทำให้ขาดสมาธิ ‪และแครี่จดสิขสิทธิ์ "คั่งน้ำอสุจิ"
‪เชอร์รี่ตั้งชื่อเล่นให้ผมว่า "ม้าพ่อพันธุ์"
‪และกิลเป็นคนนอกน้อยกว่าผมแค่เสี้ยวเดียว
‪ดูจากการที่เขาถอนหายใจเบาๆ ‪ทุกครั้งที่แครี่พูดคำว่า "หลั่งน้ำอสุจิ"
‪ผมเดาว่ากิลมีเซ็กซ์หลังแต่งงาน
‪- พ่อคะ พ่อ ‪- ขอบใจมาก เจ้าจิ๋วจอมจุ้น
‪ว่าไงจ๊ะ สนุกไหม พ่อมีคนจะแนะนำให้รู้จัก
‪นี่โจจ้ะ โจ นี่โซอี้ โซอี้ โจ
‪ผมเห็นคุณที่ห้องสมุด ‪ผมอ่านหนังสือให้เด็กๆ ฟังที่นั่น
‪คุณกับเฮนรี่ควรมากับเรานะ มันสนุกดี
‪- ไปรับได้นะ ‪- น่าจะได้
‪ผมยอมนิ้วขาดอีกนิ้วมากกว่านั่งรถไปกับ ‪มอรมอน เนวิลล์ ลองบอตทอม
‪จนถึงตอนนี้ ที่นี่ไม่มีอะไรมีค่าพอให้สู้เลย
‪- อย่านะ อย่า ลูก อย่า ‪- สัญญาณเตือนภัยของเชอร์รี่
‪งานเข้าแล้ว หนุ่มๆ
‪เอามันออกไป โอ้ ให้ตายเถอะ
‪ไปสิครับ ผมดูเจ้าตัวเล็กให้
‪เหรอครับ ได้ ขอบคุณครับ
‪- ครับผม ไม่มีปัญหา ‪- คนดีนะ
‪ผมอาจยังหาเหตุผลที่จะหนีอยู่
‪คายออกมา... ไม่จ้ะ ลูก โถ ลูกสาวแม่ ไม่นะ
‪คุณทำน้ำตาลในเลือดพวกเขาพุ่งสูงปรี๊ดเลย เลิฟ
‪- เปล่านะคะ มันไร้น้ำตาลนะ ‪- ราสเบอร์รีมีน้ำตาลนะ
‪เราไม่ให้พวกเขากินผลไม้ มาเร็ว
‪ไปกันเถอะ ลูกๆ ทางนี้จ้ะ
‪แครี่ ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ
‪ไม่เป็นไรครับ พวกเขาเป็นเด็กน่ะ
‪นี่ เดี๋ยวผมไปทำอะไรๆ กับเมียนิดหน่อย
‪เดี๋ยวเธอก็ลืมเรื่องนี้ไปเองแหละ
‪ไม่ต้องห่วงนะ ‪ผมให้คู่แฝดใส่แหวนชีพจรของแมทธิวน่ะ
‪แมทธิว...
‪เห็นไหม
‪อัตราการเต้นของหัวใจ ‪และน้ำตาลในเลือดปกติดีทุกอย่าง
‪(แหวนชีพจร)
‪มันมีจีพีเอสด้วยหรือเปล่า
‪มีสิ เป็นงานของแมทธิวน่ะ
‪เขาไม่สนเรื่องสุขภาพเราหรอก ‪เขาแค่อยากได้ข้อมูล
‪มันไม่ค่อยแน่นอน แต่มันทำให้รู้คร่าวๆ ได้
‪- เราใส่กันทุกคน ‪- ไม่นะ
‪ไม่นะ ไม่
‪ถ้าแมทธิวเข้าถึงแหวนของนาตาลีได้ ‪เขาจะเห็นว่าเธออยู่ที่ไหน
‪คุณคิดว่าพวกเขาจะเห็นว่าหัวใจเธอหยุดเต้นไหม
‪- ผมไม่ได้เป็นคนคิดค้นแหวนบ้านี่ ‪- หยุด
‪สวัสดี สวัสดี พวก
‪ไม่ ฟังผมนะ ถ้างั้นเราต้องหยุดการผลิตนะ
‪เขายังไม่รู้เรื่อง แต่คงอีกไม่นานหรอก
‪นาตาลีหายไปนานกว่า 24 ชั่วโมงแล้ว ‪โอกาสของเรากำลังปิดลงอย่างรวดเร็ว
‪- ทำอะไร จะเอาเขาไปด้วยเหรอ ‪- จะทิ้งเขาไว้ในรถเหรอ
‪นั่นวิชาเลี้ยงลูกผิดวิธีเบื้องต้นเลยนะ
‪การเห็นเราขุดศพขึ้นมาไม่แย่งั้นเหรอ
‪เขาแทบไม่มีการรับรู้ความใกล้ไกล ‪ซึ่งคุณควรจะรู้
‪สิ่งที่ผมได้ยินก็คือ ถึงแม้ว่าผมจะทำทุกอย่าง ‪เท่าที่จะทำได้เพื่อช่วยชีวิตลูกของผม
‪วิธีเลี้ยงลูกของผมก็ยังไม่ได้มาตรฐานคุณเลย
‪ตอนนี้มันสำคัญด้วยเหรอ
‪โธ่ ให้ตายสิ
‪ทำไมหน้าเธอเป็นแบบนั้น
‪ผมต้องถอนฟันเธอออก
‪นั่นสิ ประวัติฟัน ใช่
‪คุณเอามันไปไว้ที่ไหน
‪ฟันน่ะ ไม่อยากเจอมันซ่อนอยู่ในรูที่บ้านฉัน
‪ไม่หรอก มันปลอดภัยกว่าถ้าคุณไม่รู้
‪- อะไร ‪- ไปรอในรถกับเฮนรี่ดีกว่านะ
‪ฉันรับได้น่า ลงมือเลย
‪เดี๋ยวก็รู้
‪มันร้าว อาจเป็นเรื่องดีก็ได้
‪อาจแตกตอนที่... ในร้านขนมปัง ตอนที่เธอล้ม
‪แต่ถ้ามันไม่เสียล่ะ
‪ผมต้องถอดมันออกอยู่ดี ‪แหวนจะหยุดทำงานตรงที่มีศพไม่ได้
‪- เพราะงั้น... ‪- ใช่
‪ผมวางแหวนไว้บนอ่างล้างมือ ‪มันจะได้ดูเหมือนว่าเธอล้างมือ
‪ตอนนี้เนี่ยนะ
‪ผมรู้ว่าต้องไปที่ไหน
‪คุณบอกว่าเราต้องการทางออกที่ถาวร ‪เราอยู่แถวชานเมือง
‪พรุ่งนี้พวกเขาจะปูพื้น
‪ใต้ชั้นซีเมนต์มันถาวรนะ
‪- คุณรู้ได้ยังไงว่าเราจะฝังเธอใหม่ ‪- ผมไม่รู้
‪ผมขับรถผ่านเมื่อวานนี้ ผมเลยแวะไปดู ‪แผนสำรองน่ะ
‪คุณมีแผนสำรองกี่แผนเหรอ
‪คุณขับรถไปเรื่อยๆ จดสถานที่ดีๆ
‪ที่จะฝังคนไว้ในหัวอย่างงั้นเหรอ
‪ใช่ เมื่อนึกถึงว่าผมแต่งงานกับใคร
‪ผมจำเป็นน่ะ
‪ฉันเนี่ยนะที่โรคจิต
‪คุณกำจัดเธอได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไง ‪คุณรู้ได้ยังไงว่าต้องไปที่ไหน
‪- คุณวางแผนอะไรอยู่ ‪- คุณพยายามจะสื่ออะไร
‪ทำไมเธอทำตัวแบบนี้ตอนนี้ ‪เรามีศพต้องจัดการนะ
‪ถ้านี่คือหุ้นส่วน ผมออกมาทำคนเดียวดีกว่า
‪- เลิฟ ‪- ทำไมคุณถึงไม่รักฉันแล้ว
‪- คุณรู้ว่าทำไม คุณแค่ไม่ยอมพูด ‪- ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪คุณใช้ตะขอจี้คอฉัน แล้วฉันก็บอกว่าฉันท้อง
‪จากนั้นเราก็ใช้ชีวิตกันต่อ ‪ทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
‪ไม่ๆ เปล่าเลย มันเป็นช่วงเวลาที่แย่ ‪สำหรับเราทั้งสองคน
‪- มันเป็นช่วงเวลาแย่ๆ เมื่อชาติก่อน ‪- ไอ้ชั่ว ไอ้เลว
‪คุณทำตัวบริสุทธิ์และสูงส่ง
‪เหมือนคุณมีเหตุผลในสิ่งที่คุณทำตอนที่คุณทำมัน
‪แต่เวลาฉันทำบ้าง ฉันบ้า ใช่ไหม
‪ฉันเป็นอีบ้าโรคจิต
‪"แต่ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
‪เธอเป็นแม่คนแล้ว ‪ฉันว่าฉันเชือดคอเธอไม่ได้แล้วละ"
‪เขา... เขาเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันยังมีชีวิตอยู่
‪คุณคิดว่ามันทำให้ฉันรู้สึกยังไง ‪ฉันเชื่อใจคุณไม่ได้นะ
‪ผมก็เชื่อใจคุณไม่ได้เหมือนกัน
‪ผมพยายามจะ...
‪ใช่ๆ ผมทำผิดหลายอย่าง
‪แต่ผมพยามหนักมากเพื่อเป็นคนที่ดีขึ้น ‪และผมก็ไม่ใช่คนคนนั้นอีกต่อไปแล้ว
‪แต่ตอนนี้
‪ผมคงได้ฝังศพจนผมอายุ 70 นั่นแหละ
‪เพราะถ้าผมไม่หลงคุณหมดใจตลอดเวลา
‪คุณจะฆ่าคนไปเรื่อยๆ
‪ถ้าฉันไม่ดีพอสำหรับคุณ คุณก็จะฆ่าฉัน
‪คุณพูดมันออกมาดังๆ เลยเหรอ
‪ฉันอยากให้คุณตั้งใจฟังให้ดีๆ
‪ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของลูกค้า ‪ที่แต่งงานแล้วของฉันอยากฆ่ากัน
‪ไม่แปลก
‪และนี่คือข่าวที่ดีกว่า
‪คุณทั้งสองคนไม่อยากฆ่าคู่สมรสของตัวเอง
‪คุณเป็นอะไรหลายอย่างนะ แต่คุณไม่ใช่ฆาตกร
‪ความรุนแรงตรงนี้เป็นสัญญาณที่ดีมาก
‪คุณไม่ได้ทะเลาะกันเพื่อที่จะเป็นฝ่ายถูก ‪คุณสู้เพื่อชีวิตของตัวเอง
‪ลึกกว่า ใช่ไหม
‪- น่ากลัวกว่า ‪- โจ
‪มีกี่ครั้งที่คุณรู้สึกรุนแรงขนาดนั้น
‪ต่อเลิฟตอนที่คุณทะเลาะกัน
‪แค่ไม่กี่ครั้ง
‪อย่านะ ฉันท้อง
‪ผมไม่ใช่คนรุนแรง
‪ถ้ามันเป็นแค่บางครั้งล่ะ ถ้ามันเป็นเรื่องปกติล่ะ
‪หยุดนะ หยุด
‪ผมไม่อยากทำร้ายใคร
‪ฉันเชื่อคุณค่ะ
‪แล้วความรู้สึกภายใต้ความโกรธคืออะไร
‪ความกลัว
‪กลัวว่า...
‪โจ อยู่กับเรื่องความรุนแรงก่อน
‪คุณมันเหลวแหลก ฉันไม่มีวันรักคุณหรอก
‪คุณมันบ้า
‪ลูกทำอะไรลงไป ทำอะไรลงไป
‪ถ้ามีคน...
‪เห็นผม...
‪- ทำไมหน้าเธอเป็นแบบนั้น ‪- ผมต้องถอนฟันเธอออกน่ะ
‪ถ้ามีคนเห็นตัวตนที่แท้จริงของผม...
‪พวกเขาจะหนีไป
‪ตลอดกาล
‪แล้วคุณล่ะ เลิฟ
‪มีตอนไหนอีกที่คุณรู้สึกแบบที่โจทำให้คุณรู้สึก
‪ตอนที่ฉันรู้สึก...
‪- ต้องปกป้อง ‪- คุณพยายามจะปกป้องอะไร
‪- ครอบครัวของฉัน ‪- ทำไมถึงเป็นครอบครัว
‪มันเป็นหน้าที่ของเรา
‪คุณได้อะไรจากครอบครัวของคุณ
‪ไม่รู้สิคะ
‪ครอบครัวควรจะต้อง...
‪รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข
‪ทำไมมันถึงสำคัญขนาดนั้น
‪ทำไมความรักต้องไร้เงื่อนไขด้วย
‪เพราะถ้ามีคน...
‪เห็น...
‪ว่าฉันน่ารังเกียจแค่ไหน...
‪พวกเขาจะจากไปตลอดกาล
‪ไม่ผิดที่จะพูดว่าสิ่งที่คุณสองคนมีเหมือนกัน
‪ก็คือการกลัวการถูกทอดทิ้งที่ลึกมากจนมันรู้สึก ‪เหมือนว่าต้องฆ่า ไม่งั้นจะโดนฆ่า
‪พูดเปรียบเปรยนะ
‪เวลาที่แบบแผนของเราตรงกันแบบนี้
‪มันยากมากๆ ที่เข้าใจอีกคนหนึ่ง
‪เพราะมันเหมือนการได้ส่องกระจกดูตัวเอง
‪เรากำลังพูดถึงสิ่งที่แย่ที่สุด ‪แต่ทำไมมันรู้สึกโล่งใจจัง
‪แล้วเราต้อง...
‪ขอโทษค่ะ โจกับฉัน
‪ต้องทำยังไงถึงจะดีคะ
‪นั่นเป็นคำที่ดีที่สุดเลย
‪"ดี" เพราะนั่นแหละคือสิ่งที่ควรทำ
‪อย่ายึดติดกับความไร้เงื่อนไข มันไม่มีจริงหรอก
‪มันมีความเห็นตรงกันว่าจะทำให้ดีที่สุด
‪ในชีวิตการแต่งงานที่ดีที่สุด
‪คุณต้องท้าทายอีกคนหนึ่งทุกวัน
‪เพื่อให้อีกคนเป็นตัวตนที่ดีที่สุดในแบบของเขา
‪- ดูเหมือนต้องทะเลาะกันบ่อย ‪- แน่นอน
‪แต่การทะเลาะกันมันแย่หมดไหม
‪บางทีนี่อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้สองฝ่ายบนสังเวียน
‪บางทีนี่อาจเป็นคู่จากทีมเดียวกัน
‪สู้เพื่อสิ่งเดียวกัน
‪เข้าท่าดีครับ
‪การมีใครอยู่ในทีม... ของผม
‪ค่ะ
‪ค่ะ เข้าท่าดี
‪นั่นแหละ
‪คุณรู้ไหมว่าพวกเขาไม่บอกอะไร ‪เรื่องการเป็นทีมเดียวกัน
‪เซ็กซ์จะดีกว่า
‪ดีกว่าแบบ "ไม่ต้องลำบากอธิบาย ‪ให้เพื่อนที่ไม่แต่งงานฟัง" เลย
‪ความหลงใหลที่เติมเชื้อเพลิงด้วย ‪ความเชื่อใจอย่างลึกที่สุด
‪และมันโคตรดิบเลย
‪ทีม
‪นี่คือสิ่งที่เป็นไปได้เหรอ ฟังดูเข้าท่าดีจริงๆ นะ
‪เลิฟรู้จักผมดีกว่าที่ทุกคนเคยรู้จัก
‪ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมมันถึงน่ากลัวนัก
‪โจ โจ
‪- คุณ ‪- อะไร มีอะไร
‪ดูสิ
‪ฉันว่าของครอบครัวเชอร์แมนน่ะ
‪พวกเขาติดป้าย "กระต่ายหาย" เมื่อวันก่อน
‪ดูสิ แม่ปกป้องลูกๆ ของมันอยู่
‪ดูกระต่ายสิจ๊ะ เฮนรี่ เฮนรี่ ดูกระต่ายสิ
‪คงลอดผ่านตรงนี้มา ผมไม่รู้เลยว่ามีรูตรงนี้
‪เฮนรี่...
‪ชอบไหมจ้ะ
‪และทันใดนั้น คุณก็มาอยู่ตรงนี้
‪สาว... ผู้หญิงที่ผมตกหลุมรัก
‪อบอุ่น ขี้เล่น จริงใจ ‪และมีความเป็นแม่ที่งดงามเจิดจรัส
‪ผมนี่โง่จริงๆ ผมทำตัวห่างเหิน ใจร้าย
‪คุณจะให้อภัยผมได้ยังไง
‪ฉันขอโทษนะกับสิ่งที่ฉันพูดไป
‪คุณรักลูกชายของเราอยู่แล้ว
‪คุณเต็มที่กับเขาอยู่แล้ว
‪มันไม่ใช่แค่เขา
‪มันไม่ใช่แค่ลูกชายของเรา
‪มันใหม่
‪น่าตื่นเต้น
‪ความสุขของการได้เป็นทีม
‪และผมจะสะเพร่ามากถ้าผมไม่ยอมรับว่า
‪เรามีนักบำบัดที่เก่งมาก
‪ฉันต้องบอกอะไรคุณบางอย่าง
‪ฉันฆ่าเพื่อคุณได้เลยนะ
‪เลิฟ ผมก็ฆ่าเพื่อคุณได้เหมือนกัน
‪และเฮนรี่
‪เอาละ เพราะงั้น...
‪ฉันสัญญาว่าจะทำทุกอย่างที่ฉันทำได้...
‪เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันต้องทำแบบนั้น
‪ผมก็สัญญา
‪ไม่ทำอีกแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฟังนะ
‪มันจะมีเรื่องที่เหนือการควบคุมของเรา ‪ฉะนั้น...
‪ผมมาคิดหาวิธีที่เราจะสามารถ...
‪ช่วยเหลือกันและกันเพื่อให้แน่ใจว่า ‪เราจะไม่ไปถึงจุดนั้น
‪เราสร้างสถานที่ปลอดภัย
‪สถานที่ปลอดภัยเหรอ
‪ดีต่อสุขภาพจิตมากๆ
‪คุณคิดอะไรไว้ล่ะ
‪แม้แต่กับการบำบัด ‪บาดแผลของเราอาจใช้เวลานานกว่าจะหาย
‪เราไม่สามารถลบแรงกระตุ้นที่แย่ที่สุดของเราได้
‪แต่เราอาจควบคุมมันได้
‪เราไม่สามารถแน่ใจได้ว่าอะไร ‪หรือใครจะมาเล่นงานเรา
‪แต่ผมรู้จากประสบการณ์ว่า ‪สิ่งนี้ทำให้เรามีทางเลือก
‪สิ่งนี้ทำให้เรามีเวลาสงบสติอารมณ์ ‪คิดและตอบโต้
‪มันรู้สึกดีที่ผมฝากส่วนนี้ของตัวผมไว้กับคุณได้
‪ส่วนใหญ่นะ
‪เราจะลงหลักปักฐาน สร้างอนาคตให้ลูกของเรา
‪(เราเปิดแล้ว คัพเค้กสดใหม่)
‪(อะเฟรชทาร์ตเบเกอรี่)
‪คุณจะครองมุมเล็กๆ ในเมืองนี้ของคุณ
‪และผม...
‪ผมจะหามุมของผม
‪ถึงเวลาแล้ว
‪- คุณจะมาที่นี่ทุกวันเลยเหรอคะ ‪- ก็หวังว่าอย่างนั้นครับ
‪คุณทำอะไรเนี่ย
‪ผมอดสังเกตไม่ได้ว่าหนังสือหายากของคุณ ‪ต้องการการดูแลหน่อย ก็...
‪ผมเชี่ยวชาญด้านนั้น
‪อ๋อ คุณอยากได้งานสินะ
‪รู้ไหมคุณต้องจบปริญญาโทนะ ‪ถึงจะทำงานในห้องสมุดได้ แต่...
‪แต่จำเป็นไหมล่ะ
‪ฉันจะคิดดูค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ซีเมนต์แห้งแล้ว
‪เรารอดแล้วล่ะ
‪- ข้างบ้านมีอะไรหรือเปล่า ‪- ไม่เห็นมีอะไรนะ
‪เธอหายตัวไปหลายวันแล้ว
‪เขาต้องรู้แล้วสิป่านนี้
‪ฉันอยากรู้จังว่าเขาคิดอะไรอยู่
‪คุณนั่นเอง
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪ผมเป็นเจ้าของบ้าน
‪เดี๋ยวก่อนนะ ธีโอ ใครมา
‪- สวัสดีครับ เลิฟ ‪- สวัสดีค่ะ แมทธิว
‪ตอนนี้นาตาลีไม่อยู่บ้านน่ะครับ
‪อ๋อ เปล่าค่ะ ฉันมาหาคุณ ‪ฉันมาหาคุณทั้งสองคนเลย
‪- ใช่ค่ะ ฉันเอาคัพเค้กมาให้ ‪- ขอบคุณครับ
‪เลิฟ นี่ลูกชายผม ธีโอ
‪- ฉันไม่รู้ว่าคุณมีลูกด้วย ‪- ลูกเลี้ยงจากภรรยาคนแรก
‪ขอบคุณครับ แต่ตอนนี้เรากำลังยุ่งกันอยู่
‪ไปกันเถอะ
‪- ทานให้อร่อยนะ ‪- ครับ
‪ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪ว่าไง
‪พวกเขารู้แล้ว
‪และกำลังจะเกิดเรื่องวุ่นๆ
‪เราจัดการมันได้ ด้วยกัน
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง