‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ความเดิมตอนที่แล้ว
‪ฉันนึกออกแล้ว
‪นางอิงเกลอร์เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ชู้สาว
‪กับกิล บริกัม
‪ในจดหมาย นายบริกัมได้สารภาพ
‪ว่าเขาฆ่านางอิงเกลอร์และนำศพของเธอไปทิ้ง
‪หาคนที่เข้าใจคุณ
‪- คุณรู้ได้ยังไงว่าคนพวกนั้นคือใคร ‪- มันรู้เองน่ะ
‪ผมคิดกับคุณแบบนี้ไม่ได้ ไม่ได้
‪คุณสบายดีหรือเปล่า โจ
‪โธ่ ไม่นะ แย่แล้ว
‪เราเปลี่ยนไปจริงๆ ค่ะ ‪เราแทบไม่ทะเลาะกันเลย
‪และเวลาที่เราเห็นต่าง เราก็พูดกันตรงๆ ‪แล้วก็เดินหน้าต่อ
‪เราเป็นแค่ครอบครัวชานเมืองน่าเบื่อๆ ทั่วไป ‪ก็ว่าได้ค่ะ
‪- เธอใช้คำว่าน่าเบื่อนะ ไม่ใช่ผม ‪- ทุกอย่างราบรื่นดี
‪ใช่ มีหาวบ้างนิดหน่อย
‪อ๋อ มันก็หกเดือนแล้วค่ะ
‪- และเราไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี ‪- เอาเลย เลิฟ พูดไปเลย
‪เราต้องมาอีกเรื่อยๆ ไหมครับ
‪ฉันรู้ว่าเราเหลือแค่สัปดาห์เว้นสัปดาห์แล้ว
‪แต่เราแทบจะไม่มีอะไรคุยกับคุณแล้วน่ะค่ะ
‪หรือคุยกันเอง
‪เรื่องเงินหรือเปล่าคะ
‪เราคุยกันเรื่องที่แม่ของคุณซื้อไร่องุ่น ‪และคุณรู้สึกว่าไม่คล่องตัว
‪- เปล่าค่ะ ธุรกิจดีค่ะ ‪- เลิฟถ่อมตัวน่ะครับ
‪ร้านขนมประสบความสำเร็จมากๆ เลย
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันมีความสุขมากๆ ที่นี่
‪ผมไม่เคยเรียกเลิฟว่าหุ่นยนต์นะ
‪แต่พูดว่าคล้ายๆ ก็แล้วกัน
‪- โจ คุณเป็นยังไงบ้างคะ ‪- อ๋อ ผมสบายดี
‪เบื่อ ติดแหง็กในหมู่บ้านสุขสันต์ แก่ไว
‪ผมลืมชักว่าวตอนอาบน้ำ
‪ผมสบายดีครับ
‪งานก็ดี
‪- ผมเริ่มดูแลสนามหญ้าคล่องแล้ว ‪- โอ้ พระเจ้า
‪- เขาหมกมุ่นกับสนามหญ้ามากค่ะ ‪- สนามหญ้าคือห้องโถงของบ้าน
‪ผมรักห้องโถงสุดวิเศษของเราจริงๆ
‪หลังเรื่องกิล ผมรู้แล้วว่าถ้าอยากได้ชีวิตที่มั่นคง ‪ก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน
‪และผมยินดี
‪ที่จะทิ้งความน่าตื่นเต้นและความยุ่งเหยิงเพื่อมัน ‪เพื่อเป็นสามีและพ่อที่ผมอยากเป็น
‪ผมทำได้ เพื่อเฮนรี่ ผมทำได้ดีด้วย ‪เครื่องตัดหญ้าสนุกดี
‪โจหาเพื่อนที่นี่ได้ยากกว่าฉันน่ะค่ะ
‪ว่าไงนะ
‪ผมมีเพื่อนตั้งหลายคน จริงๆ นะ ที่ห้องสมุด
‪- มีเพื่อนคนไหนที่คุณไม่ได้ทำงานด้วยไหม ‪- ก็ เปล่า คนอื่นมันเฮงซวย
‪ฉันขอพูดในสิ่งที่เลิฟไม่ได้กำลังพูดนะคะ
‪การไม่มีเพื่อนกดดันคู่ของคุณมากค่ะ
‪- คุณรู้สึกกดดันหรือเปล่า เลิฟ ‪- ค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪คนคนเดียวไม่สามารถเติมเต็ม ‪ความต้องการของเราได้
‪การมีเพื่อนนอกการสมรสเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
‪มันช่วยลดความกดดันนั้นได้
‪ผมไม่เห็นว่าจะมีใครน่าคบเป็นเพื่อนเลย ‪ในมาเดรลินดา แต่...
‪ได้ครับ
‪ผมจะพยายามให้มากกว่านี้
‪ผมรำคาญนะ แต่คำสัญญามันง่ายเมื่อเรารู้ ‪ว่าอะไรสำคัญที่สุด
‪ทำให้การแต่งงานเราไปรอด
‪เวลาของเราใกล้จะหมดแล้วค่ะ แต่ฉันควรถาม
‪ชีวิตเซ็กซ์ของคุณเป็นยังไงบ้างคะ
‪- ดีครับ ‪- เยี่ยมค่ะ
‪เยี่ยมครับ ผมควรพูดว่าเยี่ยม
‪รอเดี๋ยวนะ
‪อีกแล้วเหรอ
‪เดี๋ยวนะ ผม...
‪- ผมขอเวลาแป๊บนึง ‪- ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร
‪ฉันเองก็เหนื่อยน่ะ
‪จำสิ่งที่เราเคยพูดได้ไหม ผมวูล์ฟคุณ
‪ค่ะ
‪เราน่าจะเอามันกลับมานะ
‪เราไม่เคยได้ฉีกเสื้อผ้าแล้วเอากัน ‪แบบแมวป่าอีกเลย
‪เรากลายเป็นแมวบ้านไปซะแล้ว
‪- ผมขอโทษเรื่อง... ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันวูล์ฟคุณ
‪หมาป่าเหรอ เราคือหมาใส่สายจูงมากกว่า
‪ไม่เป็นไรหรอก เรื่องปกติ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪และถ้ามันรู้สึกเหมือนว่ามันไม่ใช่ ‪บางทีผมเองนี่แหละคือตัวปัญหา
‪คุณกับหมอชานดราอาจพูดถูกก็ได้
‪แนวโน้มความเป็นคนเก็บตัวของผม ‪คือสาเหตุที่ผมรู้สึกไม่ค่อยดี
‪โจ ยื่นคางมาข้างหน้าได้ไหม
‪แต่เชอร์รี่ต้องเป็นเพื่อนรักของคุณด้วยเหรอ
‪โอ้ พระเจ้า
‪กล้องตัวนี้รักความจริงแท้ของเฮนรี่สุดๆ ไปเลย
‪พวกคุณ เราแน่ใจใช่ไหมว่าลูกหมา ‪คือธีมที่เหมาะสำหรับงานเลี้ยง
‪ปกติฉันไม่ใช่คนตัดสินใจยาก มันแค่...
‪เชอร์รี่ชอบพูดว่า...
‪งานเลี้ยงสื่อให้เห็นว่าลูกและครอบครัวของคุณ ‪เข้ากับสังคมได้
‪และเป็นส่วนที่จำเป็นของชุมชน
‪และส่วนที่สำคัญของการเข้าโรงเรียนแอชแมน
‪โรงเรียนเตรียมอนุบาลชั้นเยี่ยมของมาเดรลินดา
‪- ยิงผมเถอะ ‪- เราทำทุกอย่างถูกต้องแล้ว
‪โจ ไม่มีใครอยากไปงานเลี้ยงวันเกิด
‪ที่พ่อดูเหมือนมาจากโฆษณายาต้านเศร้านะ ‪เข้าใจไหม
‪เอาละ เลิฟ มาถ่ายเดี่ยวตรงนี้นะ
‪และก็ โจ อย่าทำหน้าเศร้า
‪สลัดความเศร้าไปซะ
‪มาเร็ว
‪การทำตัวเข้ากับสังคมชานเมือง ‪ทำให้คุณเปลี่ยนไปนะ เลิฟ
‪คุณเปลี่ยนจากคนที่เกลียดการเอาหน้า ‪ในงานเลี้ยงของเด็ก
‪- เป็นตามติดชีวิตฟู่ฟ่าบ้านคอนแรด ‪- อีกด้าน
‪แต่คุณทำให้ ‪การเป็นพวกเดียวกับพวกเขาดูง่ายมาก
‪- คุณดูมีความสุขจริงๆ นะ ‪- ไม่เศร้าจ้า
‪ทำไมผมยังรู้สึกเป็นคนนอกอยู่นะ
‪โจ มานี่สิ สุดหล่อ ตรงนี้ได้อารมณ์กว่าเยอะ
‪อ๋อ ใช่
‪ฉันว่าธีโอมาเยี่ยมบ้านน่ะ
‪ธีโอ
‪นั่นแหละ ใช่เลย
‪ในที่สุด
‪ได้แล้ว บัตรเชิญจะต้องน่ารักมากแน่ๆ
‪เย่
‪- ขอบคุณมากนะครับ เชอร์รี่ จริงๆ นะ ‪- ค่ะ
‪โจ ฉันชอบนะเวลาที่คุณชื่นชมฉัน
‪โอ้ พระเจ้า
‪ถ้าคุณได้เห็นผมของเขานะ
‪แมริ ช่วยอธิบายให้ผมฟังทีสิ
‪โอ้ คุณพระ
‪ก็ได้
‪คล้ายๆ กับแพทริก เบตแมน ‪ผสมกับคนพายเรือกอนโดลาชาวเวนิสน่ะ
‪อ๋อ ครับ ใช่สิ เดี๋ยวผมไปแก้ก่อนนะ
‪โอ้ ไม่ๆ ไม่ต้อง เดี๋ยว เดี๋ยว
‪ดันเต ฝากด้วยนะ
‪เอาละ คำถามนี้
‪หนังสือแฟนตาซีคลาสิกเล่มโปรด ‪ยุค 1970 ถึง 90 ก็แล้วกัน
‪ได้ครับ ขอเวลาเดี๋ยวนะ
‪ครับ ผมคิดกับแมริแอนน์แบบนั้น แต่ผมตัดมันทันที
‪ผมแต่งงานแล้ว เราจึงเป็นแค่เพื่อนกัน
‪ผมต้องรู้สึกแย่ที่ผมเป็นเพื่อน ‪กับคนที่ทำงานด้วยเหรอ
‪ดรากอนไรเดอร์สออฟเพิร์นมั้ง
‪โอเค
‪แต่รู้ไหม ผมซ่อนมันไว้นะ ตอนเด็กๆ ‪ผมกลัวว่ามันเป็นหนังสือสำหรับเด็กผู้หญิง
‪ทำไมล่ะ มังกรสู้กับหนอนอวกาศ ‪มันไม่เจาะจงเพศนะ
‪- การพยายามเข้ากับเพื่อนได้คือสิ่งที่แย่ที่สุด ‪- ถูกต้อง
‪- มันช่วยคุณวาดรูปเหมือนยังไงเหรอ ‪- ใครบอกว่าฉันวาดรูปเหมือนอยู่
‪ก็แบบว่า คงงั้นมั้ง ประมาณนั้น
‪ฉันร่างภาพเรื่องเจ้าชายน้อยกับหมาป่าอยู่น่ะ
‪ฉันวาดหมาป่าไม่ได้สักที ‪และทรงผมคุณวันนี้ดลใจฉัน
‪จะใช้ส่งการประกวดที่จัดขึ้นโดย ‪สำนักพิมพ์สุดหรูเจ้าหนึ่งน่ะ
‪และปีนี้ โจทย์คือการตีความใหม่ของ ‪วรรณกรรมเด็กคลาสิก
‪"มันคือตอนที่เจ้าใช้กุหลาบอย่างฟุ่มเฟือย
‪ที่ทำให้กุหลาบของเจ้าสำคัญนัก"
‪ยังไงก็เถอะ ฉันคงไม่ส่งไปหรอก เพราะงั้น...
‪คุณชอบพูดกล่อมตัวเองให้ถอนตัว ‪จากหลายๆ อย่างนะ คุณทำแบบนี้บ่อยหรือเปล่า
‪จ้ะ ซีคมุนท์ ฟร็อยท์ นั่งนิ่งๆ ด้วยค่ะ
‪ไหนบอกไม่ได้วาดรูปเหมือน
‪- ทำไมถึงเลือกเจ้าชายน้อยล่ะ ‪- ฉันชอบมันมาตลอดเลย
‪ฉบับแปลเทียบไม่ติดเลย
‪แต่ฉบับดั่งเดิมคือเล่มโปรดที่สุดของฉัน
‪คุณพูดฝรั่งเศสได้เหรอ
‪- ภาษาแรกของฉันน่ะ ฉันเกิดที่ปารีส ‪- คุณไม่มีสำเนียงเลย
‪คุณอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้คุณประหลาดใจได้
‪ฉันย้ายมาที่นี่ตอนเด็กๆ
‪และมันไม่ใช่เรื่องที่น่าสนใจสักเท่าไหร่หรอก ‪เพราะงั้น...
‪แค่สำหรับเธอละมั้ง
‪ทำไมถึงระมัดระวังนัก
‪กลัวที่จะอยู่ในสายตาคน
‪ผมต้องการเพื่อนแบบนี้แหละ ‪ที่คอยสร้างความประหลาดใจ
‪โจ
‪- เธอคือใครกันนะ ‪- ขอดูหน่อย
‪ภาพวาดของคุณน่ะ
‪ต้องสวยมากแน่ๆ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- แมริแอนน์ คุณต้องส่งมันนะ
‪อย่านะ อย่าๆ
‪ไม่ได้รับบทเรียนจากนาตาลีเลยเหรอ ‪ถือกำไลนี่ไว้ทำไม
‪วางกำไลลงซะ
‪- คุณสบายดีหรือเปล่า ‪- ครับ
‪แบบว่า คุณดูซีดกว่าปกติ ‪และนั่นมันบ่งบอกอะไรอยู่นะ
‪เปล่าครับ ผมสบายดี
‪โอเค
‪เวรเอ๊ย ความรู้สึกหลงใหลแมริแอนน์ ‪เป็นแค่อาการหนึ่ง
‪ผมนี่แหละตัวปัญหา วิ่งหนีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ ‪และเมียที่ซื่อสัตย์
‪ดังนั้น ถ้าผมคือตัวปัญหา ผมจะแก้มันยังไง
‪หอมมาก เพื่อน
‪แต่กุญแจสู่บาร์บีคิวรสเด็ดเสร็จสม ‪ก็คือการจับเนื้อด้วยตัวเอง
‪ครับ คุณเคยบอกแล้ว
‪หกครั้ง
‪แต่ไม่เป็นไรเพราะดูคุณสิ
‪ถ้าเมียดี ชีวิตก็ดี ใช่ไหมล่ะ
‪อะไรจะแสดงให้เห็นความตั้งใจของผม
‪ไปมากกว่าการยอมทานมื้อค่ำกับไอ้พวกคอนแรด
‪ถ้าการต้องทนกับมนุษย์โครมายอง ‪จะทำให้ได้เคล็ดลับจำเป็น
‪ที่จะทำให้งานเลี้ยงของเฮนรี่ประสบความสำเร็จ ‪ผมทำหมดเพราะผมเต็มที่กับมันไง โธ่เอ๊ย
‪- คุณแน่ใจเหรอว่าไม่อยากเติมอีกแก้ว ‪- มันไม่ฆ่าฉันหรอก
‪เจ้านั่น
‪ฉันได้ข่าวว่าเขาโดนภาคทัณฑ์ที่โรงเรียน ‪เพราะเมาไปสอบกลางภาค
‪ขอบใจจ้ะ
‪นึกสภาพเกรดของเขาสิ
‪จริงๆ แล้ว ฉันนึกว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรซะอีก
‪เจ้านั่นมีแต่จะทำลายตัวเอง
‪เขาโดนจับตอนอยู่ ม.ปลาย เมาแล้วขับสองครั้ง
‪อีกไม่นานเขาก็คงปรุงยาไอซ์ขาย ‪เหมือนเจสสิก้า เชอร์แมน
‪สุดท้ายนอนตายในท้องร่อง
‪ฉันว่าเขาดูเป็นเด็กดีที่อยู่ในสถานการณ์ลำบาก
‪- แต่ฉันรู้ว่าคุณรู้จักเขาดีกว่าฉัน ‪- เปล่า
‪เปล่า คุณพูดถูก
‪- เขาแค่ต้องการตัวอย่างที่ดีกว่านี้น่ะ ‪- นั่นสิ
‪แม่ครัวหัวป่าเลยนะ คุณควินน์-โกลด์เบิร์ก
‪คราวหน้าเราจะไปล่าหมูด้วยตัวเอง
‪งั้นเหรอคะ
‪นี่แหละสามีฉัน
‪ระวังนะคะ โจ
‪เดี๋ยวแครี่จะลากคุณไปล่าสัตว์ด้วยพรุ่งนี้
‪ทำให้คุณสมชายมากขึ้น
‪ที่จริง มีที่ว่างสำหรับคุณนะ
‪นี่แหละคือสิ่งที่คุณต้องการ สหาย
‪เพื่อชาร์จแบตเตอรี่ความเป็นชายไง ‪ถ้าเข้าใจที่ผมพูด
‪- ไม่เข้าใจ ‪- เราเดินป่า เราล่าสัตว์
‪เราไม่ต้องยับยั้งแรงกระตุ้นธรรมชาติของเรา
‪มันเป็นความรู้สึกที่สุดยอดมาก
‪การปลดปล่อยส่วนนั้นของตัวเองที่ต้องคุมไว้
‪การปลดปล่อยแรงกระตุ้นของผม ‪ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ผมต้องทำเลย
‪ไม่ครับ ขอบคุณ ไม่เอาเด็ดขาด
‪น่าสนใจครับ ‪แต่ผมว่าเรามีงานเลี้ยงของเฮนรี่...
‪ไม่ๆ น่าสนใจออกค่ะ คุณควรไปนะ
‪เชอร์รี่กับแม่ฉันช่วยเตรียมงานได้
‪คุณจะได้รู้จักหนุ่มๆ มากขึ้นด้วยไง
‪รอดตัวไป
‪เราเกือบจะถึงวันแล้ว ‪ของน้องชายผมวันที่สอง กันยายาน
‪- ธีโอ ‪- สวัสดีครับ
‪คุณสวยจัง
‪- มีอะไร... คุณมาทำ... ‪- อ๋อ ผม...
‪พรุ่งนี้จะมีการล้างถนนน่ะ ‪ผมเลยจะมาเตือนคุณไว้ก่อน
‪รถจอดอยู่หน้าบ้านนะ
‪ครับ แต่มาเตือนคุณไม่ให้จอดรถบนถนน
‪ครับผม
‪- นี่ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ธีโอ ‪- ครับ
‪คุณ... คุณสบายดีไหม
‪ครับ
‪สบายมากเลย
‪จริงเหรอ เพราะฉันได้ยินมาว่า...
‪สวัสดี
‪ทำไมผมรู้สึกว่าเพิ่งเดินมาขัดจังหวะ
‪อ๋อ อีกอย่าง สนามหญ้าน่ะ ไร้ที่ติมากๆ
‪ใส่ใจรายละเอียดแบบริชาร์ด เยตส์เลย
‪เขาอ่านเยตส์ด้วยเหรอ
‪- เขาแปลกกว่าปกติเนอะ ‪- เขาไม่ได้แปลกนะ
‪เขาเป็นเด็ก เด็กก็แปลกๆ แบบนี้แหละ ‪อย่าไปว่าเขาเลยนะ
‪ทำไมคุณถึงทำตัว... ไม่นะ ไม่ๆ
‪เลิกหาเรื่องใส่ตัวสักที คุณเป็นคนดี ‪ผมนี่แหละตัวปัญหา
‪แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคุณกำลังมีความลับล่ะ
‪หมอชานดราคงบอกว่าผมกำลังกลับไป ‪หาแบบแผนเดิม ไม่ได้
‪ผมตั้งใจที่จะเป็นสามีและพ่อที่ดี
‪ที่ชอบตกแต่งสนามหญ้า
‪และต้องแน่ใจว่าไม่มีค่าห้องโรงแรมที่ผิดวิสัย
‪ที่คุณกำลังเป็นชู้กับลูกเลี้ยงของผู้หญิงที่คุณฆ่า
‪ใช่ ผมรู้ว่าผมพูดฟังดูบ้าๆ... เลิฟ อะไรกันวะ
‪หนึ่ง สอง... ค่าอูเบอร์ 12 ครั้งที่ปาโลอัลโต
‪การนั่งรถไปด้วยกันคือ ‪โมเต็ลลับๆ ของนอร์คาลเหรอ
‪ผมพลาดไปได้ยังไงวะเนี่ย
‪นี่ ลูกหลับแล้ว
‪อะไร มีอะไรเหรอ
‪คุณรู้เรื่องค่าอูเบอร์ที่ปาโลอัลโตหรือเปล่า
‪คุณกำลังถามฉันหรือกล่าวหาฉันอยู่
‪ผมกำลังจะโทรไปยกเลิกกับธนาคาร ‪ผมแค่อยากแน่ใจ
‪บางครั้งธีโอส่งข้อความหาฉันเวลาเขาเมา ‪ฉันเลยโทรเรียกอูเบอร์ให้เขา
‪อะไรนะ
‪ไม่มีใครคอยดูแลเขานะ โจ
‪และยิ่งกับแมทธิว ฉันว่าเราควรทำตัวให้ว่างไว้
‪มีอย่างอื่นที่คุณไม่บอกผมหรือเปล่า
‪เลิฟ
‪- ก็ได้ เขาจูบฉัน ‪- เขาจูบคุณเหรอ
‪ใช่ ก่อนที่เขาจะไปโรงเรียน ‪แน่นอนอยู่แล้ว ฉันหยุดมันทันที
‪- นี่คือการหยุดเหรอ ‪- อย่าตะโกนสิ
‪- คุณทำตัวลับๆ ล่อๆ นะ ‪- จะบ้าเหรอ
‪คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าผมผิดปกติ
‪ผมทำทุกอย่างที่คุณขอ คุณโกหกผมมาตลอด
‪เมื่อกี้คืออะไร โจ
‪เห็นชัดเลยว่าคุณไม่มีความสุข
‪ฉันหวังว่าสุดสัปดาห์นี้จะช่วยคุณดึงสติได้นะ ‪ต้องมีอะไรสักอย่างช่วยคุณ
‪ผมไม่ชอบอยู่กับพวกผู้ชายในป่า
‪แต่ผมปฏิเสธคุณไม่ได้หลังจากสิ่งที่ผมทำ ‪ผมก็เลยมาที่นี่
‪พวกคุณไปกันเลย ไม่ต้องรอผมนะถ้าคุณ...
‪ไม่เอา ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง
‪แครี่กับผมสัญญากันที่มันจาโร ‪เขาแทบอุ้มผมขึ้นกำแพงบารังโกเลย
‪คิริมันจาโร สุดยอด... ‪อีกนานไหมกว่าจะถึงที่ตั้งแคมป์
‪ไม่มีอะไรสานสัมพันธ์เราได้เหมือนตอนอยู่ที่สูง
‪ทำไมการคุยเล่นของผู้ชายถึงน่าเบื่อขนาดนี้
‪มันจาโรเปิดหูเปิดตาสุดๆ เลย ‪ตอนผมกลับถึงบ้าน
‪กิกิกับผมเริ่มเลิกสอนลูกเลย
‪เลิกสอนลูกเหรอ
‪มันคือการสนับสนุนกิจกรรมที่เด็กเลือกเอง
‪แทนการเรียนรู้จากหนังสือน่ะ
‪หนังสือคือสิ่งที่แย่ที่สุดได้นะ
‪ปิดกั้นสมองน่ะ
‪แครี่เชี่ยวชาญมาก ‪ถึงแม้ว่าเชอร์รี่จะทุ่มกับโรงเรียนแอชแมนเต็มที่
‪ผมเคารพที่พวกเขาทำให้มันลงตัวกันได้
‪ผมขอบอกอะไรคุณอย่าง
‪แครี่ช่วยชีวิตแต่งงานของผมไว้
‪ผมหาเงินได้ขนาดนี้ตอนอายุ 20 ไม่ต้องทำงาน ‪ผมเลยอยู่บ้าน
‪ผมชอบการที่ไม่ได้เป็นครูของลูกๆ แต่ผมก็...
‪มันแค่ไม่รู้สึกสมชายน่ะ
‪ผมหงุดหงิดตลอดเวลา
‪ผมมาที่นี่แบบแตกหัก
‪แครี่ช่วยผมอ้าแขนรับสัตว์ป่าในตัวผม
‪ได้คำรามและหายใจและตะโกนและ...
‪และร้องไห้
‪ได้ปลดปล่อย
‪อะไรๆ ก็ดีหมดสำหรับเจ้านี่ ‪ถ้าสัตว์ในตัวเขาคือลูกแมวเปอร์เซีย
‪การปลดปล่อยมันน่ากลัวนะ
‪มีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับป่าพวกนี้ กับผู้ชายพวกนี้ ‪ที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย
‪ผมตื่นเต้นแทนคุณนะ ‪ชีวิตของคุณกำลังจะเปลี่ยนไป
‪ชีวิตของเขาโดนประคบประหงมขนาดไหนกัน ‪ถึงได้เชื่อว่าเขาปลอดภัยในหมู่ผู้ชาย
‪ผมไม่ปลอดภัยในหมู่เด็กผู้ชายด้วยซ้ำ
‪ชอบแบบนั้นใช่ไหม พวก
‪โอ้ สนุกจริงๆ สนุกมากเลย
‪นายจะร้องไห้หาแม่ด้วยใช่ไหม เหมือนโจ ‪เพื่อนนายไง
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ครับ ผมว่าผมคงไม่แข็งแรงกว่าที่คิดไว้มาก
‪ถ้านายไม่มัวกินแต่ขนมตลอด...
‪รู้อะไรไหม
‪ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนแห่งพันธสัญญา
‪- จัดเต็มเลยนะ ‪- ฝีมือลูกน้องเขาต่างหาก
‪มาถึงหลายชั่วโมงก่อนแล้ว
‪เริ่มจากเดินแล้วจบด้วยวิ่ง
‪พลังงานล้นเหลือ เยี่ยม
‪หาที่นอนเลย
‪แล้วเราจะไปหาฟืนเพิ่ม ‪ผมดีใจที่พวกคุณมาที่นี่นะ หนุ่มๆ
‪ไปกันเถอะ
‪ศรัทธาชนะความกลัว ถึงเวลาออกสำรวจ ‪เพื่อสำรวมสติ
‪เรามาดื่มน้ำเติมพลังกันเถอะ ‪เราจะต้องเสียเหงื่อกันหน่อยนะ หนุ่มๆ
‪กฎข้อที่สอง เราจะกินสิ่งที่เราฆ่าเองเท่านั้น
‪เราจะทวนกฎอีกรอบตอนหัวค่ำ
‪อะไรกันนี่ ไฟท์คลับในเรดวูดส์เหรอ
‪- ผมไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน ‪- ใช่
‪ผมจะเล่าอะไรให้ฟังนะ
‪ครั้งหนึ่งผมติดหิมะ สปลิตบอร์ดที่โฮ
‪อยู่ในหิมะสองชั่วโมงกว่าคนจะมาช่วย
‪ส่วนใหญ่หายใจไม่ออกภายในห้านาที
‪ถ้าผมรอดเรื่องนั้นมาได้ ‪ผมแน่ใจว่าคุณรอดเรื่องนี้ได้
‪ผมจะแปลให้ฟังนะ
‪แครี่ติดอยู่ในหิมะถล่มที่ทาโฮน่ะ
‪ต้องย่อทุกอย่างเลยใช่ไหม งงมาก
‪ใครมีแรงไปช่วยผมหาฟืนบ้าง
‪ผมไปด้วย
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪เย่ ไปกัน ไฟคือชีวิต หนุ่มๆ ไฟคือชีวิต
‪- คุณชอบมาเที่ยวแบบนี้เหรอ ‪- ผมชอบที่แอนดรูว์ชอบน่ะ
‪ไม่หรอก พูดตามตรงนะ ‪พวกเขาคือผู้มาโปรดชีวิตแต่งงานเราเลย
‪ขอโทษนะครับ
‪ยังไงเหรอ
‪เราได้ปลดปล่อย
‪ครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ ผมร้องไห้เหมือนเด็กเลย
‪สำหรับผมคือตอนที่พยายามจะก่อไฟ คนอื่นๆ ‪ไปได้ไกลว่านั้นก่อนที่จะสติแตก
‪ทำไมถึงอยากไปถึงจุดนั้นกันล่ะ
‪ลูกของคุณยังไม่ถึงช่วงวัยทองสองขวบ
‪หรือวัยโปรดของผม สี่ขวบสุดจัญไร
‪แต่เขามีงอแงบ้างใช่ไหม
‪เฮนรี่เก่งมากในด้านนั้น
‪คุณไม่อยากตะโกนและร้องไห้ ‪และพังของบ้างเหรอ
‪แครี่บอกว่าการมาที่นี่คือการได้เป็นผู้ชาย ‪ผมว่ามันคือการได้เป็นเด็กอีกครั้ง
‪นี่
‪คุณสามารถมีประสบการณ์ที่มีความหมายขณะที่
‪ยังรักษาระดับน้ำตาลในเลือดได้
‪ขอบคุณครับ
‪สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ รับอะไรดีคะ
‪ครับ ผมขออย่างละชิ้นได้ไหม
‪ผมลืมกระเป๋าเงินอีกแล้ว
‪ก็...
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ฉันเลี้ยง พลังอ่านหนังสือ
‪ผมพักการเรียนอยู่น่ะครับ
‪เพื่อทำใจเรื่องนาตาลีน่ะ
‪คุณน่าจะบอกฉันนะว่าคุณพยายามต่อสู้
‪ไม่ได้ เพราะคุณสร้างขอบเขตไว้
‪- ห้ามอีเมล อูเบอร์อย่างเดียว ‪- ถูกต้อง
‪ขอบคุณค่ะ
‪แต่...
‪ฉันเป็นห่วงคุณนะ
‪เหรอครับ
‪เพราะผมก็เป็นห่วงคุณ
‪ผม... ผมได้ยินสามีคุณตะโกนใส่คุณเมื่อคืนก่อน
‪และผมรู้ว่าเราเป็น แบบว่า...
‪อะไรก็ช่างเถอะ แต่ถ้าคุณต้องการคนคุยด้วย...
‪- ค่ะ ฉันมีเพื่อนให้คุยด้วยอยู่แล้ว ‪- จริงสิ
‪เชอร์รี่ คอนแรด
‪- เราเหมือนกันมากกว่าที่คุณคิด ‪- คุณเป็นมนุษย์ผู้หญิงเหมือนกัน
‪เหมือนสุดๆ เลย
‪ไม่เอาน่า เธอตื้นจะตาย
‪พวกคุณเป็นเพื่อนกัน ‪เพราะเธอเป็นตัวเลือกเดียวในเมือง
‪การเข้ากับคนอื่นได้มันไม่ผิดนะ ธีโอ
‪คุณคงจะเข้าใจถ้าคุณโตกว่านี้
‪คุณเปลี่ยนไป
‪มันไม่ใช่เรื่องที่แย่เสมอไปนะ
‪กินมัฟฟินให้อร่อยนะ
‪ผมเรียนวิธีเรียกหาคู่นอกการ์ตาเฮนา
‪สามนาทีต่อมา ‪กวางตัวเมียโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ แล้วดุนจู๋ผม
‪จะหยุดพูดบ้างไหม
‪เอาละ มาเร็ว ล้อมวงกัน
‪ท่องกฎ
‪ข้อหนึ่ง เรารู้กันแล้ว ก่อไฟเอง เยี่ยมมาก ‪พี่น้องของผม
‪ข้อสอง เรากินเฉพาะสิ่งที่เราฆ่า
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪ข้อสาม ถ้ามีปัญหากับเพื่อนนักล่า สู้กันเอง
‪ข้อสี่ ห้ามใช้โทรศัพท์ ห้ามใส่เสื้อ ไม่มีข้อยกเว้น
‪นอกเหนือจากนั้น
‪ไร้กฎ
‪- ใช่ ‪- คำราม
‪ร้องตะโกน
‪อ้าแขนรับสัตว์ป่าในตัวคุณ
‪- ใช่ ใช่ ‪- ใช่
‪นั่นแหละ
‪คำรามสิ เอาเลย โกลด์เบิร์ก ‪ผมจะเปิดบริสุทธิ์คุณคืนนี้ หนุ่มน้อย
‪เวรแล้ว
‪เลิฟ คุณมีเผ่าของคุณที่แอล. เอ. ‪คุณหาเผ่าที่นี่เจอด้วย
‪แต่ถ้านี่คือฝูงของผม ‪ผมว่าผมเกิดมาเพื่อเป็นหมาป่ารักสันโดษ
‪พร้อมจะรู้สึกเหมือนนักล่า
‪ความไวสูงที่ถึงจุดสุดยอดนานๆ หรือยัง
‪ให้ตายสิ
‪นั่นแหละ พวก
‪ฟังเสียงกลองนั่นนะ
‪มันทำให้คุณรู้สึกยังไง
‪ผิดกฎหมาย
‪คุณห่างหายไปนานจนความเป็นชายของคุณลดลง
‪เลิฟบอกเชอร์รี่เรื่องปัญหาจู๋ของคุณน่ะ
‪คุณบอกเธอเหรอ
‪เอาน่า
‪สัมผัสมัน
‪ตอนนี้คุณรู้สึกมีชีวิตชีวาใช่ไหม
‪และคุณต้องการมากกว่านั้น
‪บอกผมมาถ้าผมพูดผิด
‪เขาพูดผิด
‪ไม่เป็นไร
‪ใช่ครับ
‪คืนนี้คุณอยู่ในความดูแลของผม โจ ‪ผมไม่ปล่อยให้คุณห่างผมแน่
‪ไปล่าสัตว์กัน
‪ไม่อยากเชื่อเลยพวกเขาไม่รับของขวัญ
‪อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เป็นคนจ่ายค่าบำบัดให้เขา
‪มีไวน์อีกไหม
‪(ธีโอ)
‪ฮัลโหล
‪ธีโอ ฉันคุยไม่ได้
‪คุณอยู่ที่ไหนนะ
‪ตามให้ทัน โกลด์เบิร์ก
‪ผมไม่อนุญาตให้คุณหยุด ไม่มีสัตว์ป่าตัวไหนหยุด
‪เร็วกว่านี้อีก
‪- เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ผมขอเวลาแป๊บ ‪- โธ่เอ๊ย ลุกขึ้น
‪- ผมขอเวลาสักเดี๋ยว ‪- ชีวิตนี้ไม่มีคำว่าพัก
‪ลุกขึ้นมา
‪ให้ตายสิ มีกองดินทับจู๋อยู่หรือไง
‪ไม่ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ถึงแม้ว่าแครี่สมควรโดน
‪เงียบหน่อย
‪- ได้ยินไหม ‪- อะไร
‪อะไรอีกวะ
‪รอตรงนี้นะ
‪ผมกับแครี่ไปกันไม่รอดหรอก
‪ผมว่าตอนนี้คือโอกาสหนีของผม
‪แต่ถ้าเขาไม่กลับมา ผมจะหิว
‪สิ่งที่ผมกำลังล่าต้องกินผมแน่ๆ
‪นี่คือสิ่งตอบแทนที่ผมเป็นผู้ใฝ่สันติ
‪- เอาไปสิ ‪- ไม่เอา
‪- เอากระรอกไป ‪- ไม่เอา
‪- ฆ่ามัน ‪- ไม่เอาๆ
‪คุณพอใจกับชีวิตคุณตอนนี้เหรอ ‪ถ้าคุณอยากปลุกจู๋ของคุณอีกครั้ง...
‪- ผมว่ามันไม่เกี่ยวกันนะ ‪- มันเกี่ยวกับการเป็นชาย
‪ปล่อยกระรอกซะ คุณกำลังทำมันเจ็บนะ
‪เหรอ คุณคิดว่าผมเป็นนักเลงเหรอ
‪ก็ได้
‪คุณรู้กฎดีนี่
‪"ถ้ามีปัญหากับเพื่อนนักล่า
‪สู้กันเอง"
‪มาสิ โจ ผมอยากให้คุณต่อยผม
‪ไม่มีใครมาช่วยนายหรอก ไอ้กระจอก
‪ผมจะไม่เล่นฉากจากหนังเรื่องนี้
‪เร็วเข้า พวก ซัดฉันเลย ไอ้เวร
‪นายจะทำยังไงล่ะ โกลด์เบิร์ก
‪ต่อยสิวะ
‪เดี๋ยวนี้
‪เวรเอ๊ย
‪ไม่มีใครมาช่วยนายหรอก ‪นายจะทำยังไง โกลด์เบิร์ก
‪อย่านะ
‪- ช่วยด้วยๆ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- แครี่ ‪- เขาตกเหว
‪เขาโอเคมั้ย
‪- เขาตกเหว ‪- เวร
‪นี่ ห้ามใช้โทรศัพท์
‪พูดจริงเหรอ นี่เรื่องฉุกเฉินนะ
‪- เขาไม่หายใจนะ ‪- เวรเอ๊ย ไม่มีสัญญาณ
‪- เขาตายแล้ว ‪- เราไม่รู้นะ
‪เกิดอะไรขึ้น โอ้ พระเจ้า
‪เราไม่รู้สักหน่อย เขาอาจะยังไม่ตาย
‪เร็วสิๆ
‪- เร็วสิ ‪- เราจะทำยังไงกันดี
‪เร็วสิ ฟื้นสิ
‪ฟื้นสิ
‪ทำอะไรน่ะ โกลด์เบิร์ก
‪ช่วยชีวิตผมเหรอ
‪ประทับใจโคตรเลย พวก
‪- โอ้ พระเจ้า คุณยังไม่ตาย ‪- ก็ยังน่ะสิ
‪กินกลูตาไธโอนมาทศวรรษหนึ่งได้
‪ผมฆ่าไม่ตายหรอก
‪และไอ้นี่...
‪เขาจะบอกทุกคนว่าผมผลักเขาลงเหว
‪ว่าผมบ้า อะไรก็ช่าง ตรงกันข้ามกับ ‪"ส่วนหนึ่งของเผ่า"
‪โกลด์เบิร์กเถื่อนโคตรๆ เลยว่ะ
‪มานี่
‪คุณคือตัวอย่างที่ดีของผู้ชาย โจ
‪ปล่อยมันออกมา
‪ใช่เลย โจ ปล่อยออกมา ‪ดีมาก อย่างนั้นล่ะ คุณทำได้
‪คุณทำได้ นี่คือมานจาโร่ของคุณ
‪- เขามาแล้ว ‪- คุณโอเค
‪ยินดีต้อนรับสู่อีกมิติหนึ่ง
‪คุณทำได้ ใช่
‪ผมเข้าป่า กลัวความมืดมนที่อยู่ในตัวเอง
‪แต่พวกเขาเห็นมัน
‪และยอมรับผมอยู่ดี
‪การมีเพื่อนมันรู้สึกแบบนี้เองเหรอ
‪การเข้าสังคมไม่จำเป็นต้องแย่เสมอไป
‪ใช่ พวกเขางี่เง่า ใช่ ‪สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนั้นมันบ้ามาก
‪สิ่งเดียวที่ผมรู้...
‪คือผมรู้สึกเป็นตัวเองอีกครั้ง
‪(ตำรวจ)
‪- ผมไม่นึกว่ามันจะนานขนาดนี้ ‪- คุณตายได้เลยนะ
‪- หรือทำคนอื่นตาย ‪- ก็พูดเกินไปหน่อย
‪- คุณไม่รู้หรอก ‪- ผมแค่ขี่สกูตเตอร์เองนะ
‪สกูตเตอร์ไฟฟ้า
‪ตำรวจจับคุณข้อหาเมาแล้วขี่สกูตเตอร์เนี่ยนะ
‪ใช่
‪คุณเคยขี่หรือเปล่า
‪- เอาละ พร้อมไหม ‪- พร้อม
‪- พร้อมขึ้นเนินหรือยัง ‪- พร้อม
‪เรากำลังพุ่งไปข้างหน้า
‪ไปกันเลย
‪เวรเอ๊ย
‪เห็นไหม มันไม่ง่ายขนาดนั้น
‪ใช่ไหม
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน
‪รู้ไหม มันเป็นวิธีไปไหนมาไหนของผู้ใหญ่
‪ที่สังคมยอมรับได้นะ จะบอกให้
‪ส่วนข่าวลือเรื่อง...
‪ที่ผมพักการเรียนเพราะนาตาลี...
‪มันไม่จริง
‪ผม...
‪ผมสอบตกเพราะ...
‪ผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้
‪ถ้าคุณอยากให้ผมหุบปาก ผมจะเงียบ ‪ผมไม่ได้พยายามจะเป็นคนชั่ว
‪ผมแค่พยายามคิดอยู่...
‪ว่าผมจะมีสมาธิได้ยังไงในเมื่อผมคิดถึงแต่คุณ
‪ธีโอ หยุดพูดเถอะ
‪ไม่
‪มันเหมือนคุณเล่นพ่อแม่ลูกอยู่
‪แต่มันไม่ได้ทำให้คุณมีความสุขจริงๆ
‪ฉันเล่นพ่อแม่ลูกอยู่เหรอ
‪คุณเป็นเด็กวัยรุ่นที่ตามจีบผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว
‪ด่านสุดท้ายของคุณคืออะไร
‪ไปเอาหัวบีบครีมถึงไหน อะแลสกาหรอ
‪หนูมัวแต่ทำซาวร์โดอยู่น่ะค่ะ
‪แม่เห็นเด็กผู้ชายคนนั้นลงจากรถของลูก
‪ลูกทำอะไรอยู่
‪เปล่าค่ะ หนูแค่ช่วยเขา
‪ลูกพลาดก้าวแรกของเฮนรี่
‪อะไรนะ
‪ลูกคงได้เห็นถ้ารับสายตอนที่แม่เฟซไทม์ไป
‪เขาหลับไปแล้วละ
‪เลิฟ เลิฟ
‪พ่อแม่ทุกคนทำพลาดนะ
‪แม่ผ่านมาแล้ว
‪หนูพลาดก้าวแรกของลูกชาย
‪มันน่าผิดหวังอยู่นะ
‪แม่ว่าแม่จำก้าวแรกของลูกไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪หนูทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย
‪หนูมีความสุขที่นี่
‪- ทุกอย่างคงดีถ้าโจทำตัว... ‪- จะโทษโจยังไงก็ได้
‪ความจริงก็คือ ลูกชอบเขามากกว่า ‪เวลาที่เขามีปัญหาให้แก้
‪ลูกชอบช่วยชีวิตคน
‪มันคือความสัมพันธ์ที่ลูกมีกับน้องชาย
‪เพราะงั้นแม่ขอพูดตรงๆ นะ โตได้แล้ว
‪เด็กคนนั้นจะทำให้ลูกละเลยลูกของตัวเอง
‪แม่รู้ว่าลูกรักเฮนรี่ ‪แต่ไม่ได้แปลว่าลูกจะไม่ทำร้ายเขา
‪นี่ ชิมไวน์แคบซาฟของแม่สิ
‪ติดไวน์ดีกว่าติดเด็กนะ
‪เอาละ ขอตัวก่อน เรเชล แมดดาว ‪ที่รักของแม่กำลังรออยู่
‪(ธีโอ สวัสดีครับ)
‪(เลิฟ ไม่เอาแล้ว)
‪(ไปหาคนรุ่นเดียวกันซะ)
‪น่าทึ่งจริงๆ
‪ไง สวัสดีค่ะ โอ้โฮ คุณกลับมาทันเวลาพอดี
‪คุณล้อเล่นหรือเปล่า ผมไม่พลาดหรอก
‪ฉัน...
‪ฉันว่าเฮนรี่ยังเด็กเกินที่จะไปล่าสัตว์
‪ของขวัญจากแครี่น่ะ
‪ให้เราสองคน ของผู้หญิงและผู้ชาย
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪- นี่ ตัวเหม็นจัง ‪- ใช่ ผมรู้ เหม็นมาก
‪ผมจะไปอาบน้ำ แต่ผมต้องขอโทษก่อน
‪- ไม่ โจ... ‪- ผมพยายามมากๆ
‪ที่จะอยู่ในร่องในรอย
‪ผมลืมว่ามันมีวิธีปลดปล่อยที่ดีต่อสุขภาพจิต
‪ฉันขอโทษที่ฉันไม่ได้บอกคุณเรื่อง...
‪คุณไม่ต้องบอกผมทุกเรื่องหรอก
‪ผมเชื่อใจคุณ
‪- ไม่เบาเลยนะสุดสัปดาห์นี้ ‪- ใช่ สุดๆ เลยละ
‪เวรเอ๊ย เอาละๆ
‪- คนมากันแล้ว รีบไปอาบน้ำ ‪- ได้
‪จ้ะ
‪- สวัสดีจ้ะ ‪- สวัสดีจ้ะ
‪ผมจำตอนที่ผมไม่ต้องการให้ใคร ‪มายอมรับผมไม่ได้แล้ว
‪ทั้งด้านเลวและด้านดี
‪ทำไมคนที่สามารถทำแบบนั้นได้ ‪ต้องมาพร้อมเงื่อนไขด้วยนะ
‪พอลลี่ดีขึ้นแล้วนะ
‪คิดว่าเธอคงอยากรู้
‪ถ้าเธอสวนกลับนักเลงคนนั้น ‪ฉันคงไม่บอกใครหรอก
‪มันคือสิ่งที่เขาสมควรได้รับ
‪- ผมขี้ขลาดเองน่ะ ‪- ใช่
‪เพราะเธอไม่เหมือนเขา
‪ฉันเข้าใจว่ามันรู้สึกยังไงเวลาโดนแกล้ง
‪ฉันเสียใจด้วยนะ มันไม่ยุติธรรม
‪เราจะดูแลกันและกันนะ
‪ตกลงไหม
‪ตกลงครับ
‪คุณพูดถูก เลิฟ งานเลี้ยงนี้ไม่ใช่แค่สำหรับเขา
‪เราทำได้ เราปกป้องเขาได้
‪ไม่ได้แปลว่าเขาจะมีความสุขตลอดเวลา ‪มันแค่แปลว่าเราอยู่ข้างเขา
‪ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
‪โอ้ พระเจ้า
‪คุณสุดยอดมาก
‪ฉันว่าเราต้องจ้าง...
‪คนมา...
‪เก็บเสียงห้องนอน
‪ผมว่าผมรู้จักคนหนึ่ง
‪อะไร
‪- เวรแล้ว ‪- มีอะไร
‪เวรแล้ว ร้านขนม สัญญาณเตือนภัย ‪หยุดทำงานมาสี่ชั่วโมงได้แล้วมั้ง
‪ไม่เป็นไรหรอกมั้ง
‪- ถ้ามีใคร... ‪- ฟังนะ ผมว่าตัวจับสัญญาณ
‪- น่าจะพัง แต่ผมจะไปเอง ผมจัดการเอง ‪- จริงเหรอ
‪ผมจัดการได้
‪และการที่พูดแบบนั้น ‪ผมเกรงว่าสิ่งที่ผมหมายถึงจริงๆ...
‪คือผมใช้เครื่องมือยุคโบราณเพื่อเจียดเวลา ‪และพื้นที่ที่ผมต้องการ
‪ไปเพื่อล่าอะไรบางอย่าง
‪ผมยอมรับนะ ทุกอย่างค่อนข้างซับซ้อน ‪และแผนนี้จะหลอกคุณได้เพียงครั้งเดียว
‪(เปิดสัญญาณเตือนภัย)
‪แต่หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับนาตาลี ‪คุณโทษผมไม่ได้หรอกที่ต้องกลบร่องรอยตัวเอง
‪โธ่ เวรเอ๊ย
‪โอ้ พระเจ้า
‪ให้ตายสิ
‪แครี่สอนบทเรียนสำคัญให้ผม เลิฟ
‪ผมขังสิ่งที่อยู่ข้างในตัวผมไว้ไม่ได้หรอก
‪หรือเมื่อมันแหกกรงออกมา มันจะกระหายเลือด
‪ต้องให้อาหารมันอย่างเพียงพอเพื่อคุมมันให้อยู่
‪ใส่สายจูงมันไว้ พามันไปเดินเล่น
‪แต่ต้องแน่ใจว่ามันรู้กฎดี
‪ห้ามเก็บของที่ระลึก
‪คุณสบายดีไหม
‪ห้ามใช้โซเซียลมีเดีย แค่ดูเฉยๆ
‪ตอนนี้ผมมีคุณแล้ว แมริแอนน์
‪อ้อมแขนเต็มไปด้วยหนังสือเสมอ ‪ไม่เคยออกจากห้องสมุดก่อนมืด
‪ไม่มีใครให้รีบกลับบ้านไปหา
‪เราเป็นแค่เพื่อนกัน
‪คุณมีอะไรกันแน่นะ
‪ผมยังหาคำตอบไม่ได้
‪สิ่งเดียวที่ผมรู้คือสองสามวันที่ผ่านมานี้ ‪การได้ดูคุณทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวา
‪มากกว่าที่เคยเป็นมาเมื่อนานมาแล้ว แมริแอนน์
‪แต่... ผมเก็บความลับนี้ไว้ได้นะ เลิฟ
‪การไปๆ มาๆ ระหว่างคุณสองคนมันน่าสับสน ‪ผมยอมรับ
‪แต่ผมพร้อมรับความท้าทายนี้
‪คุณไม่มีวันรู้หรอก
‪คุณจะรู้ไม่ได้
‪ผมจะระวัง ระวังมากๆ
‪คราวนี้ทุกอย่างจะแตกต่างออกไป
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง