Miłość.
Dzień dobry.
To ona daje chęć życia.
Sprawia, że chce się być lepszym, postępować słusznie.
- Być dzielnym. - Wyję do ciebie.
Ale Love całkowicie mnie wypaliła.
Tak, moja żona. Jej imię znaczy „miłość”.
Czemu już mnie nie kochasz?
- Urodziła mi dziecko. - Zabiłam dla ciebie Natalie!
Starałem się, ale była… Nie znoszę nazywać kobiet „szalonymi”, ale…
Robiłem wszystko, by być dobrym mężczyzną, dobrym mężem i ojcem.
Zawsze daję z siebie wszystko.
Nie powiem, że moja historia związków jest imponująca.
Ale moje serce jest po właściwej stronie.
Love mnie nie rozumiała, nie to, co ty, Marienne.
Byliśmy tacy sami,
idealnie do siebie pasowaliśmy.
- On cię okłamał. - Słucham?
A gdybym ci powiedziała, że Joe zabił twojego eks?
Nie. Ryan był ofiarą napadu.
Musicie uciekać. Zniknąć.
Ryan to dopiero początek.
Dopóki Love nie nastawiła cię przeciw mnie.
Nie winię cię, Marienne.
Oboje wiemy, czyja to była wina.
Przez Love moje życie stanęło w płomieniach, a ja…
Jak można było przeczytać w New York Magazine, People
i na Vox.com, zginąłem z jej ręki.
Na szczęście znałem dobrych ludzi, którzy zajęli się Henrym.
Musiałem go zostawić. Tymczasowo.
To była najtrudniejsza decyzja w moim życiu.
Miłość poddaje nas próbom.
Szczególnie mnie.
Zmieniłem się w ducha.
Bezdomnego, bezimiennego, wszystko dla ciebie.
Muszę więc przyznać,
że gdy zacząłem cię szukać,
powiedziałem sobie, że to ostatni raz.
Albo ty…
albo nikt inny.
Jak powiedział problematyczny człowiek, zdzierając z tęczowego poety,
„serce chce tego, czego chce serce”.
To miłość wybiera nas.
My mamy tylko kontrolę nad tym, co robimy,
jak daleko się posuniemy.
W opowiadaniu Teda Chianga „Piekło to nieobecność boga”
Neil Fisk traci miłość swojego życia.
Była dobrą osobą. Jest w niebie.
Jedyny sposób, by móc znów poczuć jej miłość,
to też trafić do nieba.
Tylko że Neil nie był materiałem na anioła.
- Musi znaleźć drogę do odkupienia. - Przepraszam, ale nie.
Cały koncept tego opowiadania to portki.
Nie zgadzam się.
Było tam parę niemal głębokich momentów jak na fantastykę.
- Co to znaczy? - To ledwo literatura.
Ale w sylabusie musi być, Amerykanie piszą tego masę.
Nie będę się z tym kłócił.
Zajęcia o tytule „Amerykańscy obrazoburcy opowiadań”.
Dziekan pewnie myślał o Hemingwayu, ale zatrudnili mnie na ostatnią chwilę.
- Nadia, powiedziałaś „portki”. - Tak powiedziałam, co za zgroza.
Proszę, wyjaśnij „portki” Amerykaninowi.
Dno, kupa, coś niedobrego.
Wykładowcy mają swe triki, na przykład…
- Rozwiń. - To nie odkupienie.
- On jest samolubny. - Czy to ważne, jeśli postępuje dobrze?
Chiang nie mówi, że odkupienie to dobre uczynki.
Mówi, że to po prostu miłość.
Moje triki to w sumie jeden trik,
którego nauczyłem się od Ellie.
Daj im się wygadać. Nastolatki pokłócą się za ciebie.
Tak, „miłość” oznacza tu również coś głębszego.
Wszystkie cywilizacje, religie, całą literaturę.
- Hiperbola. - Albo się pozabijają,
albo za rok wezmą ślub.
Mówi ktoś, kto nigdy nie czuł miłości.
Dobrze, wystarczy na razie. Odłóżmy to na bok.
Przeczytajcie „Serce oskarżycielem”
i przygotujcie się na dyskusję o miłości według Poego.
Dobrze? Na dziś to wszystko.
- Profesorze Moore. - Jeszcze nie przywykłem.
- Jakieś pytanie? - Nie. W sumie tak.
Czemu zadaje nam pan lektury jak Ted Chiang
zamiast zwyczajowego kanonu lekko rasistowskich pijaków?
Ludzie wymyślający kanon się mylili.
Ci, którzy zadają takich pisarzy, są leniwi, a to są moje zajęcia.
Nie doceniłam pana.
To przez ten akcent, co? Przepraszam.
- Dobry ze mnie profesor. - Co to?
Rhys Montrose.
Nie jest popularny w USA?
Tu wszyscy chcą, by został merem i samodzielnie uratował Anglię.
Poprzeczka jest tak nisko,
że wytknięcie najoczywistszej hipokryzji czyni go zbawicielem.
Proszę. Pewnie się panu spodoba.
Brytyjczycy to najbardziej oczytany naród na świecie.
Oni tu naprawdę czytają.
Nie tylko kupują. Czytają. Od początku do końca.
Co za szacunek.
Może nie ma szczotki do włosów, ale czy zrobi ośli róg w książce?
Jeśli LA było czyśćcem, a przedmieścia piekłem,
Londyn może się w końcu okazać moim dobrym miejscem.
Wciąż za tobą tęsknię, Marienne. Bardzo.
Ale czuję, że rozpaczliwie potrzebuję tych moich europejskich wakacji.
Najważniejsze to się nie wychylać.
Muszę zarabiać, ale uczenie jest fajne, a Londyn nie jest zły.
Miasto sztuki, teatrów, książek.
Jonathan!
I okazjonalnych palantów.
- Amerykanin! - Jak ten facet.
- Profesor Harding, dzień dobry. - Mów mi Malcolm!
Kiedy dasz sobie pokazać prawdziwy Londyn?
- Nigdy. - Wkrótce.
- Jak mieszkanie? - Cudowne, dzięki.
Spotkałem go po rozmowie o pracę. Była druga, a on mógł być pijany.
Naprawdę jestem wdzięczny. Dzięki.
Cholera, chyba mam dyżur.
Jasne. Biegnij. Kształtuj młode umysły i tak dalej.
To część tej pracy. Podobno. Ja nic o tym nie wiem.
Założę się.
- Wyjdziemy na piwo. - Wolałbym wypić farbę.
Kampus i moje mieszkanie dzieli pół miasta, ale w Londynie
spacery to przyjemność.
Można by rzec, że tu młodnieję.
Nie wiem, kiedy pokolenie Z dorosło, ale szczerze, podoba mi się to.
Po to są miasta. Musisz pracować, by nadążyć.
W pewien fundamentalny sposób
wszystkie metropolie są takie same.
Zawsze się znajdą nieznośni hipsterzy
i ludzie z przedmieść na wyprawie życia.
I zaczynają wcześnie pić. Czas w pubie i weekendy to świętość.
Pierwsza myśl na widok tej okolicy:
jestem w filmie z Hugh Grantem.
Nie planuję romansu rodem z Nothing Hill,
czy raczej South Kensington, ale nie zaprzeczę, jest tu miło.
Cicho. Dobra, śpiąco.
To dobrze.
Nawet idealnie.
Chodząc po Londynie miałem dużo czasu na rozmyślania, Marienne.
Cytując pewnego poetę,
złamane serce to najlepszy nauczyciel,
więc dzięki za tę mądrość.
Mogę tylko rzec, że nigdy więcej.
Żadnej miłości.
Żadnych ludzi.
Tylko książki.
Kocham to mieszkanie.
Ma urok, wbudowane półki na książki,
kominek na każdym rogu.
Z całym szacunkiem, Williamsburg się nie umywa.
Ale najbardziej mnie interesuje to,
co widzę z okna przez alejkę.
Malcolm raczej o tym nie wiedział, gdy polecał mi to mieszkanie.
On to tak zwana „imprezowa bestia”.
A to kto?
Czy to jego dziewczyna?
Jaka kobieta…? Nie. Nie.
Nie interesuje mnie to.
Żadnych ludzi. Nie moja sprawa.
Jak mawiał niejaki Mooney, „nie mój cyrk, nie moje małpy”.
Nie chcę wiedzieć.
Najłatwiej się nie wtrącać w cudze sprawy,
gdy się wie, co to za sprawy.
Ona głównie pracuje.
On głównie się bawi.
Malcolm zdał wszystkie właściwe szkoły, jak ojciec i dziadek.
Nigdy nie będzie musiał pracować,
ale lubi być wykładowcą.
To mu nadaje aurę szacunku, która przeczy założeniu,
że jako efekt pokoleń bogactwa i chowu wsobnego nie jest za mądry.
Inni wykładowcy uważają go za czarującego przygłupa.
Choć podobno jest też świetny w łóżku i ma ponadprzeciętnego…
Wiesz co? Mam zajęcia w bibliotece.
Słyszę wszystko, czy tego chcę, czy nie.
A kim jest ona?
Kate Galvin.
Kate nie zdradza za wiele.
Jej społecznościówki skupiają się na pracy.
Kuratorka, miłośniczka sztuki, niezamężna, córka Grety Galvin,
wyzwolonej modelki z lat 90., która teraz mieszka na Ibizie.
Zgaduję, że Kate wyrosła na przeciwieństwo matki.
Skupiona, ambitna, z najlepszą amerykańską etyką pracy.
Wszystko wskazuje na to, że mam rację.
Nie muszę ich poznawać.
A gdy Malcolm się gdzieś upija, ona wciąż pracuje.
Skąd to skupienie?
Okej, teraz już chyba nie śledzi wiadomości o sztuce.
Witaj.
Malcolm jej nie zadowala, czy…? Nie, nie patrzę.
Czemu wszechświat ciągle mi to robi?
Nie dam się na to złapać.
To nie moja pierwsza seksualna frustratka, która zapomniała zasłonić okna.
Chcę zrozumieć, co ich napędza, żeby uniknąć cyrku.
Nic nie stanie między mną a moimi europejskimi wakacjami.
Ale tęsknię za kimś.
Kimś wartym obserwowania.
Zagadką wartą rozwiązania.
Za tobą.
Ale tęsknota mi cię nie zwróci.
Myślałem, że dystans, jaki pokonałem, będzie coś znaczyć.
Przemierzałem Francję tygodniami, miesiącami.
Zrobiłem to dla ciebie.
Sprawdziłem każde zagłębie artystyczne w Paryżu.
Odwiedzałem je wielokrotnie.
Ciągle miałem poczucie…
że się po prostu mijamy.
Mijały kolejne tygodnie.
Nigdy się nie poddałem.
Wiedziałem, że jestem blisko
i los w końcu mnie nagrodził.
- Mogę? - Tak, oczywiście.
To dopiero artysta.
Ma pani więcej jego prac albo e-mail?
Tak, e-mail.
Zaraz sprawdzę.
Może trochę minąć, zanim odpowie.
Jest w Londynie, na targu sztuki Acanthus.
Targ sztuki.
Londyn.
Już wiedziałem, gdzie cię znajdę.
TY
Pierdol się, Malcolm.
Taki narcyz jak ty będzie tym zachwycony.
Kate, wróć!
A myślałaś, że to my mamy problemy.
Zastanawiam się… Nie.
Ja się nie zastanawiam.
Wyjaśnijmy sobie jedno,
nie można śledzić kogoś, jak się idzie do własnego domu.
Nie wyglądają przyjaźnie.
Łap jej torebkę!
Niewiarygodne. Nie mogę się w to mieszać.
Zostaw mnie! Zostaw! Pomocy!
Kurwa. Nie mój cyrk, nie moje małpy.
Puszczaj!
O mój Boże.
Uciekamy! Kurwa!
- Wszystko OK? - Nie znosiłam tego zegarka.
Uznam to za „tak”.
Powinnam to zgłosić, mogą wrócić i zaatakować studentów.
Ja pierdolę!
Powinienem unikać policji.
Przepraszam, to trochę niezręczne.
Co? Niech pan to wypluje.
Może…? Proszę mnie nie wspominać.
Mam kłopoty z wizą pracowniczą.
Cholera. Musiałem to zrobić, prawda?
Musiałem iść i ją ratować.
Nalegała, by odwieźć mnie do domu, zero niezręczności.
Zmieniliśmy parę słów, przedstawiłem się jakoJonathanMoore.
Wciąż nie wiem, czy powiedziała o mnie policji.
To wydarzenie mnie otrzeźwiło.
Od tej pory się nie wychylam, choćby nie wiem co.
A przede wszystkim trzymam się od tej pary z dala.
Młody John.
Mogę tak cię nazywać?
Jak koty, które wyczuwają twoją alergię i na ciebie skaczą.
Jezu.
Widzisz całe nasze mieszkanie.
Jesteś podglądaczem, młody?
Żadnego walenia do mojej dziewczyny, jasne? Do żadnej z moich dziewczyn.
Tak, wciąż go nie znoszę.
Dziękuję ci. Za Kate.
Kiedyś kłopoty w Londynie mieli tylko ci,
co sami ich szukali.
Teraz gówniarzeria jest wszędzie.
Żal mi ludzi tak zdesperowanych, że się decydują na coś takiego.
Zdesperowanych?
Mówisz o urodzonych śmieciach.
Namierzają takich jak my, bo wiedzą, że nikt…
Zaraz wyjaśni, jak to bogacze są prawdziwymi ofiarami.
…nienawidzą bogatych.
My jesteśmy prawdziwymi ofiarami.
Praktycznie jestem z rodziny królewskiej.
No, spokrewnionej z monarchią.
To chyba fałszywa skromność?
Zbudowaliśmy ten kraj i tak nam za to dziękują?
Ach tak. To na pewno ręce budowniczego.
Ale dość już o wieśniakach.
Mój przyjaciel Adam Pratt niedawno otworzył Sundry House.
Absurdalnie elitarne, wszyscy są tam okropnie mądrzy,
a barman to cholerny magik.
Idziesz tam dziś z nami.
- Nie, mam dużo czytania… - Nie. To nie było pytanie.
Ocaliłeś życie Kate.
Ja ci się odwdzięczam.
Wychodzimy za pół godziny.
Trzymanie się od nich z dala nadal świetnie mi wychodzi.
Sundry House Adama Pratta to najbardziej ekskluzywny klub Soho.
Kryjówka dla bogatych i uprzywilejowanych Londyńczyków.
Proszę, żadnych zdjęć.
Co to za zamieszanie?
- Mal? Kate? - Tutaj!
O mój Boże, wyglądasz cudownie.
Oślepłam. Umarłam.
Phoebe, lady Borehall-Blaxworth.
Wiem.
Oczywiście, że się doedukowałem przed wyjściem.
Lady Phoebe. Najsławniejsza przyjaciółka Kate.
Toksycznie arystokratyczna
stuprocentowa blondynka,
była z dwoma kapitanami Premier League,
i to jednocześnie.
Od 15. roku życia każda jej gafa i depilacjabikinitrafiała do tabloidów.
A mimo to zawsze sprawia wrażenie szczerze słodkiej i miłej.
Czy to może być prawda?
Co to za smutny mały wyrak?
Chodźmy do środka, zanim cię zjedzą.
- Cudownie. - Phoebe!
O mój Boże. Co tutaj robisz?
Więc to ma się z członkostwa klubu za 25 tysięcy funtów rocznie.
Piękni, młodzi, rozpieszczeni chodzą w prawdziwych futrach
i piją w instagramowym świetle.
Nawet nosem czuć bogactwo.
Gdyby zrzucić na to miejsce bombę,
PKB Brytanii spadłoby o dziesięć procent, ale może byłoby warto.
- Jonathan? - Zaczynamy turniej.
Kogo z tych ludzi znienawidzę najbardziej?
Kochana, to jest Jonathan Moore. Z Ameryki.
- Miło cię poznać. - Cześć.
Blessing jest księżniczką z Nigerii.
Blessing Bosede.
W Sundry House księżniczki rosną na drzewach.
Branża IT. Wszystkie jej plany przypominają piramidy finansowe.
Do tego jest snobką.
Przykro mi, że przerywam. Wcale nie. Tędy.
Świetnie. Więcej przedstawiania.
Co sądzisz o sztuce, młody?
Lubię ją.
W takim razie poznaj Simona Soo.
Na pewno rekordy sprzedaży dzieł Simona
nie mają nic wspólnego z jego tatą-miliarderem.
Simon żmudnie tworzy wizerunek umęczonego artysty,
jakby kiedyś przeżył coś gorszego od skaleczenia,
które od razu opatrzyła fortuna tatusia.
Simon, to jest Jonathan Moore.
Mam za wielu przyjaciół.
Wróć, jak któryś umrze.
Simon, złotko,
nie bądź pizdą.
To jest Sophie, siostra Simona.
Sophie Soo.
Wszystko, co nosi, pochodzi od sponsorów.
Niemal jestem pod wrażeniem tej chciwości.
Poszła na Oksford, potem na prawo na Harvardzie,
ale w barze na Mykonos
odkryła, że zbieranie polubień i obserwujących wymaga mniej czytania.
Sophie to elitarna influencerka,
jej praca polega na wrzucaniu zdjęć w bikini,
by inspirować gruby plebs z mieszkań komunalnych.
Bezwzględna, kapitalistyczna, złudna.
Niemal socjopatyczna.
Co?
Jestem twoim fanem.
- Wal się i zdychaj, Malcolm. - Oni też się nie lubią.
Bardzo miło cię poznać…
Jonathan. Miło was poznać, oboje.
- Amerykanin, co? - Ostrożnie.
Tam każdy ma broń.
Chciałbym.
Fakty o Malcolmie.
Pije jak ryba, kocha swój głos, ma wielu znajomych, wszyscy są straszni.
Niewielu z nim wygra
w konkursie na największego dupka Londynu.
Roald Walker Burton.
Znany z łodzi, jednonocnych przygód i, cytat, „przerażającej kolekcji noży”.
Gemma Graham-Greene
w jednym zdaniu zdołała obrazić Amerykanów, osoby trans,
biednych i Żydów, jeszcze pijąc przy tym Patrón.
Connie jakiś tam, powiedzieli mi tylko, że to wariat i ma konie.
Nie wiem, czy oni w ogóle siebie lubią.
Po prostu są tak bogaci, że muszą ze sobą przebywać.
Zaraz wrócę z pysznościami.
Malcolm idzie ćpać, a ja mam chwilę na oddech.
- Jonathan? - Albo i nie.
Ta niedorzeczna bestia to Adam, mój chłopak.
Potencjalny mąż, ale wyrok jeszcze nie zapadł.
Nie martw się. Przekupię sędziego.
Amerykanin.
Zobaczmy, czy wygrasz z Brytyjczykami.
Adam Pratt, właściciel Sundry House.
Wszystko za pieniądze taty.
Bogaty dzieciak, nie znający prawdziwej pracy,
chce zaimponować innym bogatym dzieciakom.
Jonathan Moore uczy literatury z Malem. I jest ze Stanów!
Moore, skąd jest twoja rodzina?
Zewsząd.
Uwielbiam ten styl à la sieciówka.
- Jakie krypto kupujesz? - Ding, mamy zwycięzcę.
Nie, czekaj. Sam zgadnę.
Nie, bo zaraz się założysz.
Ostatnio przez rozmiar buta przegrałeś mieszkanie w Marrakeszu.
Chodź na pogawędki.
Muszę iść na pogawędki, ale wrócę, Jonathanie.
Tęsknię za melodią akcentu rodaka.
Nie spiesz się. Mogę już stąd iść?
- O kurwa. - Zaraz cię zabiorę.
Nie złapiesz taksówki. Masz.
Nawodnij się.
Naturalnie, godzinę później
piję w kącie i czekam na cholernego Malcolma.
Co może być aż tak zabawne?
Rhys Montrose.
Wszyscy chcą, by został merem Londynu.
Co on tu robi?
- Dobra książka. - O nie. Brzmię jak pijak.
Ty jesteś ten nowy.
Mal zawsze was adoptuje, już od czasów akademika.
Oksford, racja. Wszyscy tam byliście.
Urodził się w biedzie, wychowała go
niestabilna samotna matka, co jest nieprzyjemnie znajome.
Był w rozsypce, aż odkrył, że jest synem księcia,
wytrzeźwiał, zdał na Oksford i napisał jedną
z najlepszych autobiografii, jakie znam.
Kto by pomyślał.
Przez 30 lat nikomu nie zdradzasz swoich brudów, potem je spisujesz
i nagle miliony znają twoje grzechy.
Jeśli to coś znaczy, ja bym nie powiedział, że to brudy.
Też miałeś fatalne dzieciństwo?
Rozumiem.
Naprawdę fatalne.
Witaj, towarzyszu broni.
Jak się bogacisz, gdy wcześniej byłeś biedny,
nigdy do tego nie przywykasz.
- A ci, co zawsze mieli kasę… - Inny gatunek.
Właśnie.
Jeszcze go nie nienawidzę.
Tańczą, gdy świat płonie.
Ledwo to w ogóle zauważają.
Bo niby jak?
U nich świeci słoneczko.
Pierwsza prawdziwa rozmowa tego wieczora.
A tymczasem lecę do Berlina, by wystąpić w telewizji
i być tajemniczym co do wyborów na mera.
Mój głos masz.
Do zobaczenia, Jonathanie.
Znów jestem sam w jaskini palantów.
Okej, dość czekania na Malcolma. Czas się zbierać.
Okej. Jestem bardziej pijany, niż sądziłem.
Jonathan. Pij!
- Musisz! - Daj mi wyjść.
O nie. Co to było?
Absynt, złotko.
Zaraz tapety do ciebie przemówią.
- A teraz mów, Jonathan. - Co tutaj robisz?
- Cholera. - Zabiłeś kogoś?
Zawsze to wyczuwam.
Moja kuzynka kogoś zabiła. W wypadku.
To był tylko bezdomny, ale teraz by ją za to scancelowali.
- Przepraszam. - Może ktoś cię skrzywdził?
Jakaś kobieta? To właśnie się stało?
Złamała ci serce?
Złamałaś mi serce, Marienne?
Gdy pojechałem za tobą na wystawę do Londynu, wyczułem cię, Marienne.
Zmieniłaś się. Zniknęła zapięta pod szyję bibliotekarka.
Ale to byłaś ty.
Zapisuję sobie: nigdy więcej nie wypiję absyntu.
To dlaczego młody John jest takim smutasem?
Ten bufon nazywa mnie „młodym”.
Wszyscy myślą, że to miłość.
Wypuściłeś ją z ramion?
- Czy sama uciekła? - Co to za różnica?
Pojechałem za kobietą do Paryża.
Najromantyczniejsze miasto na świecie.
Ona złamała mi serce.
- Nie była tą jedyną. - Byliśmy dla siebie idealni.
Moja była żona ją nastawiła przeciw mnie.
To jest to. Przekleństwo naszej dekady.
Kobiety wierzą kobietom,
jakby kobiety nie kłamały i nie zdradzały.
- Robią to częściej niż my. - Ona była inna.
Rada od przyjaciela.
Robisz sobie wstyd,
siedząc i marząc o jakiejś kurwie,
która ma cię absolutnie w dupie.
Ona już jeździ po innym kutasie, więc zapomnij o niej.
Wylecz ból ruchaniem. W Soho jest masa dziwek.
Gdybym mógł się ruszyć, zabiłbym go.
Skarbie, potrzebujesz więcej absyntu.
Nie, nie dawaj mu tego. Unicestwisz go.
Bez ciebie i tak nic się nie liczy.
Nie jest dobrze.
Mówił ci?
- Jest spokrewniony z monarchią. - Co jest?
Jak się tu znalazłem?
O czym ona mówi?
…spotykał się z obiema Middletonkami. Malcolm to kłamca.
Przepraszam.
Zabierzcie mnie stąd.
To przeze mnie płacze? Co ja zrobiłem?
Jestem w piekle. Gdzie mój telefon?
- Kurwa. - Czas go odwieźć do domu.
Przynajmniej jestem już w domu.
Widzisz, co się dzieje, jak próbuję o tobie zapomnieć, Marienne?
Czyj to płaszcz?
Spokojnie.
Czas go odwieźć do domu.
Kanapa, kanapa.
Malcolm mnie odwiózł.
Mam mu podziękować?
Nie. Jak będę niemiły, może ten mizogin z nałogiem da mi święty spokój.
Nowy dzień. Koniec szaleństw.
Znowu cisza i spokój.
Malcolm.
Mówisz o urodzonych śmieciach.
Siedząc i marząc o jakiejś kurwie.
Chwila. Czy ja…?
Uciekłem od tego.
Nie chciałem już nigdy dotykać zakrwawionego noża.
Mówił o tobie okropne rzeczy.
Byłem wściekły w twoim imieniu.
Jakimś cudem to wszystko pogarsza.
Nici z tweeta, że wyjeżdża na Bermudy.
Co do…?
Gdzie ja bym schował palec?
Już zgłosiła jego zaginięcie?
Nie. Pewnie składa zeznania w sprawie napadu.
Opowiada im o mnie.
Zaraz zapukają do drzwi i znajdą podejrzany dywan.
Mogę na nich wpaść niosąc ten podejrzany dywan.
Nowy plan. Szybko.
Kurwa, ciężki jest.
Do cholery z tym dywanem.
I z moim życiem.
Profesor klasyki mówił, że w razie kryzysu mogę wziąć jego auto.
Okej.
Dobra.
Mam czas do zmroku, by wymyślić, co z nim właściwie zrobić
i przygotować się na jazdę po złej stronie ulicy.
To właśnie zobaczyłaś, gdy na mnie spojrzałaś, Marienne?
- Nie chciałem taki być. - Przepraszam.
Marienne!
Proszę, możemy teraz porozmawiać?
Przestań.
- Nie zrobię ci krzywdy. - Masz rację, nie zrobisz.
Bo tego użyję.
Przepraszam.
Myślałem, że się ucieszysz.
Myślałem, że mnie kochasz.
Kochałam.
Jestem tu.
- Wiem, że wiele się wydarzyło… - Nie.
Nie.
Juliette jest w Paryżu.
Z przyjaciółką.
Spodziewa się mnie jutro.
Jeśli pozwolisz mi do niej wrócić…?
Czemu mnie o to pytasz?
Zabiłeś Ryana!
Zabrał ci dziecko!
A twoja żona?
Jeśli tu stoisz, Love cię nie zabiła.
Ty ją zabiłeś, nie mam racji?
Powiedz, że nie zabiłeś też innych.
O mój Boże.
Zachowujesz się, jakby tak nie było.
Jakbyś był kimś dobrym, kto tylko popełnił błąd.
Jesteś mordercą, Joe.
Mylisz się co do mnie.
Chciałabym. Chciałabym się mylić, ale…
Wiesz co? Udowodnię ci to.
Żegnaj, Marienne.
Patrzyłaś się na mnie z takim strachem.
Nie mogłem tego znieść. Chciałem ci pokazać, że nie jestem taki.
Że nigdy bym cię nie skrzywdził.
Zwykły obcy w obcym kraju
szuka, gdzie tu pozbyć się Malcolma.
TARTAK - STOLARZ
Tartak brzmi obiecująco. Oby był zamknięty.
To by była poetycka sprawiedliwość, gdyby mnie teraz złapano.
Na szczęście mają tu te same narzędzia,
co w Stanach.
Tak, wklepali Putnamowi.
Wymykam się do pubu na drugą połowę.
PUTNAM PIŁKA NOŻNA
PUTNAM - FILLERTON
Czyli mam połowę rozgrywki piłki nożnej.
Wiem, że nie tak na to mówią.
Książę Albert. Serio miał coś wspólnego z rodziną królewską.
Myślałem, że piec i mielenie mięsa już za mną.
Gol!
WYBIELACZ
Nie planowałem robić przejażdżki po Wielkim Londynie,
by rozrzucić kończyny po ściekach i w Tamizie.
Tyle z nowego życia Jonathana.
Nie żebym planował zostać Jonathanem,
gdy dałem ci odejść.
Chciałem tylko utopić swe smutki i wynieść się z Londynu.
Joe Quinn-Goldberg.
Myślałem, że będziesz bardziej…
martwy?
Ale dopadła mnie przeszłość.
Elliot Tannenberg.
Mój pracodawca, Ray Quinn, był twoim teściem.
Chcesz mnie stąd wywieźć?
Nie, mam cię zabić.
Dziękuję.
Tak, miałem długi dzień.
Potem Elliot mnie zaskoczył.
Prawdę mówiąc…
Jestem zmęczony.
Najbardziej bym chciał…
Skończyć z tym, wiesz?
Nie krzywdzić już nikogo.
Nawet ciebie.
Ale to by było skomplikowane.
- Co to znaczy? - Kosztowałoby więcej, niż płaci Ray.
Tyle, ile Love miała na jednym takim koncie.
Może o nim nie wiesz.
Może to przypadek, że zostało wyczyszczone,
gdy zmieniłeś się w pieczeń.
Wymuszenie?
Negatywne określenie na moją propozycję pomocy.
To dla ciebie.
Wyglądasz jak Jonathan.
Jest solidny, studiował na Columbii, ma dobry kredyt, wizę.
Dostaniesz każdą pracę.
Tylko się nie wpakuj w żadne gówno.
Masz po prostu zniknąć.
Być Jonathanem.
Udowodnię Rayowi, że nie żyjesz i odpierdolę się ku zachodzącemu słońcu.
Jonathan może być twoją szansą na nowe, inne życie.
Jeszcze coś. Marienne Bellamy, dziewczyna, którą śledzisz?
Ona wie, że żyjesz.
Tak więc słuchaj.
Jedzie do Paryża pociągiem o ósmej rano.
- Chyba że ją powstrzymasz. - Ale mówiłeś…
że to moja szansa na nowe życie.
Obaj nie chcemy krzywdzić innych.
Tak.
Dlatego…
Idź tam, zajmij się tym, wyjdź jako Jonathan Moore.
Napisz, jak to załatwisz.
I zostałem sam w obcym mieście.
Tylko ja i moje złamane serce.
Nie pamiętam, co myślałem, gdy zabiłem Malcolma.
Wiem tylko, że zawiodłem.
Miałaś racje, Marienne.
Dzień dobry. To chyba płaszcz Adama Pratta.
- Jasne, odłożę go dla niego. - Dziękuję.
Cześć. Już wróciłeś z Berlina.
To Europa, Jonathan.
Trzy godziny i jesteś, gdzie chcesz.
Jak minął ci wieczór?
To imprezowe bestie.
Często robi się nieciekawie.
Na twoim miejscu nie zadręczałbym się wtopami.
Opisałeś dzień, w którym postanowiłeś zdawać na Oksford,
jako odrodzenie.
Większość ludzi wspomina o tym,
jak mama umarła, gdy siedziałem w areszcie za bójkę.
Napisałeś: „Ze złamanego serca zawsze się rodzą nowe drogi”.
To jest twoja?
Miała być.
Szczerze, potrzebuję tego.
Ale coś spieprzyłeś.
I to bardzo.
Pomoże ci wiedza, że ta część to kłamstwo?
Trzy razy przeżywałem objawienie za kratami.
A ja zawsze wracałem do picia i bicia.
Napisanie tego w ten sposób byłoby strasznym powtarzaniem się.
Sprawiasz takie wrażenie.
Jakie?
Żarty żartami,
ale serio wydaje mi się, że przeżyłeś piekło.
Takie, z którego nie każdy wychodzi cało.
Blisko trafiłem?
- Tak. - To cię dogłębnie uszkodziło.
Dlatego jesteś w stanie sam wyrządzać prawdziwe szkody.
Mam poczucie, że powinienem się teraz bronić, ale…
nie chcę.
Kim ja jestem, by cię osądzać?
Okej. Więc co teraz?
Nie mogę zmienić przeszłości, więc staram się
zrobić coś dobrego, iść naprzód,
chronić bliskich mi ludzi,
naprawdę coś zrobić dla Londynu.
Myślisz, że to jest możliwe?
Odkupienie?
Sądzę, że tak.
O ile ludzie nie uciekają przed sobą.
Muszą stawić sobie czoła.
Łatwizna, nie?
- Myślisz, że gadam bzdury? - Myślę, że jesteś pisarzem.
Będziesz tak dumał nad swoją wtopą?
Zaakceptuj to wszystko.
Pomoże na kaca.
Brzmi dobrze.
Ale zrobiłem rzeczy, których chyba nigdy nie zaakceptuję.
Pasażerowie jadący do Nicei, Cannes i Marsylii,
proszę wsiąść do wagonów z tyłu pociągu…
Dziękuję.
Przepraszam.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
LADY PHOEBE POKAZUJE WIĘCEJ NIŻ UŚMIECH
Myślałaś, że to złodziej, ale to byłem ja. W ten cię sposób ocaliłem.
Pozwoliłem ci wsiąść do pociągu.
Dałem ci odejść.
Aby pokazać ci, że nie jestem tym, za kogo mnie masz.
Nie jestem zabójcą.
JOE ZAŁATWIONE
Chciałem, by to stało się prawdą.
Ale to niemożliwe.
Oczywiście.
Świetnie. To ty.
Dziwne, że umiem czytać? Co tak się gapisz?
- Jestem ciekaw, co lubisz. - To do pracy.
Śmiało, wydedukuj, że lubię sztukę, panie Holmes.
Wyszedłeś z Sundry House z Malcolmem, prawda?
Widziałeś go dziś? Nie było go w biurze.
Nie, nie widziałem. Podziękuj mu ode mnie.
- Pomógł mi wrócić, gdy byłem… - Schlany. Wszyscy widzieliśmy.
Pewnie pisze wiersze w swoim domu w Surrey.
Nie przepadasz za poezją. Zapamiętam.
Właściwie to miałam poprosić cię o coś ważnego.
- Nie jest dobrze. - Przyjdź na kolację.
- Co? - Małe przyjęcie dla Simona.
Nie mogę. Muszę ocenić prace.
Boże, Amerykanie i wasz fetysz pracy.
To jest Anglia. Robimy kolację.
Phoebe cię zaprasza.
Nie wiem, co jej powiedziałeś, ale szaleje za tobą.
Ja też nie wiem, ale…
Ej! Gdzie odleciałeś?
Zostałeś wezwany, więc…
Amerykanie nie przepadają za wezwaniami.
Dobra. Proszę, przyjdź na kolację.
Boże. Posłuchaj, na zaufanie trzeba zasłużyć.
Węszysz wokół moich przyjaciół.
Może nic od nich nie chcesz, ale to nadal podejrzane.
I nie obchodzi mnie, jeśli uznasz mnie za sukę,
wręcz wolę, by tak było.
Przeraża mnie czy zachwyca?
Zgódź się, bo Phoebe się popłacze,
a ja dopilnuję, by zobaczyli to paparazzi,
by cały Londyn wiedział
- i za to tobą gardził. - Szach-mat.
- Z wielką chęcią przyjdę. - Z wielką chęcią? Niezły skok.
I jesteśmy kwita.
Za moje życie.
Powiedziałam policji, że nie wiem, kto mnie uratował.
Choć wyczułam, że ma wszystkie dokumenty jak należy.
Nie ma za co.
Profesor Moore. Miło znów pana gościć.
Kolacja odbywa się w sali socjalnej.
Zachowuj się normalnie, by nie zauważyli,
że byłem tu raz, a potem zniknął Malcolm.
NOWA WIADOMOŚĆ
Evanesce? Znam to.
Apka do rozmów, która usuwa wszystkiewiadomości.
Jak trafiła na mój telefon?
„Witaj, ty”. Kto to?
„Zaskoczyło mnie, jak zająłeś się Malcolmem”.
Co do…?
„Zostawiłem go na twoim stole,
byś zapłacił za moje grzechy”.
To nie ja to zrobiłem.
„Nie jesteś tym, kim myślałam.
Kim jesteś?”.
Kim jestem?
Kim ty jesteś?
Ktoś…
Moore. Skąd jest twoja rodzina?
- Jedno z nich… - Co to za smutny mały wyrak?
- …zabiło Malcolma… - Wróć, gdy któryś umrze.
- Zdychaj, Malcolm. - …i chciało mnie wrobić.
- Zabiłeś kogoś? - Problemem jest to, kim jesteś.
- A teraz… - Co tutaj robisz?
…do mnie pisze.
Kim jesteś?
I co planujesz zrobić teraz?
Napisy: Joanna Kaniewska