Aşk.
Merhaba.
Var olmak için bir sebep.
Daha iyisini, doğru olanı yapmak için bir sebep.
-Cesur olmak için. -Seni kurtluyorum.
Ama Love beni çok yıprattı.
Evet, bu büyük harfle yazılan Love. Karım.
Neden artık beni sevmiyorsun?
-Çocuğumun annesi. -Natalie'yi senin için öldürdüm!
Elimden geleni yaptım… Bir kadına "deli" demeyi hiç istemem ama…
İyi bir adam, iyi bir eş ve iyi bir baba olmak için her şeyi yaptım.
Her zaman elimden geleni yaparım.
Romantizm tarihinin en etkileyici geçmişine sahibim diyemem.
Ama niyetim iyi.
Love beni anlayamadı ama Marienne, sen anladın.
Biz aynıydık,
her açıdan birbirimiz için yaratılmıştık.
-Sana yalan söyledi. -Pardon, ne?
Eski sevgilini öldürenin Joe olduğunu söylesem?
Hayır, Ryan soyuldu.
Kaçman gerek. Ortadan kaybol.
Ryan yapmaya niyetli olduğu şeyin sadece başlangıcı.
Love işi bozup sen kaçana dek.
Seni suçlayamam Marienne.
İkimiz de kim suçlu, biliyoruz.
Love yüzünden dünyam mahvoldu ve ben…
Herkesin New York Magazine'de, People'da
ve Vox.com'da okuduğu gibi beni Love öldürdü.
Neyse ki Henry'ye bakacak iyi insanlar tanıyordum.
Onu bırakmak zorunda kaldım. Şimdilik.
Bu, yaptığım en zor şeydi.
Aşk bizi sınar.
Çoğu kişiden daha çok sınandım.
Hayalete dönüştüm.
Evim yok, ismim yok, hepsi senin için.
Yani, itiraf edeyim,
seni bulmaya geldiğimde
kendime bu son dedim.
Ya sen olacaksın
ya da hiçbir şey.
Eşcinsel bir şairi kendine mal eden sorunlubir adamın dediği gibi:
"Gönül bu, ferman dinlemez."
Aşk bizi seçer.
Kontrol edebileceğimiz tek şey yaptıklarımız,
ne kadar ileri gittiğimiz.
Ted Chiang'ın Hell is the Absence of God hikâyesinde
Neil Fisk hayatının aşkını kaybeder.
Kız iyi biriydi. Cennete gitti.
Yani ancak o da cennete giderse
yeniden kızın aşkını hissedebilir.
Ama cennete gidecek bir adam sayılmaz.
Yani kefaret için bir yol bulmalı.
Pardon ama öyle değil.
Bu hikâyenin temelinde sadece külot var.
Katılmıyorum.
Bir fantezi eseri olduğunu düşünürsek önemli saptamalar yapmış.
-Yani? -Pek edebi olmaktan uzak.
Müfredatta olmaması gerektiğinden değil. Amerikalılar bunları çok yazıyor.
Buna karşı çıkamam.
Ders, Amerikan Kısa Öykü Put Kırıcıları.
Rektör muhtemelen daha çok Hemingway'i düşünmüştür ama son anda işe alındım.
Nadia, "külot" dedin.
Evet, tartışmalı bir şekilde söyledim.
Amerikalıya "külot"u açıkla lütfen.
Bok gibi, çöp, kötü.
Profesör olmanın püf noktaları var, mesela:
-Anlat. -Bencilce sebeplerden
-yapılan şey kefaret olmaz. -İyilik yapıyorsa bunun önemi var mı?
Chiang aslında en yüce kefaretin iyilik olduğunu söylemiyor.
Sadece aşk olduğunu söylüyor.
Genelde Ellie adında bir kızdan öğrendiğim
bir numarayı yapıyorum.
Ortalığı kızıştır ve bırak. Gençler senin yerine tartışır.
Evet, "aşk" kelimesi daha derin anlamlara gelir.
Medeniyetler, dinler, edebiyatın tümü gibi.
-Mübalağa. -Bu ikisi ya birbirini öldürür
veya dönem bitmeden evlenir.
Hiç aşk yaşamamış biri gibi konuştun.
Peki, buna bir ara verelim.
Herkes Geveze Yürek'i okusun.
Poe'nun aşkla ilgili fikrini tartışmaya hazır olun.
Tamam mı? Bugünlük bu kadar.
-Profesör Moore. -Buna hâlâ tam alışamadım.
-Sorun mu var? -Hayır.
Ama evet.
Neden içki içen, geleneksel ve az ırkçı adamlar yerine
Ted Chiang gibi şeyleri ödev veriyorsunuz?
Neyin önemli olduğuna karar verenler hatalıydı.
Bu yazarları ödev olarak verenler tembel ve bu benim dersim.
Sizi hafife almışım.
Aksanımdan, değil mi? Üzgünüm.
-Profesörlükte iyiyim. -Elinde ne var?
Rhys Montrose.
Ne? Amerika'da önemsenmiyor mu?
Burada herkes belediye başkanı adayı olup İngiltere'yi kendinden kurtarsın istiyor.
Ama sanırım çıta o kadar düşük ki
ikiyüzlülüğe en basit şekilde meydan okumak
insanı denizci montlu İsa yapıyor.
Okuyun. Muhtemelen seversiniz.
İngilizler dünyanın en edebî insanlarıdır.
Burada gerçekten kitap okuyorlar.
Satın almaktan bahsetmiyorum. Baştan sonra okuyorlar.
Şu saygıya bak.
Saç fırçası olmayabilir ama sayfaları hiç katlıyor mu?
Los Angeles Araf, banliyö cehennem olsaydı
Londra belki de sonunda vardığım iyi yer olurdu.
Seni hâlâ özlüyorum Marienne. Hem de çok.
Ama bu, çok ihtiyacım olan Avrupa tatili gibi.
Dikkat çekmemem şart.
Para lazımdı ama öğretmenlik eğlenceli, Londra da fena değil.
Sanat, tiyatro, kitap şehri.
Jonathan!
Arada bir de şu dangalağın.
-Amerikalı. -Bu adam.
-Profesör Harding. Merhaba. -Malcolm, lütfen!
Sana gerçek şehri göstermeme ne zaman izin vereceksin?
-Asla. -Yakında.
-Ev nasıl? -Çok güzel.
İş görüşmemden sonra ona rastladım. Saat 2'ydi, sarhoştu sanırım.
Evet, tekrar minnettarım, teşekkür ederim.
Kahretsin. Sanırım mesai saatim.
Evet, hayır. Git. Genç zihinleri uyandır falan.
İşimin avantajları, söylentilere göre. Ben bilemem.
Eminim.
-Bir şeyler içeceğiz. -Boya içmeyi tercih ederim.
Kampüs, şehrin diğer ucunda ama Londra gibi bir şehirde
yürümekten gocunmam.
Genç kalmamı sağlıyor da denebilir sanırım.
Z kuşağı ne zaman yetişkin oldu, bilemiyorum ama açıkçası bunu sevdim.
Kentler bunun içindir. Yetişmen için seni çalıştırırlar.
Bazı temel açılardan
tüm büyük kentler aynı görünür.
Anlaşılan çekilmez hipster'lar evrensel.
Köprü ve tünellerdeki kalabalık gibi.
Ve erkenden içmeye başlıyorlar. Bar saatleri ve hafta sonları kutsal.
Mahallemi gördüğümde,
bir Hugh Grant filmindeyim dedim.
Yanlış anlamayı, Nothing Hill romantizmi falanyok,
aslında Güney Kensington'dayım ve buradaki enerji hoş.
Sessiz. Tamam uykulu.
Bu iyi bir şey.
Hatta mükemmel.
Marienne'i Londra'da dolaşırken düşünmeye çok vaktim oldu.
Şairin dediği gibi:
"Kalp kırıklığı en iyi öğretmenimizdir, öyleyse
beni akıllandırdığın için teşekkür ederim."
Tek söyleyebileceğim, bir daha asla.
Aşk yok.
İnsan yok.
Sadece kitap.
Buraya bayılıyorum.
Cazibe, gömme kitaplıklar,
her köşede bir şömine.
Saygısızlık etmeyeyim ama Williamsburg'da buaslaolmaz.
Ama arka penceremin dışında, sokağın karşısında yaşananlar
benim özellikle ilgimi çekiyor.
Bu evi önerdiğinde Malcolm'ın manzaradan haberi olduğunu sanmam.
Teknik olarak ona "parti canavarı" deniyor.
Peki o kim?
Kız arkadaşı mı?
Ne tür bir kadın… Hayır.
İlgilenmiyorum.
İnsan yok, ilgilenmiyorum.
Mooney adında bir adamın dediği gibi: "Sirk de maymunlar da benim değil."
Bilmek istemiyorum.
İnsanların işine karışmamanın en iyi yolu
o işin ne olduğunu bilmektir.
Kadın genelde çalışıyor.
Adam da genelde oyun oynuyor.
Malcolm, babası ve dedesi gibi hep iyi okullara gitmiş.
Hiç çalışmasına gerek yok
ama akademisyen olmayı seviyor.
Ona, nesiller boyu süren servet ve akraba evliliği nedeniyle
pek zeki olmadığı varsayımına ters düşen saygın bir hava katıyor.
Diğer profesörler onu sevimli bir tüy yumağı olarak görüyorlar.
Ama söylentiye göre yatakta inanılmaz, ortalamanın üzerinde…
Biliyor musun? Sınıfım kütüphanede.
İster istemez her şeyi duyuyorum.
Peki ya o?
Kate Galvin.
Kate çok az bilgi veriyor.
İnternetteki varlığı sadece iş için düzenlenmiş.
Galerici, sanat âşığı, evlenmemiş, 90'ların özgür ruhlumankeni
ve şu anda İbiza'da manevi stilist olan Greta Galvin'in kızı.
Tahminimce annesinin tam zıttı olarak yetişmiş.
Odaklı, hırslı, tam bir Amerikan iş ahlakına sahip.
Onlar hakkında öğrendiklerim haklı olduğumu söylüyor.
Onları tanımama gerek yok.
Malcolm dışarıda sarhoş olurken o hâlâ çalışıyor.
Bu kadar dikkatini çeken ne?
Tamam, artık ekranında Art News Daily gazetesinin olduğunu sanmıyorum.
Merhaba.
Peki, Malcolm onu tatmin etmiyor mu, yoksa… Hayır, izlemiyorum.
Neden evren bana bunu yapıp duruyor?
Oltaya atlamayacağım.
Perdeleri kapatmayı unutan,
cinsel açıdan tatminsiz ilk kadın o değil.
Sirkten kaçınmak için onların nasıl olduğunu inceliyorum.
Avrupa tatilimle arama hiçbir şey giremez.
Ama dışarıda birinin olmasını özlüyorum.
İzlenmeye değer birini.
Çözülmeye değer bir bulmaca.
Sen.
Ama seni özlemek seni geri getirmeyecek.
Bunca yolu tepmemin bir değeri olur sanmıştım.
Tüm Fransa'yı. Haftalar, aylar.
Senin için yaptıklarım.
Paris'te sanatçıların takıldığı her yere gittim.
Oralara tekrar tekrar gittim.
Sürekli seni
az önce kaçırmışım gibi hissettim.
Haftalar geçti.
Asla pes etmedim.
Yaklaştığımı biliyordum
ve kader sonunda beni ödüllendirdi.
-Bakabilir miyim? -Evet, tabii.
Bu sanatçıyı severim.
Başka işleri var mı ya da e-postası?
Evet, e-postası var.
Bir bakayım.
Cevap vermesi zaman alabilir.
Acanthus sanat fuarını görmek için Londra'da.
Sanat fuarı.
Londra.
Seni nerede bulacağımı biliyordum.
Siktir git Malcolm.
Eminim çok hoşuna gider çünkü narsistsin.
Kate, geri dön!
Bak. Sen de sorunlarımız var sanmıştın.
Acaba… Hayır.
Merak etmiyorum.
Şunu netleştirelim,
eve aynı yolu yürüyerek gitmen gerekiyorsa bu takip etmek değildir.
Arkadaş canlısı görünmüyorlar.
Çantasını al!
Bu gerçek olamaz. Buna karışamam.
Bırak beni! İmdat!
Siktir. Sirk de maymunlar da benim değil.
Çekilin!
Aman tanrım.
Gidelim! Siktir et!
-İyi misin? -O saatten nefret ediyordum.
Bunu evet saydım.
Geri gelip öğrencilere saldırırlarsa diye ihbar etsem iyi olur.
Hayatımı sikeyim!
Polis benim için iyi olmaz.
Üzgünüm, biraz garip bir durum.
Ne? Söyle gitsin.
Acaba… Benden bahsetmesen?
Çalışma müsaadem sağlam değil.
Kahretsin. Yapmasam olmazdı, değil mi?
Gidip onu kurtarmalıydım.
Beni eve bırakmakta ısrar etti, tuhaf kaçmadı.
Sohbet ettik ve kendimi Jonathan Moore olarak tanıttım.
Polise benden bahsetti mi, hâlâ bilmiyorum.
Bu gece bir uyarı gibiydi.
Bundan sonra ne olursa olsun dikkat çekme.
Ve en önemlisi, ikisinden de uzak dur.
John'cuk.
Sana John'cuk diyebilir miyim?
Kedilerin alerjin olduğunu anlayıp kucağınaatlaması gibi.
Tanrım.
Dairemizin içi görünüyor.
Röntgenci misin John'cuk?
Benim kıza el uzatmak yok, duydun mu? Hiçbir kızıma.
Evet, bu adamı hâlâ sevmiyorum.
Teşekkürler. Kate için.
Eskiden Londra'da bulduğun her bela
aradığın belaydı.
O küçük piçler artık her yerde.
Bunu yapacak kadar çaresiz insanlara acıyorum.
Çaresiz mi?
Doğuştan pislik demek istiyorsun.
Bizim gibileri hedef alıyorlar çünkü biliyorlar ki…
Zenginlerin asıl kurbanlar olduğunu açıklamak üzere.
…zenginlerden nefret eder.
Burada asıl kurban biziz.
Bak, benim ailem hemen hemen soylu.
En azından soylu sayılır.
Sanırım inceden böbürlendi.
Bu ülkeyi biz inşa ettik ve karşılığında ne alıyoruz?
Evet. Kesinlikle inşaatçı elleri.
Ama köylülerden bahsettiğimiz yeter.
Sevgili dostum Adam Pratt geçenlerde Sundry House'u açtı.
Son derece elitist, herkes inanılmaz derecede zeki
ve barmen de bir sihirbaz.
Bu gece bizimle gel.
-Hayır, okumam gereken çok şey var… -Hayır. Soru sormadım.
Kate'in hayatını kurtardın.
Sana borcumu ödüyorum.
Yarım saate gidiyoruz.
Bu insanlardan uzak durma konusunda harikalar yaratmayı sürdürüyorum.
Adam Pratt'in Sundry House'u, Soho'nun en seçkin kulübü.
Londra'nın inanılmaz talihli ve imtiyazlıları için bir saklanma yeri.
Fotoğraf çekmeyin lütfen.
Tüm bunlar ne için?
-Mal? Kate! -Buraya!
Tanrım, harika görünüyorsun.
Kör oldum. Öldüm.
Phoebe, Lady Borehall-Blaxworth.
Biliyorum.
Tabii ki gelmeden önce araştırma yaptım.
Lady Phoebe. Kate'in en ünlü arkadaşı.
Zehirli bir aristokrat,
özbeöz sarışın,
bir değil, iki birinci lig takımının kaptanıylaçıkmış.
Aynı anda.
15'inden beri her kusuru ve bikini ağdası bulvar gazetelerinde belgelenmiş.
Yine de gerçekten tatlı ve iyi biriymiş izlenimi veriyor.
Bu doğru olabilir mi?
Bu üzgün cadı maki de kim?
Hadi, onlar seni yemeden içeri girelim.
-Çok hoş. -Phoebe!
Aman tanrım! Burada ne işin var?
Yıllık 25.000 sterlinlik üyelikle alacağınız bu.
Güzeller, havalılar ve gerçek kürklü şımarıklarla
Instagram'a uygun ışıklandırmada içki içmek.
Mekânın kokusu bile zengin.
Buraya bir bomba düşse
İngiltere'nin GSYİH'si yüzde on düşer ama buna değebilir.
-Jonathan. -Oyun başlasın.
En çok bu insanların hangisinden nefret ederim?
Tatlım, bu Jonathan Moore. Amerikalı.
-Memnun oldum. -Merhaba.
Blessing, Nijeryalı bir prensestir.
Blessing Bosede.
Prensesler, Sundry House'un ağaçlarında yetişiyor.
Teknoloji işindeymiş. Tüm iş planları saadet zinciri gibi.
Tüm bunlar ve züppe de.
Pardon, böldüğüm için özür dilemiyorum. Bu taraftan.
Güzel, tanıştırma sürüyor.
Sanat hakkında düşüncen ne John'cuk?
Beğenirim.
O zaman bu Simon Soo.
Eminim Simon Soo'nun rekor kıran sanat satışlarının
babasının milyarder olmasıyla hiçbir ilgisi yoktur.
Simon acı çeken sanatçı kişiliğini özenle geliştirmiş,
babasının derhâl bantladığı birkâğıtkesiğinden
daha kötüsünü yaşamış gibi.
Simon, bu Jonathan Moore.
Çok fazla arkadaşım var.
Biri ölünce gelin.
Simon, tatlım,
hıyarlık yapma.
Bu Sophie, Simon'ın kardeşi.
Adı Sophie Soo.
Vücudundaki her şey sponsorluk anlaşması.
O kadar açgözlü ki neredeyse etkileneceğim.
Sophie Oxford'a ve Harvard Hukuk'a gitmiş ama Mikonos'ta baro sınavınahazırlanırken
beğeni ve takip üzerine kariyer yapmanın daha az okuma gerektirdiğini farketmiş.
Sophie bir jet sosyete fenomeni.
Sosyal konutlarda oturan, şişman alt tabakaya ilham vermek için
bikini fotoğraflarını paylaşmayı içeren bir iş.
Acımasız, kapitalist, aldatıcı.
Neredeyse sosyopatça.
Ne?
Hayranınım canım.
-Siktir git ve geber Malcolm. -Onlar da birbirlerinden hoşlanmıyor.
Çok memnun oldum…
Jonathan. Ben de memnun oldum. İkinizle de tanışmaktan.
-Amerikalıyız, ha? -Dikkat et.
Hepsinin silahı var.
Keşke.
Malcolm'a dair gerçekler.
Sünger gibi içiyor, kendini beğenmiş, çok arkadaşı var, hepsi berbat.
Birkaç rakibi daha var,
Londra'nın en büyük şerefsizi yarışmasında.
Roald Walker Burton.
Genelde tekneleri, "korkutucu bıçak koleksiyonu"
ve tek gecelik ilişkileriyle tanınıyor.
Gemma Graham-Greene, Amerikalıları, transları, fakirleri veYahudileri
Patrón içerken tek cümlede aşağılamayı başardı.
Connie bilmem ne. Sadece deli olduğunu ve atları olduğunu söylediler.
Birbirlerini sevdiklerini bile sanmıyorum.
Hepsi aşırı zenginler, bu zorunlu bir kulüp gibi.
Ödül mamalarını hemen getiriyorum.
Malcolm uyuşturucu almaya gidince nefes alacak vaktim oluyor.
-Jonathan? -Ya da olmuyor.
Bu gülünç canavar Adam, erkek arkadaşım.
Potansiyel bir evlilik adayı. Ama jüri hâlâ kararsız.
Merak etme. Jüriye rüşvet veririm.
Bir Amerikalı.
İngilizlerle yarışabilecek misin bakalım.
Adam Pratt, Sundry House'un sahibi.
Bunların hepsi babasının parası.
Çalışmayı bilmeyen zengin bir çocuğun
benzer çocukları etkilemek için yaptığı şeyler.
Jonathan Moore, Mal ile edebiyat dersi veriyor. Amerikalı!
Moore! Bayan Moore, ailen nereli?
Her yerden.
Ucuz giyim tarzına bayıldım.
-Kripton ne? -Ding dong. Kazanan belli oldu.
Dur. Tahmin edeyim.
Hayır, bu bir iddiaya dönüşmek üzere.
En son Marakeş'teki daireni ayakkabı numarası yüzünden kaybettin.
Gel bebeğim, kaynaşalım.
Kaynaşmam lazım ama döneceğim Jonathan.
Bir hemşerinin tatlı tınısına hasretim.
Acele etme. Artık gidebilir miyim?
-Siktir. -Seni beş dakikaya götürürüm.
Taksi bulmak imkânsız. Al.
Su iç.
Kaçınılmaz, bir saat sonra
bir köşede içerek Malcolm'ı bekliyorum.
O kadar komik ne olabilir ki?
Rhys Montrose.
Herkes onun Londra belediye başkanı adayı olmasını istiyor.
Burada ne işi var?
-Güzel kitap. -Olamaz. Sesim sarhoş gibi geliyor.
Sen yenisin, ha?
Mal, yurttan beri sizi hiç şaşmadan evlat edinir.
Oxford. Evet. Hepsi birliktelerdi.
Kitapta anlattığı, yoksulluk içinde doğmuş,
onu dengesiz ve bekâr annesi yetiştirmiş, rahatsız edici biçimde benzer,
çok kötü durumdaymış, sonra dükün oğlu olduğunu öğrenmiş.
Temizlenip Oxford'a gitmiş,
okuduğum en iyi anı kitaplarından birini yazmış.
İlginç bir şey.
Otuz yıl kimseye rezil hayat hikâyeni anlatma, sonra onu yaz,
bir anda milyonlarca insan tüm utancını öğrensin.
Bir önemi var mı bilmem ama kitabını rezil bulmadım.
Kötü bir çocukluk geçirmiş biri misin?
Anlıyorum.
Gerçekten kötü bir çocukluk.
Memnun oldum silah arkadaşım.
Hiç paran yokken paran olunca
hiç varmış gibi hissetmiyorsun.
-Hep parası olmuş olanlarsa… -Başka bir tür.
Aynen.
Aslında henüz ondan nefret etmiyorum.
Dünya yanarken onlar dans ediyor.
Yandığını bile fark etmiyorlar.
Neden etsinler ki?
Onların havası iyi.
Bütün gece yaptığım ilk gerçek konuşma.
Sonra belediye başkanı adayı olmaya isteksiz görüneceğim
bir sabah programı için Berlin'e gidiyorum.
Benim oyum sana.
Görüşürüz Jonathan.
Şerefsizlerin ininde yalnız kalmayageridönelim.
Malcolm'ı beklediğimiz yeter. Gitme vakti.
Tamam. Düşündüğümden de sarhoşsun.
Jonathan! İç!
-İçmelisin. -Bırak beni.
Olamaz. O neydi?
Absinthe, bebeğim.
Duvar kâğıdı seninle konuşmaya başlayacak.
-Söyle bakalım Jonathan. -Neden buradasın?
-Ha siktir. -Birini mi öldürdün?
Ben anlarım.
Kuzenim birini öldürdü. Kazaydı.
Evsizin tekini öldürdü, bunu şimdi yapsa toplumdan dışlanırdı.
-Affedersiniz. -Yoksa biri seni üzdü mü?
Bir kadın mıydı? Öyle mi oldu?
Kalbini mi kırdı?
Kalbimi mi kırdın Marienne?
Peşinden Londra'ya sanat fuarına geldiğimdeseni hissettim Marienne.
Değişmiştin. Madre Linda'nın sessiz kütüphanecisi gitmişti.
Ama o sendin.
Kendime not, bir daha asla absinthe içme.
John'cuk, seni bu kadar perişan eden ne?
Kendini beğenmiş soytarı bana John'cuk diyor.
Herkes bunu aşk sanıyor.
Gitmesine izin mi verdin
-yoksa kız kaçtı mı? -Ne fark eder?
Bir kadının peşinden Paris'e gittim.
Dünyanın en romantik şehri.
Sonra kalbimi kırdı.
-Aradığın kişi o değilmiş. -Birlikte mükemmeldik.
Eski karım ona hakkımda bir şeyler anlatmış.
İşte bu. Bu, zamanımızın yükü.
Kadınlar kadınlara inanıyor.
Sanki onlar yalan söylemez, aldatmaz ve sikişmez.
-Bizden daha çok yapıyorlar. -Öyle biri değildi.
Arkadaşın olarak bir şey söyleyeyim.
Kendini rezil ediyorsun.
Seni umursamayan bir fahişeye
sevgiyle dolup taşmış oturarak.
Biz konuşurken o başka çükü beceriyor, o yüzden hayatına devam et.
Salla gitsin acıyı. Soho'da bir sürü fahişe var.
Hareket edebilsem bu adamı öldürürdüm.
Tatlım, sana biraz daha absinthe lazım.
Hayır. Yapma. Onu mahvedeceksin.
Zaten sensiz bir şeyin önemi yok.
İyi değil.
-Sana söyledi mi? O soylu sayılır. -Ne oluyor lan?
Buraya nasıl geldim?
Bu kadın neden bahsediyor?
…iki Middleton'la da çıkmış. Malcolm yalancının teki.
Affedersin.
Beni burada çıkarın.
Onu ağlattım mı? Ne yaptım?
Cehennemdeyim. Telefonum nerede?
-Ha siktir. -Bunu eve götürme vakti geldi.
En azından eve vardım.
Marienne, seni unutmaya çalışmanın bana ne yaptığını görüyor musun?
Bu kimin paltosu?
Yavaş ol.
Bunu eve götürme vakti.
Kanepeye.
Malcolm beni eve getirdi.
Ona teşekkür etmeli miyim?
Hayır. Kabalık edersem belki kadın düşmanı keşbeni rahatbırakır.
Yeni bir gün. Artık çılgınlık yok.
Sessizliğe dönüyoruz.
Malcolm.
Doğuştan pislik demek istiyorsun.
Aptal bir fahişeye tutulmuş burada oturuyorsun.
Bir dakika. Ben mi…
Ben bunlardan kaçtım.
Artık kanlı bir bıçağa dokunmak istemiyordum.
Senin için korkunç şeyler söylüyordu.
Senin adına kızdım.
Nedense bu durumu daha da kötüleştiriyor.
Malcolm'ın, Bermuda'ya gideceğini tweet'lemesine bakın.
O da ne…
Parmağı nereye koyarım ki?
Şimdiden kayıp ihbarı mı yapmış?
Hayır. Gaspla ilgili ifade almaya gelmişlerdir.
Onlara beni anlatıyor.
Her an kapıyı çalıp insan boyunda, şüpheli bir halıgörebilirler.
Çıktıklarında insan boyunda bir halıyla onlara ben de rastlayabilirim.
Yeni plan, acele et.
Siktir, ağırmış.
Sikeyim bu halıyı.
Hayatımı sikeyim.
Klasikler profesörü, acil durumlarda arabasını kullanabileceğimi söylemişti.
Tamam.
Onu ne yapacağıma karar vermek ve yolun yanlıştarafında
sürmeye hazırlanmak için karanlığa dek vaktim var.
Bana baktığında gördüğün bu muydu Marienne?
-Haklı olmanı istemedim. -Affedersiniz.
Marienne!
Artık konuşabilir miyiz lütfen?
Dur.
-Sana zarar vermeyeceğim. -Haklısın, vermeyeceksin.
Bunu kullanacağım.
Özür dilerim.
Beni gördüğüne sevinirsin sanmıştım.
Beni sevdiğini sanmıştım.
Seviyordum.
Ben buradayım.
-Ve çok şey oldu, biliyorum… -Hayır.
Hayır.
Juliette Paris'te.
Bir arkadaşımla.
Yarın beni eve bekliyor.
Eve, kızıma gidebilir miyim?
Bunu neden soruyorsun?
Ryan'ı öldürdün!
O senin çocuğunu aldı!
Ya karın?
Karşımda duruyorsan Love seni öldürmemiş.
Sen onu öldürdün, değil mi?
Dahası olmadığını söyle.
Aman tanrım.
Doğru değilmiş gibi davranıyorsun.
Kötü bir şey yapmış, iyi bir adammışsın gibi.
Sen bir katilsin Joe.
Hakkımda yanılıyorsun.
Keşke. Keşke yanılsaydım ama…
Bak ne diyeceğim. Bunu sana kanıtlayayım.
Hoşça kal Marienne.
Bana korku dolu gözlerle baktın.
Buna dayanamadım.
O adam olmadığımı kanıtlamak için seni bıraktım.
Seni asla incitmem.
Yabancı bir ülkede bir yabancı,
Malcolm'dan kurtulmak için uzak bir yer arıyorum.
BIÇKI VE MARANGOZLUK ATÖLYESİ
Bıçkı atölyesi umut vadediyor. Umarım kapanmıştır.
Bu palavracıyla yakalanırsam adaleti tecelli etmiş olur.
Neyse ki burada ABD'de olan
atölye aletleri var.
Putnam'a bahis oynadım.
İkinci yarı için bara gidiyorum.
PUTNAM FUTBOLU
PUTNAM - FILLERTON MAÇI
Bunu yapmak için yarım futbol maçım kalmış gibi.
Evet, öyle demediklerini biliyorum.
Bir Prens Albert. Soylu sayılırım derken yalan söylememiş.
Bunu bir kıyma makinesi ve fırınla geride bıraktım sanıyordum.
Gol!
ÇAMAŞIR SUYU
Londra'da dolaşarak ceset parçalarınıkanalizasyon borularına
ve Thames Nehri'ne atmak planladığım gezi değildi.
Jonathan'ın iyiye gitmesine bakın.
Seni bıraktıktan sonra Jonathan olmayı
planlamamıştım.
Tek planım kalp kırıklığımı bastırıp Londra'dan gitmekti.
Joe Quinn Goldberg.
Seni daha şey sanmıştım, ne bileyim…
Ölü.
Ama sonra geçmişim ortaya çıktı.
Eliot Tannenberg.
Patronum Ray Quinn'i tanıyorsun. Eski kayınpederin.
Beni geri götürmeye mi geldin?
Hayır, öldürmeye.
Teşekkürler.
Evet, uzun bir gündü.
Sonra Eliot beni şaşırttı.
Açıkçası…
…yorgunum.
İstediğim şey
bu işi bitirmek, anlıyor musun?
Artık kimseyi incitmemek.
Seni bile.
Ama bu zor olur.
-Ne açıdan? -Ray'in ödediğinden fazla tutar.
Love'ın o hesaptaki tüm paraları gibi.
Bunu bilmiyor olabilirsin.
Senin turtada pişirildiğin gün hesabın boşaltılması
tesadüf olabilir tabii.
Haraç mı yani?
Ben sana yardım teklif ediyorum sen aşağılayıcı konuşuyorsun.
Bu senin.
Jonathan'a benziyorsun.
Sağlam, Columbia'da okumuş, kredi notu iyi, çalışma izni var.
İstediğin her işe girebilirsin.
Dikkat çekmemeye çalış, hiçbir pisliğe bulaşma.
Ortadan kaybol.
Jonathan ol.
Ray'e öldüğünü gösterip gün batımına doğru siktir olup gideceğim.
Jonathan da farklı seçimler yapman için bir fırsat olabilir.
Son olarak, takip ettiğin kız, Marienne Bellamy mi?
Yaşadığını biliyor.
Bak.
Sabah 8'de Paris'e giden trende.
-Onu durdurmazsan. -Ama demin dedin ki
bu farklı seçimler yapmam için fırsat.
İkimiz de kimseyi incitmek istemiyoruz.
Evet.
O yüzden…
…oraya gidip işi hallet, Jonathan Moore gibi yürü.
Bitince bana mesaj at.
Yabancı bir şehirde yalnızdım.
Sadece ben ve yaralı kalbim.
Malcolm'ı öldürürken ne düşündüm, bilmem. Hatırlamıyorum.
Sadece başarısız olduğumu biliyorum.
Sen haklıydın Marienne.
Merhaba. Sanırım bu Adam Pratt'e ait.
-Tabii. Ona bırakırım. -Evet. Teşekkürler.
Selam. Berlin'den dönmüşsün bile.
Artık Avrupa'dasın Jonathan.
Üç saat içinde istediğin yere gidebilirsin.
Gece nasıl geçti?
Onlar parti manyağı.
İşler kontrolden çıkabilir.
Bir hata yaptıysan ben kendime bu kadar kızmazdım.
Oxford'a gitmeye karar verdiğin günü
yenidoğan olmak olarak nitelemiştin.
Çoğu insan kitabın o kısmıyla
ben bar kavgası yüzünden hapisteyken annemin ölmesini kasteder.
Senin yazdığın gibi, "Kalp kırıklığı her zaman yeni bir yolun ateşleyicisidir."
Bu seninki mi?
Öyle olmalıydı.
Açıkçası, öyle olması gerek.
Ama sıçıp batırdın.
Hem de çok fena. Evet.
Kitabın o kısmının yalan olduğunu bilmek sana yardımcı olur mu?
Hapishanede o aydınlanma anını üç ayrı kez yaşadım.
İyileştim, başarısız oldum ve yine insanları yumrukladım.
Kendimi savunmam gerekirse, böyle yazman çok gereksiz olurdu.
Sende bir şey seziyorum.
Neymiş o?
Şaka bir yana,
tahminimce gerçekten cehennem gibi bir hayatın olmuş.
Herkesin hayatta kalamadığı türden.
Yaklaştım mı?
-Evet. -Yani oldukça derinden yaralanmışsın.
Bu yüzden gerçek zararlar verebilirsin.
Savunmaya geçmem gerekiyormuş gibi hissediyorum…
…ama geçmiyorum.
Ben kimim ki seni yargılayayım?
Tamam. Şimdi ne olacak?
Hiçbir kısmını silemem, o yüzden ilerlemek için
iyi bir yol bulmaya çalışıyorum.
Buna sevdiğim insanları korumak,
Londra için bir şeyler yapmak da dâhil.
Yani sence bu mümkün mü?
Kefaret yani.
Bence evet.
İnsanlar kendilerinden kaçmamaya kararlı olduğu sürece.
Ne olursa olsun her şeyle yüzleş.
Kolay, değil mi?
-Palavra attığımı düşünüyorsun. -Bence sen bir yazarsın.
Oturup bu başarısızlıkları mı tekrarlayacaksın?
Her şeyi kabul et Jonathan.
Akşamdan kalmalık daha kolay.
Harika.
Ama öyle şeyler yaptım ki kabullenebileceğimi hiç sanmam.
Nice'e, Cannes'a ve Marsilya'ya giden yolcular,
lütfen seyahatinizi arkada…
Teşekkürler.
Affedersiniz. Pardon.
-Yardım edeyim. -Teşekkürler.
LADY PHOEBE GÜLÜŞÜNDEN FAZLASINI GÖSTERDİ
Yankesici sandın ama seni kurtaran bendim.
Seni o trene bindiriyordum.
Gitmene izin verdim.
Düşündüğün gibi olmadığımı göstermek için.
Katil olmadığımı.
JOE İş bitti.
Bunu gerçeğe dönüştürmek için.
Ama öyle olmadı. Ve tabii ki.
Güzel. Mükemmel, sen.
Okuyabilmeme şaşırdın mı? Neden onlara bakıyorsun?
-Ne sevdiğini merak ettim. -Bunlar iş için.
Sanattan hoşlandığımı söyleyebiliriz Bay Holmes.
Sundry House'tan Malcolm'la ayrıldın, değil mi?
Bugün onu gördün mü? Ofisinde yoktu.
Hayır, görmedim. Lütfen benim adıma ona teşekkür et.
-Evime girmeme yardım ettiği için. Ben… -Sarhoştun. Evet, hepimiz gördük.
Surrey'deki evde şiir yazıyor olmalı.
Şiiri pek sevmiyorsun. Tamam, anlaşıldı.
Aslında senden önemli bir şey istemem gerek.
-Bu iyi olamaz. -Yemeğe gel.
-Ne? -Simon için küçük bir suare.
Gelemem. Sınavları okumam gerek.
Tanrım, siz Amerikalılar ve şu iş fetişiniz.
Burası İngiltere. Burada yemek yiyoruz.
Phoebe seni davet etmemi istedi.
Ona ne dedin bilmem ama sana kafayı takmış.
Ben de bilmiyorum ama…
Hey! Nereye gittin?
Gelmen emredildi işte…
Amerikalılar emredilince pek iyi performans gösteremez.
Peki. Lütfen yemeğe gel.
Tanrım. Güven kazanılır.
Mesele arkadaşlarımın dibinde dolaşan yabancılar olunca,
bir şey istemiyor olabilirsin ama durum şüpheli değilmiş gibi davranamam.
Ve sürtük olduğumu düşünmeni umursamadığım gibi
bunu kesinlikle tercih ederim.
Korktum mu, etkilendim mi?
Evet de yoksa Phoebe ağlar,
ben de paparazilerin önünde olmasını sağlarım,
tüm Londra öğrenir
-ve yüzüne küfreder. -Şah mat.
-O zaman seve seve gelirim. -Sevmek mi? Bu iş hızlı gelişti.
Ve ödeştik.
Hayatım için.
Polise beni kimin kurtardığını görmediğimi söyledim.
Öte yandan çalışma müsaadesinin eksiksiz olduğunu sezdim.
Rica ederim.
Profesör Moore. Sizi tekrar aramızda görmek bir zevk.
Özel etkinlik, Paris sosyal odasında.
İçeri gir, normal davran ki "adam tek gece takıldı,
o da Malcolm'ın kaybolduğu geceydi" demesinler.
EVANESCE YENİ MESAJ
Evanesce? Bunu biliyorum.
Yazdığın her şeyi silen yüksek güvenlikli sohbet uygulamalarından biri.
Telefonuma nasıl geldi bu?
"Merhaba, sen" mi? Kimsiniz?
"Malcolm'ı öyle hallederek beni şaşırttın."
Ne…
"Ben de onu masana bıraktığımda
günahlarımın bedelini ödersin sanmıştım."
Ben yapmamışım.
"Sen sandığım kişi değilsin.
Kimsin sen?"
Ben kim miyim?
Sen kimsin?
Birisi…
Moore! Ailen nereli?
-Onlardan biri… -Bu üzgün cadı maki de kim?
-…Malcolm'ı öldürüp… -Biri ölünce gelin.
-Geber Malcolm. -…beni suçlamayı planladı.
-Birini mi öldürdün? -Ne olduğun seni ilgilendirir.
-Şimdi de… -Neden buradasın?
…bana mesaj atıyor.
Kimsin sen?
Bir sonraki hamlen ne?
Alt yazı çevirmeni: Duygu Yenal