- Poprzednio w Ty: - Jonathan.
- Jonathan Moore. - Jonathan!
Amerykanin.
Malcolm nie przewiedział, jaki będę miał widok.
Kate Galvin.
Kurator sztuki, skupiona, ambitna, niezamężna.
- Powinnam to zgłosić. - Nie mów o mnie.
Uratowałeś życie Kate.
Chcę się odwdzięczyć.
Mój przyjaciel, Adam Pratt, otworzył Sundry House.
- Chodź z nami. - Co za piekło.
On musi już wracać.
Malcolm. Chwila, czy ja…?
„Zostawiłem go u ciebie, byś zapłacił za moje grzechy”.
- To nie ja. To ktoś z nich… - Wal się i zdychaj, Malcolm.
…go zabił.
- Chciał mnie wrobić. - Miło mi, towarzyszu broni.
Kim ty jesteś?
Ktoś z was.
Ktoś z was wysłał mi te SMS-y.
I mnie obserwuje.
Ktoś z was zabił Malcolma, zostawił go na moim stole.
I teraz chce mnie wrobić w morderstwo.
Wiesz, że uprzątnąłem ciało.
Zbyt dobrze jak na kogoś, kto nigdy tego nie robił.
Niestety, to na pewno bardzo cię zainteresowało.
Którym z nich jesteś?
Dobrze się czujesz, Jonathan? Niezdrowo wyglądasz.
Wszystko gra.
Co takiego?
Jonathan mówi, że twoja historia jest fascynująca, ale czas na toast.
Bo ja go wzniosę.
Zepchnij mnie ze świecznika…
to cię zabiję.
Za Simona i najlepszy wernisaż w historii. To twój wieczór.
- Za Simona. - Za Simona!
- Racja! - Zdrowie.
- Zdrowie.
Ja tylko chcę z powrotem moje europejskie wakacje.
A to co?
„Zostałeś wezwany na śmiertelnie ciekawy wieczór”.
Krąg uprzywilejowanych podejrzanych,
wrobienie, zagadkowe zaproszenie nawiązujące do brytyjskiego klasyka.
Cholera.
Znalazłem się w kryminale, najpodlejszej formie literatury.
TY
Może to paranoja, ale jakoś wniosłeś tu ciało.
Może nie tylko ciało.
Powiesz mi coś nowego?
Jasne, że używasz Evanesce.
Zero archiwum, wiadomości znikają po przeczytaniu.
Ulubiona aplikacja elit i paranoików.
Kiedy mi ją zainstalowałeś? W którymś momencie…
Drinki!
…tej imprezowej czarnej dziury musiałeś się pojawić.
Spokojnie, John, synku.
Dlatego nie lubię pić.
GALERIA KLOTO
Co to, wernisaż Simona?
Muszę wszystko Googlować?
„Galeria Kloto”.
Tak. Dziś wernisaż Simona Soo.
Elitarne otoczenie – jest. Kurator: Kate Galvin.
KATE GALVIN KURATOR
Zamordowałaś swojego chłopaka,
zostawiłaś go u mnie i się ze mną drażnisz?
Byłam u ciebie w biurze. Nie ma cię tam.
Mam urwanie głowy, Mal. Odpiszesz mi?
Przydałaby mi się pomoc z wernisażem.
Brzmi na szczerze wkurzoną,
co by sugerowało, że nie wie o jego śmierci.
A może jest mądra i w ten sposób się maskuje.
Świetnie. Muszę odświeżyć najbardziej nielubiany gatunek.
Mooney kochał kryminały.
Dla mnie to zabawy w zagadki dla dorosłych.
Znajdź wskazówki i wygraj. Żadna sztuka.
Noc w bibliotece i Morderstwo na plebanii.
- Będziemy je analizować? - Nie, to taki osobisty projekt.
Szkoda. Uwielbiam kryminały.
Nie uważasz, że są nieco wtórne?
O Boże, pan jest jednym z tych. To smutne.
Auć. Ale jest mi potrzebna.
Czego nie widzę?
Tak, są schematyczne, ale to fajny schemat.
Wciąga czytelników, skrywa komentarz społeczny.
Dla pana problemem jest to, że kryminały są rozrywką.
Czemu to ma być problemem?
Kto nie musi dostarczać rozrywki?
Biali geniusze płci męskiej. Tak?
Serio, nudziarstwo zmieniło się w jakiś wyznacznik wysokiej sztuki, ale…
kto chce się przebić, musi fascynować.
Dlatego Agata Christie to najpoczytniejsza pisarka w historii.
A 99% ludzi nie kończy Niewyczerpanego żartu.
- Ja skończyłem. - Zmarnowany miesiąc życia.
Pokolenie Z jest okrutne.
Czyli jestem snobem?
Z nutką patriarchalności.
- Co to za projekt? - Jeszcze szukam tematu.
Ale muszę zrozumieć, jak one działają.
Kryminalne tropy?
Mogę panu powiedzieć.
Z nieba mi spadła ta arogancka 19-latka.
- Będę wdzięczny. - Okej,
ale za sześć minut mam korki z kimś, kto bardzo źle mówi po rosyjsku.
- Rosyjsku? - Tak, czasem też
wyprowadzam rozpieszczone psy w Hyde Parku.
Nadia, kiedy ty sypiasz?
Sen jest dla bogatych. Okej, pani Agatha w pigułce.
Po pierwsze, przypadki nie istnieją.
Po drugie: motywy zawsze sprowadzają się do seksu, pieniędzy lub zemsty.
Po trzecie: pierwszy podejrzany zwykle jest drugą ofiarą.
O nie, mam raczej wizję jednego brutalnego morderstwa i wrobienia.
W takim razie wszystko sprowadza się do motywu.
Ktoś chciał zabić ofiarę na tyle, by to zaplanować, wykonać…
Wrabianie to według mnie nieco naciągany pomysł, ale jak się uda?
Pychota.
Tyle z podstaw.
Jeśli napisze pan bestseller, chcę 10% zysków.
Umowa stoi.
- Git. Do zobaczenia. - Dzięki, Nadio.
„Przypadki nie istnieją”.
Joe Quinn-Goldberg.
Elliot, ty sukinsynie.
Wygodne, że pomagier Quinnów wrzucił mnie
w sam środek kryminalnej zagadki.
Wyglądasz jak Jonathan.
Miałeś już nigdy nie dzwonić.
- To było zanim mnie wystawiłeś. - Słucham?
Wiadomości.
Malcom Harding.
- No i? - Nawet nie wiesz, jaka to ulga
nie mieć pojęcia, o czym mówisz.
Spróbuj medytacji. U mnie zdziałała cuda.
Posłuchaj mnie.
- Nie jestem idiotą, Elliot. - A tak właśnie brzmisz.
Przykro mi, że już spieprzyłeś sobie nowe życie, ale ja jestem oficjalnie…
i dosłownie ponad to.
Życzę ci końca cierpienia i źródła cierpienia.
I wal się za to, że muszę zniszczyć dobry telefon.
Jasne, że to nie takie proste.
EVANESCE - PRZED CHWILĄ 1 NOWA WIADOMOŚĆ
„Witaj znowu”. Cholera, to ty.
„Fajne wdzianko. Ładnie ci w brązowym”.
Gdzie jesteś, skurwielu?
Możesz być wszędzie. Gdzie ty jesteś?
Ty podstępny… „Wiem o tobie coraz więcej.
Paranoik.
Samotnik z natury”.
A ty, gdziekolwiek się chowasz, jesteś stalkerem.
„Na pewno nie jesteś profesorem”.
Ach tak? A kim ty jesteś?
Myśl. Myśl.
„Po co zabijać Malcolma”?
Nawet sarkastyczna odpowiedź pomoże ustalić motyw,
a wtedy dowiem się, kim jesteś, zakończę to,
i wrócę do moich…
„Nie nazywasz się Jonathan Moore”. Kurwa.
„W końcu cię rozgryzę”. Nie mogę ci na to pozwolić.
Muszę cię rozgryźć pierwszy.
Lady Phoebe.
Uparła się na spotkanie. Nie wiem, co jej mówiłem w czarnej dziurze,
ale jest fanką Jonathana.
Mam zaczekać tutaj?
Halo?
Nie chcę spędzać dnia z kimś, kto zemdlał na widok Baracka Obamy.
TO NIE ZABURZENIA ODŻYWIANIA
Ale Pani Gaduła może mi pomóc cię znaleźć.
Czyżbym zjawił się na czas?
Kurwa, to boli!
- Nie! Vicky, on jest nieszkodliwy. - Usłyszałem krzyk.
Laserowe usuwanie włosów to istna kąpiel w wulkanie.
- Odłóż Ruperta. - Ja tylko mówię, każdy klub
to zrobiona przez wtajemniczonych lokacja na miarę dla wtajemniczonych.
Wybacz, dzwoni ważny inwestor.
Facet pije alkohol o dziesiątej rano. Wspaniale.
- Przyjdę potem. - Nie. Przerwa na fajka.
Jak mówiłem, zgadzam się. Absolutnie.
Czy to Lady jest morderczynią?
To, co mi wtedy powiedziałeś,
nie wiem, czy ktokolwiek wcześniej tak mnie zrozumiał.
Co ja powiedziałem?
Jakaś siła wyższa chce, byśmy się zaprzyjaźnili.
Coś, co przybiło Malcolma do mojego stołu.
Przemiło było cię poznać.
Zaczyna się.
I Adama. Was oboje.
Posłuchaj, to klub nocny. To nie Theranos, kolego. Wyluzuj.
Herbaty? Bella, herbaty!
- Wyczuwam napięcie. - Dostałeś zaproszenie?
Ona wysłała mi zaproszenie.
Wydarzenie dnia. Mega ekskluzywne. Wszyscy przyjaciele tam będą.
Ja też muszę.
Brzmi świetnie.
Co teraz mówi detektyw?
„Kto życzył śmierci Malcolmowi?” brzmi źle.
To miłe, że mnie zaprosiłaś.
Nie mam tu jeszcze zbyt wielu znajomych.
Cieszę się, że Malcolm zaciągnął mnie do klubu.
- Ach, Malcolm… - Połknęła przynętę.
- Co masz na myśli? - Kate go lubi. To wystarczy.
Nie każdy tak myśli.
Zapłaciłbyś 10 000 za członkostwo w klubie ironicznie związanym z satanizmem?
- Nie przerywaj. - Wybacz.
Mówiłam Jonathanowi, że Malcolm budzi nieco kontrowersji.
Co to znaczy?
Kluczowa rzecz! Co nałożysz?
Na wernisaż Simona?
Och, John, ty noworodku.
Kate, królowa lodu z bonusem Malcolma…
Kochająca, ciepła partnerka.
Kate przyjaźni się z Phoebe. To jej wielki wieczór.
Nie może tam wpaść jakiś brodacz w kiepskich ciuchach.
- Auć. - Hej, Vic?
Weźmiesz dickensowską sierotę Phoebe do galerii?
- Tom przysłał tam garnitury? - Tak.
Nie mogę. Nic nie wiem o Malcolmie.
Żadnych kłótni.
To świat Phoebe. My jesteśmy jej poddanymi.
W porządku.
Ile zwykle kosztuje garnitur od Toma?
- Bo na pewno mnie nie stać. - To prezent. Nie…
Nie płaci się za niego. Chcą, by ludzi w nich widziano.
Nie ciebie, oczywiście.
Darmowe ciuchy dla tych, którzy potrzebują ich najmniej. Kapitalizm się kręci.
Nie tu. Stop, stop. Za dużo tu wisi.
Daj na południową ścianę, niech ma przestrzeń.
W tych kręgach chyba tylko Kate pracuje.
Prosto i na prawo. Spotkamy się w samochodzie.
Tu mam wielu podejrzanych, którzy nigdy nie przepracowali ani dnia.
Nasz ubogi profesorek.
Na przykład Connie, typ od koni.
Dyplomatycznie, Connie.
Sophie i jej kucyk.
I artysta, którego prace mówią za niego.
Muszę wiedzieć, skąd masz tę sportową marynarkę.
Super. Wredne Dziewczyny, wersja z West Endu.
Phoebe mnie przysłała.
Ciekawe. Zdanie Phoebe się dla nich liczy.
Powiedz mu, czego chcesz.
Tom albo Ralph, nic euro.
Większej zachęty do rozmowy niż to spojrzenie nie dostanę.
- Denerwujesz się? - Nie.
Rozmawiałem z Malcolmem…
Ten bezmózgi ruchacz nie poznałby sztuki, gdyby mu nasrała w usta.
Jak Herkules Poirot pociągnąłby rozmowę o ruchaczu?
Nie lubisz Malcolma?
- Nie myślimy o nim. - Fiut wisi mi 60 funciaków.
- Lubisz wyścigi konne? - Już dość o Malcolmie.
- Wszyscy go nienawidzą? - Pana marynarka?
- Simon, przebierasz się? - Czytam Nerudę.
Phoebe zaprosiła Jonathana.
Rozumiem.
Jonathan, jeśli Phoebe cię adoptowała, to masz szczęście.
Jak ją skrzywdzisz, spalę ci fiuta. Ale poza tym szczere gratulacje.
Wyglądasz w tym jak kelner.
Gdybym ja to pisał, nie byłaby morderczynią. Zbyt oczywiste.
Dzięki. Miło się rozmawiało.
- Simon? Wybierzesz coś, proszę? - Kogo obchodzi, co założę?
Denerwuje się.
Prasa, patroni, świat.
Ciężko ponaglać rozpieszczonego lorda, którego nie imają się porażki.
Wernisaż będzie triumfem.
To moje najlepsze dzieła. Nie będę dla nich tańczył.
Nie chciałabyś tego.
Muszę zadawać lepsze pytania.
Muszę wiedzieć więcej o Malcolmie.
Kate wygląda na taką, która ma kopie wszystkiego.
Oby miała też kopię klucza do biura Malcolma.
Bingo.
Biuro Malcolma.
Książki. Sami autorzy-faceci.
Sylabus, którego nie zaktualizował. Gorzała, nic nowego.
Nie bez powodu go zabiłeś.
Seks.
Pieniądze.
Albo zemsta.
Pensja detektywa.
„Srebrna Różdżka”.
„Nadzieja Surrey”.
Okej, nie czaję.
Chwila.
- Lubisz wyścigi konne? - Konie.
To są zakłady i listy dłużników.
Malcolm był z bogatej rodziny, ale jeśli dużo grał,
może już nie jest.
„Ludwik Król Słońce i Sztylet.
Czwartki, 15, zapasy”?
Jak mówiłem, nie lubię zagadek.
Profesorze, co…
Co pan robi?
Cholera.
Chciałam zostawić liścik, przegapił dyżur.
Sprawdzałem, czy jego dziewczyna nie zostawiła portfela. To sąsiadka…
Ale nuda.
- Myślałam, że pan się włamuje. - Wybacz, że cię rozczarowałem.
Jak tam kraina kryminału?
Nadal nie przepadam, ale… Staram się nie tracić nadziei.
Możliwe, że popełnia pan najbardziej podstawowy błąd.
- Czyli? - Pozwala pan, żeby to nie było dla pana.
Pana detektyw też pewnie szuka motywów, jak każdy.
Myślałem, że tak się…
Skupia się pan na tym, „co”, a nie „jak”. A właśnie to „jak” jest najciekawsze.
Pana detektyw musi być ciekawy.
Mieć supermoce, moc dedukcji, znać się na nauce, czy coś.
Boże, ale ma pan minę. Pomogłam panu z tym, prawda?
Nadia ma rację.
Niepotrzebnie próbowałem wyciągnąć sekrety jako ktoś obcy.
Mam zalety, o których zapomniałem.
Jestem spostrzegawczy.
Gemma bierze Adderall, nigdy za nic nie płaci,
kupuje tiary, ledwo co pamięta, że Malcolm istnieje,
więc jest mało podejrzana.
Księżniczka Blessing, w cudzysłowie „pracuje w IT”.
Uważa świat za symulację. Morderstwo mało dla niej znaczy.
Ale robi wszystko, by nie połamać paznokci.
Nie widzę, by kogoś dźgała nożem. Niemówię nie, ale małoprawdopodobne.
Sundry House to pierwszy projekt Adama,
który nie zdechł, zanim się zaczął.
Nie jest czarną owcą rodziny, bardziej ją zawstydza.
Jak na standardy USA Prattowie to stara fortuna.
Ojciec siedzi w nieruchomościach i filantropii.
Ma brata senatora.
Może zostanie pierwszym tęczowym prezydentem.
Tymczasem Adam jest znany z jazdy po pijaku w smokingu
i z Timothéem Chalametem jako pasażerem.
Wyszedł na prostą, odkąd jest z Phoebe.
A przynajmniej nie prowadzi.
A Sundry House to hit.
- Przepraszam. - W porządku. W porządku!
Uroczy gnój, próbujący zaimponować ojcu, który skreślił go lata temu.
- Przepraszam za niego. - Chce otworzyć jeszcze sześć klubów.
Nie wiem, czy mógłby zabić,
ale na pewno skutecznie by kogoś w to wrobił.
Ale po co zabijać Malcolma?
PROGRAM ZAAWANSOWANY
Adam Pratt jako Ludwik XIV, Król Słońce.
Chwila moment.
„Ludwik Król Słońce”. Malcolm pisał o Adamie.
- Dziękuję. - Tak.
- Dziś czwartek. - Dziękujemy za przyjście.
Dziękuję.
Dzięki za spotkanie.
- Claire, jak zawsze mi miło. - Dziękuję.
Rozgryźmy szyfr Malcolma.
- Okej. - Że co?
Zrób to.
- Ludwik Król Słońce i sztylet? - Poproś.
Proszę.
Nasikaj na mnie.
- Nie takiego sekretu się spodziewałem. - Tak!
Dziękuję!
Więcej! Daj mi jeszcze!
- Jeszcze! - Dość już widziałem.
Malcolm wiedział o…
Witaj, mały, wścibski skurwielu.
Mogę to wyjaśnić.
Śmiało.
Cholera. Co powiedzieć?
Piszę książkę, zbieram materiały.
O bogatych ludziach.
To miłe.
Co to za książka?
To kryminał.
Ale tak naprawdę jest o nierównościach.
O tym, jak mają się za lepszych.
Tak. To by zajęło z dziesięć, kurwa, tomów, co nie?
- Jeśli będę miał szczęście. - Aha.
Popatrzmy sobie razem, prawda?
No wyłaź.
Mówiłem, piszę. To moje notatki.
Witam.
Wszystko na Srebrną Różdżkę.
Zapłata.
Nie muszę mówić, że zaraz dostaniesz wyjątkowo okropnego Alzheimera.
Z chęcią.
Dobrze. Chyba się zobaczymy na tym głupim, małym wernisażu.
- Tak? - Tak.
No już, spływaj stąd.
Wielki wernisaż Simona Soo.
Zabijcie mnie.
Ale będą wszyscy podejrzani, więc ja też jestem.
W Madre Linda fetysze Adama nie zrobiłyby wrażenia,
ale jeśli Malcolm wiedział i szantażował Adama, by pokryć długi,
to może właśnie cię znalazłem.
Żadnych zdjęć.
Zaczekaj z drzwiami.
Uśmiech godny bogacza.
Próbuję uniknąć tego zamieszania.
Pomożesz mi, laleczko?
- „Laleczko”. Nienawidzę się za to. - Jasne.
Jeśli chodzi o podejrzanych, Adamowi warto sięprzyjrzeć.
W przeciwieństwie do tych NFT. Przykro mi, to nie jest sztuka.
- Miło mi, jak zawsze. - Oto i on.
Według zasad Nadii, zabicie Malcolma, by powstrzymać szantaż na tle fetyszu,
pasuje do wszystkich trzech motywów.
Zaczyna się.
Czerwona kropka na muralu w pokoju empirycznym.
Tu jesteś. To naprawdę imponujące.
Dziękuję za wnikliwy, szczegółowy komentarz.
Ostro walczy o szczyt listy podejrzanych.
- Roald. - Kate, skarbie.
- W samą porę. - Nie przegapiłbym tego.
- Triumfujesz, Kate. - Pochlebiasz mi.
To miało być wnikliwe i szczegółowe?
My się znamy?
Pewnie z Sundry House. Malcolm go tam przyprowadził.
- Przyjaciele Malcolma i Kate… - Tylko Malcolma.
- Jonathan, miło mi. - Roald.
Amerykanin, tak?
Z którego wybrzeża?
Tak jakby z obu.
Tak, wyglądasz jak chłopak z Kalifornii.
Nienawidzę go.
Oprowadzę was oboje. Pozwolicie?
A oto nasz główny podejrzany.
Jonathan. Hej, stary.
- Och, jeśli dzięki temu zacznie gadać. - Boże.
Ładnie pachniesz.
Jestem na ecstasy. Jak sądzisz? Kiedyś byłem koneserem.
Zainwestować w to?
- W to jajko? - Tak.
Za 70 tysięcy możesz je stłuc i zobaczyć środek.
- To… intrygujące. - Zbrodnia.
Może kupię je dla Phoebe.
- Myślisz, że jej się spodoba? - To test?
- Ty znasz ją lepiej. - Fakt. Ale obaj teraz zgadujemy.
Szczęśliwa z was para.
Gdy nie klęczysz pod złotym prysznicem.
Ubóstwiam ją.
Naprawdę.
Jest jak…
ciastka na śniadanie…
i na każdy inny posiłek…
codziennie.
Zawsze.
Wyznanie proszę, chcę wrócić do swojego życia.
Brzmi wspaniale.
Nie jak…
wiesz, stożek ciszy.
Malcolm i Kate.
Niegrzeczny John. Nie sądziłem, że lubisz plotki.
Masz rację, Malcolm to śmieć. Powiem ci coś.
Nie pozwól, by ten wścibski pomiot węszył wokół ciebie.
Co masz na myśli?
Zrobi to po brytyjsku, ale wykorzysta cię do cna.
Jeśli zabiłeś go przez szantaż,
czemu mnie ostrzegasz przed szantażem?
Wiesz co? Przekonałeś mnie.
Kupię mojej dziewczynie to jebane jajko.
Ty, Jonathanie!
Proszę pana.
Może to nie Adam.
A ja zostałem z niczym.
Główna atrakcja wernisażu to „meta-kot”, kolekcja obrazów z kotem.
Słabe to jest.
Okej, jestem dupkiem.
Simon to geniusz.
To te oczy, prawda?
Rhys. Wychowany w biedzie, człowiek ludu, a jednak swobodny jak u siebie w domu.
Coś jest w nim dziwnego.
- Co sądzisz? - Chyba właśnie zakochałem się w kocie.
Szkoda, że pewnie skończy w magazynie jakiegoś kolekcjonera.
Nie sądziłeś, że oni to oglądają?
Adam nazywa swoją kolekcję „portfolio”.
Czemu się z nimi przyjaźnisz?
Wybacz, ja…
Wiem, że reprezentujesz sobą więcej.
Też o tym myślę.
Masz przyjaciół ze studiów?
- Nie studiowałem. - Paru.
Wtedy byli dla mnie dobrzy.
A wciąż są?
Dobrzy?
I ktoś z nich może być mordercą?
Byłbym hipokrytą,
gdybym odrzucił starych przyjaciół, bo są sobą.
Tak naprawdę sądzę, że im dłużej kogoś się zna,
tym, niestety, bardziej się widzi w nim człowieka.
Nawet w takim Roaldzie.
Roaldzie? Zdradź coś więcej.
Ej! Simon!
Pierdol się!
Co się właśnie stało?
Ty manipulatorska kupo gówna.
Powiedz im. Powiedz, jaka z ciebie fałszywka.
Powiedz im! Ręce, kurwa, precz. Ty zasrańcu!
- Zostawcie… - O czym ona mówi?
To zaszczyt.
Meta-kot narodził się i został zniszczony.
Albo udoskonalony.
Narodzony się w chwili pasji, której byliśmy świadkami.
Sami zdecydujcie.
To część wystawy!
- Świetne, genialne. - To na bank nie była część wystawy.
Ta dziewczyna się zemściła.
Simon coś jej zrobił. Co?
- Krwawa jatka. - Byli zachwyceni. Kupili to.
Znajdź ją. Aresztuj ją. Ma zamilknąć.
O ile chcesz, by artyści, którzy znają tę galerię,
pracowali z tobą.
A teraz zróbmy jebaną imprezę.
Co on zrobił? Na co go stać?
- Muszę to wiedzieć. - Kurwa.
O Boże.
- Kate. - Idź sobie.
Ta kobieta…
HOSTEL NA POLAND STREET
- Widziałem ją. - Tak?
Teraz, gdy zniszczyła mi życie?
Chyba wiem, gdzie ją znajdziesz.
To nie jest dzielnica, w której bywają patroni sztuki.
Obejdziemy wszystkie domy?
To nie jej żywioł. Ale nie da tego po sobie poznać.
Nie.
Tam jest.
Cześć.
- Pogadamy? - Nie ma sensu uciekać.
- Właściciel nam da twoje dane. - Nie chcemy cię aresztować.
Chcę tylko wiedzieć, czemu to zrobiłaś.
Ile zapłacisz?
Byłam…
asystentką Simona…
i robiłam więcej niż mycie pędzli.
Namalowałam te płótna.
Chrzanisz.
Udowodnij to.
Gdybym mogła, nie byłoby mnie tu, prawda? Simon tego dopilnował.
Simon zbiera oklaski za twoją pracę.
I pieniądze. I…
Mówił, że każdy czeladnik artysty musi…
zapłacić za naukę.
Nie jestem jedyna. Są i inni asystenci.
Tylko są zbyt naćpani lub wystraszeni, by coś powiedzieć.
Zostawiał narkotyki po całej pracowni,
jako pomoc na stres.
Od niechcenia.
Zupełnie jakby nie zaplanował,
że się uzależnię i potem nikt mi nie uwierzy.
To kot mojej ciotki, Isis.
- Isis. Malcolm o niej pisał. - Użyliśmy farb Senneliera.
- Jeśli mi nie wierzycie, jebcie się. - Ja ci wierzę.
Jak się nazywasz?
Blue, jak niebieski.
Cahill.
Trzy tysiące wystarczą?
Ile Malcolm miał ci dać?
Przyszedł do ciebie, prawda?
Tak.
Ale nie chciał mnie uciszać.
Powiedział, że zdemaskuje Simona.
Tylko tego chciałam.
A potem, kurwa, zniknął.
Bo zaczął szantażować Simona.
A Simon… Tak, Simonie, to ty, ty go za to zabiłeś.
Mam za wielu przyjaciół. Wróć, jak któryś zginie.
Nie mogłam dłużej wytrzymać.
To głupie, wiem.
Raczej odważne.
Dbaj o siebie.
Kate. Musimy porozmawiać o Simonie.
Wcale nie.
- Posłuchaj. - Co cię to obchodzi?
On jest niebezpieczny.
Ty posłuchaj, ty świętoszkowaty… Nie rozumiem, co tu robisz.
- Chcę… - To nie jest twój świat.
Ani twoje miasto.
Raz mi pomogłeś, ale to nie znaczy, że masz włazić w moje życie.
- To nie tak. - Umiem rozpoznać przekręt.
Jesteś pustym nikim, nie masz własnego życia.
I wiesz co? Dobranoc.
Świetnie poszło.
Kiedyś stamtąd wyjdziesz, Simon, a ja będę tuż za tobą.
Może kiedyś miałeś dar i wykorzystałeś Blue
przez presję, by dalej produkować sztukę.
A może zawsze byłeś skorupą, która kupowała wszystko,
w tym iluzję geniuszu.
Smutne. Blue nie da rady cię zdemaskować. Malcolm też nie. To też mnie smuci.
Był straszny, ale ty? Ty jesteś potworem i zabójcą.
Nie mogę się doczekać, aż z tobą skończę
i wrócę do życia wśród ludzi, którzy nie wiedzą i nie dbają o NFT.
Nie. Nie, już dobrze.
Możesz wyjść.
Wychodź, Simon.
GALERIA KLOTO BIURO 2
Czego chcesz?
„Wkrótce dowiem się, kim jesteś.
A przy okazji… przegapiłeś najlepszą część wieczoru”.
Pospieszcie się.
O cholera.
Mam 45 sekund, zanim gliny tu wejdą.
Nadia miała rację.
Pierwszy podejrzany zwykle zostaje drugą ofiarą.
I tyle z mojej teorii pojedynczego morderstwa. Kurwa.
Zabiłeś Simona, pochwaliłeś się w wiadomości, a teraz nie odpisujesz.
Och, Jonathan. Jak dobrze.
Ona nie jest tobą, prawda? To niemożliwe.
Bałam się, że się dowiesz nie ode mnie.
- Powinieneś to usłyszeć od przyjaciółki. - Tak, jak dobrze,
że nasz przyjaciel tu jest.
Co innego Roald. Reszta też nie tonie w żałobie.
Olej ich. To same szmaty.
Proszę. Cieszę się, że jesteś.
Towarzystwo Brytyjczyków, którzy próbują coś czuć, jest dziwne.
- Kondolencje z powodu straty. - To był przyjaciel Phoebe.
Ze szkoły, wiesz?
Znajomości ze szkoły wiele przetrwają.
- Rhys tak mówił. - Śmierć to gówno.
Hej.
Jonathan już cię oświecił słowami? To jego moc.
Gdzie jest Kate?
Na posterunku.
Sophie została w domu, jest na proszkach.
Jak to możliwe?
Może Simon sam się zabił.
Nie miał ucha. Może to hołd dla van Gogha, czy coś.
Ktoś odciął mu ucho?
Ktoś prawie go przebił nożem.
- To nie samobójstwo. - Ten ohydny kolczyk
kosztował parę tysięcy. Powodzenia z opchnięciem go.
Dajcie spokój.
Nie, tu nie chodzi o pieniądze.
Palec Malcolma, ucho Simona. Widzę wzór,
- choć jeszcze go nie rozumiem. - Simon nigdy
nie słuchał ludzi, co?
Istna galeria socjopatów.
Podejrzewam ich wszystkich.
Kate na tym skorzysta.
Wiecie, ile teraz prace Simona są warte?
Ten głupi kot zostanie jej największą prowizją.
Muszę się przewietrzyć.
Też tak czuję.
To niby są najbliżsi przyjaciele Simona?
Będzie zaje-bogata.
Rhys jest inny niż oni.
Nie wiem, czy lepszy, czy potajemnie gorszy.
Gdy usłyszałeś o morderstwie, co pomyślałeś?
- „Dobrze”. - Nie dowierzałem. Chyba. A ty?
Przeciwnie.
Simon traktował ludzi jak prezenty na Gwiazdkę.
Ludzie kochają wrogów.
Nie mogę niczego udowodnić…
Ale może karma go dopadła.
Wiedziałem, że jest zły, ale…
Miałem nadzieję, że może się zmieni.
Albo stanie się szczery.
Nie wiem, o co chodziło dziewczynie z farbą…
ale Simon był kłamcą.
Myślałem, że jeśli Simon w końcu dojrzeje do szczerości,
nawet nie ze światem, ale ze samym sobą, może wtedy…
Dlatego mnie to boli.
- Brzmi szczerze. - Tak.
- Jest szczery? - Nie patrz tak, dam radę.
Ale to zajmie chwilę.
Znam to uczucie.
Muszę się zebrać, zanim skrzywdzisz kogoś jeszcze,
albo dowiesz się więcej o mnie.
Gdzie jesteś, Malcolm?
Daj znać, że żyjesz.
Pieprz sobie, kogo chcesz. Serio mam to gdzieś.
Ale zadzwoń.
Toksycznie, ale z uczuciem.
Jest wystraszona. Nie sądzę, że ona toty.
Blue, wyszłaś z posterunku?
Nie, dobrze, że zeznawałaś. Nie masz nic do ukrycia.
Tak, mówiłam poważnie.
Wiltshire, 28 dni.
Czekają na kontakt. Jeśli mówisz poważnie, zadzwonisz dzisiaj.
Kate jej pomaga?
Nie dziękuj mi, po prostu tego nie spieprz.
Jak będziesz po odwyku, daj znać, omówimy twoją przyszłość.
Jej przyjaciele to narcyzy, przechwalające się
filantropią w prasie.
Nawet Rhys pozuje na „nawróconego łobuza”.
Kate publicznie pomiata Blue, a potem w tajemnicy płaci za odwyk.
Nie rozumiem.
Czemu ukrywa, że nie jest okropna?
Brawo ja.
Znalazłem najbardziej obłąkanych i uszkodzonych ludzi na Ziemi.
Muszę się z tym zmierzyć.
Nigdy nie sądziłem, że zatęsknię do powieści Christie.
Wszystko dobrze, profesorze Moore? Znowu Agatha? Niemożliwe.
Nie może się pan oderwać.
Tak szczerze.
- Naprawdę pisze pan książkę? - Musi być taka mądra?
Bo czasem ludzie mówią, że piszą książkę
dla podbicia swojego ego.
Jak Malcolm, bo on…
Kazał się nazywać pisarzem.
- Pisał książkę? - Pisał?
Myślałam, że wie, co przeżywam…
Zgodził się przeczytać mój szkic, a potem…
zero odzewu.
Chyba się rozchorował.
Nie umarł, mógł odpisać na wiadomość.
Po prostu poczułam się…
To zabrzmi głupio,
ale ciężko mi było zdobyć się na pokazanie szkicu,
a teraz mam wrażenie, że dla niego nie istnieję, i…
- Była tylko zwykłą studentką? - Właśnie.
Malcolm naprawdę był dupkiem po całości.
Na pewno to nie tak.
Na pewno wróci.
A moja tożsamość początkującej pisarki po prostu sobie poczeka. Spoko.
Nie jestem Malcolmem,
ale chętnie przeczytam twój szkic.
Naprawdę?
Jesteś pisarką, Malcolm ci tego nie odbierze.
Ja też nie.
Boże, to na pewno. Pana gust jest podejrzany.
Wiem.
Muszę pana uprzedzić…
że to kryminał z mitologicznymi stworzeniami.
Wytrzyma pan taką dawkę rozrywki?
Podobno jestem snobem, ale pracuję nad tym.
Dawaj te jednorożce.
Dobra.
Muszę iść.
Wiedziałam, że jest pan fajny. Jak na millenialsa.
Wiesz, co jest najgorsze w twoim wtargnięciu w moje życie?
To, jak dobrze się to życie układało.
Wyrwę je z twoich łap.
Ale najpierw muszę cię rozgryźć.
GDY ZGINĄŁ OD STRZAŁU
KIM BYŁA GUINEVERE BECK?
„Było ciężko, ale udało się.
Witaj, Joe”.
Napisy: Joanna Kaniewska