Poprzednio w Ty:
Jesteś potworem i zabójcą.
Jedno z was wysłało mi te wiadomości.
„Witaj, Joe”.
„Lubisz to. To uczucie. Zabijanie”.
Ktoś próbuje mnie wrobić.
Nie lubisz pieprzenia, wolisz uprawianie miłości.
Nie znasz mnie.
Ukrywasz, co tobą kieruje, ale chcesz wyjść na szlachetnego.
„Czas, byśmy się spotkali”.
Kiedy i gdzie?
Źle to wygląda.
Myślałem, że zakończyłeś moje drugie życie,
zanim jeszcze się zaczęło,
ale tak naprawdę to miało nas tylko zbliżyć.
- Ale najpierw… - Profesorze Moore.
Możemy panu zająć chwilę?
Musiałem pokonać kolejną, obłędnie uprzejmą, brytyjską przeszkodę.
Jasne. Z chęcią wam pomogę.
Miło jest porozmawiać z kimś względnie trzeźwym.
Przemaglowali wszystkich.
Sprawdziliśmy kontakt od pana, artystkę Blue.
Jej zeznania zgadzają się z pańskimi.
Miło mi to słyszeć. To znaczy…
Wiadomo, że nie.
Szukamy teraz byłych współpracowników Simona.
Oby ich było tysiące.
Może ma pan jakieś inne cenne spostrzeżenia?
Czyli odpuścili mi, ale nie do końca.
- Mogę w razie czego zadzwonić? - O każdej porze.
Kto wie, Jonathanie, może właśnie pomogłeś nam to rozgryźć.
Chciałbym, by to była prawda.
No cóż, do następnego.
Hieny. Rozczarowane, bo nic się nie stało.
Nie smuci ich śmierć przyjaciół, po prostu nic nie czują.
Mają tak pluszowo w życiu.
Już zdążyli się znudzić.
A ja siedzę przez ciebie jak na szpilkach.
Kim jesteś, dupku?
Jak mam cię powstrzymać?
Jonathan. Chodź.
Hampsy.
Wiejski dom Lady Phoebe.
Uciekają od plebsu.
Jedziesz z nami i nie przyjmuję odmowy.
My wszyscy pod jednym dachem.
To brzmi raczej jak spotkanie przyjaciół.
Musisz tam być z nami.
Nie wiedzą, że będzie z nimi morderca.
Jeden z nich to ty.
W takim razie chętnie.
TY
W życiu nie słyszałem mniej przekonującego
„bez prezentów”.
Na szczęście sąsiedzi piją wina, na jakie mnie nie stać.
Jedno jest jasne:
jeśli mam skorzystać z okazji, jaką daje ten weekend,
nie mogę dać się rozproszyć.
Zapisałaś wiadomość, czy nie?
Nie zapomnij dodać, że kazałam mu trzymać nos
z dala od moich spraw.
Nie, nie chcę mu mówić.
Ile lat ma minąć,
zanim zrozumiecie, że nie chcę z nim rozmawiać?
Chryste.
Wykrwawiłeś się na te nowe technologie.
Masz kredyty w każdym banku w Londynie.
Niezapłacone hipoteki w Shoreditch.
Hipoteki wzięte na ten klub.
A wiem, że nie chcesz go stracić.
Nie możesz dalej ignorować swoich dłużników.
Będą chcieli nie tylko pieniędzy. Zniszczą cię.
I wszystko, na co tak ciężko pracowałeś.
Czaję, Robert. Jak jest tak źle, zadzwonię do taty.
Pamiętam, jak mówił, że ostatni raz był…
Cóż, ostatni.
Tak, ale nie mówił tego na serio.
- Kurde, muszę spadać. Wybacz. - Nie, nie.
- Proszę, zostań. - Zadzwonię do taty z auta.
Wszyscy dostaną swoje pieniądze na czas.
Miłego wyjazdu.
Dziękuję.
Miło jest myśleć, że jak wrócę,
będziesz już tylko przeszłością.
I może w końcu życie wróci do normy.
Więc to jest „mały domek na wsi” według Blaxworthów.
Dzień dobry.
Dla mnie wygląda na zamek wampirów z Downton Abbey.
- Witamy w Hampsbridge. - Dziękuję.
- Dzięki. - Ty.
Wyróżniasz się z tłumu, co?
Phoebe cię grzmoci? Czy robisz za dekorację?
Przesłodka.
To prawda, że Amerykanie są lepsi w łóżku?
Czy tylko ci żydowscy?
To legalne tak mówić?
Żarcik! Tylko się śmieję.
Miej przynajmniej poczucie humoru.
Będę miał, jeśli będzie zabawna.
O nie. Mój były tu jest.
Mogłaby być tobą, jest tak okropna.
Pytanie, czy dość sprytna.
Sprzedał mi rzeżączkę na Seszelach.
W 2020 ja cierpiałam najbardziej.
Czemu zabójca nie pociacha moich byłych?
Albo Gemmy, jeśli przyjmujesz sugestie.
Nie. Nie.
Byłoby cudownie, ale ja mam cię powstrzymać…
Którym z nich jesteś?
Miło się gadało,
ale idę się powiesić, taki jesteś nudny.
Żartuję. Ale popraw się.
Nikt ich nawet nie zauważa, kochana.
Ja zauważam. I nie chcę ich tu.
Wybacz. To nie twoja wina.
Ignoruj ich. Przynajmniej wiemy, że nic nam nie grozi.
Tak, chyba masz rację.
Jak mówiłem, nie mogę się rozproszyć.
- Nie teraz. - Jonathan.
Przyjechałeś!
Głównie będziemy polować.
- Polujesz? - Zdarzyło mi się parę razy.
To świetna rozrywka, jeśli umiesz strzelać.
Wasz wiceprezydent nie strzelił komuś w twarz?
Tak, niektórzy by chcieli, by kula poszła w druga stronę.
Błyskotliwy.
Zawsze podziwiałem ludzi, którzy tak jak ty…
nie dbają o pozory.
Cieszę się, że tu jesteś.
Możesz być każdym z tych potworów.
Chodź, chodź.
Niech się zacznie świętowanie.
Zaczynamy polowanie.
Lord Tennyson uważał, że to najlepszy widok na posiadłość.
BRAK ZASIĘGU
Będzie z tym ciężko. Tu nie ma zasięgu ani Wi-Fi.
Żartujesz sobie.
Jeśli lord Tennyson zdołał…
Większość naszych gości to docenia.
Większość gości nie musi pisać z seryjnym mordercą.
To część większej całości.
Brak Internetu, kamer, nawet włączniki mają 50 lat.
To nie kolejna posiadłość, to zupełnie inny świat.
Muszą się tu czuć bezpiecznie,
a ty pewnie masz poczucie prywatności.
Połączone pokoje.
Oczywiście.
Pani domu musiała kogoś polubić.
Nie daje pokoju Tennysona byle komu.
Świetne łóżko do bzykania.
Szkoda, że do tego nie dojdzie.
Wielka szkoda.
- Dobrze, że to wyjaśniliśmy. - Świetnie.
Byłoby miło, ale mam teraz inną misję.
„Galeria portretów”. To od ciebie?
Czy to w końcu ten czas?
Phoebe.
Serio?
Dziwne otoczenie jak na rozmowy o morderstwie.
Co się dzieje?
Przecież to nie mogą być…
Pały,
ptaszki,
kiełbaski.
Mam odlewy fiutów wszystkich kochanków.
Oczywiście z bezpiecznego wosku.
Sądzę, że to nie ty.
Jak ci się podoba mój buduar?
O nie. Czy ona mnie uwodzi?
- Bardzo… - Seks-robot „Maria Antonina”.
…ładny.
Muszę się delikatnie usunąć z tej sytuacji.
Odkąd się poznaliśmy, to, jak do mnie mówiłeś…
Gdybym tylko pamiętał, co mówiłem.
Witaj.
Mówiłem szczerze.
Tak. Czułam, że jesteś najuczciwszym mężczyzną, jakiego znam.
Możemy zwolnić?
O nie.
Nie, ja nie…
Nie. Jeśli nie chcesz, to nie szkodzi.
To nie tak, że nie chcę.
Co ja sobie myślałam?
Phoebe.
- Jesteś piękna. - Wiem.
Jestem dziesiątką.
I jesteś po słowie.
To wszystko.
Każdy by cię pragnął.
Każdy mnie pragnie…
aż mnie nie zdobędzie.
Mówi o Adamie.
- Adam cię kocha. - Tylko ma fetysz.
To czemu mam poczucie, że…? Dobrze się bawimy, ale…
powinniśmy być już dalej, a ja…
Nie czuję, że jestem dla niego wszystkim.
Posłuchaj.
Może o tym nie wspomniałem,
ale dawno temu miałem żonę.
- Była dla ciebie wszystkim? - Nie.
Była, ale miałem inne rzeczy na głowie.
Myślę, że to ją zraniło.
Ale to zupełnie nie była jej wina.
To, co wyczuwasz, może mieć milion przyczyn.
Niezwiązanych z tym, co do ciebie czuje.
Mówisz serio?
Adam cię uwielbia. „Ubóstwia”, cytując to, co mówi.
Kłamię, ale może się nie wyda do końca weekendu.
Spójrz na mnie.
Co ze mnie za gospodyni. Zwalam na ciebie swoje smutki.
Dosyć tego.
Ty przemiły, słodki człowieku.
Jonathan, wyświadcz mi przysługę.
To się nie wydarzyło.
Co się nie wydarzyło?
Nigdzie nie ma zasięgu.
Nie wiem, czy pisałeś, bo siedzę
w pozłacanym piekle z epoki kamiennej…
No kurwa!
…gdzie demony grają w krokieta.
Cholera! Jebana cipia paszcza!
Nie rób z siebie takiego frajera.
Potrzebujemy nowej bramki.
A ja potrzebuję dolewki. Nie.
Nie, on będzie moją dolewką.
Ty będziesz nową bramką.
O Boże.
Zegar tyka!
Tutaj.
Nie, nie.
Na czworaka.
Jak piesek. Dobry piesek.
Zupełnie pozbawiona empatii.
No już, nie rób nam problemów.
Trochę się wypnij.
Chryste. Będę w środku, Phoebes.
Tylko Kate żyje w prawdziwym świecie
i rozumie, że to są ludzie, pracujący na utrzymanie,
a nie ozdoby trawnika.
Wszystko we mnie mówi „niech zdychają”.
Co za perwersja.
Zrobiłeś ze mnie ich obrońcę.
To ty.
Miło cię widzieć.
Pójdziemy na prawdziwego drinka?
Czas, byśmy się poznali.
Nie,
to nie może być on.
Oby to nie był kolejny buduar.
Są moi chłopcy.
Mogę sobie wyobrazić, że nie zgłosiłby wypadku,
ale podwójne morderstwo
- i sadystyczna gra w kotka i myszkę? - Zdrowie.
Jak mleko matki.
Wszystko gra?
Tak.
Nie wiem, od czego zacząć.
„Zabiłem Malcolma”?
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Prawda? - Oczywiście.
Potrzebuję rady, a ty podobno byłeś kiedyś żonaty, tak?
Wie to od Phoebe, czy przeczytał to na mojej ścianie?
Myślę, by oświadczyć się Phoebe.
To o to tutaj chodzi?
Świetna nowina.
Czy małżeństwo wszystko zmienia?
Wiesz, to dokument.
- I relacja. - Nie jak jesteś z Blaxworthem.
W tym gównie panują zasady.
- Jak w każdej rodzinie. - Wiesz…
Musiałbym zrezygnować…
z pewnych rzeczy.
Jestem wolnym duchem. Lubię czuć.
Lubię mieć sekrety.
Dzięki sekretom człowiek czuje, że żyje.
Inaczej niż rybka w akwarium.
Założymy obrączki,
wcisną mnie w to akwarium
i nie będę mógł się wymknąć.
Nigdy.
Dlatego potrzebuję rady.
Uciekaj ile sił, ziom.
Może…
trochę zwolnij.
Z drugiej strony:
jak ją poślubię, będę miał w chuj łatwiej.
Ostatnio miałem kłopoty.
Parę inwestycji nie wypaliło.
Jak Ashton Kutcher zgarnia fortunę na przypadkowych rzeczach,
- gdy ja dostaję baty? - Zawsze tak jest.
Fakt. Ale już to przeżywałem.
Musiałem zadzwonić do taty, a on mówi: „Zwykle
byłeś rodzinną spierdoliną.
Ale proszę, jak się starasz. Masz coś na rozbieg”.
Kończy mi się rozbieg.
To się chyba sprowadza do tego…
czy ją kochasz
- bardziej niż swoje…? - Nie.
To się sprowadza do tego,
że ja siebie znam.
Wątpliwe.
Wiem, że mam teraz kłopoty,
ale widzę światełko.
Wiedz jedno:
nigdy, przenigdy nie zostanę bez kasy. To nigdy nie będę ja.
Nie ma dla niego ratunku.
Więc zobaczymy.
Ale to jedno, kurwa, wiem.
Dzięki za terapię, stary.
Zawsze miło wyrwać się z miasta.
- Miło, że Phoebe mnie zaprosiła. - To nie był jej pomysł.
Tylko Roalda.
Po co Roald miałby mnie zaprosić?
Jest śliski, jasne. Czy jest zdolny do morderstwa?
Mam w dupie rozkazy.
Nie mówiłam jasno, że masz zostać na zewnątrz?
Nie zmuszaj mnie, bym zadzwoniła.
Cześć.
Nie lubię szpiegów.
Przepraszam. To się nie powtórzy.
Coś jeszcze?
Nie.
Właściwie to tak.
Naszyjniki mi się zaplątały. Mógłbyś…?
Nie powinienem. Naprawdę.
Nie wyglądają na zaplątane.
Przyjrzyj się uważniej.
Widzisz?
Nie zgrywaj cnotki, możesz mnie dotknąć.
Cholera, źle zrobiłem. Nie.
Już naprawione.
- Dzięki. - Do usług.
Nigdy więcej.
Nie powinniśmy. To zły pomysł.
Nie. Okropny.
Dziękuję.
Wszystko jasne.
Tak, wszystko jasne.
Kurwa.
Tylko nie te przygłupy.
Ach, to ty.
Ciebie też miło widzieć.
Roald.
Tak?
Nie ma pośpiechu.
Mogę tu stać cały dzień. W końcu się uśmiechniesz.
Mimo zaburzeń osobowości.
Chyba twoich, ty chory człowieku.
Tak, wiem. Biedny ja.
Część grupy idzie pływać przed kolacją, dołączysz?
Za minutę zejdę, psycholu.
Dobrze.
Być może to jedyna szansa na jakieś wskazówki.
Miało być wszystko jasne.
Bo jest. Tylko jedno szybkie pytanie.
Miało być szybkie.
Tak. Roald?
Przyjaźnicie się?
Chyba mnie nie znosi.
Liczyłem na wskazówki, jak sprawić,
by nie chciał mnie rozwalić swym laserowym wzrokiem.
Czy jest zdolny do morderstwa?
Był aż taki okropny?
Jak spotyka ludzi innych niż on sam…
Arystokratów z 8% tłuszczu w ciele.
Myśli, że uznasz go za mięczaka, więc zgrywa twardziela.
Nie przy tobie.
Odniosłaś wielki sukces, ale o ile wiem,
nie jesteś żadną dziedziczką.
Przy nich jesteś biedna.
Znamy się od tak dawna,
że chyba zapomniał zgrywać przy mnie marudną małpę.
Jesteście bardzo blisko?
A co? Chcesz się pojedynkować?
To mój stary znajomy.
Roald chciał może czegoś innego, ale…
Ja…
Muszę się przebrać.
- Racja. - Nie zatrzymuję pana, detektywie.
Roald chciał czegoś innego.
Ciekawe. Roald kocha Kate, ona ma Malcolma.
Malcolm ginie. Zachowanie Simona zagraża karierze Kate.
Simon umiera. Roald ma motyw i sposobność.
W obu przypadkach był w okolicy.
Ale motyw i sposobność to za mało.
Jeśli nie mogę liczyć na wyznanie, potrzebuję dowodów.
No dobrze, Roald.
Kim jesteś i co ukrywasz?
Czysto, porządnie.
Dziwne meble to nie jego wina.
Za swoje zegarki mógłby wykarmić rozwijające się kraje.
Okej, co ukrywasz?
Wyprasowane T-shirty i kolekcja zegarków
wskazują na socjopatię, ale jeszcze nie czynią Roalda tobą.
W Internecie też nie widziałem czerwonych flag.
Jest arystokratą w każdym calu.
Ojciec bogaty z domu, ale rozwinął udany biznes.
Matka bywała na salonach.
Na jego szóste urodziny przekazali dwa miliony,
by nazwano jego imieniem dinozaura.
„Roaldasaurus Burtei”.
Teraz, oprócz zarabiania fortuny na nieruchomościach,
Roald, cytat, „pracuje jako fotograf krajobrazów”,
dlatego zawsze nosi aparat za 20 tysięcy.
Pewnie to same dołujące zdjęcia wiązów, ale…
Chwila, co my tu mamy?
Znam tę szyję.
To wszystko Kate.
Długoogniskowe zdjęcia pszczół to przykrywka do stalkowania.
Roald nie tylko ją kocha. Ma obsesję.
To czemu groził, że ją zabije?
Może to nie była groźba, tylko test.
Co zrobię, by ją ochronić?
Idziemy na górę.
Jonathan.
Ominęło cię coś fajnego.
- Dłubałem przy swoim projekcie. - Wy akademicy.
Do zobaczenia na kolacji.
Słyszałem, że ten weekend to był twój pomysł.
Dobra okazja, by się lepiej nawzajem poznać.
Specjalnie dałem mu szansę i nic.
Jeśli to ty, masz inny pomysł, jak to rozegrać.
To, co chcę zrobić, robi się coraz bardziej niemożliwe.
Wczoraj byłem zakładnikiem.
Connie uwielbia Chelsea
i musiałem oglądać piłkę z zalanymi chuliganami.
Tu jest dużo milej, prawda?
Mogę pić Krwawe Mary w słońcu aż do śmierci.
Sophie wciąż jest katastrofą.
Częstuj się.
Gemma!
Kochasz, gdy tak robię.
Gemma, on tego nie kocha,
ja też nie.
Niektórzy zasługują na lanie.
Myślałem, że się przyjaźnicie.
A ja myślę, że nią gardzę.
Na uniwerku była w porządku, ale co się nie rozwija, to gnije.
Zwłaszcza gdy ma się środki,
trzeba samej nie chcieć być najgorszym śmieciem.
Przepraszam pana.
Co to za spojrzenie?
Jakie spojrzenie?
Chyba wiem, ale…
chcę wiedzieć, czy wiesz, co ja myślę, że wiem.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Mam ochotę pograć w tenisa.
Dziś jestem zajęta. Wybacz.
Następnym razem.
Nie chciał, bym to widział.
Chyba masz rację.
Powinniśmy się lepiej poznać.
Zapolujemy?
Co w tej sytuacji może pójść nie tak?
Jak ci się podoba?
Wcale, wierzę w regulację dostępu do broni palnej.
Ma przyjemny ciężar.
Ojciec mawiał, że prawdziwe oblicze
ludzie pokazują w lesie z bronią.
Czy mawiał też, kiedy ujawnić,
że kogoś dręczysz przez aplikację?
Nie będę do nich strzelał.
Trzymają je w klatce i wypuszczają na śmierć.
Abominacja.
Jest zdolny do morderstwa.
Trafiłeś do grupy przez Malcolma?
Raczej przez Kate.
Miała kłopoty, a ja…
jej pomogłem.
Zabawne…
Kate zawsze umiała sama poradzić sobie z kłopotami.
Musiała być niesamowita na Oksfordzie?
Znamy się dużo dłużej.
Mieliśmy…
Boże, 15 lat. Byliśmy w jednej szkole w Rhode Island.
Kate mieszkała w Stanach?
To był dla niej ciężki okres. Pewnie słyszałeś o Grecie.
Jej mamie, modelce?
Podcięła sobie nadgarstki przez jakiegoś faceta.
Trafiła do szpitala, Kate wysłano do szkoły.
Zawsze była tak opanowana.
To ona była matką, nigdy nie płakała.
Zawsze była gotowa ratować sytuację.
Nawet teraz tak jest. To wyjaśnia Phoebe, prawda?
Jest w niej zakochany.
I ciebie, jak sądzę.
A mnie nie znosi.
Ale pewnie znasz tę historię, jeśli choć trochę znasz Kate.
W każdym razie zawsze się nią opiekowałem.
I zawsze będę.
- Jak daleko się posuniesz? - To świetnie, że ma ciebie.
Byłoby wstyd wrócić z zimną lufą.
Kurwa.
Jeb się, Roald.
Nie.
Jezu, Moore.
W życiu nie widziałem gorszego strzału.
Widać nie jestem myśliwym.
Mam w zwyczaju dobrze się przyglądać ludziom bliskim Kate.
To zabrzmi nieczule, ale Malcolm nie był dla niej odpowiedni.
Niczego nie dawał, żałosny kłamca.
Ciekawy obrót rozmowy.
A co do Simona,
błędnie uznała go za geniusza
i zaczęła przelewać swoją energię w tę czarną dziurę.
Dyszy gniewem. Zapamiętam.
Nie mogłem tego znieść.
I co z tym zrobiłeś?
Prawdę mówiąc Kate ma paskudny gust do towarzyszy.
Czy to wyznanie?
Na szczęście często kończą martwi.
Jonathan, idź przodem.
Dołączymy później.
Raczej jej nie skrzywdzi,
ale co ja mam z nim zrobić?
Zawsze dobrze strzelałaś.
Masz nowy obiekt do dręczenia?
Daj spokój.
Jeśli to go rusza, naprawdę jest bezwartościowy.
Masz strzelbę.
Tak jak on. I ty.
Jak wszyscy. Jeden na jednego to nie fair?
- Czemu to sobie robisz? - O Boże.
Cokolwiek teraz myślisz, nie mów tego.
Chłopcy.
Mali, zagubieni chłopcy.
Nie wystarczy ci już?
To wciąż jest nie twoja sprawa.
Nie zgadzam się, mamy mordercę na wolności.
Mówisz, że potrzebuję mężczyzny?
Kogoś silnego, kto mnie obroni?
Nie. Potrzebujesz kogoś równego.
Czyli ciebie.
Tak.
To kwestia tego kim i czym jesteśmy.
- Nonsens. - Nie. Po prostu tak to działa.
Wywracasz oczami, ale jeśli chcesz kiedyś być szczęśliwa,
musisz zająć należne ci miejsce.
Nie drwij, mówię prawdę.
Głupi świat głupich brutali płonie,
a ja nie mogę patrzeć, jak płoniesz z nimi dla jakiejś głupiej zasady.
Ty na serio…?
A może lepiej zgasić ten pożar?
Zamiast proponować obserwację pożaru z tronu
na twoim księżycowym jachcie.
To się nie wyklucza.
Prawdziwe dobro można zdziałać mając prawdziwą władzę.
- Sama podcinasz sobie skrzydła. - Wezmę to pod uwagę.
Na szczęście dla ciebie kocham twój upór.
I twoje dobre serce.
- Nie mam żadnej z tych rzeczy. - Masz.
I to cię dręczy.
Ale ja mogę zaczekać. Jestem w tym dobry.
Nie jestem jak ty,
twoja rodzina czy twój ród.
To tylko twoja fantazja,
zawsze była tylko fantazją.
Tragedia.
Pokaż je.
Nie. Zdecydowanie tego nie zrobię.
Stój spokojnie. Co cię ugryzło?
Nie, naprawdę. Przestań.
Nie wygłupiaj się.
- Powinniśmy przestać. - Aha.
Powinniśmy.
- Okej. - Tak.
- Przestajemy. - Aha.
Za sekundę.
O kurwa.
Jak smakujemy? Oto jest pytanie.
Jak droga gorzała, oczywiście,
ale o działaniu trucizny.
Dla nich wszystko jest gorzkie,
bo sami są tak rozgoryczeni.
Dlatego kochają Rhysa. Droczy się z nimi.
Co za tchórz, że nas tak olał.
Przyznaj, że jesteś lepszy od nich i dlatego powinieneś rządzić.
Sami to sobie robią.
Myślenie biedaka czyni cię biednym.
Mówi urodzona księżniczka.
Byłam dobrą osobą w poprzednim życiu.
- Niech ktoś nas zbombarduje. - Przepraszam.
Mówcie o miłych rzeczach.
Coś mnie zastanawia.
Jonathan?
Czy ty masz do nas pretensje za to, co mamy,
a czego tacy jak ty nie mają?
Mówi o pompatyczności, mrocznych sercach?
Całkiem lubię swoje życie.
- Tak? - A co gdyby…
to Jonathan był zabójcą?
Dobra, ktoś musi jej zabrać kieliszek.
Ludzie zaczęli umierać, gdy się wśród nas pojawiłeś,
niczym kiepska imitacja Colina Firtha.
Masz pretensje, Jonathan?
Życzysz nam śmierci?
Daj spokój, Gemma. Ty…
Jedna rzecz mnie dziwi.
Na ratunek biednemu profesorowi
rzuca się osoba, która pierwsza trafiłaby na gilotynę.
Martwię się, czy nie masz jakiegoś ataku.
Amnezji.
Naprawdę zdajesz się wierzyć, że nie jesteś jedną z nas.
Co się dzieje?
Proszę.
Powiedz, że on wie.
Czemu to przed nim ukrywasz?
On jest nikim.
Wystarczy.
Po prostu to musi być taki wysiłek.
Boże, tyle kłamstw.
I pomyśleć,
że tata nawet cię teraz nie widzi.
Przepraszam, że przerywam, ale mam okropne wieści.
Lady Phoebe…
nie żyje.
Przez szacunek sugeruję udanie się do biblioteki.
Do bawialni.
Udajmy się teraz do bawialni i omówmy, jak znaleźć jej zabójcę.
To musi być jakiś żart.
Zanim zabije znowu.
Okej.
Dostaliście koperty na wejściu.
Dowiecie się z nich, jaką macie przydzieloną broń.
Tak?
Słuchajcie mnie, śmierdzące leniuchy.
Dobra, cipia paszczo.
Znamy zasady, bo zawsze w to gramy.
Jeśli morderca was dźgnie…
Grają w szukanie mordercy.
- Nieironicznie. - Stylowo, jasne?
Gotowi?
- Gotowi! - Start!
Muszę jak najlepiej wykorzystać przykrywkę tej gry,
wrócić do pokoju Roalda, znaleźć dowód, że on to ty.
Chyba możemy założyć, że nie jesteśmy mordercami.
Nie wiem…
co to było tam na dole…
ale nie było zbyt miłe.
A miało być miło?
Tak, mieliśmy uciec od mordercy, ale gdybyśmy byli dla siebie milsi,
co to by była za zabawa?
Wiesz, Roalda…
rozumiem.
Ale Gemma jest po prostu…
podła.
Nie, oszukujesz!
Zakładam, że masz pytania.
Nie. Chciałem się tylko za tobą schować, jeśli mogę.
Jasne.
Mój ojciec to…
Tom Lockwood.
Nie wiem, kto to jest.
Dowiedziałem się sporo o jej matce, ale nic pewnego o ojcu.
Może to mistrz surfingu, ćpun,
jeden z wielu artystów i właścicieli klubów.
Jest tak zwanym inwestorem-aktywistą.
- Aktywistą? - Łupieżca korporacji,
rzeźnik, Attyla, Salomon.
Macza palce w każdej gałęzi gospodarki.
To jeden z najpotężniejszych ludzi na planecie.
A ja myślałem, że z nich tylko ona musi pracować.
Dlatego Roald mówił, że jestem jak on.
Moja rodzina jest bogatsza od każdego z nich,
przynajmniej po tej stronie oceanu.
Nie używasz jego nazwiska.
Tak, to chyba przez to, jak zarabia
rozwalając cudze biznesy
i niszcząc życie pracowników dla zysku udziałowców.
- Aha. - To jeszcze nic.
Najgorsze są układy za kulisami, szczucie policji na protestujących,
oczyszczanie prezesów z zarzutów molestowania seksualnego.
Zawsze coś, on…
płacił za fałszowanie badań toksyczności wody pitnej.
Nikt o tym nie wiedział.
Wiele dzieci dostało raka,
a firma zarobiła 400 milionów funtów.
To najgorszy człowiek na świecie,
a ja jestem jego ulubioną córką.
Nagle cała jej osoba nabrała sensu.
My…
nie mamy kontaktu, odkąd skończyłam 20 lat.
Dotarło do mnie, kim on jest
i w czym przez niego brałam udział,
i ucięłam kontakt.
- Czyli ci ochroniarze… - Tak, jesteś bardzo spostrzegawczy.
On…
Odmówiłam, ale i tak ich wysłał.
Morderca to idealna wymówka, by mógł mnie chronić…
czy raczej wtrącać się w moje sprawy.
Ja tylko chcę sama decydować o sobie.
Być zwykłą osobą, nie jakąś super, po prostu przyzwoitą.
A potem ktoś mi przypomina, jakie to głupie myśleć,
że mogę być kimś innym niż córką Toma Lockwooda.
Rozumiem.
Dziękuję, ale to jest…
Niemożliwe.
Nie mogę wiedzieć, jak to jest czuć, że moja przeszłość
i rodzina to klątwa.
Jak to jest widzieć każde potknięcie jako dowód, że zawsze tak będzie.
Co ci się przydarzyło?
Nic tak ekscytującego jak tobie, ale…
Znam to uczucie.
Ja naprawdę…
Wierzę ci.
Ja wierzę,
że możesz być osobą, którą chcesz być.
Właściwie to myślę, że już nią jesteś.
Nie. Co się dzieje?
Nie. To nie może się dziać.
Nie mogę jej pokochać.
Chuje-muje! Co to ma znaczyć?
Wracać do gry, leniwce.
- Powinniśmy wrócić. - Oczywiście.
Cholerne ćwoki mnie zabiły!
Wezmę to, kolego!
Tu jesteś. Byłem ciekaw, kiedy mnie znajdziesz.
- Nie możemy. - Od kiedy?
Od teraz, okej?
- Wszystko się zmieniło, nie mogę… - Czego?
Mówię serio.
Wybacz.
Coś przegapiłem w pokoju Roalda, jakiś dowód, że on to ty.
Gdzie to może być?
To coś, co udowodni, że jest tobą.
Nowa tajemnicza skrzynka. Zawsze coś.
Co tu masz, Roald?
To twój telefon? Twoje narzędzie gnębienia?
Pomóc ci z tym?
Co robisz w moim pokoju?
- Nie to, co myślisz. - To ty?
- Zabiłeś Malcolma, bo kochasz Kate? - Nie. A ty?
Ta gra jest zabawna. Co roku ktoś obrywa.
Na pewno wiedział, że to mnie nie zabije.
Myślę, że miał bardziej sadystyczny cel.
Ból.
I upokorzenie.
Skurwiel.
Za stary się na to robię.
Walić ich wszystkich.
Pewnie ktoś wygrał i teraz znów piją i ćpają.
Przynajmniej już nie krzyczą, więc mogę pomyśleć.
To brzmiało prawdziwie.
Gdzie jest Kate?
Kate!
Napisy: Joanna Kaniewska