Poprzednio w Ty:
Wiejska posiadłość Lady Phoebe. My wszyscy pod jednym dachem.
Nie wiedzą, że będzie z nimi morderca.
Jeden z nich to ty.
Jestem wolnym duchem.
Lubię czuć.
Jak mam sekrety, czuję, że żyję.
Myślę, by oświadczyć się Phoebe.
Jak ją poślubię, będę miał w chuj łatwiej.
Parę inwestycji nie wypaliło.
Kończy mi się rozbieg.
Roald nie tylko ją kocha. Ma obsesję.
Roald kocha Kate, ona ma Malcolma. Malcolm ginie.
Simon zagraża karierze Kate. Simon umiera.
Roald ma motyw i sposobność.
Zabawna sprawa z tą grą.
Co roku ktoś obrywa.
Kate!
Już to przerabiałem.
Oczywiście, że tak wyszło.
Oczywiście, że jakimś cudem musiałem zakochać się w tobie.
Nie wiem, czemu to złapałam.
Czy widok ciała naprawdę wciąż cię przeraża?
Czy raczej bawi?
Nikt inny nie może tu wejść.
Muszę pomyśleć.
Jeśli tylko ty to słyszałeś, to mamy chwilę.
Wszystko, co dotąd robiłaś, włącznie z tym, co widzę teraz,
było manipulacją, uwodzeniem.
Co robiła w moim pokoju?
Weszła tu pijana i po prostu…?
Chyba…
Nie myślisz, że to ja?
Jezu Chryste.
Całe życie mnie ćwiczono,
bym była spokojna w chwili kryzysu,
i przez to teraz…
Nie jestem morderczynią.
Przekonujące, ale ty tak umiesz.
To wszystko gra.
Czemu nie chcesz tu innych? Czemu nie wezwałaś pomocy?
Nie mogę. Wtedy przyjdzie ochrona.
Oni są od mojego ojca, Jonathan. Mówiłam ci, jaki on jest.
Z tego, co mówiłaś, wynika, że by się tym zajął.
Tym?
To jest…
Moja zamordowana przyjaciółka.
Chyba żartujesz. On…
Miałby mnie w garści, a to gorsze niż…
Wiesz, ta sytuacja też nie jest korzystna dla ciebie.
Zaczyna się.
Groźba.
Słyszałeś, co mówili.
Wskazali cię palcem.
Zaraz poprosisz, bym pomógł ci ukryć ciało.
Tak.
Na razie będę przytakiwał.
Okej, chyba mam pomysł.
- Tak? - Umiem myśleć pod presją.
Ale ustalmy jedno.
Jeśli to zrobimy…
Jak zaczniemy, musimy to dokończyć.
Razem.
Czyli mam nie skorzystać z pierwszej możliwej okazji,
by zrzucić to na ciebie.
Ja też cię nie porzucę na pastwę losu.
Zgoda.
A jak potwierdzę, że to ty,
zrobię to, co muszę zrobić.
TY
Mogę coś panu podać?
Widziałeś Jonathana Moore'a po kolacji?
Szedł do swojego pokoju. Był nieco…
zakręcony.
Może to było dla niego za dużo.
Daj mi znać, jak i kiedy wyjdzie.
Chciałbym z nim pomówić, zanim wróci do pozostałych.
Oczywiście.
O jasna cholera.
Nieładnie!
Człowieku, wszystko gra?
Jest idealnie.
Jestem idealny!
Wszystko jest idealnie, prawda?
Zacznę nowy biznes.
- Wykorzystam Sundry House. - Adam.
Wiesz, jaki masz problem? Brzmisz, jakbyś chciał pracować.
Nasi przodkowie nie udawali, że zarobili na to, co się im należało.
Żyli w innej rzeczywistości. Ponad pracą, ponad prawem.
W starych dobrych czasach to arystokracja była prawem.
Właśnie. Jebać demokrację.
- Jebać demokrację! - Jebać!
Bez urazy, Adam.
Amerykanie kochają te bzdety.
Nie. Kochamy pieniądze.
Gdyby nie kajdany woli ludu,
moglibyśmy zebrać populację Londynu, wziąć co dziesiątego człowieka
i domagać się odpowiedzi, aż ktoś nie wyda Bogatożercy.
- Zaraz złapalibyśmy gnojka. - I nie musielibyśmy kryć się na wsi.
Nie, ja lubię wieś.
Tutaj mamy kontrolę.
Zdrowie.
O mój Boże. To…
Sztylet też tam wrzuć.
Dobry pomysł.
Co teraz?
Jakbym ja tym kierował. Grasz tak, że zasłużyłaś na nagrodę BAFTA.
Schowamy ją i coś wymyślimy.
Gdzieś, gdzie jest mało ludzi, by nikt jej nie znalazł.
Spiżarka na dziczyznę.
Tam służba obrabia upolowane zwierzęta.
- Odrobiłaś lekcje. - Świetnie.
Przeniesiemy ciało do spiżarki
i wyczyścimy pokój, zanim ktokolwiek coś zauważy.
Gemma, byłaś klaunem, ale nie zasłużyłaś na to.
Przykro mi.
Kate?
Otwieram drzwi, kochana.
Zakryj cycki.
Wybacz.
Potrzebuję cię i nie mam czasu na granice,
dlatego właśnie mnie kochasz, więc…
Jonathan.
Dobrze.
Przyłapałam Adama ze służącym.
Rozmawiali, ale wyczułam od nich tę energię.
- Pogadajmy później… - Nie dbam, jeśli się grzmocą.
Naprawdę.
Kopulacja ze służbą to wśród nas tradycja.
Nie chodzi też o płeć.
Panseksualność to część jego uroku.
Ale tak na niego patrzył… Czemu mam wrażenie,
że Adam ukrywa część siebie przede mną?
Bo ukrywa.
Wybacz, Adam, musimy się jej pozbyć.
Myślę, że są takie rzeczy, o których wstydzi ci się powiedzieć.
Oczywiście to nic wstydliwego. To tylko…
Fetysz?
Bingo. Dzięki. Idź już sobie.
Powiedz więcej. Jaki?
Phoebs, uwielbiam cię,
ale musisz wyjść, bo nie możemy się z Jonathanem pieprzyć.
Głupia jestem.
Tak, oczywiście.
Jasne.
Idę znaleźć moją drugą połówkę i wlepić mu klapsa.
Życzcie mi powodzenia.
Okej, raz, dwa, trzy.
Cholerny antyk.
Kurwa!
Masz inny pomysł?
Dzięki, Roald.
Planowałem to zrobić na Lazurowym Wybrzeżu.
Ale czuję, że teraz jest dobry moment.
Uciekniemy.
Po swojemu, romantycznie w chuj.
Rodzinie powiemy potem, nie? Carpe, kurwa, diem.
Myślałam, że jej ciało będzie cięższe.
Zgaduję, że we dwójkę jest łatwiej.
Skąd ten schemat?
Zakochać się w kobiecie, razem ukrywać ciała.
Chyba muszę wrócić na terapię.
Skąd umiesz ukrywać ciała?
Kim tak naprawdę jesteś?
Spokojnie. Odłóż to…
- Zabiłeś Gemmę? - Co?
Wrobiłeś mnie w ukrycie ciała i teraz mnie zabijesz?
Myślisz, że cię zabiję po tym, co właśnie dla ciebie zrobiłem?
Zrobiłeś właśnie to, co zrobiłby zabójca.
Gdy znalazłem cię z Gemmą, wiedziałem, że albo ty ją zabiłaś,
albo ktoś próbuje cię wrobić.
- Wrobić? - Tak.
- Czemu…? - Mnie też ktoś próbował wrobić.
W Malcolma.
Pieprzysz.
Po pierwszej nocy w Sundry House
obudziłem się i znalazłem Malcolma…
na moim stole, z nożem w piersi.
- Przestań! - Wybacz mi, wystraszyłem się.
Nikt by mi nie uwierzył, że to nie ja.
Dlatego się tym zająłem.
Zająłeś się tym?
Proszę, nie każ mi opowiadać.
Próbuję o tym zapomnieć.
Czemu nic nie mówiłeś?
Sprawca wysyłał mi wiadomości.
Groźby, żebym nic nie wygadał.
Wie o mojej przeszłości.
Byłem kiedyś żonaty.
Moja żona była bogata i rozpieszczona.
Zrobiła wiele złych rzeczy, a ja za długo to wytrzymywałem.
Dla, sam nie wiem…
rodziny…
lojalności.
Ale w końcu…
musiałem uciec.
Straciłem przez to…
swojego syna.
Przepraszam.
Jak się nazywa twój syn?
Wolałbym nie mówić.
Chciałem tylko zacząć nowe życie.
Ale zabójca nie chce mi odpuścić.
Myślałem, że jeśli będę blisko ciebie i twoich przyjaciół, może…
uda mi się go jakoś powstrzymać.
Bardzo to pomogło.
Czyli…
próbowałeś mnie chronić?
Wierzę ci.
A ty wierzysz mi?
Tak myślę.
Jeśli nie jesteś nią,
Roald to cholernie bystry skurwiel.
O co chodzi, kochanie?
Widziałam cię ze służącym.
Pozwól, że coś wtrącę.
- To był głupi, jednorazowy… - Wiem, że ukrywasz jakiś fetysz.
Jonathan mi powiedział.
- Jonathan? Skąd on…? - Nie bądź zły.
On nam życzy dobrze, kochany.
Adam, partnerzy życiowi muszą być szczerzy.
Absolutnie się zgadzam.
Co to za fetysz?
Chcesz peggingu?
Jasne.
To nie to, prawda?
- Stopy? - Nie.
Siadanie na torcie?
Nie ten dziwny fetysz spadania ze schodów?
- Nie. - Wybacz. To nie jest dziwne.
Złote prysznice?
Mogę zapytać, czemu?
Nie wiem.
Dobra, kładź się na ziemię.
Wiesz co?
Nieźle się dziś nawodniłam.
Na pewno nie wolisz przejść do peggingu?
To fajne. Może nawet będzie lepiej.
Nie wstydź się.
W tym buduarze wstyd nie istnieje.
- Mam się rozebrać czy nie? - Jak wolisz, kochana.
Dobra.
Ostrożnie.
Czekaj, czekaj.
Możesz mi mówić „proszę pana”?
Mogę pana obsiusiać?
Tak!
Ale w taki bardziej…
stanowczy sposób?
Tak, tak.
Przepraszam.
Jest idealnie.
Cudownie.
Zrób to.
Okej.
- Coś nie tak? - Nic.
Otwórz oczy i spójrz na mnie.
Po prostu… nie chcę, by piekło.
Dalej.
Obsikaj mnie.
Phoeb. Co się dzieje?
Nie chcesz tego.
Co? Tak, chcę.
Byłam gotowa nasikać na ciebie z miłości,
ale ty tego nie chcesz i nie mówisz mi, czemu.
Okej, chodzi o to, że z tobą to nie do końca działa.
- Wiedziałam. - To nie twoja wina.
Tu chodzi o kogoś, kto jest niżej ode mnie.
Ale teraz, w tej chwili…
- jest… - Nad tobą.
Ale to nic takiego.
Masz ochotę na pegging? Zróbmy pegging.
To jest ważne, Adam.
Myślisz, że jesteś gorszy?
Nie, Phoebs, przesadzasz.
Jesteśmy równi. Jest nam super.
Wiesz, skąd się biorą fetysze? Z głębin nieświadomości.
Nieświadomość mówi nam dokładnie to, co musimy wiedzieć.
Nie jesteśmy równi w tym związku.
- Nie jesteśmy życiowymi partnerami. - Zwolnij.
Tylko będziemy siebie ranić.
I szukać poza małżeństwem tego, czego nie możemy sobie dać.
Nie, przestań.
Ja…
Ja cię kocham.
Skarbie, ja cię kocham.
Kocham cię.
Dla twojego dobra…
i dla mojego…
Nie.
…to koniec.
Co?
Kurwa.
Uspokój się.
Krwawisz.
Z ciekawości…
jak rżnięcie mnie pasuje do twojej narracji małego obrońcy?
To nie była część planu.
A jednak…
Musimy wracać na górę.
- O nie. - Co?
Kurde. Moja bransoletka.
Musiała mi spaść.
A jak jest w spiżarce? Ma grawer z moim imieniem.
- To niedobrze. - Mówisz?
Bierz środki czystości i wróć do pokoju.
Ja wrócę do spiżarki.
Dobra, szybko. Nie daj się złapać.
Nasz młody ogier.
Potrzebuję najmocniejszej gorzały na tym zadupiu.
A potem
muszę zabić małego kapusia, Jonathana Moore'a.
W końcu do ciebie dotarło.
Wiesz, że właśnie pieprzy Kate?
A gdzie reszta degeneratów?
W bawialni, migdalą się.
Widziałem pana Moore'a.
Był na dole i wychodził na dwór.
Kate jest sama na górze.
Weź, co twoje, stary.
Jebać Jonathana.
To wyjaśnia cholerny dywan.
Czyli…
Gemma jest w spiżarce na dziczyznę?
Tymczasowo.
To niemal jak karma.
Wiesz, że kazała kierowcy przejeżdżać bażanty dla zabawy?
Teraz leży razem z nimi.
Boże, czuję tylko ulgę, że to nie ty!
Bez ciebie bym umarła.
Gemma była w drugiej lidze. To znaczy…
Jestem wstrząśnięta.
Naprawdę. Nie chcę być wredna.
Po prostu wzięłam lorazepam po Adamie…
Później. To zła pora.
Powinnyśmy wszystkich ostrzec.
Phoebs, posłuchaj.
My się tym zajmiemy, bo my zrobimy to jak należy,
czego nie można powiedzieć o innych.
Zgadzasz się?
Tak.
Musisz odesłać służbę.
Nie chcemy, by komuś jeszcze stała się krzywda
i potrzebujemy prywatności, by dalej zająć się ciałem.
Nie rozumiem, czemu nie wzywamy ochroniarzy od twojego ojca.
Żartujesz?
Musiałam się przed nimi kryć, by dotrzeć do spiżarki.
Ale bez nich nie będziemy bezpieczni.
Twój tata nie musi wiedzieć, że Gemma… nie jest w twoim pokoju.
Po prostu zaginęła, a my wszyscy jesteśmy zaniepokojeni.
Będą nas uważnie pilnować
i nie zbliżać się do spiżarki,
dopóki Jonathan stamtąd nie wróci.
Masz rację.
- Pójdę im powiedzieć. - My.
My pójdziemy.
Gdyby morderca cię zaatakował, przegryzę mu gardło.
Wiesz, że ja…?
Przez chwilę naprawdę sądziłam, że to Jonathan.
Że to zabójca.
- Co za ironia. - Tak.
Cieszę się, że się myliłaś.
I bardzo się cieszę, że wzięłam benzo.
Tak, ja też.
Kimkolwiek jesteś, musisz się teraz dziko śmiać.
Kurwa!
Wstań, Jonathan.
Mam cię.
Oto nasz Bogatożerca.
Wszyscy są mocno naćpani po całonocnej imprezie.
To może się skończyć na wiele niedobrych dla mnie sposobów.
Nie chrzań, Roald.
- Czemu wniosłeś broń do domu? - Mówię serio.
Sukinsyn zabił Gemmę.
Znalazłem go w spiżarce z jej ciałem.
Gdzie jest Phoebe?
Nic jej nie jest.
Ona i Kate już wiedzą.
Odesłały służbę i wzmacniają ochronę.
Nie chcesz tego. Wziąłeś sprawy w swoje ręce,
bo przez cały czas to byłeś ty.
Świetnie. Przyprowadź je tu.
- One za mnie poręczą. - Pomyślcie.
Pojawił się i nasi przyjaciele zaczęli ginąć.
Zastanówcie się.
Jonathan uratował Kate przed chuliganami.
Zdobywa względy Malcolma i zaproszenie do naszego kręgu,
potem się upija,
Malcolm wiezie go do domu,
a jak tylko Jonathan zostaje z nim sam…
zabija naszego przyjaciela z zimną krwią.
Wiedziałem.
- Kurwa, wiedziałem. - Byłem ledwo żywy!
Nie dałbym nawet rady.
A co z tobą, Roald?
Nienawidził Malcolma.
Jonathan, gdy dźgnąłeś Malcolma, powietrze z niego uszło jak z balona?
Odstawmy na bok patologiczną niezdolność Blessing do powagi.
Nie skończyłem.
To cię zainteresuje, Sophie.
Po wernisażu Simona wszyscy poszliśmy na imprezę.
Kogo tam nie było?
Przestań, Roald.
Dość już usłyszałam.
Jesteś jednym z nich, oczywiście, że to tobie uwierzą.
Wyszedłem z galerii razem z Kate, Sophie.
Roald był na miejscu.
A Gemma?
Przypomnijcie sobie, co mówiła na kolacji. Dodała dwa do dwóch.
Morderstwa zaczęły się, gdy on się pojawił.
Kate? Wybacz, że przeszkadzam.
Schowam się tu na chwilę.
Jonathan, ty zboczeńcu. Co tutaj robisz?
To niedorzeczne. Czemu miałbym chcieć ich zabić?
Masz obsesję na punkcie Kate.
Niewiary-kurwa-godne. Zarzuca mi swój własny motyw.
Roald, pokażesz reszcie swój aparat?
I te wszystkie podglądackie zdjęcia Kate?
Jestem artystą.
To już desperacja, zrównywać sztukę ze swoją brudną manią.
Wiecie, co znalazłem w jego kieszeni?
- Czy to Kate? - Weź…
Żadnych „weź”.
Ty fałszywy chujku.
Jesteś fałszywy, wyrachowany i wścibski,
a do tego rozwaliłeś mój związek z Phoebe.
Pamiętacie, co Connie mówił o starych dobrych czasach? Con?
Chryste. Nieważne.
Może już nie jesteśmy sędziami, przysięgłymi i katami,
ale mój wuj jest sędzią.
Sędzią Sądu Najwyższego.
I bardzo mnie kocha.
Jeśli tak wyjdzie, że odbiorę życie zabójcy moich drogich przyjaciół,
- zadba o to, bym wyszedł. - Ja wam powiem, jak było naprawdę.
Kate to potwierdzi.
Znalazła ciało Gemmy
w swoim pokoju i bała się, że ją obwinicie za jej śmierć.
Poprosiła mnie, bym pomógł je przenieść.
To szaleństwo.
- Szaleństwo. - Przysięgam!
- Roald się myli. Wszystko… - Dosyć!
Na mocy nadanej mi przez Boga i Imperium,
skazuję ciebie, Jonathanie Moore,
na śmierć.
Nie mówisz poważnie.
Nie zabijaj go w bawialni, Roald.
Nie.
Jasne, że nie.
Zawsze dajemy lisom szansę na polowaniu.
Prawda?
Chcesz swoją szansę, monsieur renard?
Proszę,
Adam, przemyśl to na spokojnie.
- Wysłuchaj chociaż Phoebe… - Nie wycieraj sobie nią gęby.
Ty morderco!
O nie.
Rozsiądźcie się.
Idę polować na plebejusza.
Jak skończyłem jako cel polowania arystokraty na koksie?
The Crown w reżyserii Guya Ritchiego. Niech ktoś mnie obudzi.
Jonathan, nadchodzę!
Jak wyjaśniłam, wszyscy mamy za sobą nieprzespaną noc
i jesteśmy poddenerwowani. Adam?
Nie widzicie, że leży na podłodze?
To twój chłopak, nie nasze dziecko.
Adam? Adam, kochany, obudź się.
- Upił się czy…? - Jasne. W trzy dupy.
Poza tym zaatakował go Jonathan.
- Jonathan? Czemu? - Bo jest Bogatożercą.
Roald znalazł go z ciałem Gemmy czy coś.
- Gdzie są teraz? - W lesie.
Roald wziął strzelbę, chce go zabić.
Błysnęła wam choć myśl, że powinnyście coś z tym zrobić?
- Nie. - Dla mnie może uciąć mu głowę.
Dobrze mówi.
Znajdźcie Roalda, zanim zrobi komuś krzywdę.
Mamy za zadanie chronić panią.
I będziecie się tu chować ze mną, gdy Roald zabija ludzi w lesie?
Jonathan!
Wiesz, że angielskie foxhoundy polują używając wyłącznie węchu?
Może byłem foxhoundem w poprzednim życiu, bo czuję teraz twój smród.
Ten plebejski smród, który wyczułem przy pierwszym spotkaniu.
Na pewno czułeś się przy nas sfrustrowany.
Ciągle przypominaliśmy ci, czym jesteś.
Ale żeby nas zabijać?
To zaiste prostackie.
Waleczny sukinsyn.
Rhys.
Witaj, Joe.
Że, kurwa, co?
- Gdzie…? - Pewnie się zastanawiasz, gdzie jesteś.
Sekretne wnętrzności domu Hampsbridge.
Nie krzycz. Jest dobrze wyciszone.
Jak Człowiek w żelaznej masce, nie?
Widzisz, jak sprawdzisz rodzinę Borehall-Blaxworth,
znajdziesz wielu jej członków, którzy zniknęli, dzieci…
Które nie pasowały do wystroju, tak to ujmijmy.
Możliwe, że Phoebe nawet o tym nie wie.
To ty.
- To jesteś ty. - Wybacz łańcuchy.
Po prostu… nie mogę ryzykować.
Czasem bardzo ciężko przewidzieć twoje nastroje.
Przegapiłem to.
Człowiek ludu z telewizji.
Tylko ktoś świadomy swego geniuszu mógłby tozrobić.
Doceniam to.
- Czemu? - Chętnie o tym porozmawiam.
Sam też mam pytania. Tylko… prawdę mówiąc…
Nie przygotowałem się jeszcze na takie spotkanie.
Ale potem wplątałeś się w bagno i stało się jasne,
że zginiesz, jeśli czegoś nie zrobię.
- Czyli mnie ratujesz? - Cała przyjemność po mojej stronie.
Przejaśniło ci się w głowie? Jesteś gotów na nasz plan, Joe?
Roald ma we krwi tyle chemii, aż cud, że wcześniej nie stracił przytomności.
Teraz smacznie śpi.
A nasz plan brzmi tak.
Zrzucimy wszystkie morderstwa na niego.
- Zrzucimy? - Nie kryguj się tak.
Przestudiowałem cię, Joe.
To, jak unikałeś odpowiedzialności…
Mój mały projekt wiele zawdzięcza tobie i twojej inspiracji.
Projekt?
Jeśli nie chcę polegać na szczęściu,
wybiorę tę samą opcję, co ty…
Obwinienie zmarłego, który nie może dowieść swojej niewinności.
Czyli chcesz…?
Chcesz, bym…?
Zabił Roalda, tak.
A ja zadbam o drobiazgi, która sprzedadzą naszą historię.
Napisałem list.
Nikogo nie zaskoczy, że Roald był mordercą.
To neofaszysta z kolekcją noży.
No i ten aparat, te wszystkie zdjęcia majtek Kate.
- Widziałem. - Istna obsesja, co nie?
Myśl o pozytywach.
Będzie o jednego rozpieszczonego, brutalnego dupka mniej.
Naprawdę jesteś Bogatożercą. Nienawidzisz ich.
O jednego wroga mniej.
O jednego miłosnego rywala.
Nic nie rozumiesz, ale jeśli mam stąd wyjść,
muszę udawać, że się z tobą zgadzam.
Dziękuję.
Za pomoc.
To wyglądało groźnie i masz rację.
Tak bardzo chciałem cię poznać.
Cieszę się, że w końcu rozmawiamy.
Jak to załatwimy?
Sam zdecyduj.
Uduś go, rozwal mu głowę, zgnieć go.
- To ma wyglądać na samobójstwo? - Tym ja się zajmę.
Hej, halo!
Czekaj, ty…? Przepraszam. Nie wypuścisz mnie?
Nie jestem głupi.
Załatw to, zanim wrócę.
Rhys Montrose.
Dobry człowiek w okrutnym świecie.
„Rozczarowany” to mało powiedziane.
Za wysoko dla niechcianego dziecka
i dla dorosłego w łańcuchach.
To prawda, on zasługuje na śmierć. Ale to ty chcesz, bym to zrobił.
Znowu mnie wrabiasz. Nie jestem twoją kukiełką.
Muszę uciec z lochu, by ocalić tego dupka,
zanim wróci ten psychopata.
Bułka z masłem.
Wychodzę.
Nie gadaj głupot.
A jak wszyscy nie żyją?
Wyjdziesz wprost w ręce mordercy.
Z całym szacunkiem, Sophie, odpierdol się.
Pewnie ma setki lat, co?
Wybitne, kurwa, rzemiosło.
- Byłoby łatwiej, gdybym… - Był wolny?
Rhys, prosić mnie, bym zabił kogoś przykuty do słupa? To nierealne.
Muszę mieć wolne ręce.
Widzę to po twojej twarzy.
Powinienem był się domyślić, gdy napisałeś o Vicu.
Ekscytujące.
Zdecydowanie za mocne słowo.
Okłamałeś…
- …mnie. - Czekaj.
Wypierasz swoją naturę.
- Roald nic nie zrobił. - Zrobił wiele! Jak oni wszyscy!
- Musi być inny sposób. - Nie ma, sam o tym wiesz.
Szkoda.
Nie jesteś tym, za kogo cię miałem.
Miałem plan A… Zanim się dowiedziałem, kim jesteś.
- Wrobić cię w morderstwo Malcolma. - Rhys.
Mogę do niego wrócić.
Nie chcę, ale nasze nadzieje co do ludzi
nie zawsze się spełniają.
Jeśli jesteś dość bystry, by się uwolnić,
spotkamy się w Londynie i wrócimy do tematu.
Inaczej żegnaj, Joe.
Rhys! Rhys!
Już dobrze. Nic ci nie jest.
Co się stało?
Nieważne.
Ważne jest tylko to, że jesteś cała.
Kocham cię, Phoebe.
Tak bardzo.
Kocham cię.
Nie chcę cię stracić.
Ktoś jeszcze czuje dym?
O kurwa.
Obudź Conniego. Wszystkich.
- Pobudka! - Musimy uciekać.
Dokąd idziemy?
Jeśli jestem dość bystry.
Zostawiłeś mnie na śmierć w ogniu, jak troll na Twitterze.
Co ty mi zrobiłeś?
- Jak tu trafiliśmy? - Nie ma na to czasu, Roald!
Dzięki Bogu. Teraz ja.
Jonathan!
Nie zostawiaj mnie tu.
Wal się, Roald. Godzinę temu na mnie polował.
Proszę.
Jonathan, czekaj. Przepraszam.
Nie chciałem…
Nie ruszaj się.
Po tym wszystkim nie dam się zabić przez tego śliskiego drania.
- Pomocy! Tutaj! - Ratunku!
Na pomoc!
Łapcie się mnie, idioci.
Kurwa mać, jak się cieszę, że cię widzę.
Fatalnie wyglądasz.
Trochę się namieszało, od kiedy się widzieliśmy.
Chodźcie. Musimy się odsunąć od domu.
Myślałem, że jak wrócę do Londynu, będzie już po wszystkim,
ale chyba musi mi wystarczyć, że żyję.
Pojawiły się nowe informacje
w sprawie szokujących wieści sprzed tygodnia.
Najnowsza ofiara tak zwanego Bogatożercy,
Gemma Apollonia Graham-Greene…
Grupa ledwo się zdobyła na wymuszone przeprosiny.
Niewiele można rzec, gdy bezprawnie skazało się
kogoś na śmierć. Przynajmniej wiedzą, że jestem niewinny.
Ciało Gemmy spłonęło razem z resztą posranej historii Hampsbridge.
Znaleźli tylko zęby do identyfikacji.
Ale nic o tobie nie słychać, od kiedy powiedziałeś:
„widzimy się w Londynie”.
Co będzie teraz?
Jak mówiłeś, ostatnie parę dni wstrząsnęło narodem.
Poznaliśmy nazwisko ofiary ostatniej, ohydnej zbrodni…
Hej.
Twoje rzeczy spłonęły i pomyślałam, że przydadzą ci się nowe ubrania.
Malcolm nigdy nawet nie zdjął z nich metek.
Weź, co ci pasuje.
Nieco upiorne, ale co tam.
Miło, że pomyślałaś. Dziękuję.
Tak sobie myślałam, że…
nigdy nie widziałam, by ktoś
zadał sobie tyle trudu dla bransoletki.
Jestem ci winna piwo albo dziesięć.
Skoczysz ze mną do pubu?
Kate Galvin zaprasza mnie na randkę?
Jeśli nie jesteś zajęty, ja…
nie obrażę się za towarzystwo.
Ale to coś więcej niż piwo.
Oboje chcemy tego samego, ale ja nie mogę.
I tak już wie o mnie zbyt wiele.
Więcej wiedzy by jej zagroziło.
Bardzo bym chciał.
Serio? To…
To tylko piwo, Jonathan.
Oboje wiemy, że nie tylko.
To by było takie straszne?
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie chcesz znać prawdziwego mnie.
Twoja przeszłość mnie nie przeraża.
Gorsza niż moja nie będzie.
Jonathan, wiem, jaka jestem.
Nie dopuszczam do siebie ludzi. Po prostu nie warto.
Ale są wyjątki.
Nie mogę.
Przykro mi.
Cholerny Kapitan Ameryka.
Nie znam nikogo podobnego do Kate Galvin.
W innym życiu, w innym świecie,
pobiegłbym za nią, zaryzykowałbym dla niej wszystko.
Ale nie mogę, bo jestem już w związku z tobą, Rhys.
Wiele z jego ofiar to moi przyjaciele, ludzie, którychpoznałem na uczelni.
To istna tragedia.
Ta fascynacja Bogatożercą
to tylko symptom populistycznego gniewu
zmęczonych i wkurzonych ludzi.
Stoisz na granicy obu światów, klasy pracującej i arystokracji.
Nikt nie podejrzewa,
że jesteś potworem ukrywającym się pod latarnią.
Pierwszego dnia na Oksfordzie siedziałem na tym krześle
i pomyślałem, że to nie miejsce dla dzieciaka z osiedla komunalnego.
Ale teraz widzę, że to doświadczenie pozwala mi zrozumieć,
czego potrzebują obywatele tego miasta.
Zmiany prowadzonej przez kogoś, kto naprawdę ich dostrzega.
Chcę wziąć sprawy we własne ręce.
Po kolei zabijając bogaczy?
WYWIAD: RHYS MONTROSE
Dlatego w wielką dumą, lecz jeszcze większą pokorą,
ja, Rhys Montrose, oficjalnie ogłaszam start w wyborach
na mera Londynu.
- Naprawdę to robisz. - Mam plany wobec tego miasta.
Jeśli na mnie zagłosujecie, przyrzekam, że już nie będziecie zmęczeni i wkurzeni.
Cokolwiek planujesz, muszę cię powstrzymać,
zanim znów kogoś skrzywdzisz i mnie w to wrobisz.
Wiem, kim naprawdę jesteś, Rhys.
I wkrótce cię dorwę.
Napisy: Joanna Kaniewska