Charles Bukowski raz napisał:
„Znajdź to, co kochasz…
i daj się temu zabić”.
Znalazłem Marienne w Londynie…
i to mnie prawie zabiło.
Jesteś mordercą, Joe.
W każdym razie zabiło Joe Goldberga.
Profesor Jonathan Moore miał leczyć w Londynie złamane serce
i cieszyć się spokojnymi wakacjami.
Byłoby miło, gdyby ten spokój się utrzymał.
Ocaliłeś życie Kate. Idziesz tam dziś z nami.
Niestety bogate buce mieszkają w każdym większym mieście na Ziemi
i bezkarnie robią, co chcą.
Dawaj.
To my, maluczcy, zawsze płacimy za ich wybryki.
Trochę się wypnij.
A unikanie ich okazało się zaskakująco skomplikowane.
Tańczą, gdy świat płonie.
- Powinienem postarać się bardziej. - Pij!
Malcolm. Chwila. Czy ja…?
Okazało się, że trafiłem w jeszcze gorszy krąg piekieł.
„Zostawiłem go na twoim stole,
byś zapłacił za moje grzechy”.
To nie ja to zrobiłem.
Nazwali go Bogaczożercą.
Nie rozwiązałem zagadki na czas.
A w środku tego wszystkiego tkwi jedna osoba warta ocalenia.
- Szukałem mordercy ze wszystkich sił. - Zabiłeś Malcolma,
- bo kochasz Kate? - Nie, a ty?
Myślałem, że go mam.
Pewnie się zastanawiasz, gdzie jesteś.
Wiem, nie dla mnie kariera detektywa.
Zrzucimy wszystkie morderstwa na niego.
Łapcie się mnie!
Już wiem, kim jesteś, Rhys.
Tyle mi odebrałeś.
Twoja przeszłość mnie nie przeraża.
- Nie mogę. - Cholerny Kapitan Ameryka.
Myślisz, że się rozkręcasz, ale się mylisz.
Ja, Rhys Montrose,
oficjalnie ogłaszam start w wyborach na burmistrza Londynu.
Bo ja cię powstrzymam.
Dorastałem w biedzie w Levisham.
KANDYDAT NA BURMISTRZA
Wielokrotnie widziałem,
że nie każdy ma równe szanse.
Jeśli zostanę burmistrzem, chcę robić więcej dla klasy robotniczej.
Bystry z ciebie psychopata, muszę to przyznać.
Kto by pomyślał, że kandydat na burmistrza to seryjny morderca?
Idealna przykrywka.
A jeśli nas, młodych, nie interesuje robota?
Ale ja wiem, kim naprawdę jesteś: okrutnikiem w swoim niemoralnym świecie.
Nie znam tylko powodu.
Co z zabójstwami twoich bogatych przyjaciół?
- Tak, czemu ich zabiłeś? - Rozumiem, że ludzi to ciekawi.
Szczerze wierzę, że policja znajdzie i złapie winnego.
Ale kogo złapie policja?
Na razie mają mnie za bohatera, bo uratowałem Roalda.
Kiedy spróbujesz wszystko zrzucić na mnie?
- Dzięki, że tu jesteś. Miło cię widzieć. - Miło mi.
Nikt mi nie uwierzy, że to ty.
Ale mogę cię przyłapać, zdobyć niepodważalne dowody
i powstrzymać cię na dobre.
TY
Najpierw dowiem się, gdzie mieszkasz.
Po przyjaznym rozwodzie kupiłeś
przestrzenne, jasne mieszkanie z trzema sypialniami.
Ładne, bezpretensjonalne.
Włamanie się do Hendersona było trudne. Tu jest jeszcze gorzej.
Będę musiał znaleźć inny sposób, by cię dopaść.
Załatwmy to w końcu. Dzięki za pomoc.
Jeśli te głąby chcą, bym uprzątnęła biuro Malcolma,
mogliby chociaż otworzyć drzwi.
Przez ciebie musiałem ją odrzucić.
Nic dziwnego, że ten pasożyt znów się do niej przyssał.
Mam za dużo na głowie z tą fundacją.
Dostałem twoje przemiłe zaproszenie, ale nie dam rady się zjawić.
Muszę uciec na parę miesięcy.
Wezmę rodzinę do St. Barts i podleczę nerwy.
Poczekam, aż się tu uspokoi.
Pojedź ze mną.
My odpoczniemy, policja złapie psychola,
potem się zajmiesz dobroczynnością.
Doceniam to, naprawdę. Ale nie boję się tego świra.
Mamy aż nadto ochroniarzy…
A jak chcesz coś zrobić, nikt cię nie powstrzyma.
Przywieź mi pamiątkę albo butelkę rumu.
Krzyżyk na drogę. Nie zasługuje na nią ani na jej przemiłe zaproszenie.
NA JAW: SZTUKA ODRODZONA PAMIĘCI SIMONA SOO
Gdyby nie ty,
mnie też by zaprosiła.
Steve, nie sprzedam ci Maybacha, Rollsa,
ani Astona za mniej niż ich wartość.
Z tego, co wiem, nie bardzo masz pole do negocjacji.
- Co? - Jesteś na skraju bankructwa.
Pracownicy odchodzą.
Zakładam, że Phoebe nic nie wie.
Ale czemu się nie zaobrączkujesz? To by utrzymało twój klub.
Widzisz, dlatego jesteś singlem.
Mówisz o zaręczynach jak o obiedzie.
A zaręczyny muszą być idealne.
- Znasz się na diamentach. - Tak. Kosztują krocie.
Zrobimy tak.
Załatwię ci diament wart więcej niż twoje samochody.
Jeśli Phoebe powie „tak”, zdobędziesz żonę i kasę bez limitu.
- Wygrasz. - A jak powie „nie”?
Zwrócisz kamień, a ja zatrzymam samochody.
- Steve. Czemu miałbym tak ryzykować? - Bo jesteś zdesperowany.
Albo ty jesteś zasrańcem
i chcesz mnie wyruchać swoim mikrofiutem.
Dobra. Odrzuć ofertę.
Nie wątpię, że Phoebe z chęcią poślubi finansową i emocjonalną czarną dziurę.
Pierdolę.
Wchodzę w to.
Ty kazirodczy bękarcie.
- Będziesz żarł gówno. - Okej.
- Phoebe. - Stevie, kochany.
Miło cię widzieć.
- Nawzajem. Miłego dnia. - Nawzajem.
Co się dzieje, orzeszku?
Obiecałeś, że przerobimy to razem.
Myślałam, że w jednym pokoju.
Oczywiście. Ale mówiłem ci, że mam dziś bardzo ważne spotkanie.
Znowu nie mogłam spać.
Jak tylko zamykam oczy, widzę, jak ogień niszczy Hampsie.
Rano poszłam na spacer, posłuchać ptaszków.
- Świetnie. - Wcale nie.
Czuję, że ktoś mnie śledzi.
Jesteś sławna. Kiedy ktoś cię nie śledzi?
Masz ochronę. Może to Zarek? Cześć, Zarek.
- Tęsknię za Vikiem. - Wiem.
Głęboki wdech. Chodź tu.
Już dobrze. Już dobrze.
Nie możesz spać od wielu dni, nic dziwnego,
że dokucza ci paranoja.
Nie, Adam, nie rozumiesz.
Ktoś mnie obserwuje.
Nie wierzysz mi?
Wierzę, że mnie potrzebujesz.
Przeprowadzisz się tu, dopóki nie wrócisz do siebie.
To może pomóc.
Chcę penthouse.
Oczywiście.
Twój dom to forteca.
Muszę dopaść cię poza nim. Samego, bezbronnego.
Na szczęście jesteś narcyzem. Udzieliłeś miliona wywiadów.
Jak wygląda typowy dzień Rhysa Montrose'a?
Strasznie nudno.
Jeśli się ominie morderstwa.
Piszesz w domu,
jesz w domu, nie w knajpach, grasz w pokera online w domu.
Gdy wychodzisz z domu, robisz wolontariat w szpitalu.
Albo jesteś w domu, albo w otoczeniu ludzi.
Jak mam cię dopaść, gdy nie mogę się do ciebie zbliżyć?
Dzień dobry.
Ma pan dyżur. Zapomniał pan?
O cholera.
- Nie jest pan przemęczony? - Przepraszam, tonę w researchu.
Na temat Rhysa Montrose'a?
Cholera.
Chcę oprzeć na jego przeszłości współczesną dickensowską powieść.
Nie ma się pan czego wstydzić.
Lubi pan Rhysa, jak reszta Londynu.
Nawet ja przyznam, że wydaje się być porządny,
jak na polityka.
Nawet Nadię oszukałeś.
Jedna z dziewczyn widziała go bez koszulki,
jak biegał w sobotę w Regent's Park.
- Regent's Park. - Trenuje do maratonu.
Na szczęście dla mnie jutro jest sobota. Czyli mamy randkę w parku.
Mam kilka problemów do rozwiązania. Jak cię tu sprowadzić.
No proszę, czy to nie nasz bohater pożaru Hampsie.
Każdy, kto dorastał na osiedlu komunalnym,
- umie otwierać zamki. - Czego chcesz?
To nie jest oczywiste?
Chcę przyjaciela.
Kogoś, kto ma te same zainteresowania, kto mnie rozumie.
Komu mogę zwierzać się z tajemnic.
Na przykład z tego, czemu ich zabiłeś?
Jesteś mądry. Czemu ja,
kandydat na burmistrza, miałbym ich zabijać?
Bo w jakiś sposób zagrażają twojej kampanii.
Widzisz, wszystko jasne.
Malcolm groził, że opowie o moim upodobaniu do hazardu.
Sprawa Simona i asystentek by wyciekła. Nie mogli mnie z tym powiązać.
Gemma…
Seks po pijaku. Z cztery razy. Jak miałem żonę.
Na pewno zaczęłaby kłapać paszczą,
zniszczyłaby mi wizerunek i kampanię.
Jesteś chory.
Raczej praktyczny.
Stali mi na drodze, a jak już ich nie ma,
muszę zakończyć tę historię.
Zaczyna odciągać uwagę od mego planu naprawy miasta.
Masz w nosie to miasto.
Kocham Londyn.
Dobra, kocham władzę.
To byłby grzech, gdybym nie wykorzystał swych zalet,
jak tylko mogę najlepiej.
Zależy mi na tobie, Joe.
Myślisz, że inaczej wciąż byś żył?
Łączy nas coś naprawdę rzadkiego.
Coś wyjątkowego.
Moglibyśmy teraz gadać o książkach nad piwem,
gdybyś zabił Roalda i wszystko na niego zrzucił, jak prosiłem.
Znam twoje mocne strony i gdy ich nie wykorzystujesz,
to jest takie przykre.
Masz jedną szansę, by mi to wynagrodzić.
Znajdź kogoś do wrobienia.
Rhys, jak…?
Zadbam o „jak”. Ty zdecyduj, kto.
Inaczej ty za wszystko odpowiesz.
Mamy dziś ważne wydarzenie.
Jesteśmy wdzięczni, że możecie tak szybko zacząć pracę.
Pani od płac ma teraz urlop,
więc mogą być obsuwy, ale zapłacimy.
Poprawisz krawat?
Policja przychodzi na zbiórkę.
Garną się do pomocy.
Będzie spokojnie i bezpiecznie.
Kurwa. Ty go zaprosiłaś?
Czuję się przy nim bezpiecznie.
Jest jak Valium w ludzkiej formie.
Poza tym to bohater.
Wszyscy zapomnieli, że to ja go wyciągnęłam
z płonącego budynku.
Mówią, że zimne oczy oznaczają gorące serce.
- Serio? - Nigdy jej nie widziałam tak zadurzonej.
Usiądź. Musimy porozmawiać.
Adam mówi, że to paranoja,
ale myślę, że ktoś mnie śledzi.
- Widziałaś kogoś? - Nie. To tylko przeczucie.
Zaczynam nawet podejrzewać przyjaciół.
Przykro mi, że się źle czuje, ale muszę kogoś wrobić.
Na pewno są rozbrykani, ale ktoś serio byłby tak okropny?
Uroczy jesteś, Jonathan.
Nic nie wiesz, prawda?
Ale to nasza tajemnica.
Po pierwsze, Sophie.
Uwielbiam ją. To anioł z nieba.
Ale trochę przesadza z lekami, a jej decyzji zawodowych,
wybacz, nie skomentuję.
Czyli atencyjna lekomanka, bardziej mdła niż zła.
Oczywiście nie podejrzewam jej o nic złego.
Za to Blessing…
Perła. Ikona. Wysoka, smukła legenda.
Ale potulna owieczka to z niej nie jest.
Egoistka bez serca, może nawet socjopatka.
Jej interesy bywają niekonwencjonalne.
Piramidy finansowe.
Niewinni starsi ludzie potrafią się w nich zagubić.
Wyłudza emerytury od babć. To jest mocne.
Chyba rozumiem, czemu możesz myśleć, że…
O Boże, nie, kochany, to tylko plotki.
Nie skrzywdziłyby nawet muchy.
Ale za to Connie…
- Mów dalej. - Tak się martwię.
Zupełnie się odkleił.
Pije od rana. Naćpany po gałki oczne. Niestabilny.
Nawet policja go podejrzewa, bo nie ma alibi.
- Mogę coś z tego ukręcić. - Witaj, kochana.
Jonathan, nie patrz.
A to, kurwa, kto?
Czemu ją tak ściska?
To Niko Leandros.
Dziedzic transportowy, kawaler,
straszne ciacho.
Co on robi w Londynie?
Kopę lat. Ostatnio się widzieliśmy w Mykonos?
Twoja wystawa to gorące wydarzenie.
Nie dam się rozproszyć. Kate to wolna kobieta.
Moje kondolencje.
Powtarzam sobie, że Simon chciałby umrzeć młodo.
Jego prace go przeżyją.
Skoro o tym mowa,
liczyłem, że mój urok cię skłoni do prywatnego pokazu.
Wystawa jeszcze nie jest gotowa, a poza tym, Niko,
dziś zjawią się poważni kolekcjonerzy.
A ja jestem tylko uroczym lalusiem, który kupuje modną sztukę za kasę tatusia.
- Tak o mnie myślisz? - Cóż…
Wspomnę tylko, że już nie pracuję dla taty. Wiem.
Przez większość życia
stał za każdą moją myślą,
decyzją i uczuciem.
Nie było łatwo się uwolnić, ale teraz spełniam własne pasje.
W tym tę do sztuki.
Zauważyłem, że nie używasz nazwiska Lockwood,
więc pomyślałem, że to zrozumiesz.
Coś ci powiem.
Jak złożysz ofertę, będę potrzebowała gwarancji.
Ale potraktuję ją poważnie. Tak będzie uczciwie.
Do zobaczenia.
Zaprosiłem Conniego na obiad, by ocenić jego wrabialność.
Zdziwiło mnie, jak bardzo to go ucieszyło.
Pewnie myślisz, że zasłużyłem.
Jakby mnie przejrzał.
Nie. Nie.
- Co się stało? - Wywróciłem się w kiblu.
Jak widzisz, nie radzę sobie za dobrze.
Ucieszyłem się, że zadzwoniłeś.
Jestem ci winien przeprosiny za wszystko, co się stało w Hampsie.
- Byliśmy rozemocjonowani. - Powiedz to.
Pochwal się. Jesteś bohaterem.
A ja jestem pizdą.
Policja myśli, że to ja. Wiesz o tym?
Ty?
To absurd.
Absurdalnie pomocne.
Nie mam żadnego alibi.
Nie dlatego, że jestem zabójcą, po prostu…
Przez alkohol mało co pamiętam.
Czasem zapominam, jak się nazywam.
Prawdę mówiąc rano wstaję
tylko dla alkoholu i koki.
Przykro mi.
- Ze złamanym nosem koki nie weźmiesz. - No nie.
Poprosiłem służącą o pupodmuch i rzuciła posadę.
Gdy ktoś ci wdmuchuje kokę w odbyt przez słomkę.
Najsmutniejsza rzecz na świecie.
Pomóż mi, Jonathan.
Gdy poznałeś Phoebe, mówiła, że twoje słowa
wywarły na niej wrażenie.
Co jej powiedziałeś?
- Rozmawialiśmy o tylu… - Co mam zrobić?
Bądź kim lepszym.
Zrób coś z tą fortuną poza odgrywaniem Zostawić Las Vegas.
A może nie da mi się już pomóc?
Jeśli go wrobię,
być może ocalę mu życie.
Jak kogoś znajdziesz, otwórz zamrażarkę.
1 NOWA WIADOMOŚĆ
Zrób to dziś, albo jutro będzie po tobie.
Okej, zero presji.
Tłoczna impreza, nieświadomi goście, mocne drinki…
idealne miejsce, by kogoś wrobić.
Kolekcja Soo została wymieszana z pracami wielu artystów,
których będzie wspierać fundacja.
Rozejrzyjcie się i miłej zabawy. Jeśli macie pytania,
możecie je śmiało zadać.
Chcę, by Kate się dziś powiodło.
Muszę być dyskretny.
Wspaniale, moi przyjaciele z policji.
Gdzie jest Connie?
Zrobię to, kolego.
„Kolego”? Ostatnio byłem fałszywym chujkiem.
- Adam… - Nagadałem głupot w Hampsie,
ale byłem zrobiony, a teraz jestem trzeźwy jak papież.
Wszystko ci wybaczam. Naprawdę. A teraz posłuchaj.
Oświadczę się Phoebe.
Mam wielki diament, wynajmę odrzutowiec,
oświadczę się jak w bajce.
- Gratuluję. - Dzięki.
Phoebe ceni sobie twoje opinie,
więc jak ją zobaczysz, wspomnij,
jak cię pokornie przeprosiłem.
On mnie przeprosił?
Jesteś najlepszy.
Muszę iść dopiąć oświadczyny na ostatni guzik,
zajmiesz się nią w tym czasie?
Wiele przeszła. Mów jej miłe rzeczy, okej?
- Adam, jestem zajęty. - Mów miłe rzeczy.
Profesor Moore?
Nadia… Edward. Dobry wieczór.
Nic nie rozumiem. Jest pan bogaty? Bez urazy, po prostu…
Mam tu znajomych. A wy?
Matka chciała, bym nasiąkł kulturą.
A Nadia jest tu, bo…
- Co mówimy? - Jesteśmy na randce.
Przyniesiesz mi kieliszek?
Wiedziałem od samego początku.
Trochę mnie zaskoczyłaś.
Niech pan tego nie powtarza, ale mogłam się pomylić.
Źle go oceniłam. Edward nie jest zły.
Nie jego wina, że ma za rodziców dziennikarskie żmije.
Serio się stara nie być dupkiem, więc…
Cholera. O mój…
To lady Phoebe. Myśli pan, że zrobi ze mną selfie?
Ironicznie, oczywiście, ale…
- Jest całkiem przyjazna. - Zna ją pan?
Proszę mnie przedstawić.
Chciałbym, ale muszę podłożyć zgniłe ucho.
Przedstawię, potem.
Muszę kogoś znaleźć i coś przekazać.
Wrócę. Widzimy się później. Okej?
Nie zaczynaj. Nie możesz.
- Cześć. - Cześć.
Świetnie wyglądasz.
Wszystko świetnie wygląda.
- Nie musimy tego robić. - Racja.
Ale powiem jedno.
Wiem, że musiało być ci ciężko, nie…
Nie tylko logistycznie, ale…
Wysyłasz sprzeczne sygnały.
Wiem.
Nie chcesz się angażować, a potem tu przychodzisz.
Mówisz komplementy, to miłe.
Ale wszystko pogarsza.
Racja.
- Kate… - Czy…?
Na pewno wiesz, czego chcesz?
Przepraszam.
Chcę iść za nią, naprawić to wszystko.
Chcę być przy niej, pomagać jej przekuć to całe zło
w coś dobrego.
Chcę być kimkolwiek, byle nie dostawcą twojego obciętego ucha.
Teraz to aż zbyt proste.
- Mały Johnny. - Cześć.
O mój Boże. Stęskniłem się. Postawić ci drinka?
Ja nie piję, ale ty się nie krępuj.
Nasza rozmowa mnie otrzeźwiła.
- Naprawdę? - To ta twoja mina.
Ta pełna litości twarz, gdy ci powiedziałem o pupodmuchu.
Zrozumiałem, że muszę się zmienić.
Chcę zrobić coś dobrego ze swoją fortuną.
Coś innego niż odgrywanie Zostawić Las Vegas.
- To się nie dzieje naprawdę. - Patrzę na ciebie.
Zero kasy, ubranie nudnego bibliotekarza,
a mimo to dobry z ciebie człowiek.
Właśnie taki chcę być. Jak ty.
Akurat dzisiaj mu się zebrało na duchowe przebudzenie.
Zapisałem się na odwyk.
Wiem, ale jutro tam jadę.
Jak mówiłeś, im dłużej z kimś się zadajesz,
tym bardziej go widzisz jako osobę.
Zaczekaj.
Podziękuję sile wyższej za ciebie.
Śmiało. Pomedytuj ze mną.
Trzeba głęboko oddychać.
Właśnie tak.
Ale masz mnie na muszce i nie widzę innego wyjścia.
Om.
Wchodźcie, Kate na pewno tam jest.
- Lady Borehall-Blaxworth? - Tak?
Mam panią zaprowadzić w bezpieczne miejsce.
- Okej. - Teraz. Prośba policji.
Dobrze.
Co się dzieje?
Powiem, jak dotrzemy na miejsce.
Okej.
Przepraszam.
Lady Phoebe, mogłabym zrobić z panią selfie?
Jestem pani fanką.
- To takie miłe. - Nie teraz, wybacz.
Wybacz, kochana.
Policja chce ze mną rozmawiać.
Co przegapiłem?
Fundacja Kate dostała niezłego kopa.
Niko kupił całą kolekcję Simona.
Sztuka mojego brata bije nowe rekordy… Jest większy, niż był za życia.
Pijemy. Teraz.
Niko, kurwa, co jest?
Nie umiałem wybrać ulubionego, więc kupiłem wszystkie.
Zakładając, że zatwierdzę tę rozrzutność…
Większość wypożyczę Galerii Narodowej w Atenach.
Parę powieszę w domu.
Może mogłabyś mi coś doradzić w bardziej ustronnym otoczeniu.
- Nie jestem częścią kolekcji. - Rozumiem.
Jesteś wyjątkowa.
Jeśli wciąż tu stoję, to wciąż cię słucham.
Karty na stół. Jesteś cholernie ładna.
Mądra, z wpływami, to strasznie seksowne.
Prawdę mówiąc, kocham seks tak bardzo,
że to byłaby klątwa, gdybym nie był tak dobry.
U mnie.
Jutro.
Przynieś wino.
Przyniosę szampana.
Kate, kochana!
Nie jestem zazdrosny, bo nie jestem z Kate.
Więc nie mogę być.
Hej. Stało się coś złego?
Poprosiłam lady Phoebe o selfie.
Ale odciągnęła ją niemiła kelnerka.
Szły rozmawiać z policją.
Jeśli coś nam grozi, muszę ostrzec przyjaciół.
Zginął mi telefon.
Proszę się o nich nie martwić.
Wszystko jest załatwiane jak trzeba.
Usiądź, weź głęboki wdech.
Dobrze? Spokojnie, wszystko jest pod kontrolą.
Miałam porozmawiać z policją.
Myślę, że zniesiesz prawdę.
Policja nic nie robi.
Ktoś musi cię ochronić.
To był mój pomysł.
Zabranie cię w bezpieczne miejsce.
Bezpieczne miejsce?
Chronione przed zabójcą.
Specjalnie przystosowałam drzwi.
Nie martw się.
Znasz mnie.
Faktycznie.
Widziałam, jak robisz zdjęcia.
Jestem twoją przyjaciółką.
Nic nie szkodzi.
Wiele przeszłaś. Zaopiekuję się tobą.
Wszystko będzie dobrze.
Bardzo ci dziękuję.
Wiem, że włożyłaś w to wiele wysiłku,
ale myślę, że już sobie pójdę.
Nalegam na otworzenie drzwi.
Wykluczone.
Nigdzie nie idziemy.
Okej. Dziękuję.
Nikt z nas nie prosił kelnerki, by przyprowadziła
lady Phoebe.
Na co czekamy? Na pewno nie są daleko.
Sprawdź ulicę i pojazdy. Idź z tyłu, ja wezmę front.
Niech ktoś sprawdzi kamery.
- Też jej poszukam. - Zostańcie tutaj.
- My się tym zajmiemy. - Ale…
Kate, nie wszczynaj paniki i kontynuuj imprezę.
Nie możemy pozwolić, by coś nie wypaliło. Zajmę się tym.
- To Bogaczożerca? - Nie, ty chciałeś to zakończyć.
Phoebe wydawało się, że ma stalkera.
Myślałem, że przesadza, ale może…
Albo prawda jest oczywista.
Zabójca zaczął od jej przyjaciół.
To nie on. Tak mi się wydaje.
Jeśli mówi, że ma stalkera, muszę jej uwierzyć.
Okej.
Gdzie by pan zabrał Phoebe jako stalker?
Wiedziałbym, że najpierw pomyślą,
- że ją zabrałem. - Czyli jest w budynku?
Jeśli nie zbudował niczego w piwnicy.
Jest w jednym z pokojów hotelowych, oddalonym, na wypadek, gdyby krzyczała.
Najlepiej przy wyjściu pożarowym.
- Wiele takich tu nie ma. - Idź do glin.
- Sprawdzę plan budynku. - Okej.
Bardzo doceniam twoją troskę, Dawn.
Ale to ważny wieczór dla mojej przyjaciółki,
powinnam ją wspierać.
Chodź, wrócimy razem.
Phoebe, tyle robisz dla innych,
nie mogę pozwolić, byś się tak narażała.
Ukryję cię tu do czasu, aż policja nie znajdzie tego zabójcy.
Napiszę do twoich przyjaciół, że poszłaś wcześniej spać.
Jutro rano wymkniemy się stąd.
Mam mieszkanie.
Wiem, że kochasz dekoracyjne poduszki.
Kupiłam całą masę.
Nie bój się.
Będziesz tam bezpieczna. Na drzwiach są wielkie zamki.
Ochronię moją siostrzaną duszę.
Pamiętasz tatuaże, które sobie zrobiłyśmy?
SIOSTRZANA DUSZA
Pokaż mi swój.
Zagoił się?
Widać był za płytko.
Zrobimy ci drugi.
Użyjemy tego. Będzie dobrze.
Nie wygląd jest najważniejszy.
Liczy się intencja.
Pomocy! Tu jestem, na pomoc!
- Pomocy! - Mówiłam, tam nie jest bezpiecznie.
To niebezpieczne.
Tam czai się szaleniec.
Daj…
Jestem taka głupia.
Ostatnio jestem strasznie nerwowa, Dawn.
Tak ci jestem wdzięczna za twoją troskę.
Od czego są przyjaciele?
Jesteś dobrą przyjaciółką, prawda?
Twoją najlepszą przyjaciółką. A ty jesteś moją.
Staram się być dobrą przyjaciółką.
Wiem. Tyle lat oglądałam cię w telewizji,
śledziłam w Internecie, czułam, że coś nas łączy.
Gdy tweetowałaś o wschodzie słońca na Bora-Bora,
wiedziałam, że piszesz o tym, jak rozświetlam ci życie.
Żałuję, że cię tam nie było.
Może wyjedźmy z tego paskudnego miasta i tam dziś polećmy?
- Naprawdę? - Tak! Jasne!
Napiszę tylko do Adama, by zarezerwował nam lot.
O nie.
Wiem, że to cię zaboli, ale Adam nie jest taki, jak myślisz.
- To znaczy? - To bankrut.
Jest z tobą dla pieniędzy.
Nie, Dawn, to nieprawda.
Adam ma masę pieniędzy.
Nie, zalega ze wszystkimi spłatami!
Wszyscy pracownicy o tym mówią, dużo odeszło,
bo nie wierzyli, że im zapłaci.
Chodzą plotki, że sprzedał swoją kolekcję samochodów.
Samochody?
Adam nigdy by ich nie sprzedał.
- Kocha samochody… - Adam Pratt ma swoje sekrety.
Mówią też, że nie jest ci wierny.
Może wolisz tego nie widzieć.
Moja mama miała tak samo.
Była zakochana po uszy w kimś…
kto publicznie traktował ją jak księżniczkę Dianę,
a prywatnie ją upokarzał.
Każdy o tym wiedział.
To okropne.
Tak dać się oszukać.
Błagałam ją, by go zostawiła, by miała trochę szacunku do siebie.
Ale nie możesz nakazać miłości, jeśli przestałaś kochać siebie.
- Nie chciałam ci zrobić przykrości. - Nie.
Nie, nie.
Dobrze, że mi powiedziałaś.
Nikt wcześniej tak się mną nie opiekował.
Opowiedz mi o swojej mamie.
Konserwator.
To zły moment.
Pokój niżej został zalany, muszę wejść.
Jonathan! To ty?
Tak.
Wszystko w porządku?
Siedzę tu z przyjaciółką, Dawn.
Mówiłam ci o niej.
Mówiłaś?
Tak, pani paparazzi, do której mówię przez telewizję.
Jasne, pamiętam Dawn.
Wpuścisz mnie, żebyśmy mogli pogadać twarzą w twarz?
Po moim trupie.
- Może to zabójca. - To nie on.
To bohater, uratował przyjaciela.
To czemu udawał konserwatora?
Pewnie się bał, że coś mi się stało.
- Mam rację, Jonathan? - Tak.
Posłuchajcie mnie. Nie chcę nakręcać paniki.
Ale zabójca tu jest, jesteście w niebezpieczeństwie.
Wpuśćcie mnie, to wszystko wyjaśnię.
Nie wierzę mu.
To najuczciwszy człowiek, jakiego znam.
Nie powinien tam stać sam.
Jeśli coś mu się stanie, nigdy ci nie wybaczę.
Cześć, Dawn.
Możesz mi zaufać.
Jestem przyjacielem.
Zamknij drzwi.
Co wiesz o tym mordercy?
Chwila. Ja cię znam.
Obserwuję cię, od kiedy się wepchnąłeś do życia Phoebe.
Widziałam cię na tym wiecu.
Dziwnie się zachowywałeś, jakbyś się ukrywał.
Śledziła mnie, gdy śledziłem ciebie.
Sprawdzałam go, ale nic nie znalazłam.
Nie jest tym, za kogo się podaje. To oszust albo gorzej.
Nie chcę tego słuchać.
- To jeden z moich najlepszych przyjaciół. - Tak?
Kiedy Phoebe ma urodziny?
Trzeciego sierpnia. Ulubiona piosenka? „Gimme More”.
Jak się nazywał jej pies? Punky Spunky Sparkle.
On nie dba o ciebie. To kolejny pasożyt, wykorzystuje cię.
Czego chcesz od lady Phoebe? Mów prawdę.
Okej.
Oto prawda.
Myślisz, że coś cię łączy z tą kobietą, ale to nieprawda.
To wytwór twojej wyobraźni.
- Chcesz mi zamącić w głowie. - Zależy ci na niej. To jest prawdziwe.
- Ale ona się boi. - Nie wierzę w to.
- Powiedz. - Dawn, już dobrze.
Wiem, że jesteś dobrą osobą, ale potrzebujesz pomocy.
- Nie jesteś zdrowa. - Nic mi nie jest.
Listonosz z Niemiec myślał, że zna moją przyjaciółkę, Madonnę.
Cierpiał na tak zwaną erotomanię, kochana.
- To urojenia. - Wkurzyłaś się.
Myśli się, że zna obcych ludzi. On sądził, że oświadczała się przez światła.
Ja wiem, co jest prawdą.
Wciąż możemy być przyjaciółkami. Od dzisiaj, od nowa.
Odłóż nóż.
Otwórz drzwi.
Wypuść ją.
Tam nie jest bezpieczna.
Gdyby ktoś ją zabił, nigdy bym sobie nie wybaczyła.
Nie wybaczyłabym tobie!
Rzuć nóż.
Oszalałaś! Cofnij…
Próbowałam być miła, ty szalona suko.
Ale mam dość!
Mam dość manipulacji,
niedoceniania, fałszywej ochrony.
Myślisz, że mnie znasz, Dawn?
Co zrobię teraz?
Powiedz mi!
Nie ruszać się!
- Rzuć nóż! - Z chęcią. Chętnie.
Ta kobieta mnie porwała, chciała pociąć mi rękę
i zabić Jonathana.
Phoebe, to nieprawda.
- Próbowałam jej pomóc. - Andrews, sprawdź torbę.
Phoebe, ja tylko chciałam ci pomóc.
O mój Boże. Co za ohyda.
Connie krzywdził tylko samego siebie.
Dawn naraziła życie Phoebe. Dużo lepszy wybór.
To kolczyk Simona.
- Ona jest Bogaczożercą. - Nie.
Jest pani aresztowana za morderstwa Malcolma Hardinga,
- Simona Soo i Gemmy Graham-Greene. - To nie ja.
- Ma pani prawo zachować milczenie… - Nic ci nie jest?
Phoebe.
- Już dobrze, złotko. Okej? - Adam.
Znowu jesteś bohaterem.
To koniec.
Zrobiłem, co chciałeś.
Złapano zabójcę, w cudzysłowie.
Dawn otrzyma pomoc psychiatryczną
i zostanie uniewinniona, gdy ujawnię prawdziwego mordercę,
ciebie.
Montrose zwiększy wydatki na zdrowie psychiczne
Jasne, że obróciłeś to na swą korzyść.
Ciesz się tym, póki możesz.
Powinienem być zazdrosny.
Facet porwał mi dziewczynę i złapał z nią seryjnego mordercę.
Nie dziwi cię, że parę tygodni temu nic nie wiedział o kryminałach,
a teraz nagle jest Herkulesem Poirot?
Ciebie dziwi.
Lady Phoebe powiedziała, że znów jest bohaterem.
To jest dziwne, tyle.
Znasz książkę, w której ktoś ciągle ratuje innych,
a nie ma żadnego głębszego udziału w fabule?
- Co sugerujesz? - Nie wiem.
Ale myślę, że on wie więcej, niż nam to pokazuje.
Witaj, ukochana.
Duży wysiłek jak na dwie osoby.
Co?
Dla ciebie żaden wysiłek nie jest za duży, kotku.
Siadaj, siadaj.
- Super. - O co chodzi, Adam?
O ciebie. A właściwie to o nas.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Proszę.
Zdejmiesz pokrywkę?
Phoebe, wyjdziesz za mnie?
- O mój… Adam… - Wynająłem samolot,
polecimy prosto do Hotel du Cap.
Tam, gdzie się poznaliśmy?
Potrzebuję cię.
Zrozumiałem to, gdy prawie cię straciłem.
Mnie czy coś innego?
Co?
Swój klub, swoją reputację, styl życia…
Wiem, że masz problemy finansowe.
Dowiedziałam się od mojej stalkerki.
Wiesz, jakie to smutne i upokarzające?
Nie mogę znowu.
Dać się nabrać.
- Phoebe, proszę. - W przeszłości byłam bardzo miła,
znałam tyle owieczek, które okazały się okrutnymi wilkami.
To nie ja.
Chcę kogoś, kto mnie kocha.
Naprawdę mnie kocha.
Jedna rzecz, której nigdy nie miałam.
Nie mów tak. Kocham cię.
Kocham cię ponad wszystko.
Mnie czy moje pieniądze?
Pieniądze? Nie dbam o pieniądze.
Jeśli to prawda,
rozwiążesz swoje problemy i do mnie wrócisz, prawda?
Wtedy będę mieć pewność.
Kurwa.
Za niezależność.
Co do…?
Tom Lockwood?
Cholera.
Katherine. Kate.
- Mogę to wyjaśnić. - Katherine? Ty…
O mój…
O mój Boże.
Pracujesz dla niego?
- Dla mojego ojca? - To nie tak, jak myślisz. Ja…
On kazał ci kupić kolekcję, tak?
Chciał zrobić coś miłego, pomóc ci z fundacją,
ale wiedział, że zgrywasz niezależną.
Nie wiem, co mnie złości bardziej,
ten komentarz czy to, że cały ten czas mnie okłamywałeś.
Naprawdę odszedłem z rodziny.
Tak, i pracujesz dla mojej. To znacznie gorsze.
On naprawdę chce ci pomóc.
Nie.
Wiem… Wiem, że w to wierzysz,
bo nie rozumiesz, że jesteś pionkiem.
Bo pomagam Tomowi zapłacić ci miliony?
Bo jesteś wiadomością, że on zawsze jest przy mnie,
zawsze mnie kontroluje,
choć tak się staram wyjść z jego cienia.
Możesz już wyjść.
Już!
Nie myliła się, gdy powiedziała,
że wysyłam sprzeczne sygnały.
Co ja mam jej powiedzieć?
Coś jest między nami.
To czemu tracimy czas?
Bo nawet jeśli pozbędę się ciebie, pozostaje problem Joe Goldberga.
Bo powiedziałem ci prawdę.
Mam kiepską przeszłość. Inaczej nie traciłbym nawet sekundy.
Myślę o tobie, widzę, jaka jesteś, jak dbasz o innych.
Jak starasz się czynić dobro.
Tak strasznie zazdrościłem temu dupkowi, odkąd tylko cię dotknął,
a nie mam żadnego prawa.
Uwierz mi, wiem o tym.
Ale widzę cię.
- Ja… - Chcesz powiedzieć, że mnie pragniesz?
Oczywiście, że cię pragnę, Kate.
Ale nie mogę cię mieć.
Dobrze rozumiem?
Uciekasz od tego, kim byłeś,
co zrobiłeś, albo tego i tego, i nie chcesz, bym poznała twą przeszłość.
Tak.
Chcesz być szczery, ale nie możesz.
Dlatego jedyne wyjście to uciec i od tego.
Tak.
Ja też mam swoją przeszłość, Jonathan.
Daleko stąd, z innym imieniem.
Pragnę tylko nigdy więcej nie być tamtą osobą.
Jeśli to coś znaczy, ja widzę tylko Kate.
Wiem.
Nigdy nie zapytam cię o imię, kim byłeś, co zrobiłeś.
Nie muszę o tym wiedzieć.
Jeśli odtąd będziesz szczery ze mną,
a ja będę szczera z tobą, tylko…
- Tak. - To się liczy.
Jeśli nie będziesz o nią pytał,
ja mogę zrobić to samo dla ciebie.
Staramy się.
Więc zrób to samo.
Nie muszę cię odpychać, a ty nie musisz uciekać.
Możemy po prostu…
- Mieć to. - Czymkolwiek to, kurwa, jest.
To najlepszy powód,
by się ciebie pozbyć na dobre.
Sofa czy łóżko?
Co za różnica.
Witaj, Joe.
Nie ma nic lepszego niż zimny, orzeźwiający lager po seksie.
Twoja fryzura, stary. No i okno.
Tylko mnie nie pouczaj co do podglądania.
Nie, nie wyłączaj muzyki, Joe.
- Zrobiłem to. - Świetnie się spisałeś.
- Zrzuciłeś wszystko na tę kobietę. - Aha.
Trafiła się okazja, co nie?
Podjąłeś szybką decyzję.
Erotomania, kurwa, genialne.
Wiesz, musiałem to zgooglować.
Ciężko odeprzeć zarzuty, gdy mowa o głosach w głowie.
Okej.
Co teraz?
- To koniec, prawda? - Koniec?
Jeśli masz na myśli przystawki, to faktycznie koniec.
Ostatnia ptaszyna. Najsmaczniejsza.
Danie główne.
Oczywiście.
- Nie. - Ale będziesz zachwycony.
Ten facet reprezentuje wszystko, czego nienawidzimy.
Kapitalistyczną chciwość, hipokryzję.
Poza tym wspiera mojego konkurenta
i staje ością w gardle twojej dziewczynie.
Ojciec Kate.
Tom Lockwood. Sam diabeł.
Zabicie go to będzie dla nas przyjemność.
Napisy: Joanna Kaniewska