‪ชาร์ลส์ บูคาวสกี้เคยเขียนไว้ว่า
‪"จงหาสิ่งที่คุณรัก...
‪และปล่อยให้มันฆ่าคุณ"
‪ผมเจอแมริแอนน์ที่ลอนดอน...
‪และมันเกือบฆ่าผม
‪คุณเป็นฆาตกร โจ
‪หมายถึงฆ่าโจ โกลด์เบิร์กน่ะ
‪ศาสตราจารย์โจนาธาน มัวร์ ‪อยู่ในเมืองเพื่อรักษาหัวใจที่แตกสลาย
‪และเพลิดเพลินกับวันหยุดที่เงียบสงบ
‪คงจะดีถ้าทุกอย่างเงียบสงบ
‪คุณช่วยชีวิตเคทไว้ คุณต้องไปกับเราคืนนี้
‪โชคไม่ดีที่พวกคนรวยเส็งเคร็ง ‪มีอยู่ในทุกเมืองใหญ่ๆ บนโลก
‪อยู่โดยไม่ต้องรับผลกรรม
‪ฉี่ใส่ผมเลย
‪แต่ผลกรรมมักจะตกอยู่กับคนตัวเล็กๆ
‪โก่งก้นหน่อยสิ
‪และการอยู่ให้ห่างจากพวกเขา ‪ก็ยากอย่างไม่น่าเชื่อ
‪พวกเขาเต้นรำขณะที่โลกกำลังลุกเป็นไฟ
‪- ผมน่าจะพยายามให้มากกว่านี้ ‪- ดื่ม
‪มัลคอล์ม เดี๋ยว นี่ผม...
‪กลายเป็นว่าผมอยู่ในนรกที่แย่กว่าที่คิดไว้อีก
‪"ผมนึกว่าตอนที่ทิ้งเขาไว้บนโต๊ะคุณ
‪คุณจะรับบาปแทนผม"
‪ผมไม่ได้ทำ
‪พวกนั้นเรียกเขาว่าฆาตกรจอมเขมือบคนรวย
‪ผมไขคดีได้ไม่เร็วพอ
‪และท่ามกลางเรื่องทั้งหมดนี้ ‪มีคนคนหนึ่งที่ควรค่าแก่การช่วยเหลือ
‪- ผมทำเต็มที่เพื่อหาตัวฆาตกร ‪- คุณฆ่ามัลคอล์ม
‪- เพราะคุณรักเคทหรือเปล่า ‪- เปล่า คุณล่ะ
‪นึกว่าผมไขปริศนาได้แล้วเชียว
‪คงสงสัยว่าคุณอยู่ไหน
‪ผมรู้ อย่าลาออกจากงานประจำ
‪เราจะโยนความผิดฆาตกรรมทั้งหมดให้เขา
‪จับไว้
‪ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นใคร ริส
‪คุณพรากอะไรไปจากผมมากมาย
‪ฉันไม่กลัวอดีตของคุณหรอก
‪- ผมทำไม่ได้ ‪- ไอ้กัปตันอเมริกาเฮงซวย
‪คุณคิดว่าคุณเพิ่งเริ่มต้น แต่คุณคิดผิด
‪ผม ริส มอนโทรส
‪ประกาศลงสมัครชิงตำแหน่ง ‪นายกเทศมนตรีลอนดอนอย่างเป็นทางการ
‪เพราะผมจะหยุดคุณ
‪ผมโตมาในบ้านเอื้ออาทรในลูอิสแฮม
‪(ริส มอนโทรส ผู้สมัครนายกเทศมนตรี)
‪ผมเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะได้รับโอกาสแบบเดียวกัน
‪ถ้าผมได้เป็นนายกเทศมนตรี
‪ผมอยากทำมากกว่านี้ ‪เพื่อชนชั้นแรงงานของลอนดอน
‪คุณเป็นคนโรคจิตที่ฉลาดมาก ผมยอมรับเลย
‪ใครจะเชื่อว่าว่าที่นายกเทศมนตรี ‪เป็นฆาตกรต่อเนื่อง
‪ปลอมตัวได้สมบูรณ์แบบ
‪ถ้าคนหนุ่มสาวอย่างเรา ‪ไม่ได้สนใจทำงานขนาดนั้นล่ะ
‪แต่ผมรู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณ ‪คนโหดร้ายในโลกไร้ศีลธรรมของตัวเอง
‪ที่ผมไม่รู้คือทำไม
‪แล้วเพื่อนรวยๆ ของคุณที่ถูกฆ่าล่ะคะ
‪- ใช่ คุณฆ่าพวกเขาทำไม ‪- ผมเข้าใจว่าคนอยากรู้อยากเห็น
‪ตำรวจนครบาลจะหาตัวคนร้าย ‪และจับกุมให้ได้ ผมเชื่อหมดใจเลย
‪แต่ตำรวจจะจับใครล่ะ
‪พวกเขาคิดว่าผมเป็นฮีโร่ที่ช่วยโรอัลด์ไว้
‪อีกนานแค่ไหนกว่าคุณจะพลิกสถานการณ์ ‪แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้ผม
‪- ขอบคุณที่มาอีกนะครับ ยินดีที่ได้เจอครับ ‪- ดีใจที่ได้เจอคุณ
‪ผมจับคุณส่งตำรวจไม่ได้ ไม่มีใครเชื่อผมหรอก
‪แต่ผมสามารถจับคุณและหาหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด
‪เพื่อหยุดยั้งคุณตลอดไป
‪ก่อนอื่น หาว่าคุณอยู่ที่ไหน
‪หลังจากหย่ากันด้วยดี
‪คุณซื้อห้องสามห้องนอนที่สว่าง ปลอดโปร่ง
‪ดีแต่ไม่เสแสร้ง
‪บุกเข้าไปในบ้านเฮนเดอร์สันก็ยากแล้ว ‪ครั้งนี้ยากกว่า
‪ผมต้องหาทางอื่นเพื่อเข้าถึงคุณ
‪มาทำให้มันจบๆ ไปดีกว่า ‪ขอบคุณที่ช่วยฉันเรื่องนี้นะ
‪ถ้าพวกราชการหน้าโง่ยืนกราน ‪ให้ฉันเก็บของออกจากออฟฟิศมัลคอล์ม
‪อย่างน้อยก็ปลดล็อกประตูให้หน่อยก็ยังดี
‪ผมต้องผลักไสเธอไปก็เพราะคุณ
‪ไม่แปลกใจเลยที่พยาธิตัวตืด ‪ในทอม ฟอร์ดเกาะติดเธออีกแล้ว
‪วันนี้ฉันมีอะไรให้ทำเยอะแยะในงานระดมทุนนี้
‪ผมได้รับคำเชิญที่แสนดีของคุณแล้วนะครับ ‪แต่เกรงว่าผมไปงานไม่ได้
‪ผมจะหนีไปสักสองสามเดือน
‪พาครอบครัวไปเซนต์บาร์ตส์ ‪และผ่อนคลายความเครียด
‪ปล่อยให้ทุกอย่างที่นี่สงบลง
‪มากับผมสิ
‪ไปพักผ่อนกันระหว่างที่พวกเขาจับไอ้โรคจิตนี่
‪แล้วคุณค่อยจัดงานการกุศลตามใจคุณ
‪ขอบคุณมาก จริงๆ นะ แต่ฉันไม่กลัวไอ้บ้านี่หรอก
‪เรามีรปภ. มากพอ...
‪ไม่มีใครห้ามคุณทำสิ่งที่อยากทำหรอก
‪เอาของฝากเล็กๆ น้อยๆ ‪หรือเหล้ารัมมาฝากด้วยล่ะ
‪ไปซะได้ก็ดี เขาไม่คู่ควรกับเธอ ‪หรือคำเชิญที่แสนดีๆ ของเธอ
‪(การปรากฏตัว: ศิลปะเกิดใหม่ ‪ด้วยความรำลึกถึงไซม่อน ซู)
‪ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ
‪เธอคงเชิญผมไปด้วยแล้ว
‪สตีฟ ผมจะไม่ขายเมย์บัค โรลส์รอยซ์
‪และแอสตันของผมในราคาที่ถูกกว่ามูลค่าของมัน
‪เท่าที่ได้ยินมา คุณไม่ได้อยู่ในสถานะ ‪ที่จะต่อรองอะไรได้มากนัก
‪- อะไรนะ ‪- เกือบจะล้มละลาย
‪พนักงานเดินออก
‪ฟีบี้คงไม่รู้สินะ
‪แต่ทำไมไม่แต่งงานซะล่ะ ‪คลับของคุณจะได้เปิดต่อไปได้
‪เห็นไหม นี่คือเหตุผลที่คุณโสด
‪คุณพูดเรื่องขอแต่งงาน ‪เหมือนถามว่าเที่ยงนี้จะกินอะไรดี
‪จะขอแต่งงานทั้งทีก็ต้องทำให้ดีสิ
‪- คุณเป็นพ่อค้าเพชรนะ ‪- ผมรู้ แพงไม่ใช่เล่น
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪ผมจะหาเพชรที่แพงกว่ารถสะสมของคุณอีก
‪ถ้าฟีบี้ตอบตกลง คุณจะได้ภรรยา ‪และถุงเงินไม่จำกัด
‪- คุณชนะ ‪- แล้วถ้าเธอปฏิเสธล่ะ
‪คุณเอาเพชรมาคืน ส่วนผมเก็บรถสะสมไว้
‪- สตีฟ ทำไมผมต้องเสี่ยงด้วย ‪- เพราะคุณจนตรอก
‪หรือไม่คุณก็เป็นไอ้เบื๊อกไร้วิญญาณ
‪ที่อดไม่ได้ที่จะพยายามอึ๊บผม ‪ด้วยไอ้จ้อนจิ๋วๆ ของคุณ
‪ก็ได้ อย่าเสี่ยงเลย
‪ผมแน่ใจว่าฟีบี้จะยินดีแต่งงานกับ ‪หลุมดำทางการเงินและอารมณ์
‪ช่างหัวมัน
‪ได้เลย
‪ไอ้สันดานเชลซีเฮงซวย
‪- เตรียมตัวกินขี้ได้เลย ‪- โอเค
‪- ฟีบี้ ‪- ไง สตีวี่ ที่รัก
‪ดีใจที่ได้เจอนะคะ
‪- เช่นกันครับ ขอให้มีวันที่ดีนะ ‪- เช่นกันค่ะ
‪เป็นอะไรไป คนสวยของผม
‪ตอนที่คุณสัญญาว่าจะแก้ปัญหาของเรา
‪ฉันนึกว่าคุณหมายถึงในห้องเดียวกัน
‪แน่นอน ที่รัก แต่จำได้ไหม ‪ผมบอกคุณแล้วว่าวันนี้ผมมีประชุมสำคัญ
‪ฉันนอนไม่หลับอีกแล้ว
‪ทุกครั้งที่ฉันหลับตา ฉันเห็นไฟลุกท่วมแฮมป์ซี่เลย
‪เมื่อเช้าฉันไปเดินเล่นเพื่อฟังเสียงนกร้อง
‪- เยี่ยมเลย ‪- ไม่เลย
‪ฉันรู้สึกเหมือนมีคนตาม
‪คุณดังนะ มีตอนไหนที่คุณไม่โดนตามด้วยเหรอ
‪คุณมีคนคุ้มกัน ไม่ใช่ซาเร็คเหรอ ไง ซาเร็ค
‪- ฉันคิดถึงวิค ‪- ผมรู้
‪มาเร็ว สูดหายใจ มานี่
‪ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ไม่เป็นไร
‪คุณไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว ไม่แปลกใจเลย
‪ที่คุณรู้สึกหวาดระแวงขนาดนี้
‪ไม่ๆ อดัม คุณไม่เข้าใจ
‪ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองฉันอยู่
‪คุณไม่เชื่อฉันเหรอ
‪ไม่ ผมเชื่อว่าสิ่งที่คุณต้องการคือผม
‪ผมจะย้ายคุณมาอยู่ที่นี่ ‪จนกว่าคุณจะรู้สึกเป็นตัวเองมากขึ้น
‪นั่นอาจช่วยได้
‪ฉันอยากได้เพนต์เฮาส์
‪ได้สิครับ
‪ไปบ้านคุณไม่ได้
‪ผมเลยต้องรอให้คุณมาเผชิญโลกตามลำพัง ‪ไม่มีใครคุ้มกัน
‪โชคดีที่คุณเป็นพวกหลงตัวเอง ‪คุณสัมภาษณ์มาเป็นล้านครั้งแล้ว
‪ผมจะพูดว่า วันธรรมดาๆ ‪ในชีวิตของริส มอนโทรสเป็นยังไง
‪พระเจ้า มันคงน่าเบื่อมาก
‪ถ้าไม่นับการฆาตกรรม
‪คุณเขียนที่บ้าน
‪คุณชอบกินข้าวที่บ้านมากกว่าออกไปข้างนอก ‪คุณชอบเล่นโป๊กเกอร์ออนไลน์ที่บ้าน
‪ถ้าจะออกจากบ้าน ‪ก็คือไปเป็นอาสาสมัครที่โรงพยาบาลเด็ก
‪คุณปลอดภัยอยู่ในบ้าน ‪หรือถูกห้อมล้อมในที่สาธารณะ
‪ผมจะจับคุณได้ยังไงถ้าผมเข้าใกล้คุณไม่ได้
‪ศาสตราจารย์คะ สวัสดีค่ะ
‪เวลางาน ลืมแล้วเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪- สบายดีไหมคะ คุณดูเหนื่อยมาก ‪- โทษที งานท่วมหัวเลย งานวิจัยน่ะ
‪นี่เกี่ยวกับริส มอนโทรสหรือเปล่า
‪บ้าเอ๊ย
‪ผมกำลังคิดว่าจะใช้อดีตของเขา
‪เป็นนิยายดิกคินส์ยุคใหม่ จากยาจกสู่เศรษฐี
‪รู้ไหม คุณไม่ต้องอายหรอก
‪คุณก็ชอบริส มอนโทรส ‪เหมือนคนทั้งลอนดอนนั่นแหละ
‪ขนาดฉันยังต้องยอมรับเลยว่าเขาดูมีเจตนาดี
‪ถ้าพูดถึงนักการเมืองน่ะ
‪แม้แต่นาเดียคุณก็หลอกได้
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งเห็นเขาไม่ใส่เสื้อ ‪ตอนไปวิ่งตอนเช้า
‪แถวรีเจนต์สพาร์กเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว
‪- รีเจนต์สพาร์ก ‪- เขากำลังฝึกเพื่อลงแข่งลอนดอนมาราธอน
‪โชคดีจัง พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ‪ซึ่งแปลว่าเรามีเดตในสวนสาธารณะ
‪มีปัญหานิดหน่อยที่ต้องแก้
‪จะพาคุณกลับมาที่นี่ยังไง
‪วีรบุรุษแห่งเหตุไฟไหม้บ้านแฮมป์ซี่นี่เอง
‪หนึ่งในข้อดีของการโตมาในเคหะชุมชน
‪- เรารู้วิธีสะเดาะกุญแจ ‪- คุณต้องการอะไร
‪ยังไม่ชัดอีกเหรอ
‪ผมต้องการเพื่อน
‪คนที่สนใจอะไรเหมือนกับผม เข้าใจกัน
‪คนที่ผมเล่าความลับทั้งหมดให้ฟังได้
‪เช่นทำไมคุณถึงฆ่าคนพวกนี้เหรอ
‪คุณเป็นคนฉลาด ทำไมผม
‪ว่าที่นายกเทศมนตรีลอนดอน จะฆ่าพวกเขาล่ะ
‪เพราะพวกเขากลายเป็นภาระ ‪ต่อการหาเสียงของคุณไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪เห็นไหม ตอนนี้คุณเข้าใจแล้ว
‪มัลคอล์มแบล็คเมล์ผม ‪เรื่องที่ผมติดการพนันงอมแงม
‪การเอาเปรียบผู้หญิงของไซม่อน ‪กำลังจะรั่วไหลออกไป พัวพันด้วยไม่ได้
‪เจมม่า...
‪อึ๊บแบบเมาๆ ครั้งเดียว หรือสี่ครั้งนี่แหละ ‪สมัยที่ผมยังแต่งงานอยู่
‪ยังไงเธอก็ต้องเปิดรูเบ้อเริ่มบนหน้า
‪ทำให้ผมอับอาย ทำลายภาพลักษณ์ผม ‪ทำลายการหาเสียงของผม
‪คุณมันโรคจิต
‪ผมอยู่ในความเป็นจริงมากกว่า
‪พวกเขาขวางทางผม ‪และตอนนี้พวกเขาไม่ขวางทางแล้ว
‪ผมอยากให้เรื่องกินคนรวยนี่จบลงสักที
‪มันกลายเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ ‪จากสิ่งดีๆ ที่ผมพยายามทำให้เมืองนี้
‪คุณไม่ได้สนใจเมืองนี้หรอก
‪ผมรักลอนดอน
‪ผมรักอำนาจน่ะ
‪เพราะมันจะเป็นบาปมหันต์ ‪ถ้าผมไม่ใช้จุดแข็งของตัวเอง
‪ในระดับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‪ผมห่วงใยคุณนะ โจ
‪ถ้าผมไม่ห่วง ป่านนี้คุณคงตายไปแล้ว
‪สิ่งที่เรามีเหมือนกันนั้นหายาก
‪ผมไม่มองข้ามคุณค่าของมันหรอก
‪ตอนนี้เราคงคุยเรื่องหนังสือ ‪และดื่มเบียร์ไปด้วยแล้ว
‪ถ้าคุณฆ่าโรอัลด์ ‪แล้วโยนความผิดให้เขาตามที่ผมขอ
‪ผมก็รู้จุดแข็งของคุณเหมือนกัน ‪และเมื่อคุณทำไม่สำเร็จ
‪มันน่าผิดหวังจริงๆ
‪โอกาสเดียวที่จะชดเชยให้ผม
‪หาคนมารับผิดเรื่องทั้งหมดให้ได้
‪ริส ผมจะ...
‪ผมหาวิธีเอง คุณไปหาแพะเถอะ
‪ไม่งั้นคุณจะต้องรับกรรมทั้งหมด
‪คืนนี้มีงานใหญ่
‪เราซาบซึ้งมากที่พวกคุณเริ่มงานได้กะทันหันแบบนี้
‪ตอนนี้เจ้าหน้าที่บัญชีเงินเดือนกำลังหยุดพัก
‪อาจจะล่าช้าหน่อย แต่เราจะจ่ายเงินคุณนะ
‪ผูกเน็กไทให้หน่อยได้ไหมครับ
‪ตำรวจจะมาที่งานคืนนี้
‪พวกเขาอยากจับตาดูเรา
‪มันจะปลอดภัยและเป็นระเบียบมาก
‪บ้าเอ๊ย คุณเชิญเขามาที่นี่เหรอ
‪ฉันรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่ด้วย
‪เขาเป็นเหมือนขวดยานอนหลับ ‪ในคราบมนุษย์ของฉัน
‪และเขาเป็นฮีโร่
‪ผู้คนลืมกันเร็วแค่ไหนนะว่าฉันเป็นคนดึงเขา
‪จากตึกที่ไฟไหม้
‪เขาว่ากันว่า "ยิ่งจ้องยิ่งอุ่นใจ"
‪- เขาว่ากันอย่างนั้นเหรอ ‪- ไม่เคยเห็นเธอเขินขนาดนี้มาก่อนเลย
‪มานั่งสิ ฉันต้องคุยกับคุณ
‪อดัมบอกว่าฉันหวาดระแวง
‪แต่ฉันคิดว่ามีคนสะกดรอยตามฉัน
‪- คุณเห็นใครบ้างไหม ‪- เปล่า ฉันแค่รู้สึกน่ะ
‪ฉันเริ่มสงสัยเพื่อนตัวเองแล้วด้วยซ้ำ
‪ถึงผมจะไม่ชอบเห็นเธอเครียด ‪ผมก็กำลังหาคนมาเป็นแพะรับบาปอยู่
‪แน่นอน พวกเขาป่าเถื่อนไปหน่อย ‪แต่สิ่งที่พวกเขาทำมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪โจนาธานที่รัก
‪คุณไม่รู้เลยใช่ไหม
‪เรื่องนี้ต้องรู้กันแค่เรานะ
‪คนแรก โซฟี
‪รักเธอ เธอคือนางฟ้า ทูตสวรรค์
‪แต่เธอกินยาเยอะไปหน่อย ‪และการบ้างานของเธอ
‪โทษที ขอพักดีกว่า
‪คำแปล: สาวขี้ยาที่อยากได้ชื่อเสียง ‪น่าเบื่อมากกว่าชั่วร้าย
‪ฉันนึกภาพเธอทำเรื่องไม่ดีไม่ออกเลย
‪เอาละ เบลสซิ่ง
‪เพชรเม็ดงาม สาวงามในตำนานที่เด่น สูง ผอม
‪แต่ไม่ใช่คนที่น่ารักที่สุด
‪ไร้หัวใจ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ‪ถึงขั้นต่อต้านสังคมหน่อยๆ
‪บางทีธุรกิจของเธอก็แหวกแนว
‪แชร์ลูกโซ่
‪คนแก่ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มักทำอะไรเกินตัว
‪หลอกเอาเงินเกษียณของย่า โอเค นั่นก็อีกเรื่อง
‪ผมเข้าใจว่าทำไมคุณอาจคิดว่าพวกเขา...
‪พระเจ้า เปล่า ฉันแค่นินทาพวกเธอน่ะ ที่รัก
‪ฉันนึกภาพพวกเธอตบแมลงวันไม่ออกเลย
‪แต่คอนนี่...
‪- พูดต่อสิ ‪- ฉันเป็นห่วงจัง
‪เขาอยู่ไม่สุข
‪ดื่มเหล้าตอนเช้า เสพยาหนัก ‪เอาแน่เอานอนไม่ได้
‪ตำรวจสงสัยกันด้วยซ้ำเพราะเขาไม่มีพยานที่อยู่
‪- ผมจัดการเรื่องนั้นได้ ‪- สวัสดี ที่รัก
‪โจนาธาน อย่ามองนะ
‪นั่นใครน่ะ
‪ทำไมเขาถึงแตะต้องเธอแบบนั้น
‪นั่นนิโก เลอันโดรส
‪ทายาทธุรกิจขนส่ง หนุ่มโสด
‪สาวๆ คลั่งไคล้
‪เขามาทำอะไรที่ลอนดอนนะ
‪ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย ตั้งแต่มิโคนอสใช่ไหม
‪งานของคุณเป็นที่น่าสนใจมากๆ
‪ไม่ ผมจะว่อกแว่กไม่ได้ เธอเป็นอิสระแล้ว
‪ยังไงก็เสียใจด้วยนะครับ
‪ฉันบอกตัวเองว่าไซม่อนคงอยากตายตั้งแต่ยังหนุ่ม
‪งานของเขาจะคงอยู่ต่อไป
‪พูดถึงเรื่องนั้น
‪ผมกะว่าจะหว่านเสน่ห์ใส่คุณ ‪ให้พาชมงานส่วนตัวสักหน่อย
‪มันยังไม่พร้อมและ นิโก
‪คืนนี้จะมีนักสะสมตัวจริงมา
‪ส่วนผมเป็นแค่หนุ่มเจ้าชู้ทรงเสน่ห์ ‪ที่ใช้เงินพ่อซื้องานศิลปะทันสมัย
‪- คุณคิดแบบนั้นเหรอ ‪- ก็...
‪ที่ควรพูดถึงคือ ผมไม่ได้ทำงานให้พ่อแล้ว ผมรู้
‪ตลอดชีวิตของผม
‪ผู้ชายคนนั้นบงการความคิดทุกอย่าง
‪ความรู้สึก และการตัดสินใจ
‪มันไม่ง่ายเลยที่จะเป็นอิสระ แต่ผมก็ทำได้ ‪ผมกำลังไล่ทำตามความชอบของตัวเอง
‪รวมถึงศิลปะด้วย
‪และในเมื่อผมสังเกตเห็นว่า ‪คุณไม่ได้ใช้นามสกุลล็อกวู้ด
‪ผมเลยคิดว่าคุณอาจจะเข้าใจ
‪จะบอกอะไรให้นะ
‪คุณยื่นข้อเสนอมาและฉันต้องการหลักประกัน
‪แต่ฉันจะพิจารณามันจริงๆ ฉันว่ามันยุติธรรมดี
‪เจอกันคืนนี้นะ
‪ผมชวนคอนนี่ไปกินมื้อเที่ยง ‪เพื่อประเมินความสามารถในการใส่ร้ายเขา
‪ผมแปลกใจมากที่เขาดูดีใจที่ผมติดต่อไป
‪คุณคงคิดว่าผมสมควรโดนแล้ว
‪เหมือนเขารู้ว่าผมมาที่นี่ทำไม
‪ไม่ๆ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ล้มในห้องน้ำ
‪อย่างที่เห็น ผมไม่ค่อยสบายเท่าไร
‪ที่จริงผมดีใจที่คุณโทรมานะ
‪ผมต้องขอโทษคุณอย่างสุดซึ้ง ‪สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่แฮมป์ซี่
‪- อารมณ์มันพลุ่งพล่านน่ะ ‪- พูดออกมาเถอะ
‪อวยตัวเองซะ คุณเป็นฮีโร่
‪ผมมันไอ้งั่ง
‪ตำรวจคิดว่าอาจเป็นผม คุณรู้ไหม
‪คุณเหรอ
‪ตลกแล้ว
‪มีประโยชน์อย่างน่าตลกเลยล่ะ
‪ผมไม่มีพยานที่อยู่เลยสักคน
‪ไม่ใช่เพราะผมเป็นฆาตกร ผมแค่...
‪ผมมีความจำเรื่องต่างๆ น้อยมาก
‪ผมเมามากจนบางครั้งจำชื่อตัวเองแทบไม่ได้
‪และความจริงก็คือ เรื่องนี้กับโคเคน
‪คือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมตื่นในตอนเช้า
‪เสียใจด้วยนะครับ
‪- จมูกหักเล่นโคเคนไม่ได้หรอก ‪- ผมรู้
‪ผมเลยขอให้แม่บ้านอัดก้นให้ผมเมื่อเช้า ‪แล้วเธอก็ลาออก
‪มันคือตอนที่มีคนเป่าโคเคนใส่ก้นคุณผ่านหลอด
‪นี่อาจจะเศร้าที่สุดก็ได้
‪ช่วยผมด้วย โจนาธาน
‪คืนที่คุณเจอฟีบี้ เธอบอกว่าคำพูดของคุณ
‪มีผลกับเธออย่างลึกซึ้ง
‪คำพูดพวกนั้นคืออะไร
‪- เราคุยกันเยอะมาก... ‪- ผมจะทำยังไงดี
‪พยายามเป็นคนที่ดีกว่านี้
‪ทำอะไรสักอย่างกับเงินทั้งหมดนั่น ‪นอกจากเลียนแบบเรื่องลีฟวิ่งลาสเวกัส
‪หรือผมเกินเยียวยาแล้ว
‪ถ้าผมใส่ร้ายเขา
‪ผมอาจช่วยชีวิตเขาไว้ก็ได้
‪(ถ้าเจอใครสักคนแล้ว ไปดูช่องแช่แข็งคุณดูนะ)
‪(หนึ่งข้อความใหม่)
‪(ลงมือคืนนี้ซะ ไม่งั้นพรุ่งนี้เจอดี)
‪งั้นก็ไม่กดดันสินะ
‪(เอสเอช)
‪งานยุ่งๆ แขกที่ไม่สนใจอะไร ‪เครื่องดื่มแรงๆ...
‪เป็นที่ที่เหมาะกับการใส่ความเจ โอ บี
‪คอลเลกชั่นของซูมีผลงานร่วมจากศิลปินหลายคน
‪ที่มูลนิธิตั้งใจจะฟูมฟัก
‪เดินดูรอบๆ นะคะ ขอให้สนุกค่ะ ‪และถ้ามีคำถามอะไร
‪ไม่ต้องลังเลที่จะถามนะคะ
‪ผมอยากให้งานนี้ราบรื่นเพื่อเคท
‪ผมต้องทำเรื่องนี้เงียบๆ
‪เยี่ยมเลย เพื่อนนักสืบของผม
‪คอนนี่อยู่ไหนนะ
‪ผมจะลงมือแล้วนะ พวก
‪"พวก" เหรอ นึกว่าผมเป็นงูพิษ ‪จอมวางแผนซะอีก
‪- อดัม... ‪- ผมรู้ ผมพูดบางอย่างที่แฮมป์ซี่
‪แต่ตอนนั้นผมเมาหลายอย่าง ‪และตอนนี้สร่างเมากว่านี้ก็พระแล้ว
‪และผมยกโทษให้คุณสำหรับทุกอย่าง ‪จริงๆ นะ โอเค ฟังนะ
‪ผมจะขอฟีบี้แต่งงาน
‪ผมมีเพชรเม็ดงาม ผมจะเช่าเครื่องบินเจ็ต
‪ผมจะขอแต่งงานเหมือนในเทพนิยายเลย
‪- ยินดีด้วย ‪- ขอบคุณนะ พวก
‪ฟังนะ เธอฟังความเห็นคุณ
‪เพราะงั้นตอนเจอเธอ ก็ช่วยพูดอะไรดีๆ
‪เรื่องที่ผมยอมทิ้งศักดิ์ศรีและขอโทษคุณด้วยนะ
‪งั้นเหรอ
‪คุณเยี่ยมที่สุดเลย
‪ผมต้องไปสรุปการขอแต่งงานทั้งหมด
‪แต่ช่วยดูแลเธอตอนผมไม่อยู่ได้ไหม
‪ช่วงนี้เธอแบบว่า... เยอะน่ะ พูดดีๆ ล่ะ
‪- อดัม ผมยุ่งอยู่ ‪- พูดดีๆ นะ
‪ศาสตราจารย์มัวร์
‪นาเดีย... เอ็ดเวิร์ด สวัสดี
‪ฉันสับสน คุณรวยเหรอคะ ไม่ได้ว่านะ ก็แค่...
‪ผมมีเพื่อนที่นี่น่ะ ‪ผมก็อยากถามคุณสองคนเหมือนกัน
‪แม่อยากให้ผมซึมซับวัฒนธรรมน่ะครับ
‪และนาเดียเป็น...
‪- เราตกลงกันว่าไงนะ ‪- ฉันเป็นคู่เดตของเขา
‪ขอเครื่องดื่มอีกแก้วได้ไหม
‪ผมบอกแล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ ตั้งแต่วันแรกเลย
‪ไม่อยากโกหกนะ แต่ผมแปลกใจนิดหน่อย
‪อย่าตอกย้ำกันนะ แต่ฉันคิดว่าฉันอาจจะคิดผิด
‪ไม่ ฉันมองผิดไป เอ็ดเวิร์ดอาจจะดีก็ได้
‪และไม่ใช่ความผิดเขาที่พ่อแม่เขา ‪เป็นงูพิษแห่งวงการหนังสือพิมพ์
‪เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำตัวงี่เง่า ‪ดังนั้น...
‪บ้าเอ๊ย พระเจ้า...
‪นั่นเลดี้ฟีบี้ ตายจริง ‪คุณว่าเธอจะยอมถ่ายเซลฟี่กับฉันไหม
‪แบบเสียดสีน่ะ แหงๆ แต่...
‪- ได้สิ เธอเป็นมิตรอยู่นะ ‪- คุณรู้จักเธอเหรอ
‪แนะนำฉันหน่อยสิคะ
‪ก็อยากนะ แต่ผมต้องเอาหูที่เริ่มเน่า ‪ไปจัดฉากใส่ร้ายคนเหลวแหลก
‪ไว้ทีหลังแล้วกัน ผมสัญญา
‪ผมต้องหาใครสักคน ‪เพราะผมมีของจะให้พวกเขาน่ะ
‪เดี๋ยวผมกลับมานะ แล้วเจอกัน โอเคไหม
‪ห้ามยุ่ง ยุ่งไม่ได้
‪- ไง ‪- ไง
‪คุณดูดีมากเลย
‪ทุกอย่างดูดีไปหมด
‪- เราไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ‪- ไม่ คุณพูดถูก
‪แต่ผมขอบอกว่า
‪ผมรู้ว่ามันคงยากที่จะรวบรวมสติ ไม่ใช่...
‪ไม่ใช่ในแง่ตรรกะ แต่ทุกอย่าง...
‪คุณกำลังทำให้ฉันสับสนนะ
‪ใช่
‪คุณบอกว่าไม่อยากสานต่ออะไร ‪แต่ก็มางานของฉัน
‪คุณพูดอะไรหวานๆ มันดีนะ
‪และมันทำให้ฉันรู้สึกแย่กว่าเดิม
‪อ๋อครับ
‪- เคท... ‪- คุณ...
‪คุณรู้จริงๆ เหรอว่าต้องการอะไร โจนาธาน
‪ขอตัวนะคะ
‪ผมอยากตามเธอไป แก้ไขเรื่องนี้
‪ผมอยากอยู่เคียงข้างเธอ ช่วยเธอทำสิ่งดีๆ
‪จากเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น
‪ผมอยากเป็นอะไรก็ได้ ‪ที่ไม่ใช่เด็กรับใช้หูขาดของคุณ
‪โอ้โห คุณทำให้มันง่ายเกินไป
‪- เจ้าหนูจอห์นนี่ ‪- ไงครับ
‪พระเจ้า ผมคิดถึงคุณจัง ดื่มอะไรหน่อยไหม
‪ผมงดดื่ม แต่ไม่ได้แปลว่าคุณต้องงดด้วย
‪บทสนทนาของเราทำให้ผมตาสว่าง
‪- งั้นเหรอครับ ‪- พอได้เห็นหน้าคุณ
‪สีหน้าสงสาร ตอนที่ผมเล่าเรื่องอัดก้นให้คุณฟัง
‪ทำให้ผมรู้ว่าผมต้องเปลี่ยนตัวเอง
‪ผมอยากใช้เงินตัวเองทำเรื่องดีๆ
‪แทนที่จะเลียนแบบเรื่องลิฟวิงลาสเวกัส
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- ผมมองคุณ โจนาธาน
‪ไม่มีเงิน แต่งตัวเหมือนบรรณารักษ์น่าเบื่อ
‪แต่คุณก็ไม่ปล่อยให้มันหยุดคุณจากการเป็นคนดี
‪และผมอยากเป็นแบบนั้น เหมือนคุณ
‪เขาเลือกวันนี้เป็นวันตื่นรู้ทางจิตวิญญาณเนี่ยนะ
‪ผมจะพาตัวเองเข้าบำบัด
‪ผมรู้ แต่ผมจะไปพรุ่งนี้
‪อย่างที่คุณบอก ยิ่งใช้เวลาอยู่กับใครมากเท่าไร
‪ก็ยิ่งถูกสาปให้มองพวกเขาเป็นมนุษย์
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมขอบคุณพลังเบื้องบนของผมแทนคุณ
‪มาสิ นั่งสมาธิกับผม
‪ต้องเริ่มด้วยการหายใจลึกๆ
‪ใช่ นั่นแหละ
‪แต่คุณเอาปืนจ่อหัวผม และผมไม่มีทางเลือกแล้ว
‪โอม
‪เข้ามาสิคะ ฉันมั่นใจว่าเคทอยู่แถวนี้แหละ
‪- เลดี้บอร์ฮอลล์ - แบล็กซ์เวิร์ธ ‪- คะ
‪ตำรวจขอให้ฉันพาคุณไปที่ห้องนิรภัยค่ะ
‪- โอเค ได้ค่ะ ‪- เราต้องไปแล้ว
‪ค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪ฉันจะบอกรายละเอียดเพิ่มเติม ‪ตอนเราอยู่ในห้องนะคะ
‪โอเค
‪ฉัน...
‪ขอโทษค่ะ เลดี้ฟีบี้ ‪ฉันขอถ่ายเซลฟี่กับคุณได้ไหมคะ
‪โทษทีค่ะ ฉันเป็นแฟนตัวยงเลย
‪- น่ารักจังเลย ‪- ไม่ได้ค่ะ ขอโทษที ไม่ใช่ตอนนี้
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะ ที่รัก
‪ตำรวจอยากคุยกับฉันด่วน
‪ผมพลาดอะไรไป
‪มูลนิธิของเคทเพิ่งนำหน้าไปไกลเลย
‪นิโกซื้องานศิลปะของไซม่อนไว้ทั้งหมดเลย
‪งานศิลปะของพี่ชายฉันทำลายสถิติใหม่... ‪เขายิ่งใหญ่กว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ซะอีก
‪เหล้า เดี๋ยวนี้
‪นิโก อะไรวะ
‪ผมตัดสินใจไม่ได้ว่าชอบอันไหนที่สุด ‪ก็เลยซื้อทั้งหมดเลย
‪สมมติว่าฉันอนุมัติการซื้อที่ฟุ่มเฟือยนี้...
‪ไม่เอาน่า ผมตั้งใจจะปล่อยกู้ผลงานส่วนใหญ่ ‪ให้หอศิลป์แห่งชาติในเอเธนส์
‪บางภาพผมจะเก็บไว้ที่บ้าน
‪บางทีคุณอาจแนะนำผมในที่ที่ส่วนตัวกว่านี้ได้
‪ฉันไม่ได้มาพร้อมงานศิลปะค่ะ
‪ผมเข้าใจดี
‪คุณมาแยกกัน
‪ถ้าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ แปลว่าฉันฟังอยู่
‪พูดตรงๆ เลยนะ คุณเซ็กซี่มาก เคท
‪และคุณฉลาดและมีอำนาจ และมันเซ็กซี่มาก
‪ความจริงคือผมรักการอึ๊บมาก
‪ผมคงคิดว่ามันเป็นคำสาป ถ้าผมอึ๊บไม่เก่ง
‪บ้านฉัน
‪พรุ่งนี้
‪เอาไวน์มาด้วย
‪ผมจะไปเอาแชมเปญนะ
‪เคท ที่รัก
‪ผมไม่ได้หึง ‪เพราะผมไม่ได้คบกับเคท ผมคบเธอไม่ได้
‪ผมเลยไม่ได้หึง
‪นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪ฉันเพิ่งไปขอถ่ายเซลฟี่กับเลดี้ฟีบี้
‪เธอถูกสาวเสิร์ฟหยาบคายลากออกไป
‪เพราะตำรวจต้องคุยกับเธอ
‪ถ้าเราตกอยู่ในอันตราย ฉันควรไปเตือนเพื่อนๆ
‪โทรศัพท์ฉันหาย
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องเพื่อนๆ คุณหรอกค่ะ ‪เดี๋ยวจะมีคนไปดูแลพวกเขา
‪สถานการณ์กำลังถูกจัดการอยู่ตอนนี้เลยค่ะ
‪นั่งลง หายใจลึกๆ
‪โอเคไหม ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ ‪ไม่ต้องห่วง
‪คุณบอกว่าตำรวจอยากคุยกับฉัน
‪ฉันรู้สึกว่าคุณรับความจริงได้
‪ตำรวจไม่ทำหน้าที่ของตัวเองค่ะ
‪ต้องมีคนปกป้องคุณ
‪นี่เป็นความคิดฉันเอง
‪เพื่อพาคุณไปที่ห้องนิรภัย
‪ห้องนิรภัยเหรอ
‪จากฆาตกร
‪ฉันปรับแต่งประตูเป็นพิเศษ
‪ไม่ต้องกลัวนะคะ
‪คุณรู้จักฉัน
‪ฉันรู้จักคุณจริงๆ ด้วย
‪ฉันเคยเห็นคุณถ่ายรูป คุณเป็นช่างภาพ
‪เปล่า ฉันเป็นเพื่อนคุณ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณผ่านอะไรมามาก ตอนนี้ฉันจะดูแลคุณเองนะ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณพยายามมากๆ
‪แต่ฉันว่าฉันอยากกลับแล้วล่ะ
‪เพราะงั้นฉันยืนกรานให้เราปลดล็อกประตูนั่น
‪ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด
‪เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ได้ โอเค ขอบคุณครับ
‪ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนของเรา ‪ขอให้พนักงานเสิร์ฟสื่อสาร
‪กับเลดี้ฟีบี้เลย
‪ทำไมเราต้องรอด้วย ‪พวกเขาคงไปได้ไม่ไกลหรอกใช่ไหม
‪ตรวจดูถนนและรถทุกคันด้านนอก ‪คุณไปดูข้างหลัง ฉันจะไปข้างหน้า
‪แล้วให้คนไปดูกล้องวงจรปิดด้วย
‪- ฉันจะไปดูด้วย ‪- อยู่นี่นะครับ ใจเย็นไว้
‪- เราจะจัดการเรื่องนี้เอง ‪- แต่...
‪เคท ขอร้องล่ะ ดำเนินงานต่อไป ‪อย่าทำคนแตกตื่น
‪คืนนี้เราทั้งคู่จะปล่อยให้คืนนี้บานปลายไม่ได้ ‪ผมจัดการเอง
‪- ฆาตกรจอมเขมือบคนรวยเหรอ ‪- ไม่ คุณบอกว่าอยากให้มันจบ
‪ฟีบี้บอกผมว่าเธอคิดว่ามีคนแอบตามเธอ
‪ผมคิดว่าเธอตื่นตูมไปเอง แต่บางที...
‪หรือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดก็คือคำตอบ
‪ฆาตกรพุ่งเป้าไปที่เพื่อนของเธอ ‪ตอนนี้ฟีบี้ถูกจับตัวไป
‪ไม่ใช่ฆาตกรหรอก อย่างน้อยก็อาจจะยังไม่ใช่
‪ถ้าเธอบอกว่ามีคนแอบตามเธอ ผมก็ต้องเชื่อเธอ
‪โอเค
‪คุณจะพาฟีบี้ไปไหนถ้าคุณเป็นคนแอบตามเธอ
‪ผมรู้ว่าสิ่งแรกที่พวกเขาทำคือเช็กกล้องในตึก
‪- คิดว่าผมออกไปกับเธอ ‪- แสดงว่าเธอยังอยู่ในตึกเหรอ
‪ถ้าไม่มีเวลาสร้างอะไรที่ชั้นใต้ดินน่ะนะ
‪เธออยู่ในห้องโรงแรมห้องหนึ่ง ‪อาจเป็นห้องที่ไม่มีหรือมีกำแพงเชื่อมกันไม่กี่ด้าน
‪เผื่อเธอกรีดร้อง
‪อยู่แยกออกมาใกล้ทางหนีไฟน่าจะดีกว่า
‪- ในตึกไม่น่าจะมีหลายห้อง ‪- ไปบอกตำรวจ
‪- ผมจะไปดูแผนผังโรงแรม ‪- โอเคค่ะ
‪ฉันซาบซึ้งมากที่คุณเป็นห่วงนะ ดอว์น
‪แต่เคท เพื่อนรักของฉัน คืนนี้เธอมีงานใหญ่
‪และฉันควรไปให้กำลังใจเธอ
‪มาเถอะ เราจะไปด้วยกัน
‪ฟีบี้ คุณทำเพื่อทุกคนมามาก
‪แต่ฉันปล่อยให้คุณเอาตัวเองไปเสี่ยงไม่ได้
‪ฉันจะซ่อนคุณไว้ที่นี่ ‪จนกว่าตำรวจจะหาตัวฆาตกรเจอ
‪เอาละ ฉันจะส่งข้อความหาเพื่อนคุณ ‪บอกว่าคุณเข้านอนเร็ว
‪แล้วพรุ่งนี้แต่เช้า เราจะแอบออกไป
‪ยางรถฉันแบนน่ะ
‪อ้อ ฉันรู้ว่าคุณชอบหมอนตกแต่ง
‪ฉันเลยซื้อมาให้เยอะเลย
‪ไม่ต้องกลัวนะคะ
‪อยู่ที่นั่นคุณจะปลอดภัย ประตูมีล็อกอันใหญ่
‪ฉันจะไม่ยอมให้พี่น้องร่วมสาบานของฉัน ‪เป็นอะไรไปแน่
‪จำรอยสักที่เราสักด้วยกันได้ไหม
‪(พี่น้องร่วมสาบาน)
‪ขอดูของคุณหน่อย
‪หายดีหรือยัง
‪คงยังไม่ลึกพอสินะ
‪เราจะสักให้คุณใหม่นะ
‪เราใช้นี่ได้ ไม่เป็นไรหรอก
‪มันไม่เกี่ยวกับหน้าตาของมันเท่าไร
‪สำคัญที่เจตนาที่อยู่เบื้องหลังมากกว่า
‪ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ฉันอยู่ในนี้
‪- ช่วยด้วย ‪- บอกแล้วไงว่ามันไม่ปลอดภัย มาเร็ว
‪มันไม่ปลอดภัย
‪มีคนบ้าอยู่ข้างนอกนั่น
‪เอามา...
‪ฉันนี่บื้อจริงๆ
‪ช่วงนี้ฉันขี้ตกใจไปหน่อย ดอว์น
‪ฉันดีใจมากที่คุณคอยดูแลฉันเสมอ
‪แน่นอน ไม่งั้นจะมีเพื่อนไว้ทำไม
‪เธอเป็นเพื่อนที่ดีใช่ไหม
‪ฉันเป็นเพื่อนสนิทคุณนะ ฟีบี้ ‪และคุณก็เป็นเพื่อนสนิทฉัน
‪ฉันพยายามเป็นเพื่อนที่ดี จริงๆ นะ
‪ฉันรู้ ตลอดหลายปีที่ดูคุณออกทีวี
‪ตามโซเชียลมีเดียของคุณ ‪ฉันรู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์ระหว่างเรา
‪ตอนที่คุณไปโบราโบรา ‪และทวีตเรื่องพระอาทิตย์ขึ้น
‪ฉันรู้ว่าคุณกำลังบอกว่าฉันเป็นแสงสว่างในชีวิตคุณ
‪ฉันแค่อยากให้คุณอยู่ที่นั่น
‪ทำไมเราไม่ไปจากเมืองเส็งเคร็งนี่ ‪แล้วไปที่นั่นกันคืนนี้เลย
‪- จริงเหรอคะ ‪- จริงสิ จริง
‪ให้ฉันส่งข้อความหาอดัม ‪แล้วเขาจะจองตั๋วเครื่องบินให้เรา
‪ไม่ได้หรอก
‪เรื่องนี้คงยากสำหรับคุณ ‪แต่อดัมไม่ใช่คนอย่างที่คุณคิด
‪- หมายความว่าไง ‪- เขาถังแตก
‪เขาใช้คุณเป็นบ่อเงินบ่อทอง
‪ไม่ ดอว์น ไม่จริงเลย
‪อดัมมีเงินเยอะแยะ
‪ไม่ เขาจ่ายค่าเช่าไม่ทันสักที่เลย
‪พนักงานพูดกันแต่เรื่องนี้ มีแต่คนลาออก
‪เพราะพวกเขาคิดว่าเขาจะไม่จ่ายเงินให้
‪มีข่าวลือว่าเขาเพิ่งขายรถสะสมไป
‪รถของเขาเหรอ
‪ไม่ อดัมไม่มีทางขายรถของเขาหรอก
‪- เขารักรถของเขา เขาไม่มีทาง... ‪- อดัม แพรตต์เป็นชายผู้มีความลับ
‪ว่ากันว่าเขาไม่ซื่อสัตย์ด้วย
‪คุณอาจจะแค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‪แม่ฉันก็ทำเหมือนกัน
‪หลงผู้ชายหัวปักหัวปำ...
‪ผู้ชายที่ทำเหมือนเธอเป็นเจ้าหญิงไดอานา ‪ในที่สาธารณะ
‪และทำให้เธออับอายในที่ลับ
‪สุดท้ายทุกคนก็รู้
‪แย่จริงๆ
‪ที่ถูกทำให้เป็นคนโง่แบบนั้น
‪ฉันขอร้องให้เธอทิ้งเขาเพื่อให้เหลือศักดิ์ศรีบ้าง
‪แต่คุณสั่งความรักไม่ได้ ‪ถ้าคุณไม่รักตัวเองอีกแล้ว
‪- ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเสียใจนะ ‪- ไม่
‪ไม่ๆ
‪ดีแล้วที่คุณบอกฉัน
‪ไม่เคยมีใครดูแลฉันแบบนี้มาก่อน
‪เล่าเรื่องแม่คุณให้ฟังอีกสิ
‪ฝ่ายซ่อมบำรุงครับ
‪ยังไม่สะดวกค่ะ
‪ขอโทษครับ ห้องข้างล่างมีรูรั่ว ผมต้องเข้าไป
‪โจนาธาน นั่นคุณเหรอ
‪ครับ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ฉันอยู่กับดอว์น เพื่อนฉัน
‪ฉันเล่าเรื่องเธอให้คุณฟังหมดแล้ว
‪เล่าแล้วเหรอ
‪ใช่ ปาปารัซซี่สาวที่ฉันคุยด้วยแค่ผ่านทีวี
‪แน่นอน ผมจำดอว์นได้
‪ทำไมไม่ให้ผมเข้าไปล่ะ เราจะได้คุยกันต่อหน้า
‪ชาตินี้อย่าหวัง
‪- เขาอาจเป็นฆาตกรก็ได้ ‪- เขาไม่ใช่ฆาตกรหรอก
‪เขาเป็นฮีโร่ เขาช่วยชีวิตเพื่อนฉันไว้
‪แล้วทำไมเขาถึงแกล้งทำเป็นช่างล่ะ
‪คงเพราะเขาคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับผม
‪- ใช่ไหม โจนาธาน ‪- ครับ
‪ฟังนะ ผมไม่อยากให้คุณตื่นตระหนก
‪คุณทั้งคู่ตกอยู่ในอันตราย ฆาตกรอยู่ที่นี่
‪และถ้าคุณให้ผมเข้าไป ผมอธิบายทุกอย่างได้
‪ฉันไม่เชื่อเขา
‪โจนาธานเป็นคนซื่อสัตย์ที่สุดที่ฉันรู้จัก
‪และเขาไม่ควรอยู่ข้างนอกนั่นกับฆาตกร
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณ
‪สวัสดีครับ ดอว์น
‪คุณเชื่อใจผมได้
‪ผมเป็นมิตร
‪ล็อกประตู
‪คุณมีอะไรจะบอกเราเรื่องฆาตกรล่ะ
‪เดี๋ยวนะ ฉันรู้จักคุณนี่
‪ฉันจับตาดูคุณตั้งแต่คุณยัดเยียดตัวเองไปอยู่กับฟีบี้
‪ฉันตามคุณไปดูสุนทรพจน์ทางการเมืองนั่น
‪คุณทำตัวแปลกๆ เหมือนไม่อยากให้ใครเห็น
‪เธอตามผมตอนที่ผมตามคุณ
‪มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ฉันพยายามตามสืบเขา ‪แต่ไม่เจออะไรเลย
‪ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาบอก ‪ถ้าไม่ใช่นักต้มตุ๋นก็แย่กว่านั้นอีก
‪หยุด ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนี้
‪- โจนาธานเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน ‪- จริงเหรอ ยังไง
‪ฟีบี้เกิดวันที่เท่าไร
‪สามสิงหาคม เพลงโปรดล่ะ "กีฟมีมอร์" ‪บริตนีย์ สเปียส์
‪ชื่อหมาที่เธอเลี้ยงตอนเด็ก ‪พังกี้ สปังกี้ สปาร์กเคิล
‪คนนี้ไม่ได้สนใจคุณ ‪เขาเป็นแค่คนฉวยโอกาส ติดสอยห้อยตาม
‪คุณต้องการอะไรจากเลดี้ฟีบี้ บอกความจริงมา
‪โอเค
‪นี่คือความจริง
‪ไม่ว่าคุณคิดว่ามีความสัมพันธ์อะไร ‪กับผู้หญิงคนนี้ มันไม่ใช่
‪มันเป็นแค่จินตนาการของคุณ
‪- คุณพยายามทำให้ฉันสับสน ‪- คุณห่วงใย ส่วนนั้นเป็นเรื่องจริง ผมรู้
‪- แต่ดูเธอสิ เธอกลัว ‪- ฉันไม่เชื่อหรอก
‪- บอกเขาสิ ฟีบี้ ‪- ดอว์น ไม่เป็นไร
‪ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนดี แต่คุณต้องการความช่วยเหลือ
‪- คุณไม่สบาย ‪- ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันสบายดี
‪พนักงานไปรษณีย์เยอรมันคิดว่า ‪เขารู้จักมาดอนน่าเพื่อนฉัน
‪เขาเป็นโรคหลงผิดคิดไปเอง ที่รัก
‪- มันเป็นภาพลวงตา ‪- คุณแค่โกรธฉัน
‪คุณคิดว่าคุณรู้จักคนที่คุณไม่รู้จัก เขาคิดว่า
‪แมดจ์ขอแต่งงานฝ่าไฟแดง
‪มันจะไม่เกิดขึ้นกับฉันหรอก ฉันรู้ว่าอะไรจริง
‪เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ‪ตั้งแต่วันนี้ไป มิตรภาพครั้งใหม่
‪วางมีดลง
‪ปลดล็อกประตู
‪ปล่อยเธอไป
‪แต่เธอไม่ปลอดภัย
‪ถ้ามีใครฆ่าเธอ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเอง
‪ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณ
‪ทิ้งมีดซะ
‪คุณบ้าไปแล้ว ไป...
‪ฉันพยายามทำดีด้วยแล้วนะ นังบ้า
‪แต่พอก็คือพอ
‪ฉันเบื่อที่ต้องถูกปั่นหัว
‪ถูกประเมินค่าต่ำไปและถูกปกป้องแบบจอมปลอม
‪คิดว่ารู้จักฉันดีแล้วเหรอ ดอว์น
‪ฉันจะทำอะไรต่อไป
‪เร็วเข้า บอกฉันสิ
‪หยุดนะ หยุดอยู่ตรงนั้น
‪- วางมีดลง อยู่เฉยๆ ‪- ด้วยความยินดี ด้วยความยินดี
‪ผู้หญิงคนนี้ลักพาตัวฉันและพยายามกรีดแขนฉัน
‪และฆ่าโจนาธาน
‪ฟีบี้ ฉันไม่ได้ทำนะ
‪- ฉันแค่พยายามจะช่วยเธอ ‪- แอนดรูส์ ดูในกระเป๋าสิ
‪ฟีบี้ ฉันทำแบบนี้เพื่อช่วยคุณนะ
‪พระเจ้า น่าขยะแขยงชะมัด
‪ไม่เหมือนคอนนี่ที่ทำร้ายแค่ตัวเขาเอง
‪ดอว์นทำให้ฟีบี้เป็นอันตราย เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
‪นั่นต่างหูของไซม่อนนี่
‪- เธอเป็นฆาตกรจอมเขมือบคนรวย ‪- ไม่
‪คุณถูกจับข้อหาต้องสงสัย ‪ในคดีฆาตกรรมมัลคอล์ม ฮาร์ดิ้ง
‪- ไซม่อน ซู และเจมม่า แกรห์ม - กรีน ‪- ฉันไม่ได้ทำนะ
‪- คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด... ‪- ฟีบี้ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ฟีบี้
‪- ไม่เป็นไรนะ ที่รัก โอเคไหม ‪- อดัม
‪เป็นฮีโร่อีกแล้ว
‪มันจบแล้ว
‪ผมทำตามที่คุณขอแล้ว
‪ฆาตกร ในเครื่องหมายคำพูด ถูกจับได้แล้ว
‪ดอว์นจะได้รับการบำบัดทางจิต
‪และในที่สุดก็จะพ้นผิด ‪เมื่อผมเปิดโปงฆาตกรตัวจริงได้
‪ซึ่งก็คือคุณ
‪(ผู้สมัครมอนโทรสปฏิญาณ ‪จะเพิ่มบริการด้านสุขภาพจิต)
‪แน่นอน คุณหาทางทำให้เรื่องนี้เข้าข้างคุณจนได้
‪สนุกกับมันตอนที่ยังทำได้เถอะ
‪ผมควรอิจฉาสินะ
‪ผู้ชายคนนั้นขโมยคู่เดตของผม ‪และสั่งให้เธอไปจับ
‪ฆาตกรชื่อกระฉ่อน
‪ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอที่ไม่กี่สัปดาห์ก่อน
‪เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนิยายนักสืบเลย ‪แล้วจู่ๆ เขาก็กลายเป็นแฮร์คิว ปัวโร
‪คุณคิดสินะ
‪เลดี้ฟีบี้พูดว่าเขาเป็นฮีโร่อีกครั้ง
‪มันแค่ดูแปลกๆ น่ะ
‪คุณอ่านเรื่องอะไรที่คนนอกได้เป็นฮีโร่
‪แต่ไม่มีความเชื่อมโยงลึกซึ้งกับเนื้อเรื่อง ‪ครั้งล่าสุดเมื่อไร
‪- คุณจะสื่ออะไร ‪- ไม่รู้สิ
‪ดูเหมือนเขาจะเป็นผู้ชายที่รู้มากกว่าที่แสดงออก
‪สวัสดีครับ ที่รัก
‪มันดูเยอะไปสำหรับสองคนนะ
‪อะไรกัน
‪สำหรับคุณ ไม่มีอะไรมากไปหรอก ที่รัก
‪นั่งๆๆ
‪- เยี่ยม ‪- นี่มันเรื่องอะไรกัน อดัม
‪เรื่องของคุณไง ที่จริงเป็นเรื่องของเรา
‪- ชนครับ ‪- ชนค่ะ
‪มานี่
‪ทำไมไม่เปิดดูล่ะ
‪ฟีบี้ แต่งงานกับผมนะ
‪- พระเจ้า... อดัม... ‪- ผมเช่าเครื่องบินเจ็ตไว้
‪มันจะพาเราตรงไปที่โฮเทลดูกัป
‪ที่ที่เราเจอกันครั้งแรกเหรอ
‪ผมต้องการคุณ
‪และการเกือบเสียคุณไปทำให้ผมคิดได้
‪หรือเพราะเกือบเสียอย่างอื่นไป
‪อะไรนะ
‪คลับของคุณ ชื่อเสียงของคุณ วิถีชีวิตของคุณ...
‪ฉันรู้ปัญหาเรื่องเงินของคุณ
‪ฉันรู้มาจากคนที่แอบตามฉัน
‪มันน่าเศร้าและน่าอับอายแค่ไหน อดัม
‪ฉันทำแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว
‪ถูกทำให้เป็นคนโง่
‪- ฟีบี้ ไม่เอาน่า ‪- เมื่อก่อนฉันใจดีมากเลยนะ
‪มีลูกแกะน้อยน่ารักมากมาย ‪ที่จริงๆ แล้วเป็นหมาป่าใจร้าย
‪นั่นไม่ใช่ผมนะ
‪ฉันต้องการคนที่รักฉัน
‪รักฉันจริงๆ
‪เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันไม่เคยมี
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ เข้าใจไหม ผมรักคุณนะ
‪ผมรักคุณมากกว่าอะไรทั้งนั้น
‪ฉันหรือเงินของฉัน
‪เงินเหรอ มันไม่ใช่เรื่องเงินนะ
‪ถ้าเป็นเรื่องจริง
‪ก็ไปจัดการปัญหาของคุณให้เรียบร้อย ‪แล้วกลับมาหาฉันดีไหม
‪ฉันจะได้รู้ว่าคุณพูดจริง
‪บ้าเอ๊ย
‪แด่อิสรภาพ
‪อิสรภาพ
‪อะไร...
‪ทอม ล็อกวู้ด
‪บ้าเอ๊ย
‪แคทเธอรีน เคท
‪- ผมอธิบายได้ ‪- แคทเธอรีนเหรอ คุณ...
‪พระเจ้า...
‪โอ้ พระเจ้า
‪คุณทำงานให้เขาเหรอ
‪- คุณทำงานให้พ่อฉันเหรอ ‪- มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ผมแค่...
‪เขาให้คุณซื้องานศิลปะใช่ไหม
‪เขาอยากทำอะไรดีๆ ช่วยคุณก่อตั้งมูลนิธิ
‪แต่รู้ว่าคุณอยากเป็นสาวแกร่งไม่พึ่งใคร
‪ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ฉันเดือดกว่ากัน
‪คำพูดนั้นหรือการที่คุณโกหกมาตลอด
‪ผมไม่ได้โกหก ผมปลีกตัวจากครอบครัวจริงๆ
‪ใช่ เพื่อทำงานให้ครอบครัวฉัน มันแย่กว่ามาก
‪เขาพยายามช่วยจริงๆ
‪ไม่
‪ฉันรู้... ฉันรู้ว่าคุณเชื่อแบบนั้น
‪เพราะคุณไม่ฉลาดพอ ‪ที่จะรู้ตัวว่ากำลังถูกหลอกใช้
‪ด้วยการช่วยทอมบริจาคเงินหลายล้าน ‪ให้มูลนิธิคุณเหรอ
‪ด้วยการสื่อให้ฉันรู้ว่าเขามีตัวตน
‪คอยบงการฉันเสมอ
‪ไม่ว่าฉันจะพยายามออกจากเงาของเขาแค่ไหน
‪คุณไปได้แล้ว
‪เดี๋ยวนี้
‪เธอไม่ได้พูดผิดที่หาว่าผม
‪ทำให้เธอสับสน
‪แล้วผมจะพูดยังไงดีวะ
‪เรามีความรู้สึกต่อกัน
‪เราจะเสียเวลาทำไม
‪เพราะถึงผมจะกำจัดคุณได้ ‪ก็ยังมีปัญหาเรื่องโจ โกลด์เบิร์ก
‪เพราะสิ่งที่ผมบอกคุณเป็นเรื่องจริง
‪อดีตของผมไม่ดีเท่าไร ‪ไม่งั้นผมคงไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
‪ผมคิดถึงคุณ ผมเห็นตัวตนของคุณ ‪การที่คุณดูแลคนอื่น
‪ความดีที่คุณพยายามทำ
‪ผมหึงตั้งแต่เห็นไอ้เวรนั่นแตะเนื้อต้องตัวคุณ
‪และผมไม่มีสิทธิ์เลย
‪เชื่อผมเถอะ ผมรู้ดี
‪แต่ผมเข้าใจคุณนะ
‪- ผมแค่... ‪- คุณจะบอกว่าคุณต้องการฉันเหรอ
‪เคท ผมต้องการคุณอยู่แล้ว
‪แต่ผมครอบครองคุณไม่ได้
‪ฉันเข้าใจถูกไหม
‪คุณหนีจากตัวตนที่คุณเคยเป็น
‪และสิ่งที่คุณทำ หรือทั้งสองอย่าง ‪และคุณไม่อยากให้ฉันรู้
‪ใช่ครับ
‪คุณต้องการที่จะซื่อสัตย์ แต่คุณทำไม่ได้
‪ดังนั้นทางเลือกเดียวของคุณ ‪คือหนีไปจากเรื่องนี้ด้วย
‪ก็ใช่
‪ก็นะ ฉันก็มีอดีตเหมือนกัน โจนาธาน
‪ในอีกที่หนึ่ง ในอีกชื่อหนึ่ง
‪ฉันแค่ไม่อยากเป็นเธออีกแล้ว
‪ไม่รู้จะช่วยได้ไหมนะ แต่ผมเห็นแต่เคท
‪ฉันรู้ค่ะ
‪ดังนั้นฉันจะไม่มีวันถามชื่อคุณ ‪คุณเคยเป็นใคร คุณทำอะไรลงไป
‪ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ ไม่เลย
‪ถ้าคุณซื่อสัตย์กับฉันตั้งแต่นี้ไป
‪และฉันซื่อสัตย์กับคุณ งั้น...
‪- ใช่ ‪- นั่นแหละที่สำคัญ
‪ถ้าคุณยอมให้ฉันทิ้งเธอไว้ในอดีต
‪อย่างน้อยฉันก็ทำแบบเดียวกันเพื่อคุณได้
‪เราจะพยายามกัน
‪งั้นก็ทำแบบเดียวกันสิ
‪ฉันไม่ต้องเย็นชาใส่คุณและคุณก็ไม่ต้องหนี
‪เราแค่...
‪- เราเป็นแบบนี้ได้ ‪- ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม
‪เหตุผลที่ดีที่สุด
‪ที่จะกำจัดคุณไปจากชีวิตอย่างถาวร
‪โซฟาหรือเตียง...
‪ผมไม่สน
‪สวัสดี โจ
‪รู้ไหม ไม่มีอะไรดีเท่าเบียร์เย็นๆ สดชื่นๆ ‪หลังมีเซ็กซ์
‪ผมคุณน่ะ พวก อ๋อ หน้าต่างด้วย
‪หวังว่าคุณจะไม่เทศนาผมเรื่องแอบดูคนอื่นนะ
‪ไม่ๆๆ อย่าปิด โจ
‪- ผมทำตามที่คุณขอแล้ว ‪- และทำได้ดีมากด้วย
‪- โยนความผิดทั้งหมดให้ผู้หญิงคนนั้น ‪- ใช่
‪โอกาสหล่นใส่หน้าตักผมใช่ไหมล่ะ
‪คุณแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้
‪โรคหลงผิดคิดไปเอง ให้ตายสิ ฉลาดมาก
‪ผมต้องกูเกิลหาเลยนะ
‪เรื่องเสียงในหัวฉันบังคับให้ฉันทำ ‪มันยากที่จะหักล้าง
‪โอเค
‪แล้วยังไงต่อ
‪- มันจบแล้วใช่ไหม ‪- จบเหรอ
‪เราหมดธุระกับพวกปลาซิวปลาสร้อยแล้ว ‪ถ้าคุณหมายถึงเรื่องนั้นนะ
‪เรื่องสุดท้าย เรื่องที่สำคัญและยิ่งใหญ่ที่สุด
‪งานหลักของเรา
‪แน่นอน
‪- ไม่เอา ‪- แต่คุณต้องชอบแน่
‪คือเขาเป็นตัวแทนของทุกอย่างที่เราเกลียด
‪โลภแบบทุนนิยม หน้าไหว้หลังหลอก
‪เขายังหนุนหลังคู่แข่งทางการเมืองของผม
‪และเขาเป็นหอกข้างแคร่ของแฟนคุณ
‪พ่อของเคท
‪ทอม ล็อกวู้ด ปีศาจ
‪ได้ฆ่าเขาคงสนุกน่าดู
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง