Poprzednio w Ty:
Ta kobieta mnie porwała, chciała pociąć mi rękę i zabić Jonathana.
- Wyjdziesz za mnie? Potrzebuję cię. - Mnie czy moich pieniędzy?
Mój ojciec to Tom Lockwood, jeden z najpotężniejszych ludzi na Ziemi.
Ja też mam swoją przeszłość, Jonathan. Z innym nazwiskiem.
Pragnę nigdy więcej nie być tamtą osobą.
Znajdź kogoś do wrobienia. Inaczej za wszystko odpowiesz.
Ona jest Bogaczożercą.
On wie więcej, niż nam to pokazuje.
- Ostatni. Tom Lockwood. - Ojciec Kate.
Zabicie go będzie dla nas przyjemnością.
Co wiem o Kate po naszej pierwszej prawdziwej randce:
jest bezpretensjonalna, chciała tylko przejść się po mieście.
Nie bierze siebie na serio.
Naprawdę słucha.
I ma niemal nadnaturalną zdolność…
Słyszę, jak myślisz. Wyrzuć to z siebie.
Ja tylko podziwiam widoki.
Boże, co za banał.
- Zwykłe dziewczyny na to lecą? - A czujesz się uwiedziona?
Jasne, bo jestem uosobieniem normalności.
Jonathan, kochany, czy to jest to?
- Co takiego? - Nasza przyszła okolica.
Miejsce do założenia normalnej rodziny.
Po normalnym ślubie, gdy będziemy normalnie żyli.
- Mamy zacząć szukać domu? - Nie wiem.
Ciężko tu dojechać z twojej kwitnącej, niezależnej galerii.
Tak.
A z drugiej strony można dojechać na uczelnię rowerem.
- I do mojej księgarni. - Tak.
Która, wbrew wszelkim oczekiwaniom, również rozkwita.
To tylko opłaca naszą fundację na rzecz…
- Na rzecz? - Sierot.
Sierot.
Uczymy je czytać.
I pływać.
I tworzyć sztukę.
- Szczęśliwe sieroty. - Zawsze tak sądziłem.
Pod tą zbroją żartów kryje się romantyczka.
Mam słodko-gorzkie poczucie, że to nasza pierwsza randka
i nasza ostatnia noc na Ziemi.
Jutro przyjeżdża ojciec Kate.
Tom Lockwood, sam diabeł. Zabicie go to będzie przyjemność.
Nie.
Nie, mam dosyć.
Zrzuciłem winę za twoje zbrodnie na niewinną kobietę.
Zrzuciłeś też na nią swoje małe grzeszki z Ameryki?
Tylko siebie możesz winić za to,
ile mam na ciebie haków.
Pomyśl.
Jakby na to nie patrzeć, świat bez Lockwooda będzie lepszy.
Kradnie, niszczy, wywołuje raka
i chciałby móc się rządzić w infrastrukturze Londynu.
Właśnie takich lobbystów-łapówkarzy chcę usunąć z życia politycznego.
Nie zostaniesz burmistrzem dzięki morderstwom.
O tym zadecydują wyborcy.
- Co on ma na ciebie? - Joe.
Nie mam nic do ukrycia.
Ten człowiek jest nietykalny.
- Co mam zrobić? Zatopić mu jacht? - Coś wymyślisz.
Rhys, to jakaś zbrojna oper… co?
Obiecuję ci jedno, o nic więcej cię nie poproszę.
Niech czarna krew Toma Lockwooda zmyje resztę krwi z twoich rąk.
Uczynisz Londyn lepszym miejscem, wyrównasz szale swojej karmy.
Na zawsze.
Jedyne czego chcę, to ujawnić światu, kim jesteś,
ale wtedy ty byś wydał mnie. Muszę wiedzieć.
Czemu tak naprawdę boisz się Lockwooda?
Muszę się zbliżyć do ojca Kate, by móc cię zniszczyć.
- I co? - W porządku?
Nie, przepraszam. Poniżej normy, łagodnie mówiąc.
Ze wszystkich indyjskich knajp w Londynie wybrałeś właśnie tę?
- No… - Słabą miejscówkę tuż obok…
Co to jest? Zdezelowany schron bombowy?
Okej, dobra, w porządku.
Pokaż mi lepszą. Łatwo się przyzwyczajam.
- Pokaż mi lepszą. - Nie wierzę, że wciąż to jesz.
Dobra. To ty będziesz zawsze wybierać jedzenie.
Co robisz jutro?
Bardzo długa pauza. Tradycyjnie to zły znak.
- Co? - Bardzo bym chciała,
ale jutro muszę wyjechać z Londynu.
Odwiedza sekretnego męża, o którym zaraz mi powie?
Mój ojciec przyjeżdża.
To moja szansa. Wciąć się z precyzją chirurga.
To działa?
Odcinanie się od niego?
Działa o tyle, że go unikam.
Mogę wtrącić małą sugestię? Mogę też milczeć.
Nie, nie. Wiesz, w tej kwestii nie jestem mistrzynią zen.
Może…
umów z nim na kolację?
Pokaż mu, że jesteś pewna siebie…
szczęśliwa…
i ponad to wszystko.
Weź fałszywego chłopaka. Podkreśli tę pewność siebie i szczęście,
może sięgnąć pod stołem i trzymać cię za rękę.
Zrobisz to dla mnie?
Wiele bym dla ciebie zrobił.
Zrób coś dla mnie i zmień temat pocałunkiem.
Nie wiedziałem, że tak będzie.
Ledwo zaczęliśmy się spotykać.
Odwieź mnie do domu, rycerzu o mdłym podniebieniu.
Mimo skomplikowanych uczuć, jakie ona do niego żywi,
serio nie chcę zabijać jej ojca.
TY
- Zmieniłaś fryzurę? - Nie, mam wciąż tę samą.
Tyle artykułów o Bogaczożercy,
a tak mało prawdziwych informacji.
Ludzie kochają wariatki i tyle.
Czego jeszcze ci trzeba? Byliśmy przy tym.
Ja byłam.
Ty się obijałeś przy barze.
Ludzie wyciągają pospieszne wnioski dla dobrej historii.
- Czyli ze wspólnego obiadu nici. - O cholera.
Nic nie szkodzi.
Powiedz, nad czym tak siedzisz. Znam tę minę, to jakaś zagadka.
Okej. Powiedzmy, że piszę kryminał
na podstawie życia celebrytów.
- Dobry pomysł. - Prawda? Czy to nie byłoby
zbyt oczywiste, że podejrzana to erotomanka?
Lepiej by było, gdyby jakiś przeciętny Joe…
Ktoś jak profesor Moore?
Tego nie powiedziałam, ale…
To zbyt szalone.
Po prostu dręczy mnie przeczucie, że on coś wie.
Wkurza mnie, że tak mnie to rozprasza.
- Więc teoretycznie… - Teoretycznie.
…gdybym chciała obalić swoją własną głupią teorię spiskową,
jak mam się zbliżyć do Moore'a?
Możesz go przelecieć.
Teoretycznie. Wybacz. Żartowałem. Nie mówiłem o…
Freudowska pomyłka.
Cieszę się, że ci zaufałam, zapomnij o tym wszystkim.
- Nadia, czekaj. - Zapomnij, że coś mówiłam.
Nie miałem tego na myśli. Nadia.
Dziś spotkam się twarzą w twarz z Lockwoodem jako chłopak Kate.
Komedia romantyczna. Oby nie skończyła się zgonem.
By się uzbroić muszę lepiej poznać naszego bezlitosnego, amoralnego prezesa.
To jest on? Wygląda jak golfista z klubu dla bogaczy.
Stypendia, sport, najlepsze oceny. Prezes w wieku 26 lat.
A gdy nim został, cóż,
Kate opowiedziała mi o jego zbrodniach.
PRZEMOC NA PROTESTACH
LICZNE PRZYPADKI RAKA
Najbardziej przeraża, jak mało jest na ten temat informacji
i jak szybko zamiast tego wpychają mi jego dobroczynność.
Najwyraźniej im więcej ktoś ma fundacji, tym więcej ukrywa.
Nigdy nie znalazłem tak mało o tak sławnej osobie.
Czy on kontroluje Internet?
- Tak? - Dzień dobry, profesorze.
Zastanawiam się, czy przeczytał pan mój tekst.
Nawet go nie otworzyłem.
Przepraszam, ostatnio było ciężko. Zacząłem, ale coś mnie rozproszyło i…
Nic nie szkodzi.
Nawet dobrze, bo przyda mu się kolejny zwrot akcji.
Oparłam je na tym, co się stało w Sundry House.
Wiem, dokąd to zmierza.
Był pan tam. Wyczuł pan może, czemu Dawn Brown
miałaby zabić Malcolma albo pociąć jego ciało?
Zgaś to. Szybko.
- Albo Simona. Po co…? - Nie chcę ci robić przykrości,
ale nie skończyłem twojego tekstu,
bo zgubiłem się już na stronie 15.
Jest zbyt skomplikowany.
Musisz wiedzieć, co chcesz przekazać, zanim dorzucisz kolejny zwrot akcji.
Boli mnie to, ale nie mogę pozwolić najmądrzejszej studentce na węszenie.
Okej. Dziękuję, że dał pan mi szansę.
Aha.
Zapytam tylko, czy zrozumiał pan, czemu Miranda musiała opuścić dom?
- Czy to miało sens? - Jasne.
Postaci masz znakomite, tylko uprość akcję.
Dzięki.
Kolacja z tatą Kate,
moralne wsparcie dla niej i szukanie haków na ciebie.
Pamiętaj, jest samym złem, ale go pokochasz.
Katherine.
- Zbyt dawno się nie widzieliśmy. - Tato.
Zapomniałem, jak jesteś piękna.
Tato, to jest Jonathan.
Uczy literatury w Darcy College,
spotykamy się, to poważny związek.
Uznałam, że powinien poznać niesławnego patriarchę.
Usiądziemy?
Poważny, tak?
Z chęcią poznam cię lepiej.
Joe.
Nie.
Dziękuję.
Okej, zna moje prawdziwe imię. Czyli wie o Madre Linda.
To nie znaczy, że wie o mnie wszystko. Nie tak, jak ty.
Ona stara się nie poddawać, ale on już ją powoli czaruje.
Jak się tak naprawdę czujesz? Wiem, że masz pod górkę.
Najszczersze kondolencje.
Mówisz o moim zamordowanym chłopaku czy przyjaciołach?
Tak, można to nazwać „pod górkę”.
Chciałem powiedzieć, że to tragedia.
Bolesna.
Smutna i niesprawiedliwa. Bardzo mi przykro.
Nie trzeba, tato. Pomówmy o czymkolwiek innym.
Kate miała rację.
Jest zwodniczo rozsądny, nawet da się go lubić.
Dobrze, Jonathan…
czego właściwie uczysz?
- Nie przesłuchuj go za ostro. - Nie szkodzi.
Amerykańskie opowiadania.
Sam wolę literaturę faktu.
Rough Riders Roosevelta to coś w rodzaju mojej osobistej biblii.
Objawione Przeznaczenie, biały zbawiciel.
Ale prawdę mówiąc,
wielkie dzieła fikcji docierają do głębi i ujawniają,
kim człowiek jest naprawdę, czyż nie?
Auć.
Wiedziałem, że Katherine będzie prawdziwą filantropką.
Opowiadała, jak adoptowała wszystkie pitbulle
ze schroniska w Los Angeles?
Nie.
Pani ze schroniska powiedziała, że mało ludzi adoptuje pitbulle.
Katherine miała z dziesięć lat i zrobiła tę swoją minę.
Wzięła mój telefon,
zadzwoniła na każdy numer z listy kontaktów
i powiedziała, że osobiście daję tej osobie psa.
Tak.
Nie jestem zaskoczony. Naprawdę dba o wszystko, co kocha.
Wciąż jest mi smutno, że Barbra Streisand nie chciała szczeniaka. Tak.
- Wspaniałe… - Nic dziwnego, że uciekła
od taty, który jest dumny z jej dobroci, a sam jest korporacyjnym sępem.
- Tak. - Podać kolację?
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Proszę.
Co on na ciebie ma, Rhys?
Co ma na mnie?
Cztery dania później wciąż nie wiem, jaki jest jego cel.
Ani czemu chcesz go zabić.
Czas na deser.
Dziękuję.
Przedstawiam Muzeum Lockwood.
Jak Katherine Lockwood.
Tak, w Nowym Jorku,
Lower East Side, wszystkie dokumenty i prace załatwione.
Nie mógłby być diabłem bez klasycznego kuszenia.
Co to za gra?
To twoje marzenie, skarbie.
Moja kolekcja kurzy się w jakimś skarbcu. Weź ją sobie.
Możesz wystawiać swoich młodych artystów.
Oni się bogacą, ty lśnisz.
Zastanów się nad tym.
Nie proszę o nic więcej.
Zastanowię się. W łazience.
Przejdźmy do sedna sprawy, Joseph.
Co możesz mi powiedzieć o Love Quinn?
No i się zaczyna.
Moja zmarła żona miała problemy.
Nie mogłem jej pomóc i niczego bardziej nie żałuję.
Zabiłeś ją?
To ona zabiła siebie i mnie… prawie.
Zabiłeś kiedyś kogoś?
Okej, dosyć tego.
Rozumiem, że martwi się pan o Kate. To tak jak ja.
Miałem sporo pecha w życiu.
Ale chcę tylko cichego, akademickiego życia.
Nie skrzywdź Kate, bo poznasz prawdziwego mnie.
Dziękuję.
Znasz Rhysa Montrose'a?
Z kręgu znajomych Kate?
Bingo.
Przelotnie.
Co możesz mi o nim powiedzieć?
A co? Nie lubi go pan?
Zagraża moim interesom.
Przyjechałem, by ściągnąć mu cugle
w kwestii polityki.
Wyjdzie artykuł na jego temat.
Ten jego pamiętnik jest…
Jest upiększony.
Skłamiesz raz, jesteś kłamcą.
- To brzmi źle. - Może nie śmiertelnie.
Gdybyś mógł mi cokolwiek powiedzieć, byłbym wdzięczny.
Może Joe Goldberg nie może ujawnić, że jesteś seryjnym mordercą, ale…
Daj mi coś prawdziwego, Joe. Obiecuję, że cię ochronię.
Wróg mojego wroga to mój przyjaciel-wróg.
Wybacz, Rhys. Nie zabiję Toma Lockwooda.
Wykorzystam go, by wsadzić cię za kratki.
Kate.
Wejdziesz do mnie?
Albo powiesz choć słowo?
Nie, muszę się skontaktować z Phoebe.
Pisała do mnie.
Trochę jest rozchwiana od tej całej sprawy…
Tak.
Dzięki za dzisiaj. Naprawdę mi pomogłeś.
Przepraszam. Będę sobą, jak wyjedzie.
Musisz wiedzieć, że go przejrzałem.
To muzeum jest za dobre, by było prawdziwe.
Ono jest prawdziwe.
Jest dokładnie tym, czego chcę, kiedy tego chcę.
O mało się nie zgodziłam na miejscu.
Ta kolacja to był zły pomysł. On mnie zna jak samego siebie.
Czyli wie, że nie jesteś nim i nigdy nie będziesz.
Pomyśl tylko.
Rezygnujesz ze świetnego seksu,
by zadbać o przyjaciółkę. Taka właśnie jesteś.
Możesz się zgodzić na jego ofertę lub nie,
ale liczy się to, co z nią zrobisz, a zrobiłabyś coś dobrego.
Dobranoc, Jonathan.
Dopiero co przyjechał i już wyrządza szkody.
Zaczynam rozumieć, czemu życzysz mu śmierci.
Ale najpierw dopadnę ciebie.
Wybacz, że napisałam tak późno. Na pewno nie przeszkadzam?
Nie bądź niemądra. Możesz zostać, ile chcesz.
Firma miała poprawić u mnie system,
ale jeden z robotników korzystał z toalety, więc ich zwolniłam.
Mógł tam dać wszystko.
Aparat otworkowy, lustro weneckie.
O Boże.
Tyle przeszłaś, że pewna doza paranoi jest rozsądna.
Bella mówi, że jestem przeklęta.
Zna medium, które zdejmie każdą klątwę za 8000 funtów.
Nie zrobiłaś tego.
Nie, zwolniłam ją. Zwolniłam wszystkich.
Może sprzedam mieszkanie.
- Co z Pembrokeshire? - Bo…?
Już prawie sezon na ziemniaki.
Nie brzmi to wspaniale?
Zapach ziemi, wiatr we włosach.
Może to moje powołanie.
Pheebs. Weź głęboki wdech.
Chciałabym mieć zawód, wiesz? Chciałabym…
Chciałabym być do czegoś zdolna.
- Jesteś zdolna. - Nic nie robię. Niczym się nie zajmuję.
Jestem jak wielkie dziecko.
- Co za hańba. - Nie.
Twoich przyjaciół zamordowano. Sama zostałaś porwana.
Najtwardsza kobieta na Ziemi dostałaby po tym PTSD.
PTSD?
O nie, nie chcę tego. Jak mam to wyrzucić?
- Myślę, że… - Nienawidzę tego.
…może z profesjonalnym psychologiem.
- Już biorę tyle pigułek. - Może trzeba się im przyjrzeć.
Odzyskać równowagę pod obserwacją.
Musisz odpocząć, nie ma w tym nic wstydliwego.
Nie, Kate. Media mogłyby się dowiedzieć.
Zajmę się tym. Robiłam już to dla innych.
Dla sławnych artystów.
Kurwa, nawet dla własnej matki.
Dyskretny, krótki urlop.
Możemy pojechać dzisiaj. Załatwię to. Musisz się tylko spakować.
Tak. I koniecznie użyj jej nom de plume.
Będziemy za 40 minut.
Dziękuję.
- Co tutaj robisz? - Kate, jestem bezdomny.
- To nie jest dobry moment. - Wysłuchaj mnie.
Spałem na ławce na Bloomsbury Square,
zaatakowali mnie ćpuni.
Mieli psa na cracku. Przyrzekam, że był naćpany.
- Mam… mam siniaka. - Wcale nie.
Okej. Phoebe wciąż nie śpi?
Tylko jej zaszkodzisz. Nie jest z nią dobrze.
- Co? - Zabieram ją do szpitala Welder Hill.
Jeśli ci na niej zależy, pozwól mi jej pomóc.
- Zawiozę ją. - Jesteś bezdomny.
- Astona oddaję dopiero jutro. - Boże.
Kate, wiem, że byłem strasznym gnojkiem.
Wiem, że ją skrzywdziłem, ale tego ranka, gdy wszystko straciłem…
- Nie wszystko. - Wszystko, co się liczy.
Mój klub,
moją reputację, moją dziewczynę.
Doznałem olśnienia, okej?
Daj mi szansę zrobić coś jak trzeba,
a przyrzekam, że jej nie skrzywdzę.
Bez niej jestem niczym.
Okej.
To tylko podwózka.
Ufam mu.
Tęsknię za tobą.
Dobrze, że jesteś cała.
Jonathan nie może wydać cię policji,
bo ukrywa, że jest Joe Goldbergiem.
Ale jeśli nagram, jak się przyznajesz i dam to Lockwoodowi,
on użyje swoich znajomości i cię zniszczy.
Teraz trzeba cię tu jakoś zwabić.
TL ma na ciebie niezłe haki.
Wiedziałem, że to łykniesz.
NAGRYWANIE
Dobra, mów.
Co on mówi, że na mnie ma?
Jak myślisz, co on ma?
Nie cwaniakuj.
Powstrzymaj mnie.
Chodzi o książkę?
Kto nie ubarwia swojej własnej historii? To się nazywa pisarstwo.
Tego się boisz? Że ludzie się dowiedzą?
Co?
Czujesz to?
Śmierdzi jak cholerny kret.
Cholera.
Masz mnie za idiotę?
Kiedy to w końcu zrozumiesz? Jestem mądrzejszy od ciebie.
PASZPORT BELLAMY, MARIENNE
Wygląda znajomo?
Tak, Joe.
Znalazłem twoją dawną lubą.
Zadziorna babka.
- Jak…? - Powtarzaj za mną.
Jestem od ciebie mądrzejszy.
Nie żyje?
Czy to by było mądre? Nikt nawet nie wie, że zaginęła.
Napisałem do jej przyjaciółki.
„Upadłam na strzykawkę z herą. Opiekuj się moją córką”.
Jakkolwiek się nazywa.
Nazywa się Juliette i potrzebuje matki!
Spokojnie. Lepiej się nie ruszaj, kolego.
Kierowca i moi ludzie wiedzą, gdzie jestem.
Zachowajmy maniery.
- Dobrze? - Gdzie ona jest?
W bezpiecznym miejscu. Zabij Lockwooda, to od razu ją wypuszczę.
Ale jak za 24 godziny Lockwood wciąż będzie żył,
wyślę ci zęby Marienne Bellamy w cholernym koszu prezentowym.
To niemożliwe.
Gdzie ty ją trzymasz?
Widziałem, jak wsiadała do pociągu.
Kurwa.
To wszystko moja wina.
ZEGAR TYKA…
CHCĘ JEGO JAJA W ŁADNEJ PACZCE
Nawzajem dzień dobry.
Czemu dziś wydajesz się szczególnie sadystyczny?
LONDYN WIADOMOŚCI
Tom Lockwood zrzucił bombę.
Nie mów, że nie ostrzegałem.
Obywatele Londynu są wstrząśnięci,
bo zmyśliłeś fragmenty swojej książki,
by pokazać siebie od lepszej strony, a świat od gorszej,
ale oskarżeń o morderstwo nie widzę.
Masz więcej superfanów niż Elon Musk.
Spadną ci notowania, ale czuję, że to przetrwasz.
„Prośby o komentarz pozostają bez echa.
Montrose uciekł z domu w Londynie”.
Oczywiście, że zniknął. Tchórz.
A mnie zmuszasz do brudnej roboty wykorzystując niewinną kobietę.
Muszę dziś zabić Toma…
by ocalić Marienne.
Jak?
Też dziś nie spałeś.
Ostatnia osoba, której teraz potrzebuję i jedyna, którą chcę widzieć.
Całą noc rozmyślałam.
Mam głupi mózg.
O czym?
O nas.
Jak jesteśmy cudowni.
I jak od początku byliśmy przeklęci.
Musimy porozmawiać.
Tata jej coś mówił?
Pamiętasz jak ci powiedziałam, że gdy pracowałam u niego,
tata spowodował u dzieci raka, by zbudować rurociąg?
To nie on.
Ja to zrobiłam.
Miałam 19 lat. Nazywali mnie cudownym dzieckiem.
Mówili, że jestem najlepsza od czasów, cóż, Toma Lockwooda.
Nawet mnie to nie dręczyło.
Wyparłam to
i mogłabym wypierać bez końca.
A więc taka jest prawda.
Tom ją pchnął do potworności.
I myśli, że jest potworem.
Nie osądzam cię. Słucham.
Powinieneś mnie osądzać.
Nie boję się, że zostanę tatą. Już jestem od niego gorsza.
Byłam tak zajęta udowadnianiem, że jestem najsilniejsza,
że miałam to w nosie.
To wciąż we mnie siedzi.
Wszyscy mamy w sobie jakieś zło.
- Nie aż takie. - Byłaś nastolatką.
Przestań to racjonalizować.
Nie racjonalizuję.
- Naprawdę. - Bądźmy szczerzy.
Nasz związek nie ma szans,
bo nigdy nie przestanę być Katherine Lockwood.
Gdybym myślał, że jestem skazany na odtwarzanie przeszłości,
nigdy byśmy się nawet nie spotkali.
Wiesz, co najbardziej lubię w miłości?
Daje nam kolejne szanse.
Wczoraj marzyłam sobie…
że moglibyśmy uciec, spędzać każdy rok w innym mieście,
jeść pyszne rzeczy, kochać się w egzotycznych miejscach
i robić coś dobrego,
zmieniać życie ludzi na lepsze.
Co za głupi pomysł, prawda?
Nigdy nie mów nigdy.
To miała być przygoda na jedną noc. Podczas dnia.
Prawda.
Chcę tego, Jonathan.
Chcę tylko powiedzieć…
pozwól mi dalej marzyć.
Chciałbym. Bo prawda jest taka, że choć Kate nienawidzi ojca,
zabicie go uczyni jej życie gorszym.
Ale albo on, albo Marienne.
Dziękuję za spotkanie.
Mógłby zaczekać na zewnątrz, żebyśmy mogli porozmawiać?
- Tylko na moment. - Jasne. Zaczekasz w samochodzie?
Pewnie myślisz, że nie mam dobrej drogi ucieczki i masz rację.
Mam złą drogę.
Dzięki niefortunnej ufności angielskiej akademii
nie ma tu kamer ani ochrony.
Aha.
- Co to za płachty? - Jutro mają usuwać pleśń.
Ułatwią wyniesienie ciała,
dając mi dość czasu, by się modlić i biec, ile sił.
Po pierwsze, jest pan może fanem Winstona Churchilla?
Tak sądziłem.
Mamy w Darcy rzadkie pierwsze wydanie Mojej młodości,
z notatkami samego autora.
A niech mnie.
Niewiarygodne, Joe.
Wszystko okej?
Jakiś nerwowy jesteś.
Chyba wiem, czemu.
A raczej przez kogo.
Rhys Montrose.
- Nie wiem, o czym pan mówi. - Wiesz.
Podskoczyłeś, gdy o nim wspomniałem.
Chciałbym, byś mi zaufał i o wszystkim opowiedział.
Chciałbym, ale wtedy Marienne zginie.
Sądzę, że się boisz powiedzieć mi prawdę, synu.
Kurwa, to jego tatusiowanie naprawdę działa.
- Wcale nie. - Nie szkodzi.
Mam pomysł, jak sobie poradzić z konsekwencjami.
Moją pracą jest ocenianie ludzi, by lepiej zrozumieć ich zdolności.
Wezmę ciebie za przykład.
Wyglądasz na miłego gościa,
troskliwego, uważnego,
i sądzę, że zabiłeś Love Quinn.
Nie szkodzi. To była maniaczka. Chodzi o to, że to zrobiłeś.
W razie potrzeby jesteś w stanie to zrobić,
i to na tyle dobrze, by nie dać się złapać.
Mogę ci pomóc.
Jak?
Ten artykuł nie miał na celu zrujnowania kandydatury Montrose'a,
miał go zmusić do ukrycia się.
To część pierwsza.
- Wie pan, gdzie on jest. - Tak.
Na wsi, u swojej byłej.
Próbuje
uzyskać u niej wsparcie i postawić swoją kampanię na nogi.
Jest całkiem sam.
Bez żadnej ochrony.
Jakimś cudem ten czarodziej w ciuchach z IZOD daje mi to,
czego pragnę najbardziej: ciebie.
- Część druga to ty. - Ja?
Chce pan, żebym ja…?
Zabił Rhysa Montrose'a. Owszem.
Obaj wiemy, że możesz.
Myślę, że tego chcesz.
A jakie masz inne wyjście, prawda?
Spotykasz się z moją córką.
Żyjesz pod przybranym nazwiskiem. Zabrałbym ci to wszystko, Joe.
Wszystko.
Oczywiście rozumiem, że jest jeszcze trzecia opcja.
Możesz mnie dźgnąć.
Prosto w serce.
Ale zaufaj mi,
ja oferuję ci najlepsze wyjście.
Tutaj go znajdziesz.
Zrób to, co umiesz najlepiej.
Pheebs, jak będziesz mogła, dasz znać, czy dotarłaś?
Wystarczy SMS, po prostu daj znać.
JEST TWOJE, KATE. ZASŁUGUJESZ NA TO. TATA
„Kate”.
Niespodzianka!
- Jesteśmy zaręczeni! - Nie wierzę.
- Co? - Miałeś jedno, kurwa, zadanie.
- Nie wiń go. - Nikomu nie wolno się cieszyć.
To był mój pomysł.
Zobacz.
Co to w ogóle za pierścionek?
Jakiś sznurek znaleziony na podłodze pubu.
Pokazuje, że nie dbam o pieniądze.
Tak samo.
Padłem na kolano i powiedziałem jej prawdę,
że nigdy nie będziemy równi, bo nie mogę rywalizować z ideałem.
- Dosłownie omdlałam. - Jasne. Jesteś pijana.
Nie myślisz jasno i jesteś rozchwiana.
Kate, Kate.
Naprawdę doceniamy twoją pomoc, prawda?
To naprawdę nie drobnostka.
Ale Pheebs nic nie dolega, okej?
Skaza na diamencie tylko zwiększa jego blask.
Łap mnie, tato, czy to znowu ja?
O mój Boże.
Zgubiłam klucz, a obiecałam, że podleję mu kwiatki.
Bardzo dziękuję.
Buziaki dla wujka Deva.
- Nie wierzę, że to mówię. - Uważaj na siebie, Nadia.
O mój Boże.
Chyba postradałam rozum.
Okej.
Wyglądasz na białego kruka.
DOKTOR JEKYLL I PAN HYDE
TORTURY
Jestem fiutem. Wybacz mi, Nad, proszę.
Wysyłam ci coś na przeprosiny.
Może masz rację co do profesora.
Tata dostał te zdjęcia z mieszkania tej wariatki.
Nikomu nie pokazuj!
TRADYCJA TANDOORI
Jesteś tu i błagasz swoją byłą, by cię wsparła w mediach?
Ciekawe, co by powiedziała na to, że porwałeś niewinną młodą matkę.
Wystarczy mi pięć minut sam na sam z tobą.
Zaczynamy.
Emma, czekaj! To było tak dawno temu.
Czemu nie możemy o tym pogadać jak należy? Emma!
Proszę, czemu nie porozmawiamy?
To nie ma, kurwa, znaczenia!
Wypierdalaj!
- Ja pana znam? - Naprawdę?
Tom Lockwood chce twojej śmierci.
Wiedziałeś o tym? Mimo tego, co obaj myślicie, nie jestem…
zabójcą, więc nie zabiję cię, ale…
czy cię przycisnę?
Niestety tak. Już czas, byś wyznał prawdę, Rhys.
Czy wiesz…
ile okropnego gówna…
musiałem się naczytać, by się nauczyć, jak ci to zrobić?
Wszystko dlatego, bo musiałeś w to włączyć Marienne.
To nie będzie miłe.
Chcę tylko usłyszeć to, czego potrzebuję, i mieć to za sobą.
Mam nadzieję, że ty też.
Zdejmę ci knebel.
A jak to zrobię, wyznasz wszystko, zaczynając od pytania,
gdzie jest Marienne?
Nie znam żadnej Marienne. Nie wiem, o czym mówisz.
Proszę, przestań udawać.
Kurwa.
Gdzie ona jest?
Nie rób ze mnie wariata.
Wiesz, kim jestem. Wiesz, do czego mnie zmusiłeś!
Puściłem ją wolno.
Miałem to zostawić za sobą!
Zacząć wszystko od nowa!
Gdzie ona jest?
Mów, gdzie ona jest! Mów, bo cię zabiję!
Ty jebany psychopato!
Mów!
Co ja zrobiłem?
To był wypadek. Straciłem panowanie nad sobą.
Wybacz mi, Marienne. Znajdę inny sposób. Znajdę cię.
No proszę. Niezły przypał, co nie?
Okej. Mam halucynacje.
- Ja… - Czy mnie zabiłeś? Tak.
A wcześniej zastosowałeś wojskowe tortury jąder.
On nie kłamał, Joe.
On cię nie znał.
Ale ja też nie kłamałem.
Naprawdę trzymamy Marienne w klatce.
Napisy: Joanna Kaniewska