‪ความเดิมตอนที่แล้ว
‪ผู้หญิงคนนี้ลักพาตัวฉันมา ‪เธอพยายามกรีดแขนฉันและฆ่าโจนาธาน
‪- ฟีบี้ แต่งงานกับผมนะ ผมต้องการคุณ ‪- ฉันหรือเงินฉัน สะสางปัญหาของคุณซะ
‪พ่อฉันคือทอม ล็อกวู้ด เขาเป็นหนึ่งใน ‪คนที่มีอำนาจมากที่สุดในโลก
‪ฉันก็มีอดีตเหมือนกัน โจนาธาน กับอีกชื่อหนึ่ง
‪ฉันแค่ไม่อยากเป็นเธออีกแล้ว
‪หาแพะรับบาปซะ ไม่งั้นคุณจะโดนหางเลขไปด้วย
‪เธอเป็นฆาตกรจอมเขมือบคนรวย
‪เขาเป็นผู้ชายที่รู้มากกว่าที่แสดงออก
‪- เรื่องสุดท้าย ทอม ล็อกวู้ด ‪- พ่อของเคท
‪เราต้องสนุกกันมากแน่ๆ ที่ได้ฆ่าเขา
‪สิ่งที่ผมเรียนรู้เกี่ยวกับเคท ‪ในเดตแรกจริงๆ ของเรา
‪เธอเรียบง่าย แค่อยากเดินเล่นในเมือง
‪ไม่จริงจังกับตัวเองจนเกินไป
‪ตั้งใจฟังมาก
‪และแทบจะมีพลังจิตในการเรียก...
‪ฉันได้ยินเสียงคุณคิดนะ พูดออกมาสิ
‪ผมแค่ชมวิวน่ะ
‪พระเจ้า คุณนี่น้ำเน่าจริงๆ
‪- ผู้หญิงปกติตกหลุมพรางแบบนั้นเหรอ ‪- คุณบอกผมสิ คุณโดนยั่วยวนหรือเปล่า
‪ใช่ แน่นอน เพราะฉันเป็นคนปกติสุดๆ
‪โจนาธาน ที่รัก นี่ใช่ไหม
‪- นี่คืออะไร ‪- ละแวกบ้านในอนาคตของเรา
‪ที่ที่เราจะเริ่มต้นครอบครัวปกติของเรา
‪หลังงานแต่งปกติของเราและใช้ชีวิตปกติของเรา
‪- เราควรเสนอซื้อบ้านไหม ‪- ไม่รู้สิ
‪เดินทางจากแกลเลอรี่ที่รุ่งเรือง ‪และอิสระของคุณคงลำบากน่าดู
‪ใช่
‪แต่ปั่นจักรยานไปมหาวิทยาลัยได้นะ
‪- และร้านหนังสือหายากของผม ‪- ใช่ ใช่
‪ซึ่งรุ่งเรืองทีเดียว ขัดกับความคาดหมายทั้งหมด
‪แถมมันสนับสนุนการกุศลร่วมของเราเพื่อ...
‪- เพื่อ ‪- เพื่อเด็กกำพร้า
‪เด็กกำพร้า
‪เราสอนให้พวกเขาอ่านหนังสือ
‪และว่ายน้ำ
‪และทำงานศิลปะ
‪- เด็กกำพร้านี่โชคดีชะมัด ‪- ผมคิดแบบนั้นมาตลอดเลย
‪ภายใต้มุกตลก กำแพงที่แน่นหนา ‪เธอเป็นคนโรแมนติก
‪มันหวานอมขมกลืน ‪ที่มันรู้สึกเหมือนเดตแรกจริงๆ ของเรา
‪และคืนสุดท้ายบนโลกของเรา
‪พรุ่งนี้พ่อของเคทจะเข้าเมืองมา
‪ทอม ล็อกวู้ด จอมปีศาจ
‪เราจะสนุกกันมากที่ได้ฆ่าเขา
‪ไม่
‪ไม่ ผมพอแล้ว
‪ผมใส่ร้ายผู้หญิงบริสุทธิ์ในสิ่งที่คุณทำ
‪คุณใส่ร้ายเธอเพราะความผิดพลาด ‪ในอเมริกาของคุณด้วยหรือเปล่า โจ
‪ต้องโทษคุณคนเดียวนั้นแหละ
‪กับข้อต่อรองทั้งหมดทำให้ผมได้เปรียบคุณ
‪ฟังนะ
‪ไม่ว่ายังไงก็ตาม โลกนี้จะดีขึ้นเมื่อไม่มีล็อกวู้ด
‪เขาขโมย ทำลาย ทำให้คนเป็นมะเร็ง
‪และเขาชอบทำลายโครงสร้างพื้นฐานลอนดอน
‪เขาเป็นพวกใช้อิทธิพลส่งเสริมการคอร์รัปชั่น ‪ที่ผมพยายามจะกำจัด
‪- คุณฆ่าคนเพื่อเข้ารับตำแหน่งไม่ได้ ‪- นั่นเป็นเรื่องที่ผู้ลงคะแนนเสียงต้องตัดสินใจ
‪- เขาถือไพ่อะไรเหนือคุณ ‪- โจ
‪ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪ไม่มีใครแตะต้องเขาได้
‪- แล้วจะให้ผมทำยังไง จมเรือยอชต์เขาเหรอ ‪- เดี๋ยวคุณก็คิดออก
‪รีส นี่มันปฏิบัติการทางทหาร...
‪ผมขอสัญญากับคุณ ‪นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอจากคุณ
‪ให้เลือดสีดำของทอม ล็อกวู้ด ‪ชำระล้างเลือดอื่นๆ จากมือของคุณ
‪คุณไม่เพียงแต่จะทำให้ลอนดอนน่าอยู่ขึ้น ‪คุณยังจะได้ไถ่บาปตัวเองด้วย
‪ตลอดกาล
‪ผมแค่อยากบอกความจริงเรื่องคุณให้โลกรู้
‪แต่คุณจะะไปบอกพวกเขาเรื่องผม ‪ผมเลยต้องรู้ให้ได้
‪ทำไมคุณถึงกลัวล็อกวู้ดนัก
‪ผมต้องเข้าใกล้พ่อของเคทให้มากขึ้น ‪เพื่อหาวิธีโค่นคุณ
‪- ว่าไงล่ะ ‪- ก็ดีมั้ง
‪ไม่ โทษที ที่จริงมันต่ำกว่ามาตรฐานมาก
‪จากร้านอาหารอินเดียทั้งหมดในลอนดอน ‪นี่เป็นร้านประจำของคุณเหรอ
‪- ก็... ‪- ร้านห่วยๆ ตรงหัวมุมถนนจาก...
‪อะไรน่ะ หลุมหลบระเบิดที่ถูกเวนคืนเหรอ
‪โอเค ก็ได้
‪พาผมไปร้านที่ดีกว่านี้สิ ‪ผมเป็นคนทำอะไรเป็นกิจวัตร
‪- พาผมไปร้านที่ดีกว่านี้หน่อย ‪- ไม่อยากเชื่อว่าคุณยังกินอยู่อีก
‪โอเค ก็ได้ คุณเลือกอาหารตลอดไปก็ได้
‪พรุ่งนี้คุณจะทำอะไร
‪เว้นช่วงนานมาก ‪ตามธรรมเนียมแล้วไม่ใช่สัญญาณที่ดี
‪- อะไร ‪- ฉันก็อยากไปนะ
‪แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปลอนดอน
‪ไปเยี่ยมสามีลับที่เธอจะบอกผมน่ะเหรอ
‪พ่อฉันจะแวะมา
‪และนี่คือโอกาสของผม ‪ขอความแม่นยำระดับหมอผ่าตัดเลยนะ
‪ได้ผลไหม
‪ที่ทำเป็นไม่สนใจเขา
‪ตรงที่ฉันหลบหน้าเขา ใช่
‪ขอแนะนำอะไรหน่อยได้ไหม ‪หรือจะให้ผมหุบปากก็ได้
‪ไม่ๆ ฉันก็ไม่ใช่ปรมาจารย์เซน ‪ในเรื่องนี้เหมือนกัน
‪ถ้า...
‪คุณแค่ไปกินมื้อค่ำล่ะ
‪แสดงให้เขาเห็นว่าคุณมั่นคง...
‪และมีความสุข...
‪และผ่านทุกอย่างมาได้
‪ใช้แฟนปลอมๆ ของคุณสิ ‪เขาจะช่วยเน้นส่วนที่ปลอดภัยและมีความสุข
‪และเขาเอื้อมมือไปใต้โต๊ะแล้วจับมือคุณได้
‪คุณจะทำแบบนั้นเพื่อฉันเหรอ
‪ผมจะทำเพื่อคุณเยอะเลย
‪ฉันอยากให้คุณเปลี่ยนเรื่องด้วยการจูบฉัน
‪ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้
‪เราแทบเจาะพื้นผิวไม่ได้เลย
‪พาฉันกลับบ้านที พ่ออัศวินม้าขาวจอมจืดชืด
‪ไม่ว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาจะซับซ้อนแค่ไหน
‪ผมก็หวังจริงๆ ว่าจะไม่ต้องฆ่าพ่อเธอ
‪(คุณ)
‪- เปลี่ยนทรงผมเหรอ ‪- ไม่ ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
‪มีข่าวฆาตกรจอมเขมือบคนรวยเต็มไปหมด
‪แต่มีข้อมูลจริงๆ น้อยมาก
‪ใครๆ ก็ชอบข่าวผู้หญิงบ้าๆ
‪ยังต้องการอะไรอีก เราอยู่ที่นั่นนะ
‪ฉันอยู่ที่นั่น
‪ส่วนเธอ มัวแต่ไปเตร็ดเตร่แถวบาร์ฟรี
‪คนด่วนสรุปเพราะอยากได้ข่าวดีๆ
‪- ฉันรู้สึกว่าเราจะไม่ไปกินมื้อเที่ยงกัน ‪- อ้าว เวรกรรม
‪ไม่ๆ ไม่เป็นไร
‪บอกมาสิว่าทำอะไรอยู่ ‪ฉันรู้จักสีหน้าแบบนั้น ปริศนาอะไรสักอย่าง
‪โอเค ใช่ สมมติว่าฉันกำลังเขียนนิยายฆาตกรรม
‪โดยอิงจากกลุ่มคนในแวดวงคนดัง
‪- ความคิดดี ‪- ใช่ไหม งั้นการที่ผู้ต้องสงสัย
‪เป็นพวกหมกมุ่นทางเพศ ‪มันจะไม่ดูโจ่งแจ้งไปหน่อยเหรอ
‪หักมุมกว่านี้คือเป็นคนธรรมดาที่...
‪คนอย่างอาจารย์มัวร์เหรอ
‪ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น แต่...
‪มันบ้าเกินกว่าจะเป็นไปได้
‪ฉันแค่รู้สึกตงิดๆ ว่าเขารู้อะไรบางอย่าง
‪ฉันรำคาญที่มันทำให้ฉันไขว้เขวมาก
‪- ตามทฤษฎีแล้ว... ‪- ตามทฤษฎี
‪ถ้าฉันพยายามหักล้าง ‪ทฤษฎีสมคบคิดโง่ๆ ของตัวเอง
‪ฉันจะเข้าใกล้อาจารย์มัวร์ได้ยังไง
‪เธอนอนกับเขาได้นี่
‪ตามทฤษฎีนะ โทษที ฉันล้อเล่น ‪ฉันไม่ได้พูดถึง...
‪ก็แค่หลุดปากน่ะ
‪ฉันดีใจที่ไว้ใจนายนะ ลืมมันไปซะ
‪- เดี๋ยว เดี๋ยว นาเดีย ‪- ลืมให้หมด
‪โทษที เวรเอ๊ย ‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น นาเดีย
‪คืนนี้ผมจะไปพบทอม ล็อกวู้ดตัวต่อตัว ‪ในฐานะแฟนของเคท
‪ฉากโรแมนติกคอมเมดี้สุดคลาสสิก ‪หวังว่ามันจะไม่จบลงด้วยความตาย
‪แต่เพื่อป้องกันตัวเอง ผมต้องรู้ข้อมูลของซีอีโอ ‪ที่ไร้ความปรานีและไร้ศีลธรรมมากขึ้น
‪นี่เขาเหรอ เขาดูเหมือนโปรกอล์ฟคันทรีคลับเลย
‪เด็กนักเรียนทุน นักกีฬา ‪ที่หนึ่งของชั้นทุกวิชา เป็นซีอีโอตอนอายุ 26
‪แล้วพอเขาตั้งตัวได้
‪เคทเล่าเรื่องโหดร้ายป่าเถื่อน ‪ที่เขาเคยทำให้ผมฟังแล้ว
‪(ล็อกวู้ดประท้วงความรุนแรง)
‪(กลุ่มมะเร็ง)
‪สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ‪เรื่องพวกนั้นถูกรายงานน้อยไปมาก
‪และความเร็วในการเบี่ยงความสนใจผม ‪ไปที่งานการกุศล
‪เห็นได้ชัดว่ายิ่งมีมูลนิธิที่ตั้งชื่อตามตัวเอง ‪มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีอะไรต้องปิดบังเท่านั้น
‪ไม่เคยเจอคนดังที่ข้อมูลน้อยขนาดนี้มาก่อน
‪หมอนี่ควบคุมอินเทอร์เน็ตเหรอ
‪- ครับ ‪- สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์
‪ไม่ทราบว่าคุณมีโอกาสได้อ่านเรื่องของฉันไหม
‪บ้าเอ๊ย ผมไม่เคยเปิดอ่านเลย
‪ขอโทษนะ ผมยุ่งมากๆ เลย ‪ผมเริ่มอ่านแล้วก็เสียสมาธิ และ...
‪โอเค ไม่เป็นไร
‪ฉันดีใจเพราะฉันคิดว่าฉันยังต้องหักมุมอีก
‪ฉันกำลังเอาเรื่องที่เกิดขึ้น ‪ที่ซันดรีเฮาส์มาใช้คร่าวๆ
‪ผมรู้ว่ามันจะลงเอยยังไง
‪ฉันสงสัยว่าคุณอยู่ในห้อง คุณพอจะรู้สึกไหม
‪ว่าดอว์น บราวน์มีแรงจูงใจอะไร ‪ในการฆ่ามัลคอล์มหรือหั่นศพเขา
‪หยุดมันซะ หยุดมัน
‪- หรือไซม่อน ทำไมถึงยัง... ‪- ผมไม่อยากทำร้ายความรู้สึกคุณนะ
‪แต่เหตุผลที่ผมอ่านเรื่องคุณไม่จบก็เพราะ
‪เพราะถึงหน้า 15 ผมก็เบื่อแล้ว
‪มันซับซ้อนเกินไป
‪คิดให้ออกว่าคุณพยายามจะบอกอะไร ‪ก่อนจะใส่เรื่องหักมุมไปมากกว่านี้
‪ผมเจ็บปวดที่ต้องตำหนิเธอ แต่ผม ‪ให้นักเรียนที่เก่งที่สุดถามคำถามฉลาดๆ ไม่ได้
‪โอเค ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันนะคะ
‪ครับ
‪ขอถามได้ไหมว่าคุณเข้าใจไหม ‪ว่าทำไมมิแรนด้าถึงต้องออกจากบ้าน
‪- มันสมเหตุสมผลไหม ‪- แน่นอน
‪ตัวละครของคุณยอดเยี่ยมเสมอ ‪แค่ทำให้มันง่ายขึ้นก็พอ
‪ขอบคุณค่ะ
‪มื้อค่ำกับพ่อของเคท
‪ให้กำลังใจเธอ ขณะที่ประเมินเขาให้คุณ
‪จำไว้ว่าเขาชั่วร้ายสุดๆ และคุณจะต้องรักเขา
‪แคทเธอรีน
‪- โอ้โห นานเกินไปแล้วนะเนี่ย ‪- พ่อ
‪พ่อลืมไปแล้วว่าลูกมาพร้อมความสดใส
‪พ่อคะ นี่โจนาธาน
‪เขาสอนวรรณกรรมที่มหาวิทยาลัยดาร์ซี
‪เราคบกันอยู่และมันจริงจังมาก
‪หนูเลยคิดว่าเขาควรได้เจอ ‪หัวหน้าครอบครัวผู้ฉาวโฉ่
‪นั่งกันไหมคะ
‪จริงจังเหรอ
‪ผมตั้งตารอที่จะได้รู้จักคุณนะ
‪โจ
‪ไม่นะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪โอเค เขารู้ชื่อจริงผม ‪งั้นเขาก็รู้เรื่องมาเดร ลินดา
‪ไม่รับประกันว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผม ‪ไม่เหมือนคุณ
‪เธอพยายามไม่ให้อะไรเขา ‪แต่เขาหว่านเสน่ห์ใส่เธอ
‪เป็นยังไงบ้างล่ะ ลูกรัก พ่อรู้ว่ามันทำใจลำบาก
‪เสียใจด้วยกับความสูญเสียของลูกนะ
‪หมายถึงแฟนหนูที่ถูกฆ่าเหรอ ‪หรือเพื่อนคนอื่นๆ ที่ตายไปแล้ว
‪ใช่ มันทำใจลำบาก
‪พ่อหมายถึงโศกนาฏกรรมน่ะ
‪เจ็บปวด
‪เศร้า ไม่ยุติธรรม พ่อเสียใจด้วยจริงๆ
‪ไม่เป็นไรค่ะ พ่อ คุยเรื่องอื่นกันดีกว่า
‪เคทพูดถูก
‪เขาตบตาว่าเป็นคนติดดิน ถึงขั้นน่าคบหาด้วยซ้ำ
‪เอาละ โจนาธาน...
‪คุณสอนอะไรเหรอ
‪- เพลาๆ เรื่องสอบสวนด้วยค่ะ ‪- ไม่ๆ ไม่เป็นไรๆ
‪ตอนนี้ก็นิยายสั้นของอเมริกาครับ
‪ผมชอบอ่านหนังสือสารคดีมากกว่า
‪ผมว่ารัฟไรเดอร์สของรูสเวลต์ ‪เป็นคัมภีร์ส่วนตัวของผม
‪เทพลิขิต ผู้กอบกู้ผิวขาว
‪แต่ถ้าให้พูดตามตรง
‪ใช่ นิยายดีๆ เปิดเผยสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า
‪ได้ค้นหาความจริงว่า ‪แท้จริงแล้วคนคนหนึ่งเป็นยังไง ใช่ไหม
‪โอ๊ย
‪ดูอย่างแคทเธอรีนสิ ‪นึกแล้วว่าเธอต้องเป็นคนใจบุญตัวจริง
‪เธอเล่าถึงตอนที่เธอรับพิตบูลทุกตัวมาเลี้ยง
‪จากศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ที่ลอสแอนเจลิสไหม
‪ไม่ๆ
‪ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า "หมาพิตบูลน่ะ ‪รับเลี้ยงยากกว่าปกตินะ"
‪แคทเธอรีนน่าจะอายุสิบขวบ เธอมีสีหน้าแบบนี้
‪เธอขอโทรศัพท์ผม ‪แล้วโทรหาทุกคนในรายชื่อติดต่อผม
‪และบอกพวกเขาว่า ‪ผมจะมอบหมาให้พวกเขาด้วยตัวเอง
‪ใช่
‪ไม่แปลกใจเลยครับ ‪เธอดูแลทุกอย่างที่เธอรักเป็นอย่างดี
‪แต่ฉันยังแปลกใจที่บาร์บรา สไตรแซนด์ ‪ปฏิเสธลูกหมาตัวนั้น ใช่
‪- สุดยอด... ‪- ไม่แปลกใจเลยที่เธอหนีไป
‪จากพ่อที่ภูมิใจในความดีของเธอ ‪และผู้บริหารแร้งทึ้งไร้สำนึก
‪- ครับ ‪- มื้อค่ำครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- ด้วยความยินดีครับ
‪ของคุณครับ
‪เขากุมความลับอะไรคุณไว้ รีส
‪และความลับผมด้วย
‪ผ่านไปสี่คอร์ส ผมก็ยังไม่รู้แผนของทอมเลย
‪หรือทำไมคุณถึงอยากให้เขาตาย
‪ได้เวลาของหวานแล้ว
‪ขอบคุณครับ
‪ขอเสนอพิพิธภัณฑ์ล็อกวู้ด
‪ซึ่งก็คือแคทเธอรีน ล็อกวู้ด
‪ใช่ นิวยอร์กซิตี
‪โลเวอร์อีสต์ไซด์ เอกสารเรียบร้อย ‪กองทุนการกุศล งานต่างๆ
‪คงไม่ใช่ปีศาจถ้าไม่มีสิ่งล่อใจชั้นเอก
‪พ่อเล่นอะไรอยู่น่ะ
‪มันเป็นความฝันของลูกนะ ที่รัก
‪คอลเลกชั่นของพ่ออยู่ในตู้นิรภัยที่ไหนสักแห่ง ‪เอาไปสิ
‪ลูกจะตั้งผลงานของศิลปินหน้าใหม่ของลูกก็ได้
‪พวกเขาทำกำไร ลูกเปล่งประกาย
‪พ่อ... เก็บไปคิดเถอะนะ
‪พ่อขอแค่นั้นเอง
‪ได้ค่ะ ในห้องน้ำ
‪มาเข้าเรื่องกันเลย โจเซฟ
‪คุณบอกอะไรผมเรื่องเลิฟ ควินน์ได้บ้าง
‪เอาแล้วไง
‪ภรรยาเก่าผมมีปัญหาหนักมาก
‪สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดคือผมช่วยเธอไม่ได้
‪คุณฆ่าเธอหรือเปล่า
‪เธอฆ่าตัวตายและเกือบ... ฆ่าผมด้วย
‪คุณเคยฆ่าใครไหม
‪โอเค พอได้แล้ว
‪ผมเข้าใจว่าคุณเป็นห่วงเคท ผมก็เป็นห่วง
‪มีช่วงหนึ่งที่ผมโชคร้าย
‪แต่ผมเป็นคนเงียบๆ ‪และผมแค่อยากมีชีวิตทางวิชาการเงียบๆ
‪อย่าทำร้ายเคทนะ ‪ไม่งั้นคุณจะได้เจอตัวจริงของผม
‪ขอบคุณครับ
‪นี่ คุณรู้จักรีส มอนโทรสไหม
‪ที่อยู่ในแวดวงเดียวกับเคทน่ะ
‪โป๊ะเชะ
‪ครับ เราเคยเจอกัน
‪คุณบอกอะไรเกี่ยวกับเขาได้บ้าง
‪ทำไมครับ คุณไม่ชอบเขาเหรอ
‪เขาเป็นภัยต่อผลประโยชน์ของผม
‪ผมมาเพื่อเฆี่ยนเขา
‪พูดในแง่การเมืองนะ
‪สื่อกำลังทำข่าว
‪บันทึกของเขา...
‪มันเป็นการใส่สีตีไข่
‪คนโกหกครั้งหนึ่งก็คือคนโกหกตลอดไป
‪- ฟังดูแย่นะ ‪- อาจไม่ถึงตายก็ได้
‪ถ้าคุณบอกอะไรผมได้ ผมจะขอบคุณมากเลย
‪โจ โกลด์เบิร์กอาจเปิดเผยไม่ได้ ‪ว่าคุณเป็นฆาตกรต่อเนื่อง แต่...
‪หาความจริงมาให้ผม โจ ‪ผมสัญญา ผมจะปกป้องคุณ
‪ศัตรูของศัตรูผมก็คือศัตรูคู่ซี้
‪ขอโทษนะ รีส แต่ผมจะไม่ฆ่าทอม ล็อกวู้ด
‪ผมจะใช้เขาเพื่อจับคุณเข้าคุก
‪เคท
‪อยากขึ้นมาไหม
‪หรือพูดอะไรกับผมหน่อย
‪ไม่ล่ะ ฉันต้องไปดูฟีบี้
‪เธอส่งข้อความมา
‪เธอไม่ค่อยสู้ดีตั้งแต่...
‪ใช่
‪ขอบคุณสำหรับคืนนี้นะ คุณคือกำลังใจของฉันจริงๆ
‪ขอโทษนะ ถ้าเขาไปแล้วฉันจะเป็นตัวของตัวเอง
‪แค่บอกให้รู้ไว้นะ ‪ผมมองเขาออกทะลุปรุโปร่งเลย
‪พิพิธภัณฑ์ดีเกินกว่าจะเป็นจริง
‪ไม่ มันเป็นเรื่องจริง
‪มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ ณ ตอนที่ฉันต้องการ
‪ฉันเกือบตอบว่า "ตกลง" ตรงนั้นเลย
‪มื้อค่ำเป็นความคิดที่แย่มาก ‪เขารู้จักฉันเหมือนที่เขารู้จักตัวเอง
‪เขาจะได้รู้ว่าคุณไม่ใช่เขาและจะไม่มีวันเป็นเขา
‪ดูคุณตอนนี้สิ
‪คุณยอมทิ้งเซ็กซ์สุดเร่าร้อน ‪เพื่อไปดูเพื่อนของคุณและนั่นคือตัวตนของคุณ
‪ดังนั้นข้อเสนอนี้ จะรับหรือไม่รับก็ได้
‪แต่สิ่งที่คุณทำกับมันสำคัญที่สุด ‪และคุณจะทำสิ่งดีๆ นะ
‪ราตรีสวัสดิ์ค่ะ โจนาธาน
‪ล็อกวู้ดมาที่นี่แค่คืนเดียว ‪เขาก็สร้างความเสียหายซะแล้ว
‪ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า ‪ทำไมคุณถึงอยากให้เขาตาย
‪แต่ผมจะจัดการคุณก่อน
‪ขอโทษที่ส่งข้อความไปซะดึก ‪แน่ใจนะว่าฉันไม่ได้มารบกวน
‪อย่าโง่ไปหน่อยเลย คุณจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้
‪บริษัทรักษาความปลอดภัย ‪ควรจะอัปเกรดแฟลตให้ฉัน
‪แต่ฉันจับได้ว่าหนึ่งในเจ้าหน้าที่ใช้ห้องน้ำ ‪ฉันเลยไล่พวกเขาออก
‪เขาอาจทำอะไรในนั้นก็ได้
‪เช่น กล้องรูเข็ม กระจกสองด้าน
‪พระเจ้า
‪ดูจากสิ่งที่คุณเจอมา ‪ความหวาดระแวงบางอย่างก็สมเหตุสมผลนะ
‪เบลล่าบอกว่าฉันต้องถูกสาปแน่
‪เธอรู้จักร่างทรงที่ถอนคำสาปได้ ‪ในราคาแค่ 8,000 ปอนด์
‪บอกทีว่าคุณไม่ได้ทำแบบนั้น
‪เปล่า ฉันไล่เธอออก ไล่ทุกคนออก
‪ฉันอาจจะขายแฟลตทิ้ง
‪- แล้วเพมโบรกเชอร์ล่ะ ‪- เพื่อ...
‪ใกล้ถึงฤดูมันฝรั่งแล้ว
‪ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ
‪กลิ่นของดิน สายลมพัดผ่านเส้นผม
‪ฉันอาจเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ก็ได้
‪ฟีบส์ หายใจเข้าลึกๆ
‪ฉันอยากมีอาชีพน่ะ รู้ไหม ฉันอยาก...
‪ฉันอยากทำอะไรได้สักอย่าง
‪- คุณมีความสามารถมากมายนะ ‪- ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้จัดการอะไรเลย
‪ฉันเหมือนทารกยักษ์ตัวยาวๆ
‪- น่าอับอายจะตาย ‪- ไม่หรอก
‪เพื่อนของคุณถูกฆ่า ฟีบี้ คุณถูกลักพาตัวไป
‪ผู้หญิงที่มีความสามารถที่สุดในโลก ‪คงมีอาการพีทีเอสดี
‪พีทีเอสดีเหรอ
‪ไม่นะ ฉันไม่อยากเป็น ฉันจะกำจัดมันได้ยังไง
‪- ไม่ ฉันคิดว่า... ‪- ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย
‪มืออาชีพด้านสุขภาพจิตน่าจะช่วยได้
‪- ฉันกินยาทุกขนานแล้วนะ ‪- บางทีเราน่าจะตรวจดูหน่อยนะ
‪แค่ปรับสมดุลใหม่ภายใต้การดูแลของแพทย์
‪คุณต้องพักผ่อน ฟีบี้ ไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลย
‪ไม่ เคท สื่ออาจจะรู้ก็ได้
‪ฉันจะจัดการเอง ฉันเคยทำให้คนอื่นมาแล้ว
‪ศิลปินชื่อดัง
‪ให้ตายสิ ฉันเคยทำให้แม่ฉันด้วย
‪แค่ไปพักผ่อนเงียบๆ สั้นๆ
‪เราไปกันคืนนี้ก็ได้ ‪ฉันจะโทรติดต่อให้ คุณแค่เก็บของก็พอ
‪ได้ อย่าลืมใช้นามแฝงด้วยล่ะ
‪เราจะไปถึงใน 40 นาที
‪ขอบคุณค่ะ
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪- เคท ผมเป็นคนไร้บ้าน
‪- เวลานี้ไม่เหมาะ ‪- ฟังนะ เดี๋ยว ฟังก่อน
‪ผมหลับอยู่บนม้านั่งที่บลูมส์เบอรี่สแควร์
‪แล้วผมก็ถูกพวกขี้ยาทำร้าย
‪พวกเขามีหมาขี้ยา ผมสาบานได้ มันเมายา
‪- ผม... ฉันมีรอยช้ำ ‪- ไม่มีสักหน่อย
‪โอเค ฟีบี้หลับหรือยัง
‪เธอไม่ต้องการคุณหรอก อดัม เธอไม่ค่อยสบาย
‪- อะไรนะ ‪- ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเวลเดอร์ฮิลล์
‪ถ้าคุณเป็นห่วงเธอ ให้ฉันพาเธอไปหาหมอเถอะ
‪- ผมขับเอง ‪- ฉันนึกว่าคุณเป็นคนไร้บ้านซะอีก
‪- ผมยังเป็นเจ้าของแอสตันได้อีกวัน ‪- พระเจ้า
‪เคท ฟังนะ ผมรู้ว่าผมทำตัวแย่
‪ผมรู้ว่าผมทำเธอเสียใจ แต่เมื่อเช้านี้ ‪ตอนที่ผมสูญเสียทุกอย่าง...
‪- ไม่ใช่ทุกอย่าง ‪- ทุกอย่างที่สำคัญ
‪คลับของผม
‪ชื่อเสียงของผม ผู้หญิงของผม
‪ผมตาสว่างแล้ว โอเคไหม
‪แต่เคท ให้โอกาสผมทำสิ่งที่ถูกต้องเถอะนะ
‪และผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำร้ายเธอ
‪ถ้าไม่มีเธอ ผมก็ไร้ค่า
‪โอเค
‪แค่ขับรถไปส่งเอง
‪ฉันเชื่อใจเขา
‪ผมคิดถึงคุณ
‪ดีใจจังที่คุณไม่เป็นไร
‪โจนาธาน มัวร์บอกตำรวจไม่ได้ว่าคุณเป็นฆาตกร
‪เพราะปัญหาเล็กๆ ของการเป็นโจ โกลด์เบิร์ก
‪แต่ถ้าผมเอาเทปคำสารภาพให้ล็อกวู้ดได้
‪เขาจะใช้เส้นสายเล่นงานคุณได้
‪เพราะงั้นก็เลยหว่านเหยื่อล่อคุณมาที่นี่
‪(ผมเข้าใจว่าทำไมคุณถึงอยากให้ทีแอลตาย ‪จากสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับคุณ)
‪นึกแล้วว่าคุณต้องงับเหยื่อ
‪(บันทึก)
‪เอาละ เล่ามา
‪ล็อกวู้ดอ้างว่าเขารู้อะไร
‪คุณคิดว่าเขารู้อะไรล่ะ
‪อย่ามาทำไขสือ
‪คอยดูแล้วกัน
‪เกี่ยวกับหนังสือรึเปล่า
‪มีใครบ้างที่ไม่ถือวิสาสะ เขียนเรื่องราว ‪ของตัวเอง มันเรียกว่าการเขียนไง
‪นั่นคือสิ่งที่คุณกลัวที่สุดเหรอ กลัวคนอื่นจะรู้เหรอ
‪อะไร
‪ได้กลิ่นไหม
‪กลิ่นเหมือนคนทรยศ
‪บ้าเอ๊ย
‪คิดว่าผมโง่หรือไง
‪เมื่อไหร่จะเข้าใจสักที ผมฉลาดกว่าคุณ
‪(หนังสือเดินทาง เบลลามี่ แมริแอนน์)
‪คุ้นหน้าไหม
‪ใช่ โจ
‪ผมเจอคนรักเก่าคุณแล้ว
‪เธอเป็นนักสู้นะ
‪- ได้ยังไง... ‪- พูดตามผม
‪ผมฉลาดกว่าคุณ
‪เธอตายแล้วเหรอ
‪จะฉลาดได้ยังไง ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเธอหายไป
‪ผมส่งข้อความหาเพื่อนพี่เลี้ยงจากมือถือของเธอ
‪"ฉันสะดุดล้มทับเข็มฉีดเฮโรอีน ‪ช่วยดูแลลูกสาวฉันด้วย"
‪แม่งจะชื่ออะไรก็ตาม
‪เธอชื่อจูเลียต และเธอต้องการแม่
‪ใจเย็นๆ เป็นผมจะยืนเฉยๆ นะ พวก
‪คนขับอยู่ข้างนอก เจ้าหน้าที่หาเสียง ‪รู้ว่าผมอยู่ไหน ทำตัวสุภาพหน่อย
‪- ดีไหม ‪- เธออยู่ไหน
‪ซ่อนตัวอยู่ ฆ่าล็อกวู้ดซะ แล้วผมจะปล่อยเธอทันที
‪แต่ถ้าล็อกวู้ดยังไม่ตายภายใน 24 ชั่วโมง
‪ผมจะส่งฟันของแมริแอนน์ เบลลามี่ ‪ใส่ตะกร้าผลไม้ไปให้
‪เป็นไปไม่ได้
‪คุณขังเธอไว้ที่ไหน
‪ผมเห็นเธอขึ้นรถไฟ
‪บ้าเอ๊ย
‪ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง
‪(เวลาไม่คอยท่า... )
‪(ห่อไข่ของเขาใส่กล่องของขวัญให้เรียบร้อย)
‪อรุณสวัสดิ์เช่นกัน
‪ทำไมวันนี้คุณดูซาดิสม์เป็นพิเศษ
‪(ศูนย์รับแจ้งเหตุลอนดอน)
‪และทอม ล็อกวู้ดก็ทิ้งระเบิดของเขา
‪อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ
‪ชาวลอนดอนกำลังอกสั่นขวัญแขวน
‪ที่คุณสร้างเรื่องคนดีในโลกอันโหดร้ายขึ้นมา
‪เพื่อทำให้ตัวเองดีขึ้นและทำให้โลกโหดร้ายขึ้น
‪แต่ไม่มีข้อกล่าวหาฆาตกรรมเลย
‪คุณมีแฟนพันธุ์แท้มากกว่าอีลอน มัสก์อีก
‪บางทีคะแนนนิยมของคุณอาจตก ‪แต่สัญชาตญาณผมบอกว่าคุณรอดแน่
‪"ไม่มีการตอบกลับคำร้องขอความเห็น
‪มอนโทรสหนีออกจากบ้านที่ลอนดอน"
‪แน่นอนว่าเขาหายตัวไป ไอ้ขี้ขลาด
‪ขณะที่คุณใช้ผู้หญิงบริสุทธิ์ ‪บังคับให้ผมทำงานสกปรกให้คุณ
‪วันนี้ผมต้องฆ่าทอม...
‪เพื่อช่วยชีวิตแมริแอนน์
‪ยังไง
‪คุณเองก็นอนไม่หลับเหมือนกัน
‪คนสุดท้ายที่ผมต้องการตอนนี้ ‪และเป็นคนเดียวที่ผมอยากเจอ
‪ฉันนอนคิดทั้งคืนเลย
‪สมองโง่ๆ ของฉัน
‪เรื่องอะไร
‪เรา
‪ว่าเราเยี่ยมแค่ไหน
‪และเราซวยมาตั้งแต่ต้น
‪เราต้องคุยกัน
‪พ่อเธอพูดอะไรหรือเปล่า
‪จำที่ฉันเล่าให้ฟังได้ไหมว่าตอนทำงานที่นั่น
‪พ่อฉันทำให้เด็กเป็นมะเร็งเป็นเบือ ‪เพื่อให้สร้างท่อส่งน้ำมันได้
‪เขาเปล่า
‪ฉันทำเอง
‪ฉันอายุ 19 พวกเขาเรียกฉันว่าอัจฉริยะ
‪พวกเขาบอกว่าฉันเก่งที่สุดตั้งแต่ทอม ล็อกวู้ด
‪และมันไม่ได้กัดกินฉันทั้งเป็นด้วยซ้ำ
‪ฉันแค่แยกแยะความรู้สึกได้
‪และฉันสามารถแยกส่วนมันได้ตลอดไป
‪นั่นคือความจริงสินะ
‪ทอมผลักดันให้เธอเป็นปีศาจ
‪เธอเลยคิดว่าตัวเองเป็นปีศาจ
‪ผมไม่ได้ตัดสิน ผมฟังอยู่
‪คุณควรตัดสินนะ
‪ฉันไม่กลัวที่จะเป็นพ่อฉัน ฉันแย่กว่านั้นอยู่แล้ว
‪ฉันมัวแต่ยุ่งกับการพิสูจน์ว่า ‪ฉันเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุด
‪จนฉันไม่สนใจ
‪และมันยังอยู่ในตัวฉัน
‪เราทุกคนมีสิ่งเลวร้ายอยู่ในตัว
‪- ไม่เลวร้ายขนาดนี้ ‪- ตอนนั้นคุณวัยรุ่นนะ
‪โอเค เลิกพยายามหาเหตุผลมาแก้ตัวได้แล้ว
‪ผมเปล่านะ ผมเปล่า
‪- ผมเปล่า ‪- ฟังนะ ยอมรับความจริงเถอะ
‪คุณกับฉัน เราไม่มีโอกาสเลย
‪เพราะฉันไม่มีวันเลิกเป็นแคทเธอรีน ล็อกวู้ดได้
‪ฟังนะ ถ้าผมคิดว่าผมถูกสาปให้ทำอดีตซ้ำรอยเดิม
‪เราคงไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ
‪รู้ไหมว่าผมชอบอะไรเกี่ยวกับความรัก
‪มันให้โอกาสเราแก้ตัว
‪เมื่อคืนฉันฝันว่า...
‪เราจะได้หนีไปต่างเมืองทุกปี
‪กินอาหารอร่อยๆ มีเซ็กซ์ในต่างแดน
‪และทำงานดีๆ
‪เปลี่ยนชีวิตคนให้ดีขึ้น
‪เป็นความคิดที่โง่มากใช่ไหม
‪อย่าพูดว่าไม่มีวันสิ
‪เราควรจะเป็นแค่คู่นอนคืนเดียว ตอนกลางวัน
‪จริง
‪ฉันต้องการมันนะ โจนาธาน
‪ฉันแค่อยากบอกว่า...
‪ปล่อยให้จินตนาการดำเนินต่อไปเถอะ
‪ผมก็หวังอย่างนั้น เพราะความจริงก็คือ ‪ไม่ว่าเคทจะเกลียดพ่อแค่ไหน
‪การฆ่าเขามีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงสำหรับเธอ
‪แต่ถ้าไม่ใช่เขา ก็ต้องเป็นแมริแอนน์
‪ขอบคุณที่มาพบผมนะ ‪ให้เขารอข้างนอกได้ไหมครับ เราจะได้คุยกัน
‪- แค่เดี๋ยวเดียว ‪- ได้ เจอกันที่รถนะ
‪คุณอาจคิดว่าผมไม่มีทางออกที่ดี และคุณคิดถูก
‪ผมมีทางออกที่แย่
‪เพราะความเชื่อใจผิดๆ ในสถาบันของอังกฤษ
‪ที่นี่เลยไม่มีกล้องวงจรปิด
‪ใช่
‪- เอาผ้าใบมาทำอะไร ‪- กำลังซ่อมคิ้วบนผนังน่ะ
‪เอาศพออกมาได้ง่ายๆ
‪ทำให้ผมมีเวลามากพอ ‪ที่จะสวดภาวนาและวิ่งสุดชีวิต
‪ข้อแรก คุณบังเอิญเป็นแฟนคลับ ‪ของวินสตัน เชอร์ชิลหรือเปล่า
‪นึกแล้วว่าต้องใช่
‪ที่ดาร์ซีมีหนังสือมายเออร์ลี่ไลฟ์ ‪ฉบับพิมพ์ครั้งแรกที่หายากมากๆ
‪ที่เจ้าตัวเป็นคนรับรองเอง
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪เหลือเชื่อจริงๆ โจ
‪คุณโอเคนะ
‪คุณดูกังวลนิดหน่อย
‪ผมว่าผมรู้ว่าทำไม
‪หรือใครกันแน่
‪รีส มอนโทรส
‪- ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร ‪- คุณรู้
‪คุณสะดุ้งนิดหน่อยตอนผมเอ่ยชื่อเขา
‪และผมอยากให้คุณรู้สึกปลอดภัยพอ ‪ที่จะบอกผมทุกอย่าง
‪ผมก็หวังอย่างนั้น แต่พรุ่งนี้เช้าแมริแอนน์จะตาย
‪ผมว่าคุณกลัวที่จะบอกความจริงกับผมนะ พ่อหนุ่ม
‪ให้ตายสิ การทำตัวเป็นพ่อนี่ได้ผลจริงๆ
‪- ไม่... ไม่เลย ‪- ไม่เป็นไร
‪ผมมีความคิดที่จะจัดการกับปัญหาที่ตามมาทั้งหมด
‪ฟังนะ โจ สิ่งที่ผมทำคือประเมินคน ‪ให้เข้าใจมากขึ้นว่าพวกเขาทำอะไรได้บ้าง
‪ผมจะยกคุณเป็นตัวอย่าง
‪คุณดูเป็นคนดี
‪ช่างคิด ห่วงใย
‪และผมคิดว่าคุณฆ่าเลิฟ ควินน์
‪ไม่เป็นไร เธอดูเหมือนคนบ้า ‪ประเด็นคือคุณเป็นคนทำ
‪เมื่อถึงคราวคับขัน คุณก็ทำได้
‪และทำได้ดีพอที่จะรอดตัวไปได้
‪ผมช่วยคุณได้นะ
‪ยังไง
‪ข่าวและเรื่องอื้อฉาวนั่น ‪ไม่ได้มีเพื่อทำลายการลงสมัครของมอนโทรส
‪แต่เพื่อต้อนให้เขาไปซ่อนตัว
‪ส่วนที่หนึ่ง
‪- คุณรู้ว่าเขาอยู่ไหน ‪- ใช่
‪เขาอยู่บ้านแฟนเก่าในชนบท
‪เขาพยายาม
‪หาเสียงสนับสนุน ‪เพื่อให้การหาเสียงของเขากลับมาดำเนินต่อไป
‪เขาตัวคนเดียว
‪ไม่มีใครปกป้อง
‪เจ้าจอมเวทในชุดยี่ห้อไอซอดนี่กำลังส่งมอบ
‪สิ่งที่ผมต้องการที่สุดในโลก คุณ
‪- ส่วนที่สองคือคุณ ‪- ผมเหรอ
‪คุณต้องการผมเหรอ
‪เพื่อฆ่ารีส มอนโทรส ใช่แล้ว
‪เรารู้ว่าคุณทำได้
‪ผมว่าคุณก็อยากทำ
‪และทางเลือกอื่นก็ไม่ดีเท่าไหร่ใช่ไหม
‪คุณคบกับลูกสาวผม
‪ใช้ชีวิตไปวันๆ โดยใช้นามแฝง ‪ผมจะพรากทุกอย่างไป โจ
‪ทุกอย่างเลย
‪แน่นอนว่าพอได้มายืนตรงนี้ ‪ผมก็นึกออกว่ามีทางเลือกที่สาม
‪คุณจะแทงผมก็ได้
‪แทงทะลุหัวใจเลย
‪แต่เชื่อผมเถอะ
‪ทางเลือกที่ผมเสนอให้คุณเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
‪นี่คือที่ที่คุณจะเจอเขา
‪จงไปเป็นตัวของตัวเองซะ
‪ฟีบส์ ถ้าคุณว่าง ช่วยบอกฉันหน่อย ‪ว่าคุณเช็กอินแล้ว
‪ส่งข้อความมาก็ได้ แค่บอกฉันมาก็พอ
‪(มันเป็นของลูกถ้าลูกต้องการ ‪เคท ลูกสมควรได้รับมัน - พ่อ)
‪"เคท"
‪เซอร์ไพรส์
‪- เราหมั้นกันแล้ว ‪- ไม่จริงน่า
‪- อะไรล่ะ ‪- คุณมีหน้าที่แค่อย่างเดียว
‪- ไม่ อย่าโทษเขาเลย ‪- ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้มีความสุข
‪มันเป็น... มันเป็นความคิดของฉันเอง
‪ฟังนะ
‪นี่มันแหวนบ้าอะไร
‪เชือกที่ผมเจอบนพื้นผับ
‪เงินไม่ได้สำคัญกับผมขนาดนั้นเลยแหละ
‪ใช่ เหมือนกันเลย
‪ผมคุกเข่าลงข้างหนึ่งและบอกความจริงกับเธอ
‪เราจะไม่มีวันเท่าเทียมกัน ‪เพราะผมสู้ความสมบูรณ์แบบไม่ได้
‪- ฉันเคลิ้มไปเลย ‪- แน่นอนอยู่แล้ว คุณถูกหลอกนะ
‪คุณคิดไม่ถี่ถ้วน สติคุณไม่มั่นคง
‪เคท เคท เคท
‪เราซาบซึ้งมากที่คุณช่วย ใช่ไหม
‪คุณช่วยเยอะเลยล่ะ
‪แต่ฟีบส์ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย
‪ข้อบกพร่องของเพชร ‪ช่วยทำให้มันเปล่งประกายกว่าเดิม
‪รับหนูหน่อย ป๋าขา หนูเคลิ้มอีกแล้ว
‪โอ้ พระเจ้า
‪ฉันทำกุญแจหาย ‪และฉันบอกว่าจะรดน้ำต้นไม้ให้เขา
‪โอ้ ขอบคุณมากค่ะ
‪ฝากความคิดถึงให้ลุงเดฟด้วย
‪- ไม่อยากเชื่อว่าฉันทำแบบนั้น ‪- อย่าก่อเรื่องล่ะ นาเดีย
‪พระเจ้า
‪ฉันเสียสติไปแล้ว
‪โอเค
‪(โจนาธาน มัวร์)
‪คุณดูเหมือนหนังสือหายากเลย
‪(ปริศนาบุรุษสองหน้า)
‪(ทรมาน)
‪ฉันมันไอ้งั่ง ขอโทษนะ แนต ยกโทษให้ฉันด้วย
‪เพื่อขอสงบศึก คิดว่าเธอคงอยากเห็นนี่
‪เธออาจรู้อะไรเกี่ยวกับศาสตราจารย์มัวร์
‪รูปพวกนี้ถูกปล่อยมาให้พ่อฉัน ‪จากแฟลตของหญิงบ้าคนนั้น
‪(ให้เธอดูคนเดียวเท่านั้น)
‪(ตันดูรีทราดิชัน)
‪คุณเข้าไปขอร้องเมียเก่า ‪ให้ยืนเคียงข้างคุณในสื่อเหรอ
‪อยากรู้จังว่าเธอจะรู้สึกยังไง ‪ที่รู้ว่าคุณลักพาตัวแม่เด็กไร้เดียงสามา
‪ผมขอเวลาจัดการคุณแค่ห้านาที
‪เอาละนะ
‪เอ็มม่า เดี๋ยว เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้ว
‪ไม่สำคัญหรอก ‪ทำไมเราคุยเรื่องนี้กันดีๆ ไม่ได้ เอ็มม่า
‪ขอร้องล่ะ เราคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอ
‪มันไม่สำคัญหรอก
‪ไปตายไหนก็ไป
‪- ขอโทษนะ ผมรู้จักคุณไหม ‪- จริงเหรอ
‪ทอม ล็อกวู้ด อยากให้คุณตาย
‪คุณรู้รึเปล่า ไม่ว่าคุณสองคนจะคิดยังไง ‪ผมไม่ใช่...
‪ฆาตกร ดังนั้นผมจะไม่ฆ่าคุณ แต่...
‪ผมจะกดดันคุณไหม
‪น่าเศร้าที่ใช่ ‪เพราะถึงเวลาพูดความจริงแล้ว รีส
‪รู้ไหม...
‪ข้อมูลเลวร้ายทั้งหมด...
‪ที่ผมต้องอ่านเพื่อเรียนรู้วิธีทำแบบนี้กับคุณ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะคุณต้องไปแตะต้องแมริแอนน์
‪งานนี้ไม่สนุกแน่
‪แต่ผมสนใจแค่สิ่งที่ผมต้องการ ‪และทำงานให้สำเร็จ
‪หวังว่าคุณจะรู้สึกเหมือนกัน
‪ผมจะเอาที่ปิดปากออก
‪และเมื่อผมเอาออก ‪คุณจะต้องสารภาพทุกอย่าง เริ่มจาก
‪แมริแอนนด์อยู่ไหน
‪ผมไม่รู้จักคนชื่อแมริแอนน์ ‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪ผมอยากให้คุณเลิกเล่นละครจัง
‪บ้าเอ๊ย
‪เธออยู่ไหน
‪เลิกปั่นหัวผมได้แล้ว
‪คุณรู้ว่าผมเป็นใคร คุณรู้ว่าผมทำอะไรให้คุณบ้าง
‪ผมปล่อยเธอไป
‪ผมถอยออกมา
‪ผมเริ่มต้นใหม่
‪เธออยู่ไหน
‪บอกมาว่าเธออยู่ไหน บอกมา ไม่งั้นฉันจะฆ่าแก
‪ไอ้โรคจิต
‪บอกมา
‪ผมทำอะไรลงไป
‪มันเป็นอุบัติเหตุ ผมคุมสติไม่อยู่
‪แมริแอนน์ ผมเสียใจด้วยจริงๆ ‪ผมจะหาทางให้ได้ ผมจะตามหาคุณ
‪แย่จังเลยเนอะ
‪โอเค ผมเห็นภาพหลอน
‪- ผม... ‪- ฆ่าผมเหรอ ใช่
‪แต่ต้องเจอการทรมานระดับทหาร ‪อย่างหนักหน่วงซะก่อน
‪เขาไม่ได้โกหก โจ
‪เขาไม่รู้จักคุณ
‪แต่ผมก็ไม่ได้โกหกเหมือนกัน
‪เราจับแมริแอนน์ขังไว้ในกรงจริงๆ
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง