Poprzednio w Ty:
Nie jestem jakimś beznamiętnym psycholem.
Dwie łyżki oleju arachidowego.
Przestań. Przestań!
Wmawiałeś sobie, że ich ratujesz
przed tajemniczym mordercą. Tobą.
Mów, gdzie ona jest!
Przelałeś cały ten znienawidzony mrok na kogoś, kogo podziwiałeś.
Najgorsze cechy w kimś, z kim wypiłbyś piwo.
Niespodzianka!
Jesteśmy zaręczeni!
Jesteś rozchwiana.
Mój ojciec to najgorszy człowiek na Ziemi.
Nie mamy kontaktu, odkąd skończyłam 20 lat.
Nie jestem Joe.
Ja tylko cię tu trzymam, aż on w końcu wróci i cię zabije.
Zuch chłopak.
Jeszcze nie widziałeś najlepszego.
Śmiało.
Nic nowego cię tu nie zaskoczy.
Tak, okej.
Wrócę, jak tylko będę mogła. Okej.
Tam.
Przepraszam.
Kurwa.
Przep… Proszę.
Tak, już, masz.
Proszę.
Masz święte prawo się wkurzać, ale ja cię stąd wyciągnę.
Nie obiecuj czegoś, czego nie dotrzymasz.
Joe.
Wiesz, że możesz mi ufać, prawda?
- Możesz mnie wypuścić. - Ja…
Tak zrobię. Zrobię.
- To delikatna sprawa. - Nikomu nie powiem, przysięgam.
Chcę tylko wrócić do córki.
Wiesz, że dla bezpieczeństwa Juliette zrobię wszystko.
Wrócisz do niej. Ja tego nie chciałem.
Coś się ze mną stało, ale wszystko naprawię.
Joe.
Proszę.
Po prostu mnie wypuść.
Wszystkie karty leżą na stole, teraz musimy iść na ślub.
Dopiero co zabiłeś Montrose'a. Lepiej nie unikać towarzystwa, nie?
Muszę iść. Chyba wrócę dopiero rano.
Kanapka to niewiele, ale może…
Kurwa.
- Może mogę… - Tam nic nie ma.
Zupełnie nic.
Wytrzymam na kanapce, uwierz mi. Dzięki.
Okej, wiem, że to wydaje się głupie, ale…
Dopóki nie wrócę.
Z samego rana.
Będę mieć plan.
Obiecuję.
Kurwa mać.
Na pewno nie możemy zadzwonić na policję? Może cię ukryjemy?
Jak długo żyje, będzie mnie ścigał. Ja…
Muszę pomyśleć.
A gdyby nie?
Nie co?
Nie żył.
On albo ty, prawda? To właśnie teraz mówisz.
- Zabiłaś kiedyś kogoś? - Pewnie, że nie.
- To skąd wiesz, że dasz radę? - Bo to potwór.
- Większy i szalony. Nie. - Ja…
Ja to zrobię.
Tu chodzi o moje dziecko.
- Nawet nie mrugnę. Gdybyś tylko mogła… - Pozbawić go przytomności.
Pamiętasz tego seryjnego zabójcę z LA?
Tego, co chciał być aktorem. Jednej z ofiar podał ketaminę.
Wstrzyknął ją od tyłu, niespodziewanie.
- Okej. - Mój chłopak załatwi ketaminę.
A…
ja przyjdę z wiertarką do drzwi. Właśnie.
I nożem.
Nożem dla mnie.
Kurwa.
Hej, Nadia.
Nie musisz, okej?
Nie znasz mnie.
Marienne, jesteś prawdziwą osobą.
I mamą. Nie mogę cię porzucić.
Wydostaniemy cię stąd.
TY
Jeśli mówisz poważnie, jasne.
Jestem poważny jak odra na fiucie.
Piętnaście Sundry House na świecie,
tylko dla przyjaciół, bardzo ekskluzywne.
Wybacz, jeśli to natarczywość,
ale skąd masz na to kasę?
Ostatnio nie opływałeś w gotówkę.
Zaręczyny są obiecujące, jeśli ją zaciągniesz do ołtarza.
Jeśli? Steve, właśnie to robię. Okej?
Dziś zobaczysz pannę młodą.
Ty cwana męska dziwko.
Lady wie, że już wydajesz jej miliony?
Właściwie to był jej pomysł.
- Za lady Phoebe. - Za lady Phoebe.
Lepiej?
O tak.
Już się czuję bardzo. Kate!
Witaj.
Obie świetnie wyglądacie.
Sophie, dasz nam chwilę?
Będę przy barze. Oczywiście.
I nie martw się. Rodzina nie ma znaczenia.
Nauczyłam się tego po śmierci Sime'a.
Nie martw się? Czym?
Mama dowiedziała się o ślubie. Wszyscy robią bojkot.
Nie szkodzi.
Powiedziałam sprzątaczkom, by dorzuciły do mopa sól dla ochrony.
Myślisz, że Diana jadła na swoim ślubie? Wyglądała tak czysto.
Sharon Tate malowała oczy.
Powinnam dodać różu?
- Jadłaś dziś coś? - Czemu jesteś tak poważna?
Słyszałam Adama.
Wiesz, że planuje rozwijać franczyzę
i mówi inwestorom, że to finansujesz?
Wiesz, jaki on jest. Zawsze myśli do przodu.
Phoebe.
Hej.
Posłuchaj.
Nie wychodź za niego.
Mama cię przekupiła?
Nie. Mówię jako przyjaciółka, że powinnaś
- to odwołać. - Za późno.
- Trzy godziny mnie czesano. - Mówię serio.
Życzliwość i zdolność dostrzegania dobra w innych
to twoje najlepsze cechy, ale inni je wykorzystują.
- Mówisz, że jestem głupia? - Nie, ale wychowano cię
do zgody z innymi, a on na tym korzysta. To nie w porządku.
Mówisz, że nie wiem, co myślę.
W tej chwili nie sądzę.
Powinnaś zejść na dół, Kate.
- Chcę cię chronić. - Nie jestem księżniczką,
którą trzeba głaskać po główce.
Mówiłaś, że nie wiesz, co to prawdziwa miłość.
To ty nie wiesz, co myślisz. Zobaczymy się na dole, Kate.
- Phoebe, posłuchaj. - Nie, idź sobie. Już!
Dobrze, idę.
Każdy wnikliwy internauta umie znaleźć w mrokach sieci
oferty na fałszywe dokumenty zamaskowane jako posty o maskotkach.
Nie jest to idealne, ale mam mało czasu, by uciec z kraju
po wypuszczeniu Marienne.
Poszukasz prostytutek później. Chodźmy.
Akceptuję, że jesteś manifestacją mrocznej części mnie samego,
ale proszę, zamknij się, i daj mi naprawić to, co spierdoliłem.
Kiedy będziesz? Czekam przy barze.
- Co robisz? Kate cię potrzebuje. - Marienne bardziej.
Brytyjska inwazja. Wiesz, co to oznacza. Kate w mini.
PASZPORT UK NA JUTRO?
Może na ślubie zrobisz jej palcówkę.
Och, wybacz. Chwytasz się za perły, hipokryto?
Nowy paszport, wypuścić Marienne, lot do Hiszpanii, gdzie łatwiej o wizę.
JAK NAJSZYBCIEJ
Wszystko zaplanowałem, ale skoro mnie olewasz,
zepsuję niespodziankę. Sprawdzałeś ostatnio zamrażarkę?
Pamiętasz Vica?
Zabrałem to, zanim go wcisnąłeś do grobu Simona.
- Co mam z tym zrobisz? - A jak myślisz? Zabić Marienne.
Zasługuje na szybką śmierć.
Nie.
ŚWIETNIE. POGADAJMY.
Nie.
To moje rozwiązanie.
Fałszywy paszport? Myślisz, że cię nie złapią?
WYŚLIJ SZCZEGÓŁY
A myślałem, że osiągnąłeś szczyt zaślepienia.
Co teraz?
Ostatnie spotkanie z Kate. Marienne nie umrze.
Wypuszczę ją, a ty guzik zrobisz,
bo nie istniejesz!
To się jeszcze okaże.
W Sundry House nigdy nie zdarzyło się nic dobrego.
Nie zatęsknię za tym miejscem.
Ale będę tęsknił za tobą.
Postawić ci drinka?
Nie. Chyba nie powinnam. Wypiłam już trzy.
Wy… Co przegapiłem?
Tylko to, jak nie ocaliłam przyjaciółki przez narzeczonym-chujem.
Wiem, co mam zrobić.
Spędzę ostatnie chwile z tobą, pomogę ci ocalić przyjaciółkę
przez wspomnianym wcześniej chujem.
Jaki mamy plan?
- Plan? - Tak, na powstrzymanie ślubu.
Nie wiem.
Tak szczerze to Phoebe ma jakąś fazę maniakalną.
Znalazłam to na podłodze. Mocne leki uspokajające.
Bierze tyle leków, dosłownie się walają po budynku.
Jest źle, ale przesadziłam i mnie odepchnęła.
Nie wiem. Muszę chwilę pomyśleć.
Podchmielona.
Odsłonięta.
Weź ją do garderoby i zamocz fiuta.
- Może ja porozmawiam z Phoebe. - Adam będzie to utrudniał.
Czyli musimy podejść do tego drużynowo.
- Odciągniesz jego uwagę? - Z przyjemnością.
- Phoebe, hej. - W porządku, możesz go wpuścić.
Jonathan!
Ty słodki, brodaty aniołku.
Wyglądasz cudownie.
- Cieszę się, że jesteś. - Dziękuję.
Posłuchaj, kochany, wymknij się i zrób dobrze Kate.
To się jej przyda, jest sztywna.
Może tak zrobię. Chciałem ci pogratulować.
Słyszałem, że to coś więcej niż impreza.
Spokojnie, bez nerwów. Cieszę się.
Wiesz, mam nadzieję, że pewnego dnia Kate i ja
będziemy mieli to, co wy dwoje. Kiedyś.
Tak, tak, ja też wam tego życzę.
Mogę tylko zapytać, co masz przez to na myśli?
Nutka zwątpienia.
To moja szansa.
Ja to wiem, oczywiście. Ale jestem ciekawa twojej perspektywy.
Gdy ja brałem ślub, cóż, chyba za bardzo się pospieszyliśmy
do ołtarza i to okazało się naszą klątwą.
Teraz widzę, że chciałem chcieć ślubu, i wyszła z tego katastrofa.
Zupełnie nie tak jak u was, wiesz.
Zupełnie.
Zupełnie inaczej.
Powiedz mi prawdę, jak zawsze.
Mówisz to, bo myślisz, że popełniam błąd?
Chcesz ukraść mi dziewczynę?
Gdzież bym śmiał.
Hej, pysiaczku.
Pysiaczku, wszystko okej?
Tak, tak.
- Tak. - Co jej powiedziałeś?
- Nic… - Jest smutna. Co powiedziałeś?
- Nic nie powiedziałem. - Lepiej już stąd wyjdźcie.
- Nie. - Zbyszek, odprowadź ich.
- Phoebe, spójrz na mnie. - Weź ich stąd.
Proszę pana?
Co za spektakularna porażka.
Przynajmniej mogę ostatni raz odprowadzić cię do domu.
Wciąż namawiam na bzykanko.
Nie wiem, czemu ci pomagam.
Mógłbyś ją teraz smakować…
Gdybyś się nie upierał na bycie nieszczęśliwym.
Co takiego powiedziałeś Phoebe tego pierwszego wieczoru w Sundry House,
co zmieniło jej życie?
Tak szczerze? Nie wiem.
- Serio? - Nie pamiętam. A chciałbym.
- To mogłoby nam pomóc. - Też bym chciała. Jestem rozczarowana.
Naprawdę spieprzyłam dziś sprawę, co?
Nie poddam się. Henryk VIII nie dał nam rozwodów na darmo.
Chciałbym tak spacerować bez końca.
To, co dziś zrobiliśmy, było… miłe.
Działanie w drużynie.
Mimo mojej okropnej porażki.
Co mam ci zostawić? Co liczy się najbardziej?
Kate, jesteś dobrą osobą.
Nie obchodzi mnie, że ci się tego ciężko słucha.
- Jeśli się już nie spotkamy… - Czemu byśmy mieli się nie spotkać?
Kometa może unicestwić planetę. Właśnie.
- Okej. - Jesteś dobra.
Przy tobie czuję, że też mogę być dobry.
- Nie radzę sobie z komplementami. - Ale kometa.
- Proszę… - Skoro kometa… W porządku.
Świat nie jest miły ani sprawiedliwy, dlatego musisz wiedzieć,
że zmieniłaś mnie tak…
jak otwarcie okna zmienia mroczny pokój.
W życiu nie usłyszałam niczego piękniejszego.
Jesteśmy na miejscu.
Naszego końca.
Zaczekaj.
Pani Moolvi nie będzie zadowolona.
Zrozumie, jak jej wyjaśnię, że najcudowniejsza kobieta w budynku,
oczywiście poza panią Moolvi, zaraz mnie zaprosi
do swojego mieszkania.
Ale ty odmówisz.
Nie umiem się żegnać.
Jak mam…?
Po prostu mam do załatwienia parę spraw, wiesz?
Zadzwonię.
Obiecujesz?
Słodkich snów, Kate.
Głupiec z ciebie.
Chciałbym mieć takiego ptaszka, co opłaci mój geniusz.
Phoebe i ja jesteśmy drużyną.
Ja jestem mózgiem operacji, a to jest moja piękna księżniczka z bajki,
którą należy wielbić.
Przepraszam, ja…
Ach tak.
O mój Boże. To z Kolumbii albo Kuby, co?
Tak, rozumiem, co znaczy przyjęcie bez zgody.
Muszę tylko poznać nazwę szpitala.
Ja… za chwilę oddzwonię.
Chodzi o Phoebe?
W mediach o tym trąbią.
Oczywiście. Ludzie, którzy widzieli ją skołowaną na ulicy
uznali, że lepiej sfotografować załamanie nerwowe,
- niż jej pomóc. - Tak mi przykro. Mogę jakoś pomóc?
Nie. Dzięki mamie znam się na psychiatrii.
Co do Phoebe, nie mogę wiele zrobić, bo to jej mąż decyduje
o wszystkim: o lekach, zakwaterowaniu,
całym jej majątku. Pewnie się cieszy jak świnia w gównie.
Zmieńmy temat. Co tutaj robisz?
A co? Tata nie może spontanicznie przywieźć córce kawy?
Dobrze, skoro pytasz,
jestem tu, bo cię potrzebuję.
- Możesz odpuścić to muzeum? - Musisz przejąć firmę.
Okej.
Jakie szkielety wypadną z szafy tym razem?
- Nie o to chodzi. - Nie wierzę.
Ile dzieci tym razem zmarło?
Skarbie, musisz sobie to wybaczyć.
Każdej pracy człowiek się musi nauczyć.
Nie jesteś swoimi błędami.
Udowadniasz to każdego dnia, od kiedy nas opuściłaś.
Jestem z ciebie taki dumny.
Potrzebuję cię, póki jadę na pełnym gazie
i możemy razem zrobić coś wielkiego.
Chcę robić to razem i chcę, byś potem robiła to ty.
Co mam zrobić? Paść przed tobą na kolana?
- Będę błagał tu i teraz. - Nie. Przestań. Wstań.
Musisz zrozumieć, że…
myślę o tym, co zrobiłam…
i nienawidzę się za to.
Ocal sto tysięcy dzieci za każde, które skrzywdziłaś.
Możesz to zrobić? Tutaj?
Z tą swoją małą galeryjką i tym młodym profesorkiem?
- To nie w porządku. - Jak wiele rzeczy.
Ale to życie, Katherine,
jest dla ciebie za małe.
Zaakceptuj to, co ci oferuję.
Bądź kimś prawdziwym.
Pamiętałem, że rano lubisz zjeść coś słodkiego.
Mam plan.
Pracuję nad szczegółami, ale wkrótce zobaczysz Juliette.
Kłamca.
Wiesz, jak się czuje Juliette?
- Pisałeś do niej albo…? - Ja…
Nie pamiętam. Wciąż mam dziury w pamięci.
- A mógłbyś? - Oczywiście.
Ja…
- Nie pamiętam… - Mój telefon jest pod płachtą.
Mieszka u mojej przyjaciółki, Beatrice.
Hej.
BEATRICE
TERAZ PISZESZ? MYŚLELIŚMY, ŻE SIĘ ZMIENIŁAŚ
O nie.
MOGĘ TO WYJAŚNIĆ
STRACIŁAŚ PRAWO DO DZIECKA BABCIA ZABIERZE J
O cholera.
NIE WRACAJ
- Co jest? - To ją zniszczy.
Joe.
Babcia Juliette.
Przyznano jej prawa rodzicielskie. Zabiera Juliette do USA.
- Mogę to naprawić. Przyrzekam… - Ja nie. Ona wygra.
Zabrałam Juliette i ją porzuciłam.
- Oni… - Co ja zrobiłem?
Pomyślą, że wróciłam do nałogu. Już nigdy nie zobaczę córki.
Równie dobrze możesz mnie zabić, Joe. Możesz mnie zabić!
Jak to naprawić?
Dosłownie cię o to błaga.
Nie poczujesz ulgi, jeśli na dobre zakończysz jej cierpienie?
Nie, do wstrzykiwania, w płynie.
Tak, mówię serio.
Wyjaśnię później. Załatwisz to?
Dzięki, Edward. Jesteś wspaniały. Na razie.
Kurwa.
- Kurwa. - Proszę się zatrzymać.
- To nagła sytuacja. - Zawsze jest nagła sytuacja.
Nie. To zestaw cukrzycowy cioci. Zostawiłam go u mamy.
Muszę jej go oddać.
Co ma pani w swetrze?
Nie, nie.
Okej, proszę się odsunąć.
- Czemu się pakujesz? - Zmiana planów.
Czemu?
Bo Marienne musi biec do Juliette, chyba że ją zabijesz
i odpuścisz. Ale kochasz dramatyzm.
Nawet nie umiem wyrazić, jak bardzo mam gdzieś, co myślisz.
Zamknij się i posłuchaj rozsądku.
Myślisz, że uciekniesz z fałszywką
od gówniarza z Peckham?
I na co ci to?
Ratujesz ćpunkę, która cię bzykała, gdy twoja rodzina czekała w domu.
- Zamknij się. - Nawet nie była ci wdzięczna za to,
- że pozbyłeś się jej byłego. - Przestań.
Taka z niej matka, że zostawiła dziecko i pojechała za granicę.
Oczywiście, że ją porwano.
Mocne leki uspokajające.
Przypomnij, czemu porzucasz wszystko dla kogoś, kto cię nienawidzi?
Daj spokój.
- Co ty robisz? - Wyłączam cię do rana.
Dziękuję wam, pigułki Phoebe.
Kurde, która godzina?
Za dwie godziny pociąg. Czas się zbierać.
Okej.
Wszystko zaaranżowałem.
Wielu rzeczy nie zdołam naprawić, ale mogę zrobić choć jedno.
Jesteś wolna.
Chwileczkę.
Jeden dwa jeden trzy osiem dziewięć.
Wybacz. Zaczekaj. Osiem, dziewięć.
- Joe? - Co się dzieje?
Co zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
- Olej arachidowy? - Nie zrobiłbym tego. I nie masz alergii.
Wiedziałbym o tym. Co ty mówisz? Co się dzieje?
Marienne.
Nie.
Zaczekaj.
Kurwa!
No dalej!
Jonathan, ty niepoprawny zboczeńcu.
Tego szukasz?
Gemma?
- Ty nie żyjesz. - Myślisz, że nie wiem?
Chcesz uciec za morze, czy znowu jedziesz do Hampsie?
Posłuchaj.
Muszę wziąć ten klucz.
A ja muszę usłyszeć przeprosiny.
Ona ma wstrząs anafilak… Okej.
Przepraszam.
- Za to, co cię spotkało, ale… - Spotkało?
Jonathan. Wybacz. Przepraszam.
Joe…
- Ty mnie zabiłeś. - Wiem.
I nawet mnie wcześniej nie przeleciałeś. Jak śmiesz.
- Proszę, Gemma. - Bo co? Powiedz to.
Ach tak, miałeś rozpad osobowości, więc to się nie liczy.
- Spróbuj mnie zrozumieć. - Rozumiem.
Musiałeś to zrobić.
Wpadłam na twój trop.
Instynkt samozachowawczy i tak dalej, ale przerażające jest to…
że w życiu nie wpadłabym na to, czym jesteś.
Wiem, czym jestem.
Tak, przez ostatnie parę dni pokazałeś to sobie samemu.
Pytanie brzmi,
co z tym teraz poczniesz?
Naprawię swój błąd
i ocalę Marienne.
Nie ocalisz tej biednej kobiety.
Nie możesz.
Nie chcesz zrobić tego, co należy zrobić.
On ją zabił. Udusił ją.
- Zabił ją. - Dasz wiarę, że ją zabił?
- On ją zabił. - Możesz w to uwierzyć?
Dziękuję wam bardzo za przyjście.
Zacznę dzisiejsze czytanie od Zamku Sinobrodego.
Ty.
Drogie panie, to jest Joe.
Skończył moją książkę po tym, jak zmarłam mu na rękach.
Nie patrz na mnie. To twój sen.
Co tym razem zrobiłeś?
Uwięziłem Marienne w…
- Popełniłem błąd. Potrzebuję klucza. - Jesteś żałosny.
Wybacz. Zraniłam twe uczucia?
Ja za to, kurwa, nie żyję, Joe.
Czego ode mnie chcesz?
Przepraszam. Próbuję naprawić dawne błędy.
Nie rozumiesz.
- To wyjaśnij. - Staram się.
Drwisz sobie, a ja próbuję uratować kobietę.
Ty nikogo nie ratujesz, Joe.
Nie! Zaczekaj!
Powinieneś jej dziękować.
Cześć, Joe.
- Co się ze mną dzieje? - Idziesz naprzód.
Nie jest łatwo, ale w końcu dojdziesz do celu.
Love, masz klucz?
Czemu tak za nim gonisz?
No cóż…
- Rozumiem, jeśli jesteś wściekła. - Nie mogę być wściekła.
- Ty o to zadbałeś. - Przepraszam.
- Tak? - Nie życzyłem ci śmierci.
- Nie dałaś mi wyboru. - Oczywiście.
Byłam rozemocjonowana i niewierna.
Impulsywna…
- Kontrolująca. - Nie, ja cię nie obwiniam.
- Wcale. - Naprawdę?
- To coś nowego. - Ja… mówię, że oboje…
Racja. Świetna uwaga.
Oboje.
My.
Nasz język miłości.
Nie twój.
To nie wzór. To nie twój wzór.
Czyli to wszystko jest przypadek?
O kurwa.
Proszę. Proszę.
Czym jest miłość, Joe?
Nie mówię o sobie.
Powiedz, to dam ci klucz.
Staram się… Naprawdę cię kochałem.
Czy to jest miłość?
- To twoje coś, co zawsze kończy się… - Co mam ci powiedzieć?
- Ja nigdy tego nie chcę! - Po prostu taki jesteś.
Jezu, Joe. Pomyśl… Wysil się trochę.
Proszę.
To nie jest klucz.
Co masz na myśli?
Ktoś musi umrzeć, żeby to się skończyło.
Dzień dobry, profesorze.
Wiem, co muszę zrobić.
To musiał być niezły sen.
Miałeś rację.
Uwolnienie Marienne i ucieczka nie rozwiąże problemu.
Uwolnię ją…
a potem zakończę ten cykl raz na zawsze.
Nie jesteś samobójcą.
Nie chcesz umrzeć.
Chcesz tylko, by ktoś cię dostrzegł, pokochał.
I jesteś gotów zdobyć to po trupach.
Jeśli jakaś samolubna suka odrzuca cię po tym, co dla niej zrobiłeś,
nigdy tak naprawdę cię nie dostrzegła.
Po tym wszystkim zasługujesz na wszystko, co zdobyłeś.
Musi zrozumieć, że jest tylko jeden sposób.
Musi spojrzeć ci w oczy i zobaczyć twoją dziką, pełną pasji głębię.
A potem nie widzieć już nic więcej.
Dlatego się od ciebie oddzieliłem,
ty egocentryczny bydlaku.
Nigdy taki nie będę. Zrobię coś dobrego.
A teraz zejdź mi z drogi!
Phoebe nie maksymalizowała zysków, okej?
Dlatego muszę działać.
Tata nigdy tego nie rozumiał, okej?
Nie można kogoś odciąć i…
Liczyć, że drzwi po prostu się otworzą, wiesz?
Ale teraz…
Los mnie posadził za kierownicą.
Wiesz? To moje pieniądze, moje życie, i ja…
Mam kontrolę, wiesz? Mam wszystko pod kontrolą.
No dobrze.
Cieszę się, że moja żona otrzyma pomoc, której tak bardzo potrzebuje.
Boże, uwielbiam to mówić. Moja żona!
Jak miło. Gratulacje. Mam zawołać chłopców?
Aha.
- Pewnie, im więcej tym weselej. - Chłopaki!
O tym właśnie mówię. Witajcie, chłopcy. Kto was zamówił?
Jeśli robicie obie strony, wolę lubrykant na bazie wody.
- Nie będzie nam potrzebny. - Bez nawilżenia?
Ostro.
Hej, możesz… Możesz trochę ściszyć, ziom?
Co do…?
Co on robi?
Hej. Możesz go trochę przyhamować?
Aha, okej. Słodki ziemniak.
Słodki ziemniak. To nasze hasło bezpieczeństwa.
Okej. Kurwa.
Kto was przysłał?
Ile na tym zarobicie? Mogę to potroić.
Będziecie bogaci.
Jestem mężem lady Phoebe Borehall-Blaxworth, okej?
Mylisz się myśląc, że pieniądze mogą cię ocalić.
Tu nie chodzi o pieniądze.
Zawsze chodzi o pieniądze. Zawsze. Proszę!
Czekaj! Nie!
Chłopaki, muszę na chwilę zostać sam. Idźcie na obiad, co?
- Jasne, panie Lockwood. - Ty też.
- Katherine, czemu zawdzięczam…? - Co zrobiłeś?
ADAM PRATT NIE ŻYJE
- Skomentujesz to jakoś? - Trochę za ostro się zabawił.
- Nie wiem, czy to taka tragedia. - Kazałeś go zabić?
- Zrobiłem, o co prosiłaś. - Nie prosiłam.
Telefony do NHS, słowa o matce,
wspomnienie tego małego gnojka.
- Nie chciałam, by Adam zginął. - To po co go przy mnie wspomniałaś?
Jesteś…
Oczywiście, że tak reagujesz, jakbym była głupia, bo o tym mówię.
Nie wiem, po co tu przyjechałam…
To miejsce jest żałosne. Więcej się nie zobaczymy. Żegnaj.
Katherine!
Poświęć parę dni na załatwienie swoich spraw
i wróć do domu, do Nowego Jorku.
- Zwariowałeś. - Wprowadzę cię do muzeum,
potem pokażę kulisy firmy.
Nie. Nie odeszłam bez powodu.
Wiem i na pewno nacieszyłaś się swoją przygodą,
ale czas wrócić do domu.
Nie jesteś w stanie pojąć,
że ja zbudowałam tu sobie życie.
Z którego jestem dumna, które oddaje, kim jestem,
które chciałabym kontynuować bez twojej pieprzonej ingerencji!
Czyli co, myślisz, że sobie stworzyłaś niezależne życie?
- A jak ty byś to nazwał? - Jesteś mądra.
Naprawdę myślisz, że po prostu bym cię wypuścił?
Wszystko się zaczęło od stażu w Gagosian.
- O czym ty mówisz? - Sam zadzwoniłem do Larry'ego.
- Dobra. Staż. - Każda twoja praca.
Profil w Artforum, to mieszkanie, które udało ci się wylicytować,
pozew przeciwko twojej galerii, który po prostu zniknął,
artykuł, którego nie napisał The Times o Simonie Soo,
a poza tym, jak w erze, kurwa, MeToo, twój chłoptaś Malcolm
wywinął się z oskarżeń o molestowanie seksualne?
- Sprytem? - Malcolm nie miał… Nie był…
Miałaś o niczym nie wiedzieć!
Bo cię uszczęśliwiał.
Dbam o twoje szczęście.
I bezpieczeństwo.
Jak o każdą tak poważną inwestycję.
Masz siedmioro dzieci.
- Czemu…? - To masz być ty.
Reszta jest za chciwa, za głupia, zbyt porąbana,
plus ciebie kocham najbardziej, i co?
Przejdźmy do rzeczy, OK?
Miałaś czas dla siebie, ale mam dość udawania.
Wszystko, czego zechcę, jest moje, ty również.
Zadzwonię do ciebie w tygodniu i się umówimy.
Tylko jedź ostrożnie.
- Cześć. - Hej.
Nie wierzę, że mnie zatrzymali.
Bardzo ci dziękuję za wpłatę grzywny.
- Masz…? - Mówiłaś, że po co ci to?
- Pogadamy później? Muszę iść. - Rozumiem, że się spieszysz.
Ale czy mogę szybko wspomnieć, że spędziłem cały ranek
siedząc pod komisariatem z plecakiem pełnym ketaminy?
- I nie mówisz, po co. - Powiem.
Oszukuję się, myśląc, że jesteśmy razem?
Powinniśmy o tym pogadać. Niedługo.
- Ale teraz… - Spoko.
Wiadomość dotarła.
Daruj sobie.
- Masz. Powodzenia. - Dziękuję.
Z drogi! Przepraszam!
Stój! Nie niszcz przyszłości z Kate dla nic nie wartej, złamanej kobiety.
Właśnie to zamierzam zrobić.
Ja ją złamałem. To moja wina.
Dlatego ją uwolnię,
a potem zadbam, bym już nikogo więcej nie skrzywdził.
Marienne…?
O nie, nie.
No dalej.
Widzisz to?
Zrobiła to za ciebie.
Nic dziwnego, skoro zostawiłeś jej pigułki.
Może powinienem ci coś przypomnieć.
Mogłeś zakończyć jej cierpienie, Joe, gdybyś tylko mnie posłuchał.
Może od tej pory rób dokładnie to, co mówię.
Napisy: Joanna Kaniewska