‪ความเดิมตอนที่แล้ว
‪ผมไม่ใช่พวกโรคจิตเลือดเย็น
‪น้ำมันถั่วลิสงสองช้อนโต๊ะ
‪หยุด หยุดนะ
‪คุณพยายามบอกตัวเองว่าคุณกำลังช่วยพวกเขา
‪จากนักฆ่าในเงามืดใช่ไหม
‪บอกมาว่าเธออยู่ไหน
‪คุณเทความเลวร้ายที่คุณเกลียด ‪ลงไปในร่างที่คุณชื่นชม
‪ส่วนที่แย่ที่สุดในกล่องเล็กๆ ‪ที่คุณไม่รังเกียจที่จะไปดื่มเบียร์ด้วย
‪- เซอร์ไพรส์ ‪- เซอร์ไพรส์
‪เราหมั้นกันแล้ว
‪สติคุณไม่มั่นคง
‪พ่อฉันเป็นคนที่แย่ที่สุดในโลก
‪เราห่างเหินกันตั้งแต่ฉันอายุ 20
‪ผมไม่ใช่โจ
‪ผมแค่กักตัวคุณไว้ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมาฆ่าคุณ
‪ต้องอย่างนี้สิ
‪คุณยังไม่เห็นทีเด็ดเลย
‪ไปสิ
‪ไม่ใช่ที่ที่คุณไม่เคยไปมาก่อน
‪ได้ๆ โอเค
‪ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด โอเคนะ
‪ทางนี้
‪ผมขอโทษนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ผม... นี่ครับ
‪ใช่ๆ นี่ครับ
‪นี่ครับ
‪ผมรู้ว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะโกรธ ‪แต่ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่
‪อย่าสัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้สิ
‪โจ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณไว้ใจฉันได้
‪- คุณปล่อยฉันออกไปได้ ‪- ผม...
‪ปล่อยแน่ ผมจะปล่อย
‪- นี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ‪- โจ ฉันจะไม่บอกใคร ฉันสัญญา
‪คุณก็รู้ว่าฉันแค่อยากไปอยู่กับลูกฉัน
‪ความปลอดภัยของจูเลียต ‪เป็นหลักประกันเดียวที่คุณต้องการ
‪คุณจะได้อยู่กับเธออีกครั้ง ‪ผมไม่เคยอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
‪มีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม ‪แต่ผมจะแก้ไขมัน แก้ไขทุกอย่างเลย
‪โจ
‪ได้โปรด
‪ปล่อยฉันออกไปเถอะ
‪ตอนนี้ความลับของเราถูกเปิดเผยแล้ว ‪เรามีงานแต่งที่ต้องไป
‪คุณเพิ่งฆ่ามอนโทรสนี่นะ ‪อย่าข้ามขั้นตอนดีกว่า คุณจะได้มีแผนไง
‪ผมต้องไปแล้ว ผมคงกลับมาไม่ได้จนกว่าจะเช้า
‪บางทีแซนด์วิชอันเดียวอาจจะไม่พอ ‪แต่ผมอาจจะ...
‪บ้าเอ๊ย
‪- ผมอาจจะ... ‪- นี่ๆ ตรงนั้นไม่มีอะไรหรอก
‪มันหมดแล้ว
‪เชื่อสิ แซนด์วิชนี้พอประทังชีวิตฉันได้ ขอบคุณนะ
‪โอเค ผมรู้ว่ามันดูงี่เง่า แต่...
‪จนกว่าผมจะกลับมาตอนเช้า
‪เป็นอย่างแรกเลย
‪พร้อมแผน
‪ผมสัญญา
‪ให้ตายสิ
‪แมริแอนน์ แน่ใจนะว่าเราแจ้งตำรวจไม่ได้ ‪ถ้าเราซ่อนตัวคุณไว้ล่ะ
‪ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ‪เขาจะตามล่าฉัน ฉันแค่...
‪ฉันแค่ต้องคิด
‪ถ้าเขาไม่ล่ะ
‪ไม่อะไร
‪มีชีวิต
‪ไม่คุณก็เขาใช่ไหม นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังบอกฉัน
‪- คุณเคยฆ่าใครหรือเปล่า ‪- ไม่เคยอยู่แล้ว
‪- อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณทำได้ ‪- เพราะเขาเป็นปีศาจ
‪- ที่ตัวใหญ่กว่าและบ้า ไม่ได้ ‪- ฉัน...
‪ฉันจะทำเอง
‪ลูกฉันอยู่ข้างนอกนั่น
‪- ฉันจะไม่ลังเลเลย ถ้าคุณแค่... ‪- ทำให้เขาสลบ
‪จำฆาตกรต่อเนื่องในแอล. เอ. ได้ไหม
‪คนที่เป็นนักแสดงตกอับน่ะ ‪ฉันรู้ว่าเขาใช้เคตามีนกับเหยื่อ
‪เขาแทงจากข้างหลัง เหยื่อจะได้ไม่ทันรู้ตัว
‪- โอเค ‪- แฟนฉันหาเคตามีนให้ได้
‪และ...
‪ฉันจะกลับมาพร้อมสว่านเจาะประตู ‪อย่างหนึ่งแล้ว
‪แล้วก็มีด
‪เอามีดให้ฉัน
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่ นาเดีย นาเดีย
‪คุณไม่จำเป็นต้องทำ โอเคไหม
‪ฉันเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคุณ
‪แมริแอนน์ คุณเป็นคนคนหนึ่งนะ
‪และคุณเป็นแม่ มันไม่ถูกต้อง ฉันทำไม่ได้
‪เราจะพาคุณออกไป
‪(คุณ)
‪ได้สิ ถ้าคุณจริงจัง
‪ผมจริงจังพอๆ กับโรคหัดบนจู๋เลย พวก
‪ผมหมายถึงซันดรีเฮาส์ 15 แห่งทั่วโลกเลยนะ
‪โอกาสทอง เพื่อนเท่านั้น แต่เพื่อนที่พิเศษมากๆ
‪แม้มันอาจฟังดูขวานผ่าซาก
‪แต่คุณได้เงินมาจากไหนเหรอ
‪ล่าสุดที่เราคุยกัน คุณดูไม่คล่องตัวเท่าไหร่
‪งานหมั้นก็พอใช้ได้ถ้าคุณพาเธอไปที่แท่นพิธีได้
‪ถ้าเหรอ สตีฟ ปาร์ตี้นี้แหละ เข้าใจไหม
‪คืนนี้เจ้าสาวจะมาแล้ว
‪ฉลาดมาก ไอ้หนุ่มสำส่อน
‪คุณผู้หญิงรู้ไหมว่าคุณใช้เงินเธอหลายล้านแล้ว
‪มันเป็นความคิดของเธอน่ะ
‪- แด่เลดี้ฟีบี ‪- แด่เลดี้ฟีบี้
‪ดีขึ้นไหม
‪ดีขึ้นสิ
‪จ้ะ ฉันรู้สึกดีมากเลย เคท
‪สวัสดี คุณสองคนดูสบายดีนะ
‪โซฟี ขอเราอยู่ตามลำพังได้ไหม
‪ฉันจะอยู่ที่บาร์นะ ตามเคย
‪ฟังนะ อย่ากังวลไปเลย
‪ครอบครัวไม่มีความหมายหรอก
‪ฉันเรียนรู้เรื่องนั้นหลังจากไซม์ตาย
‪อย่ากังวลเหรอ ทำไมล่ะ
‪แม่รู้ว่ามันเป็นงานแต่งงาน ทุกคนเลยคว่ำบาตร
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันบอกแม่บ้านให้ใส่เกลือ ‪ลงไปในน้ำถูพื้นเพื่อปกป้องเรา
‪เคท คิดว่าไดอาน่ากินอะไร ‪ในวันแต่งงานของเธอ หน้าเธอใสมาก
‪ชารอน เทตชอบทาอายแชโดว์มากกว่า
‪แต่คุณว่าฉันต้องปัดแก้มเพิ่มไหม
‪- วันนี้กินข้าวหรือยัง ‪- ทำไมต้องจริงจังด้วย
‪ฉันได้ยินอดัมพูด
‪คุณรู้ไหมว่าเขาวางแผนจะเปิดหลายสาขา
‪และเขาบอกนักลงทุนว่าคุณจะให้เงินทุนเขา
‪คุณก็รู้ว่าเขาเป็นยังไง คิดล่วงหน้าหนึ่งก้าวเสมอ
‪ฟีบี้
‪นี่
‪ฟีบี้ ฟังนะ
‪อย่าแต่งงานกับเขา
‪แม่ฉันมาบอกคุณเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่เป็นเพื่อนคุณ ‪ที่กำลังบอกให้ยกเลิกงานซะ
‪- แค่ตอนนี้ ‪- สายไปหน่อยนะ
‪- ฉันใช้เวลาทำผมสามชั่วโมง ‪- นี่เรื่องจริงจังนะ
‪ความใจดีและความสามารถ ‪ในการมองเห็นความดีในตัวคนของคุณ
‪เป็นข้อดีที่สุดของคุณเลย ‪แต่คนอื่นกลับเอาเปรียบคุณ
‪- คุณหาว่าฉันโง่เหรอ ‪- เปล่า ฉันแค่จะบอกว่าคุณถูกเลี้ยงมา
‪ให้ตามน้ำไป แล้วเขาก็ฉวยโอกาสจากเรื่องนั้น ‪มันไม่ถูกต้อง
‪คุณกำลังบอกว่าฉันไม่รู้ใจตัวเอง
‪ตอนนี้ ฉันว่าคุณไม่รู้
‪คุณลงไปข้างล่างเถอะ เคท
‪- ฉันพยายามปกป้องคุณอยู่นะ ‪- ไม่ ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงในเทพนิยาย
‪ที่ต้องการคำปลอบใจและการประคบประหงม
‪คุณพูดเองว่าคุณไม่เคยเจอรักแท้
‪ฉันก็เลยต้องคิดว่าคุณสับสน ‪เจอกันข้างล่างนะ เคท
‪- ฟีบี้ ฟังนะ ‪- ไม่ ไปให้พ้น ไปให้พ้น เดี๋ยวนี้
‪ก็ได้ ไปแล้ว
‪ใครก็ตามที่มีสายตาแหลมคม ‪สามารถค้นฝั่งโสมมของอินเทอร์เน็ต
‪และหาคนรับจ้างทำบัตรประชาชนปลอม ‪ที่ปลอมเป็นโพสต์เกี่ยวกับบีนี่เบบี้ส์
‪ไม่ได้สวยหรูสักเท่าไหร่ แต่ไม่มีเวลามากนัก ‪ที่จะหาทางออกจากประเทศนี้
‪หลังจากที่ผมปล่อยแมริแอนน์ไป
‪ไว้ค่อยกูเกิลเรื่องโสเภณีทีหลังก็ได้ ไปกันเถอะ
‪คุณเป็นภาพสะท้อนของด้านมืดของผม ‪และผมยอมรับเรื่องนั้น
‪แต่ผมอยากให้คุณหุบปาก ‪ผมจะได้แก้ปัญหาตัวเองอย่างสงบ
‪(คุณจะมาถึงเมื่อไหร่ ฉันจะรอที่บาร์นะ)
‪- ทำอะไรน่ะ เคทต้องการคุณ ‪- แมริแอนน์ต้องการผมมากกว่า
‪การรุกรานของอังกฤษ รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร ‪เคทใส่ชุดมินิเดรส
‪(พาสปอร์ตอังกฤษพรุ่งนี้ได้ไหมครับ)
‪แอบสอดนิ้วให้เสียวเล่นๆ ระหว่างพิธีก็ได้
‪ขอโทษครับ ผมทำคุณตกใจเหรอ ‪ไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอก
‪ทำบัตรประชาชนใหม่ ตั้งเวลาปล่อยตัวแมริแอนน์
‪ไปสเปน ข้อกำหนดวีซ่าที่นั่นหละหลวมกว่า
‪(ต้องการด่วนที่สุด)
‪ผมวางแผนไว้หมดแล้ว ‪แต่ถ้าคุณยืนกรานจะเมินผม
‪ผมว่าผมเฉลยเลยดีกว่า ‪พักนี้คุณได้ดูช่องแช่แข็งบ้างไหม
‪จำวิคได้ไหม
‪ฉกมันมาก่อนจะยัดเขาลงหลุมศพไซม่อน
‪- ผมควรจะทำยังไงกับมันมิทราบ ‪- คิดว่าไงล่ะ ฆ่าแมริแอนน์ไง
‪เธอไม่ควรต้องทรมาน
‪ไม่
‪(เยี่ยม มาคุยกันหน่อย)
‪ไม่
‪นี่คือทางออกของผม
‪พาสปอร์ตห่วยๆ เหรอ คิดว่าจะไม่ถูกจับได้เหรอ
‪(ส่งรายละเอียดมา)
‪ไม่นึกว่าคุณจะเพ้อเจ้อไปมากกว่านี้แล้ว
‪แล้วไงต่อ
‪จะไปเจอเคทเป็นครั้งสุดท้าย ‪แมริแอนน์จะไม่ตาย
‪ผมจะปล่อยเธอไป และคุณก็ทำอะไรไม่ได้ ‪เพราะคุณไม่มีตัวตน
‪แล้วเราจะได้เห็นกัน
‪ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นที่ซันดรีเฮาส์
‪ผมจะไม่คิดถึงที่นี่เลย
‪แต่ผมจะคิดถึงคุณ
‪รับเครื่องดื่มอีกแก้วไหมครับ
‪ไม่ ฉันไม่ควรดื่ม ฉันดื่มไปสามแก้วแล้ว
‪คุณ... โอ้โห ผมพลาดอะไรไปบ้าง
‪แค่ฉันช่วยเพื่อนรัก ‪จากคู่หมั้นเฮงซวยของเธอไม่ได้
‪และภารกิจของผมก็ชัดเจน
‪ใช้เวลาช่วงสุดท้ายกับคุณ ช่วยคุณช่วยเพื่อน
‪จากไอ้เฮงซวยที่คุณพูดถึง
‪แล้วแผนคืออะไร
‪- แผนเหรอ ‪- ใช่ เพื่อหยุดงานแต่งนี้
‪ไม่รู้สิ
‪จริงๆ นะ ฟีบี้กำลังมีอาการคลุ้มคลั่ง
‪ฉันเจอนี่บนพื้น ยากล่อมประสาทชนิดรุนแรง
‪เธอกินยาเยอะมาก ‪มันกระจัดกระจายอยู่ทั่วตึกเลย
‪มันแย่ แต่ฉันล้ำเส้น แล้วเธอก็ผลักไสฉัน
‪ฉันเลยไม่รู้ ฉันต้องขอเวลาคิดหน่อย
‪เมา
‪เปราะบาง
‪พาเธอไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วทำให้ไอ้จ้อนนายแฉะซะ
‪- บางทีผมอาจคุยกับฟีบี้ได้ ‪- อดัมไม่ยอมง่ายๆ แน่
‪งั้นนี่ก็เป็นโอกาสที่เราจะจัดการเรื่องนี้กันเป็นทีม
‪- คิดว่าจะดึงความสนใจเขาได้ไหม ‪- ด้วยความยินดี
‪- ฟีบี้ ฟีบี้ ไงครับ ‪- ไม่เป็นไร ให้เขาเข้ามาได้
‪โจนาธาน
‪เทพบุตรเคราเฟิ้มผู้น่ารัก
‪คุณดูเนี้ยบมาก
‪- ดีใจจังที่คุณมา ‪- ขอบคุณครับ
‪ฟังนะ ที่รัก ออกไป แล้วอึ๊บเคทสักรอบเถอะ
‪เธอต้องการมันคืนนี้ เธอเครียดมาก
‪เดี๋ยวผมค่อยทำนะ ผมอยากแสดงความยินดีน่ะ
‪ผมได้ยินว่านี่ไม่ใช่แค่ปาร์ตี้
‪ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง แต่ผมดีใจกับคุณนะ
‪ผมกำลังคิดว่าผมหวังว่าสักวันเคทกับผม
‪อาจจะได้มีสิ่งที่คุณสองคนมี ในท้ายที่สุด
‪ใช่ๆ ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน
‪และฉันขอถามได้ไหมว่า ‪คุณหมายความว่าไงเรื่องสิ่งที่เรามี
‪กลิ่นอายแห่งความแคลงใจ
‪นี่แหละโอกาสของผม
‪ฉันน่ะรู้อยู่แล้ว ฉันแค่สงสัยว่าคุณมองยังไง
‪ตอนผมแต่งงาน ใช่ ผมคิดว่าเรารีบไปที่แท่นพิธี
‪และมันสาปเรา
‪พอมองย้อนกลับไป ผมต้องการ ‪ที่จะอยากแต่งงานกับเธอ และนั่นคือหายนะ
‪ไม่เหมือนคุณสองคนที่นี่เลย
‪นั่นสิ
‪ค่ะ ใช่ค่ะ
‪โจนาธาน บอกความจริงฉันมา ‪เหมือนที่คุณทำมาตลอด
‪คุณพูดแบบนี้เพราะคิดว่าฉันกำลังทำพลาดเหรอ
‪จะแย่งแฟนฉันเหรอ มัวร์
‪ไม่กล้าหรอกครับ
‪นี่ ปุ้มปุ้ย
‪ปุ้มปุ้ยจ๊ะ สบายดีหรือเปล่า
‪ค่ะๆ
‪- ค่ะ ‪- คุณพูดอะไรไป
‪- ผมไม่ได้พูดอะไร... ‪- เธอโกรธแล้ว คุณพูดว่าอะไร
‪- ผมไม่ได้พูดอะไรเลย ‪- คุณควรไปซะ ทั้งคู่เลย
‪- ไม่นะ ‪- ซิบิเชค ไปส่งพวกเขาที่ประตู
‪- ฟีบี้ มองผมสิ ‪- พาพวกเขาออกไปจากที่นี่
‪คุณครับ
‪เราล้มเหลวไม่เป็นท่า
‪อย่างน้อยผมก็ได้เดินไปส่งคุณที่บ้าน ‪เป็นครั้งสุดท้าย
‪ผมยังสนับสนุนให้คุณอึ๊บกับเธออยู่นะ
‪ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงพยายามช่วยคุณ
‪ตอนนี้คุณอาจกำลังได้ชิมเธออยู่...
‪ถ้าคุณไม่มุ่งมั่นที่จะเป็นทุกข์ขนาดนี้
‪อะไรคือสิ่งที่คุณพูดกับฟีบี้ในคืนแรกที่ซันดรีเฮาส์
‪ที่เปลี่ยนชีวิตเธอน่ะ
‪บอกตามตรงนะ ผมไม่รู้
‪- จริงเหรอ ‪- ไม่ ผมจำไม่ได้ ผมก็อยากจำได้นะ
‪- มันอาจเป็นคำแนะนำที่ผมใช้ได้ก็ได้ ‪- เหมือนกัน ฉันผิดหวังจริงๆ
‪คืนนี้ฉันทำพังกับเธอไม่เป็นท่าเลยใช่ไหม
‪ฉันไม่ยอมแพ้หรอก พระเจ้าเฮนรี่ที่แปด ‪ไม่ได้ริเริ่มการหย่าไปงั้นนี่นะ
‪ผมอยากให้เราเดินต่อไปตลอดกาล
‪คืนนี้ก็ดีนะ
‪การทำงานเป็นทีมน่ะ
‪แม้ว่าฉันจะล้มเหลวไม่เป็นท่า
‪ผมจะทิ้งอะไรไว้ให้คุณบ้าง อะไรสำคัญที่สุด
‪เคท คุณเป็นคนดีนะ
‪ไม่ได้... ไม่ ผมไม่สนว่ามันทำใจฟังยากแค่ไหน
‪- ถ้าผมไม่ได้เจอคุณอีก... ‪- ทำไมคุณถึงจะไม่เจอฉันอีก
‪ดาวหางอาจทำลายโลกได้ ใช่ๆ
‪- โอเค ‪- คุณเป็นคนดี
‪และการได้อยู่กับคุณทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนดีได้
‪- ฉันรับคำชมไม่เก่ง ‪- แต่ดาวหางนั่น
‪- เพราะงั้น... ‪- กับดาวหางนั่น... โอเค ก็ได้
‪โลกนี้ไม่มีความเมตตาหรือยุติธรรม ‪ผมเลยอยากให้คุณรู้
‪ว่าคุณเปลี่ยนผมเหมือน...
‪ที่การเปิดหน้าต่างเปลี่ยนห้องที่มืดมิด
‪นั่นเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดที่เคยมีใครพูดกับฉันเลย
‪และเราก็มาถึงจุดนี้
‪จุดจบของเรา
‪เดี๋ยวก่อน
‪คุณนายมูลวี ต้องไม่ชอบใจแน่
‪เธอจะเข้าใจเมื่อผมอธิบายให้เธอฟัง ‪ว่าผู้หญิงที่น่าทึ่งที่สุดในย่านนี้
‪นอกจากคุณนายมูลวี กำลังจะเชิญผมขึ้นไป
‪ที่แฟลตของเธอ
‪แต่คุณจะปฏิเสธ
‪ผมบอกลาไม่ได้
‪ผมจะ...
‪ผมมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย
‪ไว้ผมโทรหานะ
‪สัญญานะ
‪ฝันดีนะ เคท
‪นายมันโง่ พวก
‪ผมอยากมีผู้หญิงอย่างคุณ ‪มาสนับสนุนแนวคิดอัจฉริยะของผมบ้าง
‪ฟีบี้กับผม เราเป็นทีมเดียวกัน
‪เผอิญว่าผมเป็นมันสมองของปฏิบัติการนี้ ‪ส่วนเธอก็เป็นเจ้าหญิงนางฟ้าแสนสวยของผม
‪ที่สมควรได้รับการบูชา
‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันแค่...
‪ใช่เลย
‪โอ้ พระเจ้า นั่นของโคลอมเบียหรือคิวบาใช่ไหม
‪ค่ะ ใช่ ฉันเข้าใจว่า ‪เข้าโรงพยาบาลจิตเวชคืออะไร
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอเข้าโรงพยาบาลไหน
‪เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
‪เรื่องฟีบี้เหรอ
‪ออกข่าวทุกช่องเลย
‪แน่นอน คนที่เห็นเธอเดินสับสน ‪เตร็ดเตร่ไปตามถนน
‪คิดว่ามันเหมาะสมกว่า ‪ที่จะถ่ายรูปคนมีอาการทางจิต
‪- แทนที่จะช่วยเธอ ‪- เสียใจด้วยจริงๆ นะ มีอะไรที่พ่อช่วยได้ไหม
‪ไม่ หนูเชี่ยวชาญด้านจิตเวชเพราะแม่
‪สำหรับฟีบี้ ไม่ต้องทำอะไรมาก ‪เพราะสามีของเธอเป็นคนดูแลทุกอย่าง
‪ทั้งยาของเธอ ที่พัก
‪และทุกอย่างที่เธอมี ‪เขาคงมีความสุขโคตรๆ เลย
‪เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะค่ะ พ่อมาที่นี่ทำไม
‪อะไร พ่อเอากาแฟมาให้ลูกสาวคนโปรด ‪สักแก้วไม่ได้เหรอ
‪โอเค ไหนๆ ก็ถามแล้ว
‪พ่อมาที่นี่เพราะพ่อต้องการลูก
‪- เลิกพูดเรื่องหอศิลป์สักครั้งเถอะ ‪- ให้มารับช่วงต่อบริษัท
‪โอเค
‪ความลับไหนกำลังจะโผล่ล่ะ
‪- ไม่ใช่เรื่องนั้น ‪- หนูไม่เชื่อหรอก
‪คราวนี้เด็กตายไปกี่คนแล้ว
‪ลูกรัก ลูกต้องให้อภัยตัวเองนะ
‪ทุกงานมีการเรียนรู้
‪ลูกไม่ใช่ความผิดพลาดของลูก
‪และลูกพิสูจน์ให้เห็นทุกวันตั้งแต่ลูกทิ้งเราไป
‪พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก
‪พ่ออยากให้ลูกอยู่ข้างพ่อ ‪ตอนที่พ่อดำเนินงานเต็มสูบ
‪ตอนที่เราทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ด้วยกันได้
‪พ่ออยากให้เป็นเรา แล้วพ่อก็อยากให้เป็นลูก
‪ลูกอยากให้พ่อทำยังไง อยากให้พ่อคุกเข่าเหรอ
‪- พ่อจะขอร้องลูกตรงนี้เลย ‪- อย่า หยุดนะ ลุกขึ้น
‪สิ่งที่หนูอยากให้พ่อเข้าใจก็คือ...
‪หนูคิดถึงสิ่งที่หนูทำ...
‪และหนูเกลียดตัวเอง
‪มาช่วยชีวิตเด็ก 10,000 คน ‪ต่อหนึ่งคนที่ลูกทำร้ายสิ
‪ลูกทำได้หรือเปล่า ที่นี่น่ะ
‪กับ... กับแกลเลอรีงี่เง่านี่ ‪กับไอ้หนุ่มศาสตราจารย์นั่นเนี่ยนะ
‪- ไม่ยุติธรรมเลย ‪- ไม่มีอะไรยุติธรรมเท่าไหร่หรอก
‪แต่นี่คือชีวิต แคทเธอรีน
‪มันเล็กเกินไปสำหรับลูก
‪ยอมรับสิ่งที่พ่อเสนอเถอะ
‪มาเป็นคนจริงๆ เถอะ
‪ผมจำได้ว่าตอนเช้าคุณชอบของหวาน
‪ผมมีแผนแล้ว
‪ผมกำลังจัดการรายละเอียดอยู่ ‪แต่เดี๋ยวคุณก็จะได้เจอจูเลียตแล้ว
‪โกหก
‪คุณรู้ไหมว่าจูเลียตเป็นไงบ้าง
‪- คุณได้เช็กดูไหมหรือว่า... ‪- ผม...
‪ผมจำไม่ได้ ผมกำลังกู้ความจำตัวเองอยู่
‪- ช่วยหน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ผม...
‪- ผมจำไม่ได้ว่า... ‪- โทรศัพท์ฉันอยู่ใต้ผ้าใบ
‪เธออยู่กับเพื่อนฉัน เบียทริซ
‪(สวัสดี)
‪(เบียทริซ)
‪(เธอเพิ่งติดต่อฉันมาตอนนี้เหรอ ‪เรานึกว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว)
‪ไม่นะ
‪(ฉันอธิบายได้)
‪(เธอจะเสียสิทธิ์เลี้ยงดูไป ‪ย่าของเจจะพาเธอไป)
‪เวรแล้ว
‪(ไม่ต้องกลับมาเลยนะ)
‪- มีอะไร ‪- เธอใจสลายแน่
‪โจ
‪ย่าของจูเลียตน่ะ
‪ผมว่าเธอคงจะขอสิทธิ์เลี้ยงดู ‪เธอจะพาจูเลียตกลับอเมริกา
‪- ผมก็แก้ไขเรื่องนี้ได้ ผมสาบาน... ‪- ฉันทำไม่ได้ เธอจะชนะ
‪ฉันพาจูเลียตมา แล้วก็ทิ้งเธอไป
‪- พวกเขา... ‪- ผมทำอะไรลงไป
‪พวกเขาคิดว่าฉันกลับไปใช้ยา โจ ‪ฉันจะไม่ได้เจอลูกฉันอีก
‪ฆ่าฉันเลยดีกว่า โจ ฆ่าฉันเลยดีกว่า
‪ผมจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง
‪เธอขอร้องคุณอยู่นะ
‪คุณจะไม่โล่งใจเหรอ ‪ถ้าคุณทำให้เธอหายทรมานได้สักที
‪ไม่ใช่ ยาฉีดน่ะ แบบยาฉีดของเหลว
‪ใช่ ฉันพูดจริง
‪ไว้ฉันจะอธิบายทีหลัง ตกลงได้หรือไม่ได้
‪ขอบคุณนะ เอ็ดเวิร์ด นายน่าทึ่งมาก โอเค บาย
‪บ้าเอ๊ย
‪- บ้าเอ๊ย ‪- นี่ หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
‪- ปกติฉันไม่ทำแบบนี้ นี่เป็นเรื่องฉุกเฉิน ‪- ก็ฉุกเฉินตลอดแหละ
‪เปล่า นั่นชุดโรคเบาหวานของป้าฉัน ‪ฉันลืมไว้ที่บ้านแม่
‪ฉันต้องเอาไปคืนเธอ
‪อะไรอยู่ในเสื้อคุณน่ะ
‪ไม่ๆ
‪โอเค ถอยไปเดี๋ยวนี้
‪- เก็บของทำไมวะ ‪- ตารางเวลาร่นขึ้น
‪ทำไม
‪เพราะคุณต้องปล่อยให้แมริแอนน์ ‪วิ่งไปหาจูเลียต ไม่ก็ฆ่าเธอ
‪แล้วนั่งกินเบเกิลสบายใจเฉิบ ‪จริงๆ นะ จะเครียดอะไรนักหนา
‪ผมบอกไม่ถูกเลยว่า ‪ผมไม่สนว่าคุณคิดยังไงขนาดไหน
‪ตั้งสติแล้วฟังเหตุผลซะ
‪คิดว่าจะไปได้ไกลด้วยหนังสือเดินทางห่วยๆ
‪ที่ซื้อจากเด็กวัยรุ่นในเพ็คแฮมเหรอ
‪และเพื่ออะไร
‪เพื่อช่วยยายขี้ยาที่นอนกับคุณ ‪ขณะที่ภรรยากับลูกรออยู่ที่บ้าน
‪- หุบปาก ‪- คนที่ไม่สำนึกบุญคุณ
‪- ที่คุณกำจัดสามีเก่าเฮงซวยของเธอ ‪- หยุดนะ
‪คนที่เป็นแม่คนที่ทำตัวสบายๆ ‪ทิ้งลูกไปร่อนเร่ในต่างประเทศ
‪มิน่าละเธอถึงถูกลักพาตัว
‪ยากล่อมประสาทอย่างแรง
‪บอกผมทีว่าทำไมคุณถึงยอมทิ้งทุกอย่าง ‪เพื่อผู้หญิงน่าสมเพชที่เกลียดคุณ
‪ขอทีเถอะ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ปิดปากคุณจนกว่าจะเช้า
‪ขอบคุณ ยาของฟีบี้
‪บ้าเอ๊ย กี่โมงแล้วเนี่ย
‪โอเค รถไฟจะออกในอีกสองชั่วโมง ‪ได้เวลาไปแล้ว
‪โอเค
‪ผมเตรียมการไว้หมดแล้ว
‪มีหลายอย่างที่ผมแก้ไขไม่ได้ ‪แต่ผมแก้ไขเรื่องนี้ได้
‪คุณเป็นอิสระแล้ว
‪แป๊บนะ
‪หนึ่ง สอง หนึ่ง สาม แปด เก้า
‪โทษที เดี๋ยวนะ แปด เก้า
‪- โจ อะไร... ‪- เป็นอะไรไป
‪คุณทำอะไรลงไป
‪ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
‪- น้ำมันถั่วลิสงเหรอ ฉัน... ‪- ไม่ ผมไม่ทำหรอก คุณไม่แพ้นี่
‪ผมต้องรู้สิถ้าคุณแพ้ หมายความว่าไง เป็นอะไร
‪แมริแอนน์
‪ไม่
‪รอเดี๋ยวนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เร็วเข้า
‪เปิดสิ
‪โจนาธาน ไอ้โรคจิต
‪หานี่อยู่เหรอ
‪เจมม่า
‪- คุณตายแล้ว ‪- คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪หาทางหนีทางทะเล ‪หรือสุดสัปดาห์หรรษาที่แฮมป์ซีอยู่ล่ะ
‪ฟังนะ
‪ผมต้องการกุญแจนั่น
‪แต่ฉันต้องการคำขอโทษ
‪เธอมีอาการแพ้รุนแรง... โอเค
‪ผมขอโทษ
‪- ผมเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ แต่... ‪- เกิดขึ้นกับฉันเหรอ
‪โจนาธาน ขอโทษนะ ขอโทษที
‪โจ...
‪- คุณฆ่าฉัน ‪- ผมรู้
‪แถมไม่มีมารยาทที่จะอึ๊บฉันก่อนด้วย กล้าดียังไง
‪- ขอร้องล่ะ เจมม่า ได้โปรด ‪- ไม่งั้นจะทำไม พูดออกมาสิ
‪คุณ... คุณไม่เป็นตัวเองสินะ นั่นไม่นับ
‪- ขอร้องล่ะ พยายามเข้าใจหน่อย ‪- ไม่ ฉันเข้าใจ
‪คุณจำเป็นต้องทำ
‪ฉันรู้ทันคุณ
‪ปกป้องตัวเองอะไรเทือกนั้น ‪แต่ความจริงที่น่ากลัวคือ...
‪ฉันไม่เคยนึกเลยว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นอะไร
‪ผมรู้ว่าผมเป็นอะไร
‪ใช่ สองสามวันมานี้คุณแสดงออกชัดเจนมาก
‪คำถามคือ
‪คุณจะทำยังไงกับมัน
‪แก้ไขความผิดพลาดของผม
‪และช่วยแมริแอนน์
‪คุณไม่ช่วยผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้นหรอก
‪คุณทำไม่ได้
‪คุณไม่เต็มใจทำสิ่งที่ต้องทำ
‪เขาฆ่าเธอ เขาบีบคอเธอ
‪- เขาฆ่าเธอ ‪- เชื่อไหมว่าเขาฆ่าเธอ
‪- เขาฆ่าเธอ ‪- เชื่อไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ขอบคุณทุกคนมากที่มานะคะ
‪ฉันจะเริ่มการอ่านคืนนี้ด้วยเรื่องบลูเบียร์ดคาเซิล
‪คุณ
‪ทุกคนคะ นี่คือโจ
‪เขาเขียนหนังสือของฉันเสร็จ ‪หลังจากที่ฉันตายในอ้อมแขนเขา
‪อย่ามองฉันสิ นี่ความฝันของคุณนะ
‪คราวนี้คุณทำอะไรอีก
‪ผมจับแมริแอนน์ใส่...
‪- ผมทำพลาด ผมต้องการกุญแจจริงๆ ‪- คุณมันน่าสมเพช
‪ฉันขอโทษ ฉันทำร้ายความรู้สึกคุณเหรอ
‪ฉันตายไปแล้ว โจ
‪คุณต้องการอะไรจากผม
‪ผมขอโทษ ผมกำลังพยายาม ‪แก้ไขความผิดพลาดในอดีต
‪คุณไม่เข้าใจจริงๆ สินะ
‪- งั้นก็บอกผมสิ ‪- ฉันพยายามอยู่
‪คุณเยาะเย้ยผมขณะที่ผมพยายามช่วยผู้หญิงคนหนึ่ง
‪คุณไม่ได้ช่วยใคร โจ
‪ไม่นะ ได้โปรด อย่านะ เดี๋ยว
‪คุณควรขอบคุณเธอนะ
‪ไง โจ
‪- เกิดอะไรขึ้นกับผมเนี่ย ‪- คุณกำลังเผชิญหน้ากับมันอยู่
‪มันยาก แต่คุณจะทำได้นะ
‪เลิฟ คุณมีกุญแจไหม
‪ทำไมถึงอยากได้กุญแจนักล่ะ
‪คือ...
‪- ผมเข้าใจถ้าคุณโกรธ ‪- ฉันโกรธไม่ได้หรอก โจ
‪- คุณจัดการเรื่องนั้นไปแล้ว ‪- ผมขอโทษ
‪- ขอโทษเหรอ ‪- ผมไม่เคยอยากให้คุณตาย
‪- คุณไม่เหลือทางเลือกอื่นให้ผม ‪- แน่นอนๆ
‪ฉันอารมณ์อ่อนไหวและไม่ซื่อสัตย์
‪อารมณ์ชั่ววูบ...
‪- มีปัญหาเรื่องการควบคุม ‪- เปล่า ผมไม่ได้โทษคุณ
‪- ผมไม่ได้ทำแบบนั้น ‪- จริงเหรอ
‪- เรื่องใหม่นะเนี่ย ‪- ผม... ผมจะบอกว่าเราทั้งคู่...
‪ใช่ เป็นประเด็นที่เยี่ยม
‪เรา
‪ภาษารักของเรา
‪ไม่ใช่คุณ
‪ไม่ใช่รูปแบบ ไม่ใช่รูปแบบของคุณ
‪งั้นนี่ก็เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪ได้โปรด ได้โปรด
‪ความรักคืออะไร โจ
‪ไม่ใช่ชื่อฉันนะ
‪บอกมาแล้วฉันจะให้กุญแจ
‪ผมพยายามจะ... ครั้งหนึ่งผมเคยรักคุณจริงๆ
‪นั่นคือความรักเหรอ
‪- สิ่งที่คุณทำมักจะจบลงด้วย... ‪- คุณอยากให้ผมพูดอะไร
‪- ผมไม่เคย... ผมไม่เคยต้องการแบบนั้น ‪- มันคือสิ่งที่คุณเป็น
‪ให้ตายสิ โจ คิดสิ คิดให้หนักกว่านี้
‪นี่
‪ไม่ใช่กุญแจ
‪หมายความว่าไง
‪ต้องมีคนตายจริงๆ เพื่อให้เรื่องนี้จบอย่างถาวร
‪อรุณสวัสดิ์ ศาสตราจารย์
‪ผมรู้แล้วว่าต้องทำยังไง
‪คงเป็นความฝันที่บ้ามาก
‪คุณพูดถูก
‪ปล่อยตัวแมริแอนน์แล้วหนีไปไม่ช่วยแก้ปัญหาหรอก
‪ผมจะปล่อยเธอ...
‪แล้วก็จะยุติวงจรนี้ให้สิ้นซาก
‪คุณไม่ได้อยากฆ่าตัวตายหรอก
‪คุณไม่อยากตาย
‪สิ่งเดียวที่คุณต้องการคือได้อยู่ในสายตาคน ‪มีคนรัก
‪และคุณยินดีที่จะได้มันมาด้วยวิธีที่ยากลำบาก
‪ถ้ามียายผู้หญิงเห็นแก่ตัวอยากปฏิเสธคุณ ‪หลังจากทุกอย่างที่คุณทำเพื่อเธอ
‪งั้นเธอก็ไม่เคยเห็นหัวคุณเลย
‪หลังจากทุกอย่างที่ผ่านมา ‪คุณสมควรได้ทุกอย่างที่หามาได้
‪เธอต้องเข้าใจว่า มีทางเดียวเท่านั้น
‪เธอต้องมองตาคุณสักครั้ง ‪และเห็นความลึกล้ำที่ดิบเถื่อนและเร่าร้อนของคุณ
‪แล้วก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย
‪นี่คือเหตุผลที่ผมตัดคุณออกจากตัวผม
‪ไอ้สัตว์เดรัจฉานหลงตัวเอง
‪ผมจะไม่มีวันเป็นแบบนี้ ไม่มีวัน ‪ผมทำเรื่องดีๆ อยู่และมั่นใจด้วย
‪ทีนี้ก็หลีกทางได้แล้ว
‪ฟีบี้ไม่ได้หาเงินให้ได้มากที่สุด โอเคไหม
‪ผมถึงต้องเดินเกมไง
‪มันเป็นสิ่งที่พ่อผมไม่เคยเข้าใจ
‪คนเราจะตัดหางปล่อยวัดใครแล้ว...
‪และหวังว่าโอกาสจะเดินเข้ามาหาเองไม่ได้
‪แต่ตอนนี้...
‪โชคชะตากำหนดให้ผมเป็นคนขับเคลื่อน
‪รู้ไหม มันเป็นเงินของผม นี่ชีวิตผม และผม...
‪ตอนนี้ผมเป็นคนคุมแล้ว ผมควบคุมทุกอย่างได้
‪โอเค
‪ผมดีใจมากที่ภรรยาผมได้รับความช่วยเหลือ ‪ที่เธอต้องการอย่างมาก
‪พระเจ้า ผมชอบพูดแบบนั้นจัง ภรรยาผม
‪ดีจังเลย ยินดีด้วยนะคะ ‪ให้เรียกเด็กๆ เข้ามาไหม
‪เอาสิ
‪- ใช่ ยิ่งเยอะยิ่งสนุก ‪- หนุ่มๆ จ้ะ
‪เห็นไหม นี่แหละที่ผมพูดถึง ‪สวัสดี หนุ่มๆ ใครสั่งคุณมาเนี่ย
‪เดาว่าคุณมีทั้งสองแบบนะ ‪ผมชอบเจลหล่อลื่นผสมน้ำมากกว่า
‪- งานนี้ไม่ต้องใช้เจลหล่อลื่นหรอก ‪- ไม่เหรอ
‪น่าสนุก
‪นี่ คุณช่วย... เบาเสียงลงหน่อยได้ไหม
‪อะไรวะนั่น
‪เขาทำอะไรน่ะ
‪นี่ ช่วยทำให้เขาเย็นลงหน่อยได้ไหม
‪โอเค มันเทศ
‪มันเทศ มันเทศ มันเทศ นั่นคือรหัสสั่งให้หยุด
‪โอเค บ้าเอ๊ย
‪ใครส่งคุณมา
‪คุณได้ค่าจ้างเท่าไหร่ โอเค ‪ผมเพิ่มให้เป็นสามเท่าได้
‪ผมทำให้พวกคุณสบายไปทั้งชีวิตได้
‪ผมแต่งงานกับ ‪เลดี้ฟีบี้ บอร์ฮอลล์ - แบล็กซ์เวิร์ธนะโว้ย
‪ปัญหาคือคุณคิดว่าเงินจะช่วยคุณได้
‪นี่ไม่เกี่ยวกับเงิน
‪มันเกี่ยวกับเงินเสมอ ‪ไม่เคยไม่เกี่ยวกับเงิน ได้โปรดล่ะ
‪เดี๋ยวๆ ไม่
‪ทุกคน ขอเวลาสองสามนาทีนะ ‪ทำไมไม่ไปพักเที่ยงล่ะ
‪- ได้ครับ คุณล็อกวู้ด ‪- คุณด้วย ไปเถอะ
‪- แคทเธอรีน มีอะไรเหรอ... ‪- พ่อทำอะไรลงไป
‪(พบศพอดัม แพรตต์)
‪- มีอะไรจะพูดไหม ‪- เพื่อนลูกเจอมาหนักนะ
‪- ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าโศกนาฏกรรมได้ไหม ‪- พ่อสั่งฆ่าเขาเหรอ
‪- พ่อทำตามที่ลูกขอ ‪- หนูไม่เคยขอพ่อ
‪โทรไปหน่วยบริการสุขภาพอย่างลนลาน ‪เอาแม่ของลูกมาอ้าง
‪ทำให้แน่ใจว่าพ่อรู้ว่าไอ้เด็กนั่นมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪- หนูไม่ได้อยากให้อดัมตาย ‪- แล้วพูดถึงเขาต่อหน้าพ่อทำไม
‪พ่อคือ...
‪แน่นอนว่าพ่อต้องตอบแบบนี้ ‪เหมือนหนูโง่ที่พูดถึงมัน
‪หนูไม่รู้ว่ามาที่นี่ทำไม พ่อ...
‪ที่นี่มันน่าสมเพช จะบอกให้ ‪พ่อจะไม่ได้เห็นหนูอีก ลาก่อน
‪แคทเธอรีน
‪พ่ออยากให้ลูกใช้เวลาสักสองสามวัน ‪และจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
‪แล้วกลับบ้านที่นิวยอร์กซิตี
‪- เพ้อเจ้อแล้ว ‪- พ่อจะค่อยๆ พาลูกเข้าไปในพิพิธภัณฑ์
‪แล้วสอนเรื่องการคุมบังเหียนให้
‪ไม่ค่ะ คำตอบคือไม่ไป หนูมีเหตุผลที่หนีมานะ
‪พ่อรู้ พ่อแน่ใจว่าลูกสนุกกับการผจญภัยครั้งนี้
‪แต่ได้เวลากลับบ้านแล้ว ลูกรัก
‪ดูเหมือนพ่อจะไม่เข้าใจเอาซะเลย
‪ว่าหนูสร้างชีวิตตัวเองที่นี่แล้ว
‪ชีวิตที่หนูภูมิใจ ที่สะท้อนตัวตนของหนู
‪ชีวิตที่หนูอยากอยู่ต่อไป ‪โดยไม่มีพ่อมาคอยแทรกแซง
‪แล้วไง ลูกคิดว่าลูกได้สร้างชีวิต ‪ที่เป็นอิสระให้ตัวเองงั้นเหรอ
‪- พ่อจะเรียกมันว่าอะไรล่ะ ‪- ลูกรัก ลูกน่ะเป็นคนฉลาดนะ
‪คิดจริงๆ เหรอว่าพ่อจะปล่อยลูกไปเฉยๆ
‪การฝึกงานที่กาโกเซียนช่วยให้ลูกตั้งตัวได้น่ะ
‪- พ่อพูดเรื่องอะไร ‪- พ่อโทรหาแลร์รี่เอง
‪- ก็ได้ ฝึกงาน ‪- ทุกงาน ทั้งหมดเลย
‪บทความในอาร์ตฟอรั่มที่... ‪แฟลตที่ลูกต้องชนะในการแข่งประมูล
‪หรือการฟ้องร้องแกลเลอรีของลูก ‪ที่อยู่ๆ ก็เงียบไปเอง
‪หรือการเปิดโปงที่เดอะไทมส์ ‪ไม่ได้เขียนถึงไซม่อน ซู ลูกค้าของลูก
‪และลูกคิดว่าไอ้มัลคอล์ม จอมหื่น แฟนหนุ่มของลูก
‪ถูกยกฟ้องข้อหาล่วงละเมิดทางเพศได้ยังไง
‪- ด้วยสติปัญญาของเขาเหรอ ‪- มัลคอล์มไม่มี... เขาไม่มี...
‪ไม่หรอก เท่าที่ลูกรู้
‪เพราะเขาทำให้ลูกมีความสุขไง แคทเธอรีน
‪พ่อทำให้ลูกมีความสุข
‪พ่อทำให้ลูกปลอดภัย
‪เหมือนที่พ่อจะทำกับการลงทุนที่ใหญ่ขนาดนี้
‪พ่อมีลูกเจ็ดคน
‪- ทำไม... ‪- เพราะลูกคือคนที่ใช่
‪คนอื่นๆ ละโมบเกินไป โง่เกินไป ‪หรือเสียสติไปแล้ว
‪และพ่อก็รักลูกมากที่สุด
‪เป็นไงล่ะ
‪เลิกอ้อมค้อมเถอะ
‪ลูกได้มีเวลาทำใจแล้ว แต่พ่อจะเลิกเสแสร้งแล้ว
‪พ่อเป็นเจ้าของทุกอย่างในโลกนี้ ‪ที่พ่อต้องการ รวมถึงลูกด้วย
‪อาทิตย์นี้พ่อจะโทรหานะ เราจะนัดกัน
‪แต่พ่ออยากให้ลูกขับรถระวังๆ นะ
‪- สวัสดีๆ ‪- ไง
‪ไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาขังฉันไว้ในนั้น
‪ขอบคุณมากที่ช่วยฉันจ่ายค่าปรับ
‪- นายมี... ‪- เธอบอกว่านี่สำหรับอะไรนะ
‪- เราคุยเรื่องนั้นทีหลังได้ไหม ฉันต้องไปแล้ว ‪- ฉันเข้าใจว่าเธอรีบ
‪โทษที ขอพูดสั้นๆ ได้ไหมว่าฉันใช้เวลาทั้งเช้า
‪นั่งอยู่หน้าสถานีตำรวจ ‪พร้อมเป้ที่เต็มไปด้วยเคตามีน
‪- และเธอจะไม่บอกฉันว่าทำไม ‪- ไม่ ฉันจะบอก
‪ฉันหลอกตัวเองหรือเปล่าที่คิดว่าเราคบกัน
‪ใช่ เราควรคุยเรื่องนี้กัน เราควรคุยกันเร็วๆ นี้
‪- แต่ไม่ใช่ตอนที่... ‪- ไม่เป็นไร
‪เข้าใจแล้ว
‪ลืมมันไปซะ
‪- นี่ ขอให้โชคดีนะ ‪- ขอบคุณนะ
‪หลบไป ขอโทษค่ะ
‪หยุดนะ อย่าทำลายอนาคตของคุณกับเคท ‪เพื่อผู้หญิงไร้ค่าใจแตกเลย
‪นั่นแหละคือสิ่งที่ผมจะทำ
‪ผมทำลายเธอ นี่เป็นความผิดของผม
‪ผมเลยจะปล่อยเธอเป็นอิสระ
‪และทำให้แน่ใจว่าผมจะไม่ทำร้ายใครอีก
‪แมริแอนน์...
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า
‪ดูนั่นสิ
‪เธอจัดการให้คุณเลยนะ
‪ก็ไม่แปลกถ้าคุณทิ้งขวดยาไว้ในนี้กับเธอ
‪ผมน่าจะเตือนคุณก่อน
‪ถ้าคุณฟังผม ‪คุณคงหยุดความทรมานของเธอได้ โจ
‪บางทีจากนี้ไป คุณทำตามที่ผมบอกจะดีกว่า
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง