Poprzednio w Ty:
Niezły przypał, co nie?
Mam halucynacje. Prawda?
Czy mnie zabiłeś? Tak.
On nie kłamał, Joe. On cię nie znał.
- Naprawdę mamy Marienne w klatce. - Mów, gdzie jest.
Ty już wiesz, gdzie, bo jesteśmy jedną osobą.
Coś się ze mną dzieje, ale to naprawię.
- Wszystko naprawię. - Jak długo żyje,
- będzie mnie ścigał. - A gdyby nie?
Spędziłem cały ranek siedząc pod komisariatem
z plecakiem ketaminy.
- I nie mówisz, po co. - Powiem.
- Daruj sobie. - Dziękuję.
Powodzenia.
Twoich przyjaciół zamordowano.
Sama zostałaś porwana. Musisz odpocząć.
Mój ojciec to najgorszy człowiek na Ziemi.
Chcę żyć po swojemu.
Wierzę, że możesz być osobą, którą chcesz być.
Wszystko na świecie, czego zechcę, jest moje, ty też.
- Co mam z tym zrobisz? - A jak myślisz? Zabić Marienne.
Ktoś musi umrzeć, żeby to się skończyło.
- Wiem, co muszę zrobić. - Nie jesteś samobójcą. Nie chcesz umrzeć.
- Zejdź mi z drogi! - Widzisz to?
Mogłeś zakończyć jej cierpienie, Joe, gdybyś tylko mnie posłuchał.
Może od tej pory rób dokładnie to, co mówię.
UWAGA: TEN ODCINEK ZAWIERA SCENY SAMOBÓJSTWA
KTÓRE MOGĄ WYWOŁAĆ DYSKOMFORT.
INFORMACJE I POMOC W SYTUACJI KRYZYSOWEJ MOŻNA ZNALEŹĆ POD ADRESEM
wannatalkaboutit. com/pl
W opowiadaniu Tobiasa Wolffa Bullet in the Brain,
wiadomo, że bohater umrze.
Nikt tego nie podważy.
ZOSTAW MNIE GDZIEŚ, GDZIE MNIE ZNAJDĄ.
Z całym szacunkiem, najlepiej ją wziąć do tego tartaku.
Tak jak Malcolma.
Pytanie brzmi, jak spędzi swe ostatnie chwile.
Chce, by Juliette wiedziała.
Żeby nie czekała wiecznie na mamę.
Opowiadanie zdaje się przekazywać, że taka śmierć jest dobrym zakończeniem.
Czyli mówi pan,
że on chce umrzeć?
A jak ty sądzisz?
Ta praca nie znudziłaby mi się nigdy,
ale dziś przechodzę na emeryturę w pracy i we wszystkim.
Wcale nie jest miło wiedzieć, jak się umrze.
Myślę, że znalazł się w złym miejscu o złym czasie.
A ja myślę, że to łaska.
Rozwiń to.
Umieranie z myślą o tym, co się kocha najbardziej…
to dar.
Kurwa, co?
Victoria, proszę. Telefony.
Przepraszam, ale znaleziono martwego Rhysa Montrose'a w lesie.
Czekaj, co?
Straciłeś ich na dobre.
- Równie dobrze możesz… - Na dziś koniec.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że jesteś.
Pewnie wiesz o Montrosie.
Nadia, tylko szczerze.
Jestem dla ciebie tylko kochankiem i-lub dilerem?
Nie.
Wręcz przeciwnie.
To co jest grane?
Chcę ci powiedzieć. Naprawdę.
Mam wrażenie, że tracę rozum i…
Tylko tobie ufam.
I nie chcę cię stracić. Wybacz, że tak cię odepchnęłam.
Boję się, że możesz mi nie uwierzyć, ale trudno.
Przeczytaj to. A potem coś ci pokażę.
MORDERSTWO I SAMOBÓJSTWO W MADRE LINDA
Przeczytaj.
Zaraz zobaczysz.
Nie, nie. Jak…?
Nie. Tu była klatka. Ze szkła. Kurwa, co jest?
Co? Taka, jak ta Love Quinn?
Nie Love Quinn. Myślę, że to cały czas był on.
- Myślę, że tu przyszedł i ją zabił. - Nadia, co jest grane?
O Boże. Włamałam się do niego. Znalazłam klucz.
Gdy tu trafiłam, była tu klatka, z kobietą w środku.
- Była zamknięta w klatce? - Nie kłamię.
I nie zwariowałam. Czegoś takiego nawet bym nie napisała.
Trzymał ją tu i prowadził zajęcia. Możesz mi nie wierzyć.
Wierzę ci.
- Jedno pytanie. Czemu nie wezwać policji? - Bo zrobią śledztwo.
Będą zadawać pytania, on się dowie i ucieknie.
Musimy zdobyć niepodważalne dowody.
My?
A kto inny?
TY
Pan Ernest Foy, lat 62, wielbiciel ornitologii…
Cholerny ptasiarz. Ale to cię musi bawić.
Nie wierzę, że po prostu potknął się o ciało.
- Przykryłeś go liśćmi, czy co? - …zebrali próbki DNA
- z miejsca zbrodni. - Musimy o tym porozmawiać.
- Odkrycie ciała… - Co ty wyprawiasz? Boże.
Nie mów, że to list.
Skazałem Juliette na życie z myślą, że jej mama umarła jako ćpunka.
Love miała rację.
Jak tu zostanę, będzie tylko gorzej.
Nie jesteś samobójcą.
Masz poczucie winy i przelewasz je na papier.
Pław się w nim później.
Tom Lockwood nas wystawił.
Chce cię zniszczyć, Joe.
Nie wiesz tego.
Wiedział, że dasz radę zabić.
Jedyne, co nie pasuje w tym obrazku, to pobłażanie
wobec żonobójcy, który spotyka się z jego córką.
Chyba że cię skłonił do zabicia jego wroga i wrobienia samego siebie.
To byłby ruch godny Lockwooda.
KATE PRZYJDŹ, PROSZĘ. TO PILNE
Sprawdź, co się stało, zanim się wykończysz.
Jestem ciekaw.
Kate?
Jak się czujesz?
Musiałam dużo wypić, żeby to zrobić.
- Co się stało? - Odwiedziłam Phoebe w szpitalu.
Bałam się, że po Adamie sprawa Rhysa ją załamie. Widziałeś…?
Rhys. Tak, słyszałem.
Powiedziałabym, że to ojciec, ale jego ciał nikt nie znajduje,
chyba że on tak chce.
Tak czy siak…
Phoebe się pozbierała.
Jak się poczuje lepiej, opuści Londyn.
Będzie wolna.
Właśnie.
Będzie wolna.
Musiałaś dużo wypić, by zrobić co?
Miałam wyjechać i zerwać z tobą SMS-em.
Myślałam, że tak będzie łatwiej.
Bo chyba zaczynam się w tobie zakochiwać.
- Kate. - Jak dużo wiesz o…
stalkerach, Jonathan?
Tyle, co każdy.
Jak wiesz, jak miałam 18-19 lat, pracowałam z tatą,
uczył mnie zawodu.
Miałam świra na punkcie chłopców.
Zwłaszcza tych mrocznych i udręczonych.
Co się stało?
Zawsze odchodzili.
Przestawali dzwonić.
Albo mieli kłopoty z prawem. Ja…
Zaczynałam już wierzyć, że to jakaś klątwa.
Ktoś się w to mieszał?
Pewnego dnia podsłuchałam, jak ojciec wynajął kogoś, by mnie śledził.
Włamałam się do jego biura i miał tam teczkę,
wykazy telefonów, komu robiłam loda, nawet mój cholerny cykl menstruacyjny. To…
Narusza wszelkie granice.
Powiedziałam mu to, a on odparł:
„Jestem twoim ojcem.
Świat jest groźny, muszę cię chronić”.
Wczoraj mnie poinformował, że odpowiada za wszystkie moje osiągnięcia
od momentu, kiedy go odcięłam.
- Niemożliwe. - Nigdy nie przestał.
Poszłam na konfrontację w jego głupim warsztacie.
Odnawia samolot.
Czemu każdy bogaty Piotruś Pan ma obsesję na punkcie latania?
Powiedział, że stworzył moje życie.
Nic, co osiągnęłam, nie jest moje.
Cała moja egzystencja to iluzja.
Ty jesteś prawdziwy, czy ciebie też nasłał?
Kate, nie.
Nie.
To jest naprawdę.
To jestem ja.
To jesteś ty.
On mnie posiada.
Myślisz o tym, co ja?
Nie spodoba ci się to, bo nudziarz z ciebie.
Ale naprawdę myślę, że Tom musi umrzeć.
Zgadzam się.
Co?
- Joe, ty… - Przestań.
To nie znaczy, że to właściwe, ani że nas to cieszy.
- Byłoby prościej, gdyby cieszyło. - Rhys. Rozumiem.
Żyłem w wyparciu.
Stworzyłem cię z najgorszych części siebie,
a ty robiłeś wszystko, bym pojął prawdę.
W punkt.
Niech będzie.
Akceptuję, że jesteś mną.
Ale ja decyduję, czy, kiedy i dlaczego przekroczyć granice.
Kto by zgadł, że jesteś dominą.
Joe, posłuchaj, myślisz, że ja chcę tak stać i paplać,
jak jakaś cholerna druga osoba?
Przestańmy się kłócić i się połączmy.
Integracja.
Nigdy więcej mnie nie zobaczysz. Będziesz jechał na wszystkich cylindrach.
Cały, czysty ty, bez obciążeń.
Potrzebujemy taśmy, noża do kartonów i szybkiej wizyty
w sklepie z seks-zabawkami koło Bayswater.
Zabijamy miliardera o władzy Iluminatów.
To wymaga kreatywności.
Ten warsztat to pewnie hangar na samoloty.
Jej hasło to 25-09-03. Urodziny Rothki.
WPISZ HASŁO
Dzięki.
- Pewnie będzie z ochroniarzem. - To się podkradniemy, nieważne.
KATE TATO, MUSIMY POROZMAWIAĆ - SAMI.
DZISIAJ W WARSZTACIE?
JASNE. ZAŁATWIĘ KONFERENCJĘ Z TOKIO O ÓSMEJ PO DRODZE.
Tokio jest osiem godzin do przodu. Mamy czas do północy.
- Hej. - Cztery godziny kupowałeś jedzenie?
Zbłądziłem po drodze do redakcji taty po…
to.
Jeśli się dowie, też zginę.
Wszystko o Montrosie i Bogaczożercy.
Oby wystarczyło do postawienia zarzutów profesorowi Goldbergowi.
- Kup szampana. Wrócę za godzinę. - Dobrze, proszę pana.
Wywieszę dziecko nad przepaścią. To pokaże, że mówimy serio.
Nie, możemy tak zrobić.
Jasne.
Możesz też spróbować tego.
Załatw to.
Aha. Dzięki.
Teraz. Biegnij. Szybko!
Hej, Tom.
Nie wiedziałem, czy dobrze trafiłem.
Mów dalej. Nie daj mu myśleć.
To ja napisałem. Kate o tym nie wie.
Liczę, że możemy pogadać.
- DNA. - DNA na ciele Rhysa.
To mnie trochę zaskoczyło.
Wyglądało dramatycznie, nie? Nie lubię zasadzek.
Ja też nie, ale nie wiedziałem, jak to wyjaśnić asystentowi.
„Hej, muszę pogadać z Tomem o facecie, którego zabiłem dla niego”.
Jeśli o to chodzi, nie martw się DNA.
- A to czemu? - Chryste, skocz na tego buca
i wepchnij mu tę szmatę w ryj.
Tu chodzi tylko o moją kontrolę nad mediami.
Nie o ciebie, mówię serio.
Moja prawniczka, Cynthia, wszystkiego pilnuje.
- Zadzwonię do niej… - I zniszczysz plan?
- Jaki plan? - Ja zadbam o Rhysa, ty zadbasz o mnie.
Joe.
Odbiło ci chyba. Wiesz co, już dzwonię do Cynthii.
Dopilnuję, by wiedziała, że wszystko między nami gra.
Dobra robota z kajdankami.
Koroner nie znajdzie ani śladu.
Nie wiem, ile siły wymaga przyciśnięcie do głowy jego ręki
z bronią.
Może trzeba mu nieco wywinąć rękę,
ale poza tym to będzie bardzo przekonujące.
Jestem zadowolony.
Czy to konieczne?
Okej. Tu nie chodzi tylko o DNA.
Katherine zezłościła nasza rozmowa.
Zgaduję, że powtórzyła ci, co mówiłem?
Mówiłeś.
Szpiegowałeś, kontrolowałeś jej życie.
Naprawdę myślisz, że obchodzisz moją córkę?
- Nie łykaj przynęty. - Nie mów o Kate.
Ona chce tylko pokazać, że mnie nie potrzebuje.
Odwalała takie rzeczy, by mi napluć w twarz, ale ja ją chronię.
- Odstraszając jej chłopaków? - Nie, to robi sama.
Co jeszcze ci powiedziała?
Wyglądam na kogoś, kto chciałby skrzywdzić własną córkę?
Ale ty naprawdę ją krzywdzisz.
Okej.
Dam jej spokój.
Koniec. I tak więcej inwestowałem, niż bym na tym zyskał.
Jak chcesz przejąć robotę ratowania Katherine od siebie samej,
proszę bardzo.
- Hugo! - Joe, schowaj się! Szybko!
- Szybko! - Przepraszam, ale sędzia
- do pana dzwonił. - Hugo, do mnie! Natychmiast.
- Pospiesz się! Nie, za tobą! - Cholera.
Tętnica szyjna!
Otóż to. Wspaniale!
Podobał mi się plan na samobójstwo Toma, ale teraz będzie z tym ciężko, nie?
Możemy zrobić z naszego przyjaciela mordercę, prawda?
Mów, czego chcesz.
Dam ci to.
Chcesz wrócić do domu?
Jako Joe Goldberg.
Mogę to załatwić.
Oczyścić cię, że aż zagwiżdżesz.
Nie będzie miejsca, w którym nie wzbudzisz szacunku.
A to? To nic takiego.
Interesy, jajka rozbite na omlet.
Po prostu się rozejdziemy, Joe.
Nie bądź głupi. Weź tamten telefon i mi go podaj.
Za parę sekund będziesz bogaty.
Myślisz, że możesz mnie kupić?
Myślę, że mogę cię ocalić.
Taka jest moc pieniędzy.
Wrócisz do swojego życia jako Joe.
Tak, zraniłem Katherine. Ty ją kochasz. Rozumiem twój gniew.
Moje metody są surowe, ale…
Musisz zrozumieć, ja…
Ja pochodzę…
Pochodzę z nędzy.
Gorzej.
- Tak jak wielu ludzi. - Tak, robiłem złe rzeczy.
Co ja odpierdalam? Czy…? Tego chcesz, błagania? Bzdura.
Nie ja stworzyłem ten świat.
Ty też nie.
Zabijesz mnie teraz? Czemu?
Bo udało mi się przeżyć?
Bo nie dałem się pożreć żywcem?
Katherine może się skarżyć na tatusia, bo owinąłem jej świat w folię bąbelkową.
Myślisz, że ci się udało?
Co teraz dla niej robisz, Joe? Dokładnie to samo.
Nie daj mu się zmanipulować.
Nawet tego nie widzisz, co?
Jak to dla niej zrobisz,
sam staniesz się problemem.
Jesteśmy tacy sami, Joe.
Robimy to, co trzeba, bo tak robią mężczyźni.
Dobre zabójstwo.
Nawet wycyzelowany profil online zawiera pewną prawdę.
Tom lubi wielkich mężów, wojny, stare samoloty, papierowe książki, wywiad,
strategię wojskową,
trzymania sekretów na widoku,
w tym, na szczęście dla mnie, informacji bankowych.
Bóg kocha ludzi, którzy mają się za mądrzejszych od reszty.
Wróć.
Ta strona.
Ślady palców.
MOJE NOTATKI
Jak odkryje policja, ochroniarz Toma, Hugo McNamara,
miał kłopoty finansowe, które spędzały mu sen z powiek.
Nikt nie zwątpi, że okradł Lockwooda,
wymuszając przelew dwóch milionów funtów na nowe konto,
ani jak pod wpływem chwili przypadkiem posunął się za daleko.
Niesamowite, jak szybko można zaaranżować miejsce zbrodni,
współpracując ze swoją mroczną stroną.
Wymyśliliśmy dobrą historię.
Ochroniliśmy Kate.
Brawo, partnerze.
Hugo zniknął.
Nikt go już nie ujrzał.
Przynajmniej to ostatnie ciało, jakie kiedykolwiek będę musiał pochować.
Zostało mi jedno zadanie.
UWAGA NIEBEZPIECZNA DROGA
Piękny ranek, prawda? Zasłużyłeś na spokojny spacer.
Podziwianie widoków.
Joe.
Co ja tu robię?
Moja szalona, zmarła żona mówiła prawdę. Nie jesteś bezpieczna, Kate.
Okej, czemu wciąż jesteśmy…?
Wybacz mi.
Rozdzieleni, Joe?
Jeszcze nie. Nie, dopóki żyję.
Joe, co dokładnie tu, do kurwy, zaplanowałeś?
Ja pierdolę, dosyć!
Nie zrobisz tego.
Wiem, że nie.
- Czemu? - Toczysz wojnę z własną naturą.
Tak już masz.
Masz to poczucie, że jesteś wyjątkowo złą osobą.
Witaj w klubie.
Myślisz, że co inni widzą w lustrze?
Myślę, że zabiłem dużo więcej ludzi.
Jesteś wspaniałym przykładem tego, co znaczy być człowiekiem.
Mózg po traumie, nieustannie próbujący nas zawstydzać.
To musisz w sobie zwalczyć, wstyd.
Powinienem się wstydzić.
Nie, dlatego tu, kurwa, stoję i próbuję cię uleczyć, zanim nas zabijesz.
No śmiało. Odbierz.
Pewnie słyszała o Tomie.
Potrzebuje cię.
Żegnaj, Kate.
Nie rozumiem cię. Ty i Kate macie przyszłość.
- Nie mamy. - Ależ macie. Czemu nie?
Bo ja…
Ja ją zabiję.
Zabijesz?
Zawsze, gdy próbuję…
Wszystko jest idealnie.
To nigdy nie wystarcza.
Ile bym nie dał miłości, wsparcia, ilu dupków bym nie zabił.
Chciałem, by tym razem było inaczej. Ale wiem, że nie będzie.
Nie. Przestań. Stój.
Właśnie ci pomogłem. Z tym też pomogę.
To bardzo słodkie, Rhys, ale obaj wiemy, że gówno możesz.
Nie chodzi o Kate, co?
Chodzi o nas.
Tyle dla ciebie zrobiłem, a mimo to…
ty…
mną gardzisz.
Chciałem cię tylko uszczęśliwić.
Za każdym razem to się kończy trupem w moim bagażniku.
Nie dam już rady.
Zrobiliśmy to dla Kate…
- Kończę z tym. - Nie.
Poradzimy sobie z tym, ty i ja.
Razem możemy zrobić wszystko.
Ja żyję dla ciebie.
Czemu tego nie widzisz? Czemu nie widzisz mnie tak samo?
Ja cię kocham!
Lockwood miał w jednej sprawie rację.
Nie stworzyliśmy świata.
To świat nas okrutnie skrzywił.
Ale możemy zadecydować, czy chcemy powielać cykl przemocy…
czy go złamać.
Dziękuję.
Podobno każdy skoczek natychmiast żałuje skoku.
Okazuje się, że to prawda.
Próbowałem cię chronić, ale się poddałem.
Powinienem starać się bardziej, ale już za późno.
To oznacza koniec spacerów,
koniec zrywania dla ciebie róż,
koniec słuchania twego śmiechu
i pocałunków delikatnych jak szept.
Chciałem tylko kochać i być kochanym takim, jaki jestem.
Powinienem był bardziej o to walczyć.
Urodziłem się, by ci to dać. Tylko to się liczy.
Ty.
Po prostu ty.
Zasnęliśmy.
Hej…
Daj znać, jak się obudzisz na tyle, bym mógł o coś zapytać.
Jestem rannym ptaszkiem, więc… pytaj.
- On wie, że o nim wiesz? - Oby nie.
Czego mi nie mówisz?
Przepraszam cię, dopiero teraz zrozumiałam, że…
to dla ciebie bardzo niebezpieczne.
Robisz to tylko dlatego, bo ci na mnie zależy.
Okej.
Nie możesz nikomu o tym powiedzieć.
Dlaczego muszę go przyszpilić, zanim ucieknie.
Jak długo żyje, będzie mnie ścigał. Ja…
Muszę pomyśleć.
A gdyby nie?
Nie co?
Nie żył.
Ja to zrobię.
Tu chodzi o moje dziecko. Nawet nie mrugnę.
- Gdybyś… - Pozbawię go przytomności.
Mój chłopak załatwi ketaminę.
I nóż. Nóż dla mnie.
Kurwa.
Poprosiłam cię o ketaminę. Przygotowałam nóż.
Ale poza tym
miałam nawet bardziej szalony plan, plan B.
Wiedziałyśmy, że musimy
- mieć coś na wszelki wypadek. - Wie, że żyję dla Juliette.
Pierwszy krok to jej odebranie, bym nie miała po co żyć.
Mój telefon jest pod płachtą, w plecaku.
Jeśli nie uda nam się zabić Joe, będziemy musiały zabić Marienne.
On tego nie wiedział, ale tak naprawdę napisał do mnie.
MARIENNE HEJ
Prawdziwa Juliette była bezpieczna z prawdziwą Beatrice.
Możesz mnie zabić!
Pewnie nie było jej trudno zagrać załamanie nerwowe.
Te beta-blokery mnie przerażały.
Jak się weźmie ich dość, serce zwalnia na tyle,
że wydajesz się nieżywy.
Ale odrobina więcej i po sprawie, łatwo może pójść nie tak.
Chciałam go zabić.
To był dużo prostszy plan, prostota jest lepsza, ale…
Poza tym na to zasłużył.
Ale… Sam wiesz…
Spieprzyłam sprawę.
Marienne musiała wdrożyć plan B.
DO JOEGO
Gdy wpłaciłeś kaucję, bałam się, że go przegapię.
No dalej, dalej. Proszę, obudź się.
Obudź się.
No dalej.
O mój Boże. Dzięki, kurwa, Bogu.
Hej, Marienne, to ja.
Jesteś cała.
Już dobrze.
Prawdziwa z ciebie superbohaterka.
Nie wiem, nie czułam się tak.
I to jeszcze się nie skończyło. Jakbyśmy dotarli do ściany.
Ocaliłaś ją.
On nie ma pojęcia, że żyje.
Nikomu nie powiedziałaś, ja nie pisnę słowa.
Im więcej o nim wiem…
Boję się, że to za mało.
Ona opisała go tak, jakby on…
Był zasadniczo niezdolny… On nie odpuszcza.
Nie umie.
Nie może, bo to obsesyjny typ.
Boże, musimy wrócić do mieszkania.
Bo na pewno ma jakieś pamiątki po swoich ofiarach, tak?
Właśnie.
Co?
To ja żyję?
Najlepszego z okazji urodzin.
Zmarł pan na chwilę pod wodą.
Wyciągnęła pana łódź policyjna. Ma pan szczęście.
Pilnują, czy ktoś nie spada do wody. Zaraz zawołam pana przyjaciółkę.
Jeśli ja żyję, to…
Jestem sam.
Ty absolutna świnio.
Gdybyś zmarł, nigdy bym ci nie wybaczyła.
Naprawdę spadłeś?
Jeśli dostałem drugą szansę, nie mogę zaczynać od kłamstwa.
Nie.
Kurwa, Jonathan.
Trzeba było mi powiedzieć.
Nie chciałem cię skrzywdzić.
To było…
Chyba to po prostu powiem.
Zrobiłem straszne rzeczy, Kate.
Na przykład?
Dopiero cię odzyskałem,
a zaraz powiem coś, co sprawi, że odejdziesz.
Zabiłem ludzi.
- I przez to skoczyłeś z mostu? - Byłem paskudnym człowiekiem.
Możesz zapytać, o co chcesz, a ja odpowiem, ale wtedy odejdziesz.
On nie żyje, wiesz. Mój ojciec.
Zamordowano go dla pieniędzy.
Niektórzy uznaliby to za karmę.
Ale to, co czuję… Nie jest tak proste jak teoria strun.
Zmusił cię do czegoś.
„Zmusił” to przesada.
Jego porucznik, Cynthia, powiedziała mi o DNA na ciele Rhysa.
Mówiła, że mogę znać sprawcę.
Znasz.
Niestety, test jest niejednoznaczny, więc nigdy nie poznamy jego zabójcy.
Nie chcę tego. Nie chcę, byś tuszowała…
To załatwione.
Zostawił mi wszystko.
Swoją firmę, imperium.
Wszystko pod tym cholernym słońcem.
Powiedziałam, że się zastanowię.
Trzy miesiące temu zrzekłabym się spadku, ale poznałam ciebie.
Nie rozumiesz.
Słuchaj. Dzięki tobie umiem sobie w ogóle wyobrazić taką przyszłość,
bo sprawiłeś, że uwierzyłam w siebie.
Bardzo upierałeś się przy tym, że nie jestem złą osobą, i tak dalej.
Więc…
W głębi duszy wiem, że jesteś dobry.
Mam dla ciebie propozycję.
Gotów?
Pilnujmy dobra w sobie nawzajem.
Pilnujmy dobra?
Tak, mówię na poważnie.
Chyba powiedziałaś…
to, co potrzebowałem usłyszeć…
od kogoś już od bardzo dawna.
Jesteśmy zdolni do strasznych rzeczy, ale wiem, że wolelibyśmy umrzeć.
- Czyli… - Tak, jesteśmy w tym razem.
Czy ja wciąż śnię?
Zgodzę się na wszystko,
ale musisz mi pomóc przejść trudne chwile, bym się nie zatraciła.
Jeśli zrobisz to dla mnie, ja to odwzajemnię.
Gdy byłem w wodzie…
cały czas myślałem o tobie.
O Boże, wy…
Wy, Amerykanie, jesteście tacy emocjonalni.
Też cię kocham.
No to…
co muszę wiedzieć o twojej przeszłości?
Na początek…
nazywam się…
Joe…
Goldberg.
Nie wiem, czy to taki dobry pomysł.
Obserwuj ulicę i daj znak, jak go zobaczysz.
Znak? Mamy jakiś znak?
Po prostu powiedz coś w stylu: „Idzie, wypierdalaj stąd”.
Typ obsesyjny, typ obsesyjny.
- Co jeszcze? - Musi być narcyzem, nie?
Czuł dreszczyk zabijając po nocach, a za dnia ucząc o Tedzie Chiangu.
Może to część jego gry. Może dawał studentom wskazówki.
Człowiek tłumu.
O bezimiennym mężczyźnie śledzącym londyńczyków.
Pamiętasz tego poetę, którego cytował, Roberta Lowella?
To coś o tablicy ouija, która kontrolowała życie i śmierć?
To James Merrill.
Nie, Merrill napisał Changing Light at Sandover.
- Wierz mi, to Lowell. - Wierz mi, mylisz się.
Jestem… prawie pewien.
Patrzę na jego zbiór tekstów i…
…zero tablic ouija.
O Boże.
Mamy go, Eddie.
Mamy go? Co to znaczy?
- Pudełko. - Pudełko?
Z rzeczami Rhysa Montrose'a, artykuły, jego poczta…
O Boże, niektóre są bardzo osobiste.
Okej. Zrób zdjęcia, dobra?
Zostaw to tam i uciekaj. Spotkamy się w samochodzie.
- Nadia. - Tak?
Dobre śledztwo.
Gdzie jesteś?
Gdzie on jest, cholera?
- Jasna kurwa mać. - Przepraszam.
- Ale mnie pan wystraszył. - Nie szkodzi.
Widziałem, jak wychodziłaś ode mnie? Szukałaś mnie?
Nie, ja…
Szukałam Eddiego.
Był u kumpla. Powinien już to być.
Jaki masz kod do telefonu?
Dziękuję.
KANDYDAT NA BURMISTRZA OGŁASZA PLAN
Usuniemy to.
NA CAŁY DZIEŃ
Nie dziwi mnie, że to ty.
Spokojnie, nie skrzywdzę cię.
Moja sytuacja nieco się zmieniła.
Teraz mam dostęp do znaczących środków…
- Niczego nie chcę. Po prostu zniknę. - Ile masz prac, dwie, trzy?
- Sen jest dla bogatych, co? - Nikomu nic nie powiem.
Wszyscy możemy na tym skorzystać.
Jak ktoś mądry kiedyś powiedział, kto się nie rozwija, ten gnije.
Świadczy o tym fakt, że Blessing i Sophie kupiły Sundry House po śmierci Adama.
Dar Blessing do monetyzacji przyćmił plan ekspansji Adama,
stworzyła bowiem Sundry House w metawersum,
wirtualną knajpę dla wszystkich bogatych dupków na Ziemi.
Osobiste tragedie Sophie o połowę podniosły liczbę jej obserwujących.
Roald wrócił do Londynu po polowaniu w Niemczech,
gdzie zastrzelił bliskiego przyjaciela.
Ale rodzina uciszyła prasę, bo przecież to był wypadek.
Biedny Connie wytrzymał dziewięć dni na odwyku.
Ale wciąż medytuje, co chyba mu pomaga.
Miłych pupodmuchów, wy absolutne ruiny.
Niektórzy ludzie chcą gnić.
Ale niektórzy szczęśliwcy przechodzą transformację.
Mądrzeją, nabierają głębi.
Phoebe po cichu zwinęła dom w Londynie
i wyjechała uczyć angielskiego w podstawówce w Tajlandii.
…pięć, cztery, trzy…
Nie wiedzą, kim kiedyś była.
Jest tylko ich nauczycielką.
Gotowi lub nie…
Musimy walczyć o życie, do którego się zrodziliśmy.
Nauczyłem się tego na błędach.
Nie ma miłości bez straty.
Zawsze będę opłakiwał samobójstwo Marienne.
To bolesne doświadczenie jest teraz częściąmnie.
UNIKNĄŁ ŚMIERCI I ZOSTAŁ FILANTROPEM:
JAK JOE GOLDBERG UCIEKŁ LOVE QUINN
„Wdzięczny za drugą szansę na dobre życie”.
Jasne.
Tom Lockwood miał rację.
Można wrócić do domu.
Potrzebowałem tylko Kate,
sztabu cyberbezpieczeństwa, armii publicystów i Cynthii.
Czystka wyszukiwarek, hakowanie archiwów, łapówka dla policji MadreLinda,
wszystko, by wesprzeć prostą prawdę Joe Goldberga.
Niewiarygodna historia. Pewnie męczy cię jej powtarzanie.
Rozumiem ciekawość ludzi, ale jest dość prosta.
Wielu ludzi ma za sobą związki z przemocowymi partnerami.
Moja zmarła żona, Love, miała poważne problemy.
Ja po prostu się starałem.
Ludzie sądzą, że dobrze zrobiłem, oddając syna w bezpieczne ręce.
Nie chcę ci kadzić, ale zostałeś bohaterem tu i w Wielkiej Brytanii.
Tego bym nie powiedział.
Byłeś w szoku, czytając o własnej śmierci?
Najbardziej lubię pytanie o DNA i palce u nogi,
ale Cynthia słusznie radzi unikanie sensacji.
Wróćmy do Kate.
Jesteś w żałobie po ojcu, a mimo to gładko
- przejęłaś stery jego firmy. - Miałam dużo pomocy.
To twoja rola, Joe? Wspierający chłopak?
Jeszcze nie przekonałem jej do ślubu.
To bardzo zajęta kobieta. Szok.
Mówi ktoś, kto spontanicznie kupił księgarnię.
Miała się zamknąć.
Książki to moja pasja. Powinniśmy porozmawiać o fundacji.
Po to robimy to wszystko.
Ambitny plan. Uczelnie plastyczne tu i w Londynie jeszcze w tym roku?
Nie przeszkadza mi ciężka praca.
To jest serce Kate Lockwood.
To wojowniczka.
To się tyczy nas obojga.
Walczymy o dobro, naturalnie.
Wszyscy na tym skorzystamy.
Zrobiłem złe rzeczy.
Mówię to z żalem.
Ale najważniejsze, że dostałem szansę odkupienia
i zadośćuczynienia.
Mogę sobie tylko wyobrazić, jak to brzmi w twoich uszach.
Ja…
Obiecuję, nikomu nie musi stać się krzywda.
Nadia.
- Nie, nie! - Nadia.
Dostałem drugą szansę.
Tym razem wykorzystam wszystkie swoje cechy.
Daj mi rękę.
Daj rękę.
Nadia.
Opowiedz im wszystko o mnie. Nikt ci nie uwierzy.
Przeżyjesz.
Masz rację, tego dla ciebie chcę.
Twój rozwój przyprawia mnie o nauczycielską dumę, szczerze.
A w twojej sypialni policja znajdzie pudełko.
Z rzeczami Montrose'a. Anonim.
Domyślą się, że to był Eddie. Dlatego go zabiłaś.
Masz tyle darów.
Jestem ciekaw, co zrobisz.
Nic nie powiedziała na swoją obronę.
Siedzi cicho w więzieniu.
Jak mówiłem, jest mądra.
Widzi pan, mam szczęście.
Nie chwal mnie za kawę. Nie przy dziennikarzu.
Teraz już wiem.
Miłość może być prawdziwa, kompletna.
- Jeśli ty taki jesteś. - Co planujecie dalej?
Ryzykując, że zabrzmimy przerażająco szczerze,
skupiamy się na zmienianiu świata.
Jest tyle sposobów, by to zrobić.
Mam teraz tyle narzędzi.
Jasne, zabijanie jest jednym z nich, ale nie zawsze pasuje do sytuacji.
Ona będzie zmieniać świat.
Choć zabijanie też jest teraz dużo łatwiejsze.
Ale jestem ze sobą w tej kwestii szczery.
Ja będę tylko pomagał.
Napisy: Joanna Kaniewska